เสน่หาชั่วกัลป์

ชวีหนานอีครั้นถูกฮัวชิงหร่านเยาะเย้ย รอยยิ้มของเขาพลันแข็งค้าง เขารีบก้าวไปข้างหน้า คว้าข้อมือฮัวชิงหร่าน ก่อนจะกล่าวอย่างหน้าไม่อาย “เข้าใจผิดแล้ว ๆ นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิดครั้งใหญ่ใช่ไหม?” เขากดเสียงต่ำ ขยับเข้าใกล้ฮัวชิงหร่าน “เจ้าเป็นบุคคลในแดนสนธยา อาจจะไม่เข้าใจเรื่องความรักชายหญิง แม้ว่าหนานอีจะตาบอด ก็ไม่มีทางรักใคร่กับลวี่เยา ชิงหร่าน เจ้าใช้คำได้ดี ต้องโดนลงโทษ เช่นนั้นลงโทษเจ้าให้ช่วยข้าไขคดี เป็นการทำคุณงามความดีระหว่างต้องโทษ” พูดจบเขาขยิบตา ท่าทางเช่นนั้นคล้ายกับการล้อเล่นระหว่างเพื่อนเก่า ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าคนผู้นี้หลอกให้ทำเรื่องต่าง ๆ แต่ท่าทางแบบนั้นทำให้คนเกลียดไม่ลงจริง ๆ

ขณะพูดทั้งคู่ได้เดินเข้ามาในบ้านของหลี่ต้าปิง แยกตัวออกจากคนอื่น

คาดไม่ถึงฮัวชิงหร่านจะยืนนิ่ง จ้องมองชวีหนานอี ไม่เดินเข้าไปด้านในต่อ

ชวีหนานอีเห็นฮัวชิงหร่านยืนนิ่ง ก็ไม่เข้าใจพลางถามด้วยความสงสัย “เป็นอะไร มีตรงไหนผิดปกติหรือ?” ขณะพูด เขากวาดสายตาสำรวจรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง

ฮัวชิงหร่านหรี่ตา กล่าวถึงเรื่องอื่นที่ไม่เกี่ยวข้อง “เจ้ากับนางมีวาสนาต่อกัน”

ชวีหนานอีตกใจเล็กน้อย ก่อนจะเปล่งเสียงด้วยความงุนงง “หืม?”

ฮัวชิงหร่านก้มลงมองนิ้วมือตนเอง พลางกล่าว “เจ้ากับลวี่เยา มีวาสนาต่อกัน”

ชวีหนานอีรู้สึกแข้งขาอ่อนแรงกะทันหัน พลางถามด้วยความร้อนรน “ชิงหร่าน นี่ไม่ใช่เรื่องตลก เจ้า...เจ้าอย่าล้อข้าเล่น”

ฮัวชิงหร่านกล่าวนิ่ง ๆ “ชั่วชีวิตข้า แม้จะดูคลุมเครือไม่ชัดเจน ไม่เข้าใจถึงเหตุและผลของโชคชะตา แต่กลับสามารถตรวจดูชะตาความรักที่ขึ้น ๆ ลง ๆ ตอนแรกชิงหร่านเองก็แปลกใจ ที่ไม่เห็นชะตาความรักและชะตาชีวิตของลวี่เยา ต่อมาจึงนึกถึงคำกล่าวของท่านอาจารย์ ผู้ที่เสียสติจะมีจิตวิญญาณไม่สมบูรณ์ ตรวจสอบไม่ได้ มองไม่เห็น และไม่สามารถสัมผัสชะตากรรมชีวิต นอกจากนี้ บุคคลที่เกี่ยวข้องกับตนเองก็ยิ่งไม่สามารถตรวจดูโชคชะตา ทว่าวันนี้ชิงหร่านเกิดความสงสัย จึงลองตรวจดู แม้ว่ามันจะเลือนราง แต่เมื่อมองสีหน้าของนาง ก็รู้ทันทีว่าหญิงสาวผู้นี้กำลังจะแต่งงาน และเป็นคู่ครองของหนานอี”

ชวีหนานอีมองฮัวชิงหร่าน พูดอะไรไม่ออก สภาพจิตใจของเขาปั่นป่วนอย่างหนัก ราวกับมีใครบางคนถลกหนังศีรษะ และพยายามเทปรอทกาหนึ่งลงไป เขารู้สึกเหมือนผิวหนังกำลังหลุดออกพร้อมกับกระดูกที่เปลือยเปล่า

น่า! สยด! สยอง! จริงๆ!

อย่าล้อเล่นแบบนี้ได้ไหม?

ชวีหนานอีรู้สึกว่าตัวเองได้รับบาดเจ็บเป็นพันจุด คำพูดแต่ละประโยคของฮัวชิงหร่านดุจกรรไกรทื่อที่แทงเข้าไปในหัวใจของเขา ไม่อาจถึงตายในคราวเดียว ทว่าเลือดกลับไหลทะลักออกมาเรื่อย ๆ ทำเอาผู้คนหวาดผวา!

