ตอน 29 ข้าไม่ได้ตั้งใจร้าย
"นายท่าน.. เกิดอะไรขึ้นเ้าคะ"ชิงเหนียนเห็นจ้านจวิ้นเดินกลับเข้าตำหนักด้วยสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนักนางเข้าไปปลอบประโลม หยิบผ้าเช็ดหน้าผืนน้อยซับเหงื่อให้อีกทั้งยังตั้งใจรินชาดีให้จ้านจวิ้นยกดื่ม
"ไม่มีอะไรหรอก" จ้านจวิ้นนิ่งสุขุมเปลี่ยนเป็คนละคนจนชิงเหนียนพอจะมองออก
"ดื่มเถอะเ้าค่ะ เผื่อจะอารมณ์ดีขึ้น"ชิงเหนียนเซ้าซี้ยกชาร้อนในจอกให้จ้านจวิ้น
"ข้าบอกแล้วไง!! "
"ว่าข้าไม่้า!!"จ้านจวิ้นที่คิ้วผูกกันเป็ปม เอาแต่ครุ่นคิดกับแผนการใหญ่ที่จะมาถึงในอีกช้าเผลอผลักจอกชาจากมือชิงเหนียนกระทั่งมันหกสาดราดตัวนาง... ชาร้อนๆลวกมือสตรีผู้อ่อนแอจนพองแดง
"นายท่าน... เหตุใดท่านทำเช่นนี้"ชิงเหนียนล้มลงพื้นประคองมือที่บวมพองของตัวเองนางร้องไห้เล็กน้อยเพราะความน้อยเนื้อต่ำใจ
"ห่ะ... ชิงเหนียน... ข้าขอโทษ"
"ข้าไม่ได้ตั้งใจ"กว่าจะรู้ตัวชิงเหนียนก็าเ็แล้ว
"ไม่ต้องหรอกเ้าค่ะชิงเหนียนขออภัยที่รบกวนใจท่าน"ชิงเหนียนหน้างอวิ่งออกจากห้อง
"เดี๋ยวก่อนชิงเหนียนข้ามีเื่จำเป็ต้องบอกเ้า"จ้านจวิ้นะโเสียงดังจนนางต้องหยุดชะงักอยู่หน้าประตู
"ว่ามาเถอะเ้าค่ะ"ชิงเหนียนพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ในใจแอบหวังให้เขาง้อ
"อีกสองวัน...ข้าจะแต่งองค์หญิงรองแคว้นใต้เป็ชายา"จ้านจวิ้นสูดหายใจเข้าลึกๆเลือกที่จะบอกนางไปตามตรง
"หึ จะแต่งกับใครข้าก็คงไม่มีสิทธิ์พูดข้าเป็แค่นางสนมเล็กๆที่ท่านบังเอิญโปรดปรานเป็พิเศษก็เท่านั้น"ชิงเหนียนเบือนหน้าหนี สายตาจ้องมองขอบบานประตู พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ฝืนทนให้พูดจบประโยค แล้วจึงค่อยวิ่งหนีไป
"ชะ ชิงเหนียน... "จ้านจวิ้นเองรู้สึกผิดเพราะเห็นนางมีท่าทีเสียใจไม่น้อย แต่จะทำยังไงได้ บ้านเมืองต้องมาก่อนจ้านจวิ้นเหมือนจะวิ่งตามไปง้อชิงเหนียน แต่แล้วเขาก็คิดได้ว่าปล่อยให้นางเข้าใจผิดไปก่อน ไว้เสร็จเื่ทุกอย่างเมื่อไหร่ค่อยบอกความจริงทั้งหมดกับนาง
**********
ณใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าตำหนักพู่หยวน
"ฮืออๆ ฮื่อๆๆ ไอ้เลวไอ้ชั่ว ผู้ชายก็เหมือนกันหมด ไม่ว่าโลกปัจจุบันหรือโลกนี้ก็หลายเมียกันทั้งนั้น" ชิงเหนียนร้องไห้ฟูมฟายเพราะทำใจไม่ได้
"สนมชิงท่านเป็อะไรไป"เจียเจียมาเห็นชิงเหนียนเสียใจหนัก ไม่รอช้าเข้าซับน้ำตาให้
"ง๊าาา ง๊าก เจียเจีย... ข้าอกหักเข้าแล้ว"ชิงเหนียนกอดเจียเจียแน่นสั่งน้ำมูกทาบรอยไว้บนอาภรณ์ของนาง
