ราชาไร้บัลลังก์

มิคาเอลที่หายตัวออกมามันได้ใช้ความเร็วสูงสุดในการสำรวจป่าเพื่อหาพื้นที่ในการเพิ่มระดับพลังส่วนการเก็บแต้มล้วนเป็นเรื่องไร้สาระสำหรับมิคาเอลมันรอหมดเกือบหมดเวลาแล้วค่อยออกมาก็ได้ส่วน2พี่น้องเผ่าเสือเหมันต์มิคาเอลก็แค่ขู่เท่านั้นมันไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าจริงๆแต่ถ้าหากครั้งหน้ามันยังมาตอแยหรือปากมากอีกนั่นก็อีกเรื่องหนึ่ง
''ตรงนั้นแล้วกัน''มิคาเอลเจอที่ดีๆมันจึงลงไปทันที โดยตรงนี้มีต้นไม้ขนาดใหญ่งอกอยู่มันใหญ่จนสามารถสร้างเมืองไว้ด้านบนได้แค่นั้นไม่พอรอบๆต้นไม้กลับมีสัตว์อสูรที่มีระดับพลัง40-50เทพจุดติเฝ้าอยู่ทั้ง4ทางโดยสัตว์อสูรทั้ง4ตัวมีรูปร่างเหมือนกันทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นขนาดหรือสีของส่วนต่างๆตามร่างกายมิคาเอลไม่รอช้ามันลบกลิ่นอายและปกปิดพลังทั้งหมดอย่างดีจากนั้นจึงลงไปที่ยอดต้นไม้ทันทีฉับพลันที่มิคาเอลลงมาถึงมันก็ต้องตกตะลึงอย่างหนักเพราะบนต้นไม้กลับมีสมุนไพรลอยอยู่3ต้นด้วยความรู้ของมิคาเอลมันสามารถบอกได้เลยว่าแต่ละต้นทีอายุนับล้านๆปีและดูเหมือนว่าจะมีคนจงใจทิ้งมันเอาไว้ที่นี่เพราะโดยรอบต้นสมุนไพรมันมีบาเรียห่อหุ่มเอาไว้ทั้ง3ต้นแล้วตัวสมุนไพรเองก็ส่งกลิ่นอายระดับเทพจุติออกมาและไม่ใช่ระดับธรรมดาอีกด้วยโดยถ้าหากมิคาเอลไม่ได้เหยียบลงมาบนต้นไม้มันจะไม่มีทางรู้เลยได้ว่าที่นี่มีของแบบนี้อยู่มิคาเอลยืนมองอยู่ซักพักก่อนจะตัดสินใจหยิบสมุนไพรทั้ง3ต้นออกมาแล้วใช้ข้ามมิติไปอยู่ที่อื่นทันทีที่มันทำแบบนี้เพราะสัตว์อสูรทั้ง4น่าจะเฝ้าสมุนไพรเอาไว้หากสมุนไพรหายไปพวกมันต้องรู้แน่นอนและการทำแบบนี้ยังเป็นการเพิ่มความสนุกให้กับคนที่อยู่ในป่าอีกด้วย
''โฮกกกก!''เสียงคำรามของสัตว์อสูรดังลั่นไปทั่วทุกพื้นที่ ต่อมามีเสียงระเบิดดังขึ้นอย่างต่อเนื่องพวกมันทั้ง4เริ่มคลั่งทันทีหลังสัมผัสได้ว่าสมุนไพรที่พวกมันใช้ดูดซับกลิ่นอายมาตลอดได้หายไป
''อืม...อาละวาดน่าดูแต่ก็ช่างเถอะไม่ใช่เรื่องของข้า ฮี่ ฮี่''มิคาเอลเข้าประตูพรสวรรค์ไปทันทีมันไม่รู้เลยว่าหากดูดซับสมุนไพรทั้ง3ต้นเข้าไประดับพลังของมันจะเพิ่มมามากขนาดไหน
''เฮ้ย...ข้าว่ามันแปลกๆแล้วนะแบบนี้ ทำไมสัตว์อสูรถึงวิ่งหนีหายไปหมดเหมือนมันกำลังกลัวอะไรอยู่''
''ข้าเองก็คิดเหมือนกัน ต้งไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่''
''พวกเจ้าไม่ได้ยินเสียงสัตว์อสูรที่คำรามเมื่อครู่หรือไงกันระดับพลังที่แฝงมามันมหาศาลจริงๆ''