ชวีหนานอีเลียริมฝีปาก กล่าวเสียงแหบแห้ง “ชิง...ชิง...ชิงหร่าน เจ้าเคยทำนายผิดบ้างไหม? หรือว่า เจ้ากำลังล้อข้าเล่น?”

ฮัวชิงหร่านเหลือบมองชวีหนานอีแวบหนึ่ง ก่อนเชิดหน้ามองออกไปด้านนอก “ชิงหร่านไม่เคยพูดเล่น”

ชวีหนานอีมองตามสายตาของฮัวชิงหร่านที่มองไปยังลวี่เยาที่อยู่ด้านนอก ก่อนจะรู้สึกว่าตนเองแย่แล้ว

นางแต่งกายด้วยผ้าเนื้อหยาบ คาดเอวด้วยเข็มขัดสีเขียวสดใส ตาข้างหนึ่งเล็กข้างหนึ่งโต ดวงตาข้างที่โตก็บวมเป็นลูกเหอเถา ม่วง ๆ เขียว ๆ ช่างดูสีฉ่ำสวยสด ดวงตาข้างที่เล็กเป็นรูปสามเหลี่ยมพอดี อา ผิดแล้ว เป็นสามเหลี่ยมกลับด้านต่างหาก ไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าหากหายบวมแล้ว ตาข้างที่โตของลวี่เยาจะกลับไปเป็นรูปสามเหลี่ยมคว่ำดังเดิมหรือไม่

ใบหน้าของลวี่เยาด้านหนึ่งเล็กด้านหนึ่งใหญ่ ด้านที่ใหญ่ บวมคล้ายกับขนมฟาเกาก้อนกลม เมื่อวานยังเห็นรอยนิ้วมือชัดเจน แต่มาวันนี้กลับกลายเป็นหนึ่งเดียว เวลาช่างเป็นสิ่งแปลกประหลาด สามารถเปลี่ยนรูปวัตถุ ทำให้คน...หูตาสว่าง เฮ้อ...มันช่างยากสำหรับนางจริง ๆ เหตุใดจึงมีรูปลักษณ์เช่นนี้ ชวีหนานอีอดสงสัยไม่ได้ว่าเพราะลวี่เยาเกิดมามีหน้าตาเช่นนี้ จึงถูกครอบครัวทอดทิ้งตามยถากรรม ให้เป็นภัยต่อผู้อื่นหรือไร? และเขาก็เป็นคนที่ต้องรับเคราะห์! ไร้เหตุผลเกินไปแล้ว!

เมื่อชวีหนานอีหันไปมองลวี่เยา นางก็มองเขาอยู่เช่นกัน

บุรุษในลานบ้านดูราวกับหยกโดยแท้ เป็นคุณชายที่ไม่มีผู้ใดทัดเทียม อา ผิดแล้ว นี่เป็นการพรรณนาฮัวชิงหร่าน เมื่อครู่นางเหลือบตาเอียงเกินไปหน่อย หากจะให้บรรยายชวีหนานอี เขาก็คงตัวเบาเหมือนขนนก สง่างามดุจมังกร อภัยให้นางด้วย คิดเสียว่านางสติไม่ดี ความจริงแล้วความรู้สึกที่มีต่อชวีหนานอีก็เหมือนกับแมวเซาตัวหนึ่งที่ยิ้มง่ายดูเชื่อฟัง แต่ไม่มีทางรู้เลยว่าเมื่อไหร่ที่เขาจะเผยกรงเล็บ และออกแรงตะปบ! เมื่อถึงเวลานั้นจึงจะรู้ว่ามันมิใช่แมวเซา แต่เป็นเสือตัวใหญ่ที่มีขนหลากสี ถึงกระนั้น ชายผู้องอาจ อ่อนโยน และไร้ศีลธรรมผู้นี้ก็สมควรตายโดยแท้!

นางมองชวีหนานอีกับฮัวชิงหร่านที่กำลังกล่าวพึมพำ และได้ยินเรื่องล้อเล่นอะไรสักอย่าง ช่างไร้สาระ

หากจะไขคดีก็ลงมือเร็วเข้า อย่าทำให้ข้าเสียเวลา ข้ายังต้องไปพบคนรักเก่าอีก

โอ้ ข้านี่มัน!

เมื่อนึกถึงการพบกันครั้งแรกระหว่างนางกับท่านพี่ ลวี่เยาก็รู้สึกอ้างว้างในใจ ก่อนจะยกมือขึ้นตบหน้าผากอย่างขมขื่น

ชวีหนานอีหันกลับมา ถามเสียงดัง “ตีตัวเองทำไม?” เขาสาบานได้ นี่ไม่ใช่เพราะเขาเป็นห่วง แต่แค่สงสัย

ลวี่เยาแอบด่าในใจ ตอนนี้นางอารมณ์ไม่ดี จึงตอบไปส่ง ๆ “แล้วถ้าตีเจ้า เจ้าจะยอมไหม?

ชวีหนานอีแอบด่าในใจ ‘สุนัข'!’ ทว่าเมื่อกลับมาคิด หากสิ่งที่ฮัวชิงหร่านพูดเป็นความจริง เช่นนั้น...สักวันหนึ่งเขาก็ต้องกลายเป็นสุนัขตัวนั้น เมื่อคิดได้ดังนี้เขาก็รู้สึกเจ็บปวด! ความเจ็บนั้น มันมีอยู่จริงๆ!