"อกหักหรือเ้าคะ?? อกหักคืออะไรคำนี้ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน" เจียเจียเกาหัวยิกๆ
"ง๊ากก ช่างเถอะ รู้แค่ว่าข้าเสียใจมากก็พอ"ชิงเหนียนยังคงร้องไห้ต่อไป
"ห่ะ สนมชิงผู้ใดทำให้ท่านได้รับาเ็"เจียเจียใมาก เพิ่งจะสังเกตเห็นหลังมือของนางแดงแฉ่
"จ้านจวิ้น จ้านจวิ้นคนเลว ทำข้าาเ็"ชิงเหนียนร้องไห้ไปสูดน้ำมูกไป ร้องไห้หนักมาก
**********
"องค์ชายขอรับรอบตำหนักพบว่ามีคนของฮองเฮาคอยจับตาดูสนมชิงตลอดยิ่งนางได้ยินข่าวคราวว่าท่านจะแต่งกับองค์หญิงแคว้นใต้ ฮองเฮาต้องไม่ยอมแน่อีกทั้งสนมชิงยังถูกท่านแพร่ข่าวว่านางตั้งท้องฮองเฮาคงจะหาโอกาสลงมือกับนางให้จนได้" หูป๋อที่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่ตลอด เห็นบางอย่างผิดปกติเข้ารายงานต่อผู้เป็นายอย่างทันควัน
"ชิงเหนียน ความจริงแล้ว ข้าไม่ได้อยากร้ายกับเ้าหวังว่าสักวันเ้าจะเข้าใจเจตนาข้า" จ้านจวิ้นพึมพำออกมา
"หูป๋อตอนนี้ชิงเหนียนอยู่ที่ใด "จ้านจวิ้นเอ่ยถามเพราะเห็นนางวิ่งหนีไป
"ตอนนี้นางนั่งร้องห่มร้องไห้ใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าตำหนักขอรับ"
"เจียเจียกำลังเฝ้าปลอบใจ"
"เกือบจะทำข้าผิดแผนเสียแล้วนางกำลังตกเป็เป้าของฮองเฮา ยิ่งออกไปอยู่ตรงนั้นยิ่งเป็เหมือนหุ่นล่อเป้า"จ้านจวิ้นกำมือแน่น
"พาข้าไปหานาง"จ้านจวิ้นสั่งหูป๋อให้ประคองตัว แสร้งเป็ชายตาบอดสุดร้ายตบตาคนของฮองเฮาเพื่อสลัดชิงเหนียนที่ตกเป็เป้าให้หลุดพ้น
ณหน้าตำหนักพู่หยวน
"โม่ชิงเหนียน!!"จ้านจวิ้นทำเสียงเข้มๆตะเบ็งมาแต่ไกล
"ห่ะ... นายท่าน นายท่านมาตามง้อข้าแล้ว"ชิงเหนียนรีบลุกขึ้นปาดน้ำตา วิ่งเข้าโผกอดจ้านจวิ้นอย่างจัง
"อ่อนแอ !! "
"ปวกเปียก!!"
"ไร้มารยาท!!"จ้านจวิ้นพูดคำที่ไม่ค่อยจะน่าฟังสักเท่าไหร่จนชิงเหนียนที่โอบกอดเขาแน่นค่อยๆคลายมือ
"นี่ท่าน... ไม่ได้มาเพื่อง้อข้าหรอกหรือ"ชิงเหนียนทำแววตาแสนเศร้าพูดด้วยเสียงเบาอย่างน่าเห็นใจ
"เหอะ ! สำคัญตัวเกินไปแล้วสนมชั้นต่ำเช่นเ้าจะดีโด่มากพออะไรให้ข้าต้องเอ่ยปากง้อและขอโทษ จำเอาไว้คนเช่นเ้าไม่เป็ที่้าของข้าอีกต่อไป "
"ข้าจะแต่งและรักองค์หญิงรองแคว้นใต้ผู้เดียวเท่านั้นเ้ามันก็แค่นางบำเรอที่ฮองเฮาหามาปรนเปรอข้าเท่านั้น "
"ส่วนบุตรในไส้ของเ้าข้าชักไม่แน่ใจเสียแล้วว่ามันจะใช่บุตรของข้าหรือไม่ สตรีสำส่อนเช่นเ้าเหมาะที่จะอยู่เป็ข้าทาสใต้เบื้องตีนของข้ามากกว่าเป็นางสนม"จ้านจวิ้นพูดคำหยาบคายรัวใส่ชิงเหนียนชุดใหญ่ จนนางต้องอึ้งพูดไม่ออกสักคำน้ำตาเป็หยดๆค่อยไหลจากตา
