โรม อิตาลี
แพรขนตางอนขยับไปมาก่อนจะค่อย ๆ เปิดปรือขึ้นพลอยไพลินรู้สึกเวียนหัวจนยกศีรษะไม่ขึ้น เมื่อเริ่มปรับสายตาให้เข้ากับแสงได้แล้วก็กวาดมองไปรอบ ๆ ตัว เธอกำลังอยู่บนรถตึกรามบ้างช่องดูแปลกตาไปมาก ยิ่งถนนป้ายบอกทางก็ยิ่งไม่คุ้น มือบางยกขึ้นมากุมขมับเมื่อเริ่มรู้สึกปวดหัว
“ปวดหัวหรอ”
เสียงทุ้มเข้มทำให้พลอยไพลินใก่อนจะหันไปมองด้านข้างพบลีโอนาร์ทกำลังจ้องมองมาที่เธออยู่ก่อนแล้ว “ท่าน...ท่านรองประธาน ลินอยู่ไหนคะ”นิ้วเรียวกดที่ขมับ เรียบเรียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
เธอโดนวางยา!
“เกิดอะไรขึ้นกับลินคะ แล้วลินอยู่ที่ไหน”
“อยู่อิตาลี”
“ห๊า!แล้วลินมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงอะคะ”
“ขึ้นเครื่องบินมา”
เธอไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะ“ลินหมายถึงว่า ลินมาได้อย่างไร ไม่ใช่ว่าเดินทางมาทางไหนค่ะ”
“คุณเป็คนมีพร์ ผมเลยทำเื่กับทางมหาลัยให้คุณมาฝึกงานที่โรมซึ่งเป็สำนักงานใหญ่” และที่สำคัญเธอมีพรแสวงด้วยซึ่งนิสัยนี้เป็สิ่งที่เขาพึงพอใจเป็อย่างมากแต่ไม่ได้บอกออกไป
“ทำไมคุณถึงไม่บอกล่วงหน้าก่อนคะ”เธอเริ่มโมโหชายหนุ่มตรงหน้า ั้แ่เจอลีโอนาร์ทชีวิตเธอดูวุ่นวายมากขึ้นแต่หนักสุดคงเป็ตอนนี้ มันเข้าข่ายลักพาตัวได้เลยด้วยซ้ำ
“ผมต้องบินกลับอิตาลีด่วนมีงานสำคัญที่ผมต้องรีบมาจัดการเลยไม่มีเวลาให้คุณเตรียมตัว” พลอยไพลินได้ยินดังนั้นก็ทำได้เพียงกัดริมฝีปากล่างเนื่องจากว่าคงไม่สามารถกลับไปแก้ไขอะไรได้แล้วได้แต่ยอมรับชะตากรรม
“แล้ว...เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้างคะ” เมื่อนึกขี้นได้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นก็รีบถามออกไปเพราะเธอจำอะไรไม่ได้เลยหลังจากวิ่งออกจากงานเลี้ยงร่างกายเธอยังปกติดี แค่มึนหัวนิดหน่อย มั่นใจว่ายังไม่เกิดอะไรขึ้นกับตัวเองแน่นอน
“ผมไปช่วยคุณไว้ทันคุณเป็หนี้บุญคุณผมแล้วนะ” พลอยไพลินเบิกตากว้างกับคำพูดที่เหมือนทวงบุญคุณแล้วเธอต้องตอบแทนเขายังไง
ท่าทางหญิงสาวทำให้เขาอดขำไม่ได้เขาจะเรียกค่าตอบแทนอย่างงามเลยละ แม่ดอกกุหลาบน้อย
“แล้วลินต้องพักที่ไหนคะ” พลอยไพลินเป็ห่วงสวัสดิภาพของตัวเองเนื่องจากมาต่างถิ่น ไม่มีคนที่เธอรู้จักที่จะสามารถขอความช่วยเหลือได้เลย
“พักกับผม”
“ห๊า!”ดวงตาเรียวเบิกตาขึ้นอีกครั้ง
“คอนโดผมมีหลายห้อง คุณก็เลือกนอนสักห้องแล้วกัน”
“ท่านรอง ฯ จะไม่ทำอะไรลินใช่มั้ยคะ” ภาพความจำตอนเขาให้เธอไปแปลภาษาบนโรงแรมแวบเข้ามาในหัว “ไม่ต้องกังวล ผมจะไม่ทำอะไรคุณ ถ้าคุณไม่เต็มใจ”
“ลินไม่เต็มใจแน่นอนค่ะลินถือว่าที่คุณพูดเมื่อกี้คือคำสัญญานะคะ” พลอยไพลินตอบออกไปด้วยความมั่นใจก่อนจะถอดหายใจออกไปด้วยความโล่งอก
“แล้วเสื้อผ้าลินละคะ”ของใช้ส่วนตัวเธออีก ร่างสูงชะงัดไปเล็กน้อย เขาลืมเื่นี้ไปเลย
“โจชัว แวะห้างซื้อของก่อนแล้วกัน”
“แล้วลิน...”“ผมปวดหัวกับคำถามคุณแล้วนะ ถ้าสงสัยอะไรค่อยถามโจชัวแล้วกัน”ลีโอนาร์ทบอกปัดด้วยความลำคาน มาถึงวันแรกหญิงสาวพูดไม่หยุดเลยนี่เขาคิดถูกหรือคิดผิดที่เอาเธอมาด้วย
22K
