ไป๋ชิงขังตัวเองอยู่ในห้องหลังกลับจากงานเลี้ยง ในใจก็รู้สึกแปลกๆ จะว่าหึงหวงก็ไม่แน่ใจ แต่รู้สึกขัดใจกับความรู้สึกเช่นนี้ การมีคนอีกคนเข้ามาอยู่ในชีวิตทำให้กระวนกระวายใจเช่นนี้เลยเหรอ ไป๋ชิง้าเวลาอยู่คนเดียวเหมือนสมัยที่อยู่ในโลกเก่าของนาง การที่ตงเฟยอยู่กับนางทุกวัน มาหาทุกวันจนเคยชิน ทำให้ไป๋ชิงเองไม่มีเวลาใคร่ครวญอย่างมีสติกับความเป็ไปในอนาคตที่้าในโลกนี้เลย นางมาทำไม มาเพื่ออะไรกัน เพื่อแก้แค้นให้ร่างเดิมก็คงไม่ใช่เพราะความปรารถนาในร่างนี้ไม่มีเลย เพียงเสียใจที่ต้องจากไปในวัยเพียง 13 ย่าง 14 เช่นนี้
เมื่อนึกถึงอดีต ก่อนไป๋ชิงจะตายตอนอายุ 40 ปี ในโลกเก่า นางเองอยู่คนเดียวจนจิตใจบอบช้ำทรมานด้วยร่างกายที่ไม่แข็งแรงเช่นเก่าก่อนไปไหนมาไหนไม่สะดวกและเหนื่อยหน่ายชีวิตที่อยู่คนเดียวไปวันๆ มาบัดนี้มีว่าที่สามีที่เข้ามาในชีวิตกะทันหัน จนลืมไตร่ตรองว่ามันใช่ความรักหรือไม่ หรือเป็เพียงสัมพันธ์ทางกายเท่านั้น นางเองไม่เคยมีความรัก ไม่เคยเริ่มต้นความสัมพันธ์แบบออกเดท ไปเที่ยวกันสองต่อสองกับใคร ไม่เคยมีใครมาจีบสานสัมพันธ์ในโลกเก่า ก่อนหน้านี้ที่เจอกับฮั่วอี่เขาเกี้ยวพาราสีก็คิดว่าน่ารักดีแต่ก็ยังไม่ถึงขั้นทำให้ลุ่มหลง กับตงเฟยก็เช่นกัน เขาเพียงทำให้นางเคลิบเคลิ้มหลงใหลในสัมพันธ์ทางกายเท่านั้น แต่กลับไม่เคยได้รับประสบการณ์อื่นที่ชวนตราตรึงใจเลย ไป๋ชิงอยากใช้ชีวิตอย่างมีความสุขแต่ไม่้าความสัมพันธ์แบบฉาบฉวย หากเป็ไปได้นางเองอยากออกไปผจญภัยในโลกโบราณแห่งนี้ ท่องเที่ยว ใช้ชีวิตวัยเยาว์นี้ให้คุ้มค่ากับตนเอง รักตนเองให้มาก ค่อยคิดลงหลักปักฐานกับชายใด ทั้งเห็นความไม่เข้ากันในเื่การเข้าสังคมของนางกับตงเฟยเช่นวันนี้แล้ว ความสุขของนางอาจจะไม่ใช่การอยู่กับคนหมู่มากแต่อยู่ในที่ๆ อยากอยู่ และไปในที่ๆ อยากไปโดยไม่ต้องกังวลถึงเื่สภาพร่างกายเหมือนโลกเก่าอีกแล้วใช่หรือไม่ ไป๋ชิงนอนคิดทบทวนกลับไปกลับมาจนสุดท้ายก็หลับไปด้วยความคิดหลากหลายเช่นนี้ทั้งคืน
หลายวันผ่านไป หลังจากงานเลี้ยงสิ้นสุดลง ครอบครัวของเ้าสำนักวิหคยังคงพักที่เรือนรับรอง ส่วนเ้าสำนักคนอื่นๆ ต่างทยอยกลับกันไปหมดแล้ว โดยทางเ้าสำนักวิหคให้เหตุผลที่ยังพักที่นี่ว่ารอท่านพ่อเ้าสำนักพยัคฆ์ทมิฬกลับมาจากท่องเที่ยวเพื่อพูดคุยเื่สำคัญ
ไป๋ชิงทราบข่าวนี้จากเหล่าศิษย์ที่พูดคุยกันตอนฝึกวรยุทธ ในใจก็คิดวางแผนว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี เพราะนางคงไม่อยู่ที่นี่ให้ทรมานใจหรือฝืนทนเพื่อรอดูพวกเขาลงเอยกันแน่ อย่างไรนางก็อยากไปใช้ชีวิตอิสระข้างนอกมากกว่า เพียงหวังว่านางจะจากไปเงียบๆ นางพยายามแอบสอบถามการเดินทางออกจากสำนักอย่างง่ายๆ และเงียบเชียบที่สุด ทางออกมีหลายทาง แต่ล้วนมียามรักษาการณ์อย่างดี นางอาจจะต้องปลอมตัวเพื่อออกไป ส่วนเซียงเซียงนั้นแต่งงานกับคนสนิทของตงเฟยแล้ว นางไม่อาจจะให้ร่วมทางหรือรู้แผนของนาง ไม่เช่นนั้นตงเฟยอาจจะระแคะระคายได้