"นายท่าน... ข้าผิดเื่ใดทำไมท่านถึงได้ย่ำยีหัวใจของข้าถึงเพียงนี้" ชิงเหนียนเอ่ยถามด้วยน้ำตา
"จะดีจะร้ายขึ้นอยู่ที่ข้าต่อให้เ้าไม่ได้ทำอะไรผิด แต่หากข้าไม่้าเ้าเมื่อไหร่ล่ะก็เ้าก็ไม่ต่างอะไรกับคนเป็เรื้อนที่ข้าแสนรังเกียจ"จ้านจวิ้นยังคงปากแซ่บไม่หยุด
"ข้าคิดผิดมหันต์ที่หลงมอบใจให้คนเช่นท่าน"
"ต่อไปนี้ชิงเหนียนขอปฏิญาณตนว่าจะไม่มอบใจให้คนเช่นท่านอีก"ชิงเหนียนกัดฟันพูด ตบหน้าจ้านจวิ้นจนแก้มสั่น
"บังอาจ!! "เมื่อได้เล่นบทร้ายก็ต้องร้ายให้สุดๆ จ้านจวิ้นกระชากมวยผมชิงเหนียนอย่างแรงตบกระแทกหน้าจนนางล้มลง สตรีผู้แรงน้อยได้รับาเ็ทั้งกายใจจ้านจวิ้นมือสั่นไม่หยุด เพราะเขารู้สึกผิดที่ใช้มันออกแรงรังแกสตรีที่รักสุดหัวใจ
"ชิงเหนียนข้าขอโทษ เพื่อความปลอดภัยของเ้าข้าจำเป็ต้องทำเช่นนี้" จ้านจวิ้นคิดในใจ
นายท่านขอรับท่านทำมากกว่าเหตุหรือไม่" หูป๋อเห็นชิงเหนียนร้องไห้คร่ำควรญก็เกิดเห็นใจกล่าวเตือนสติผู้เป็นาย
"สาระแน แส่ไม่เข้าเื่"จ้านจวิ้นกระแทกเสียงดัง ไม่ไว้หน้าหูป๋อ มิหนำซ้ำยังพาลตบหน้าหูป๋อย้ำไปตามๆกัน
การแสดงของเขาสุดแยบยลตบตาคนของฮองเฮาได้ทั้งหมดใน่นี้เพื่อไม่ให้ชิงเหนียนต้องมาเห็นภาพบาดตาบาดใจและเพื่อให้นางทำใจยอมรับให้ได้ถึงการแต่งชายาคนใหม่ เขาจึงสั่งให้ลากนางไปขังในห้องมืด ปิดทึบไม่ให้แสงลอดส่อง
"หูป๋อ เ้าจงเดินทางไปยังแคว้นใต้อย่างลับๆนำขบวนเสด็จขององค์หญิงรอง ทำให้คนแคว้นใต้ไว้ใจมากที่สุดข้า้าให้นางรู้สึกว่าข้าใส่ใจนางเป็ที่สุดเพื่อที่ภายภาคหน้านางจะได้ช่วยส่งกองพลมาหนุนนำการทำศึกชิงบัลลังก์ของข้า"จ้านจวิ้นคิดการใหญ่ วางแผนปูทางไว้หมดแล้ว
ณ ตำหนักฮองเฮา
"ว่ายังไงได้อะไรมารายงานข้า"ฮองเฮาเห็นคนของตัวเองรีบเข้ามาเหมือนมีสิ่งอยากจะพูด
"ฮองเฮาเ้าคะ สนมชิงถูกองค์ชายรังเยี่ยงทาสมิหนำซ้ำตบตีด่าทออย่างไร้ความปรานี ข่าวลือที่ท่านว่าองค์ชายรองโปรดปรานนางนักเห็นท่าว่าจะไม่จริง อีกทั้งข้ายังได้ยินเต็มสองหูว่าบุตรในท้องของนางมิใช่บุตรขององค์ชายรองตอนนี้วังหลังต่างลือกันให้หนาหูว่าสนมชิงแท้งบุตรแล้วเพราะถูกองค์ชายรองรังแกอย่างหนักหน่วง
"ฮะฮ่า งั้นเหรอ เช่นนั้นก็ดีข้าจะได้ไม่ต้องเปลืองแรงจัดการนาง เป้าของข้าจะได้มุ่งไปที่องค์หญิงแคว้นใต้และยึดอำนาจในที่สุด ข้าจะปล่อยให้นางแต่งกับจ้านจวิ้นไม่ได้ไม่เช่นนั้นอำนาจที่ข้าใฝ่หา มันคงหลุดมือไปง่ายนัก"ฮองเฮานั่งพัดวีในตำหนักอย่างพึงใจ
1.08M