''เอาไงดี หนีออกจากป่าดีมั้ย''หลายคนที่อยู่ในป่าต่างรับรู้ถึงแรงกดดันทั้งสิ้นมันกำลังคิดว่าจะเอายังไงแต่แล้วเสียงระเบิดก็ดังขึ้นพร้อมๆกับสัตว์อสูร1ใน4ตัวกระโดดลงมาโดยลำตัวของมันไม่ใหญ่มากหากจะให้พูดก็แค่แมวธรรมดาที่มีสีขาวสนิทดวงตาสีฟ้าและมีหางเป็นดาบมันไม่มีอะไรมากไปกว่านั้นเลย
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าก็ตกใจหมดนึกว่าตัวอะไรที่แท้ก็แค่...''บูม! แมวน้อยปล่อยคลื่นอัดอากาศออกมาทันทีสิ่งมีชีวิตที่ขวางคลื่นอัดอากาศนี้ต่างตายโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำสัตว์อสูรทั้ง4กระจายตัวกันออกไปเพื่อตามหาสมุนไพร พวกมันอาละวาดไปท่ัวป่าโดยไม่หยุดพักจนกระทั่งอาจารย์ที่ดูแลอยู่ด้านนอกสัมผัสได้ถึงสิ่งผิดปกติมันส่งพลังเข้าไปตรวจสอบด้านในทันทีพรวด! มันโดนพลังของสัตว์อสูรตีกลับมาจนกระอั่กเลือด ช่วยไม่ได้มันรีบกลับไปที่สถาบันอย่างเร่งด่วน
''ข้าไม่เคยรู้เลยว่าด้านในจะมีสัตว์อสูรที่ทรงพลังขนาดนั้นหากรู้แต่แรกข้าคงทดสอบอย่างอื่นแทน''อาจารย์คนนั้นกลับไปตามคนที่สถาบันมาช่วยขณะที่ในป่ายังคงมีสัตว์อสูรทั้ง4อาละวาดไม่หยุดหย่อนและคนที่เข้าก็ไปทยอยกันตายอย่างต่อเนื่อง
ในเวลาต่อมาอาจารย์ระดับสูงในสถาบันกว่า10คนที่มีพลังระดับ50-55เทพจุติได้เดินทางมาถึงโดยสิ่งแรกที่พวกมันทำคือกระจายตัวกันออกไปเพื่อนำคนที่อยู่ในป่าออกมาอย่างรวดเร็วหลังจากนั้นทั้งหมดยังคงอยู่ด้านนอกป่าเพื่อปรึกษาอะไรบางอย่าง
''เอาไงดี จากที่บางคนบอกสัตว์อสูรนั่นน่าจะมีทั้งหมด4ตัวและดูเหมือนมันจะเหมือนกันหมดระดับพลังเองก็...ไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกเราเลย''
''ก็นั่นแหละมีแต่พวกเราต้องใช้ร่างจริงเท่านั้นถึงจะสู้กับพวกมันได้ แต่ข้าว่าเราไม่ควรจะฆ่ามันแค่ทำให้มันยอมรับแล้วนำไปเป็นสัตว์เลี้ยงของพวกเราเจ้าคิดว่าไง''
''แล้วจะแบ่งกันยังไงในเมื่อมันมีแค่4ตัว เจ้าอย่าลืมนะว่าเรามี10คน''
''ไม่ยากช่วยกันจัดการมันหากมันยอมรับใครคนนั้นก็ได้ไปและหลังจากนนี้จะไม่มีการแค้นเคืองกันเด็ดขาดอาจารย์ระดับสูงทั้ง10ต่างก็อยากได้สัตว์อสูรทั้ง4หากมีพวกมันอยู่ด้วยก็สบายแรงขึ้นมากหลังตกลงกันได้พวกมันก็เข้าไปในป่าอสูรอีกครั้งเพื่อจัดการสัตว์อสูรพวกนั้นแบบเรียงตัว
''หม๋าว!''สัตว์อสูรรูปร่างแมวร้องเสียงแปลกๆออกมาหลังหาสมุนไพรไม่เจอมันกำลังเครียดอย่างหนักฉับพลันเมื่อมันสัมผัสได้ถึงตัวตนของอาจารย์ทั้ง10มันก็สะบัดหางของมันทันทีคลื่นพลังรูปดาบพุ่งออกไปมันเข้าโจมตีอาจารย์ระดับสูงของสถาบันทั้ง10ทันที