ชวีหนานอีอยากใช้คำด่าทั้งหมดที่เรียนมาทั้งชีวิตเพื่อแสดงความรู้สึกของตนออกมาในตอนนี้ เผื่อจะได้โล่งใจขึ้นบ้าง

ฮัวชิงหร่านรีบถอนสายตาหลังจากที่เหลือบมองชวีหนานอี ก่อนจะเริ่มสำรวจรอบๆ ในแววตานั้นมีหลายสิ่งหลายอย่าง ทว่าชวีหนานอีกลับไม่ทันสังเกตเพราะจิตใจหม่นหมอง มิเช่นนั้น ต่อไปเขาคงไม่เกลียดฮัวชิงหร่านถึงขั้นอยากให้เขาตายแน่! อย่างมากก็แค่กึ่งเป็นกึ่งตาย

ฮัวชิงหร่านยืนโดดเด่นราวกับเทพเซียน เขาสวมเสื้อคลุมสีฟ้าอ่อนดูสง่างาม พร้อมกับใบหน้างดงามไร้ที่ติ หากเป็นสตรี แม้ฮัวหรูเหยียนก็ยังมิคู่ควรจะถือรองเท้าให้เขา ทว่าเขาเป็นบุรุษ เรื่องแบบนี้ไม่ควรนำมาเปรียบเทียบ

เขาไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง และกล่าวกับชวีหนานอีด้วยเสียงเบาบาง “คงต้องให้หนานอีเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้อีกรอบ”

ชวีหนานอีสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะยิ้ม และเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนอีกครั้ง

เมื่อชวีหนานอีเล่าจบ ฮัวชิงหร่านก็ยังไม่มีความเห็นใด ๆ ซ้ำยังถามกลับชวีหนานอี “เจ้าให้ข้ามาดูละครอะไร?”

ชวีหนานสำลัก จู่ ๆ เขาก็มีแรงกระตุ้นที่จะส่งฮัวชิงหร่านกลับไป ทว่าเขาระงับความคิดนี้ พลางยิ้มตาหยี “ซูเยว่หยิ่งบอกว่าความทรงจำบางส่วนของนางหายไป เจ้าไม่คิดว่าเรื่องลึกลับเช่นนี้น่าสนุกหรือ?”

ฮัวชิงหร่านถาม “เจ้าสงสัยซูเยว่หยิ่ง?”

ชวีหนานอีพยักหน้ากล่าว “ไม่มีสตรีคนใดที่ถูกทำให้เสียโฉมแล้วสามารถสงบนิ่งได้เช่นนี้ นอกเสียจากจะมีความลับซ่อนอยู่ ตอนนี้หนานอีมีข้อสงสัยสองสามข้อ ข้อแรก หากพิสูจน์ได้ว่าเลือดบนกำแพงกับเลือดของซูเยว่หยิ่งตรงกัน เช่นนั้นซูเยว่หยิ่งก็ยิ่งน่าสงสัยมากขึ้น ข้อสอง ข้าอยากรู้ว่าเหตุใดซูเยว่หยิ่งจึงต้องขโมยเด็ก? เป็นเพราะนางต้องการขโมยเอง หรือนางจำเป็นต้องทำเช่นนั้น? หรืออีกอย่างคือนางถูกควบคุมจิตวิญญาณ จึงได้ลงมือขโมยเด็กโดยไม่รู้เรื่องรู้ราว?”

ฮัวชิงหร่านกล่าวนิ่ง ๆ “ชิงหร่านไม่คิดว่ามันน่าสนใจ” พูดจบ เขาหันกลับจะขึ้นไปบนเกี้ยว

ชวีหนานอีครั้นเห็นฮัวชิงหร่านบอกว่าจะกลับ ก็ตะลึงเล็กน้อย พลางระงับอารมณ์ตนเองมิให้เข้าไปทุบตี ก่อนจะยิ้มออกมาช้า ๆ ใช่ ในเมื่อชวีหนานอีพาฮัวชิงหร่านมา ไฉนจะปล่อยให้จากไปง่าย ๆ เล่า? เขาเปลี่ยนความคิดทันที “ได้ยินหลี่ต้าจ้วงบอกว่า ผู้หญิงที่บีบคอซูเยว่หยิ่ง อาจจะเป็นซานเซียวตัวนั้น”

ฮัวชิงหร่านหันกลับมาโดยปริยาย ยิ้มอย่างสง่างาม พลางกล่าว “ดูเหมือนจะน่าสนใจขึ้นแล้ว”

ชวีหนานอีหรี่ตา พลางสาปแช่งในใจ

เสน่หาชั่วกัลป์เล่ม 2 ของน้องหูเหยียนออกแล้วเจ้าค่า ฝาก E-book ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะเจ้าคะ

ทุกท่านสามารถคอมเมนต์ให้กำลังใจกันได้น้าขอบพระคุณมากเจ้าค่ะ