''หลบ!''ทั้ง10กระจายตัวหลบไม่ยากจากนั้นจึงล้อมสัตว์อสูรตัวนั้นเอาไว้ทุกด้าน
''ยอมจำนนเถอะเจ้าแมว แล้วต่อจากนี้เจ้าจะมีชีวิตที่สุขสบาย''สัตว์อสูรแยกเขี้ยวดูถูกเหล่าอาจารย์ทำไมมันจะไม่รู้ความคิดของคนเหล่านี้ มันส่ายหัวจากนั้นจึงยกอุ้งเท้าขาวผ่องขึ้นมา ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! กรงเล็บยาวสีแดงปรากฎออกมาจากอุ้งเท้าเผยให้เห็นความน่ากลัวมันหายตัวไปจากที่เดิม ฉัวะ!ด้วยความรวดเร็วสัตว์อสูรมันเข้าโจมตีที่หลังของอาจารย์คนหนึ่งมันทิ้งลอยกรงเล็บลึกลงไปที่หลังของอาจารย์คนนั้นก่อนจะกลับมายืนเลียกรงเล็บอยู่ที่เดิมโดยไม่เห็นทั้ง10อยู่ในสายตา
''อั่ก! พวกเจ้ารีบใช้ร่างเดิมเถอะไอนี่เจ้านี่มันไม่ได้ธรรมดาเหมือนที่เราคิด''หลังโดนโจมตีเข้าไปมันรู้ทันทีว่าขอบเขตของพลังของสัตว์อสูรตรงหน้าใหญ่กว่าพวกมันทั้ง10 บูม! บูม! บูม! ทั้ง10ใช้ร่างจริงบางคนกลายเป็นสัตว์อสูรขนาดเล็ก บางตัวมีขนาดใหญ่ทั้งหมดยืนรุมล้อมแมวตัวนั้นเอาไว้หลังจากเรียกประตูพรสวรรค์และกลายร่างจริงออกมา
ในเวลาเดียวซิลเวียที่ถูกช่วยออกมานางกำลังมองเข้าไปในป่าด้วยสายตาสับสนและอยากรู้ตัวอะไรกันแน่ที่มีพลังขนาดต้องให้อาจารย์ระดับสูงในสถาบันลงมือเอง''นายหญิงข้าไม่เห็นคุณชายของท่านเลย หรือว่าจะตายไปแล้ว''พี่น้องเสือเหมันต์ผู้เป็นพี่พูดขึ้นตั้งแต่ถูกช่วยออกมามันก็มองหามิคาเอลอย่างตั้งใจมันหวังว่ามิคาเอลจะตายในป่า
''ไม่รู้สิ แต่คงไม่ตายหรอก''ซิลเวียไม่ได้สนใจมิคาเอลเลยนางเชื่อว่ามิคาเอลไม่ได้ตายง่ายๆขนาดนั้นตอนนี้ที่นางสนมีเพียงสิ่งที่อยู่ในป่า แต่คำพูดต่อมาของ2พี่น้องกลับทำให้นางหลับตาลงและกัดฟันแน่น
''ข้าว่ามันตายไปแล้วแน่ๆ สวะยังไงก็คือสวะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า''
''ใช่แล้วท่านพี่ มันก็แค่พวกอวดดีที่มีดีแต่เปลือกนอก ข้านึกว่ามันจะแน่จริง ฮี่ ฮี่ มาเลยมาฆ่าข้าเลย''ทั้ง2มั่นใจว่ามิคาเอลตายไปแล้วมันจึงใส่อารมณ์แบบเต็มที่โดยที่พวกมันไม่รู้เลยว่ามิคาเอลที่เข้าประตูพรสวรรค์ไปแล้วมันยังไม่ได้เริ่มฝึกแม้แต่น้อยเพราะมันกำลังดูเหตุการณ์ภายนอกประตูอยู่และมันก็เห็นและไม่ได้ยินอย่าง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่119:สมุนไพรที่มีคนตั้งใจทิ้งเอาไว้

คล้ายกับเรื่องราชาไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

ราชาไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่119:สมุนไพรที่มีคนตั้งใจทิ้งเอาไว้

คล้ายกับเรื่องราชาไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้