ไป๋ชิงพยายามไม่ให้ตงเฟยแตะต้องตัวนางอีก โดยอ้างว่าเป็วันนั้นของเดือนมาเกือบสัปดาห์ และพยายามหาข้ออ้างอื่นๆ อีกมากมายให้เขาไม่เข้ามารบกวนนางยามวิกาล เพื่อเตรียมความพร้อมและรวบรวมข้าวของจำเป็เก็บเข้าในมิติของนางเพื่อจากไป
ผ่านไป 1 เดือน ที่นางทำเช่นนั้นตลอด ยังมีข้ออ้างอื่นอีกเหตุผลที่ปฏิเสธไม่ได้ คือเ้าสำนักวิหคและครอบครัวยังอยู่กลัวส่งเสียงดังรบกวน ตงเฟยเองก็เข้าใจเพราะหลายคนเคยบ่นเื่เสียงรบกวนยามค่ำคืนของเขาและนางจริงๆ นางกับตงเฟยจึงเริ่มห่างเหินกันมากขึ้น ตงเฟยหันไปทำงานดูแลสำนักอย่างจริงจังปล่อยให้ไป๋ชิงทำตัวตามใจโดยไม่ห่วงอันใด ไป๋ชิงก็ไม่ได้สนใจตงเฟยปล่อยเขาทำงานไปไม่เคยไปดูแลหรือเอาอกเอาใจ ส่วนกงลี่เป็ฝ่ายที่พยายามเข้าหาตงเฟยตลอดทั้งทำรังนก ไก่ตุ๋นยาจีนและของบำรุงมากมายไปให้ เอาใจใส่ยิ่งกว่าไป๋ชิงทุกอย่างจนตงเฟยเองก็เริ่มใจอ่อนให้นางเข้ามาในชีวิตโดยไม่รู้ตัว
ไป๋ชิงเฝ้ามองตงเฟยและกงลี่สนิทสนมกันอย่างไม่ใส่ใจนัก จนสบโอกาสในวันที่ตงเฟยพาครอบครัวเ้าสำนักวิหคออกไปทำธุระนอกสำนัก นางแอบขโมยชุดผู้ติดตามสวมรอยแต่งตัวเป็ชายติดตามขบวนออกไป เมื่อเดินทางออกนอกเขตประตูไปสักพักจะมีป่าด้านข้างหนาทึบเมื่อไม่มีใครสังเกตเห็นนางก็เลี่ยงออกจากขบวนอย่างแเี
เมื่อหลบเลี่ยงออกมาได้แล้วในใจนางรู้สึกตื่นเต้นที่จะต้องไปเจอโลกภายนอกเพียงคนเดียว นางรีบใช้วิชาตัวเบาหลบลี้หนีไปให้ห่างขบวนนี้คนละทิศละทางโดยไม่สนใจว่าจะไปที่ใด อย่างไรในโลกนี้นางก็ไม่เคยเห็นโลกภายนอกมาก่อนอยู่แล้ว มีเพียงไม่กี่ที่ที่ร่างนี้เคยไปในโลกใบนี้ เมื่อออกมาห่างไกลจากขบวนมากแล้วไป๋ชิงเปลี่ยนเครื่องแต่งกายของผู้ติดตามขบวนชุดเก่าออก แล้วแต่งตัวเป็คุณชายน้อยเ้าสำอางแทน นางนำเสื้อผ้าออกมาจากมิติที่นางเตรียมไว้สวมเรียบร้อยหน้าตาหมดจด ผมรวบขึ้นครึ่งศีรษะไร้เครื่องประทินโฉม เพื่อหลบเลี่ยงความยุ่งยากนางจึงพรางตัวอย่างแเีเฉกเช่นเมื่อครั้งยังเป็สายลับในโลกเก่าที่จากมา หากแต่งกายเป็หญิงคงโดนรังแกได้ง่ายๆ
ไป๋ชิงเดินทางในป่าจนพลบค่ำ จึงเข้าไปพักในกระท่อมมิติของตนเมื่อตกดึก เสบียงอาหารในกระท่อมมีพร้อม สามารถเก็บในมิติโดยไม่เน่าเปื่อย ไป๋ชิงไม่กางกระโจมเพื่อความปลอดภัยและหลบเลี่ยงสัตว์ร้าย การเดินทางในป่าครั้งนี้ไม่รีบไม่ร้อน นางเดินทางไปพลางชื่นชมธรรมชาติไปพลางเหมือนการเดินป่าตั้งแคมป์อย่างไรอย่างนั้น กว่าจะออกจากป่านั้นใช้เวลาเกือบ 7 วัน
ทางด้านตงเฟยเองกว่าจะรู้ว่านางหายไปก็ผ่านไปแล้ว 7 วันเช่นกัน ด้วยก่อนที่ไป๋ชิงจะจากมา นางเองแทบไม่ไปหาตงเฟยหรือเจอหน้ากันบ่อยนัก อะไรหลายๆ อย่างล้วนไม่ให้สาวใช้มาดูแล อยากกินอะไรค่อยไปสั่งโรงครัวเองหรือให้ทำวางเก็บไว้ในครัวนางจะเป็ฝ่ายไปหยิบเอง จนคนในโรงครัวคิดว่าไป๋ชิงคงมาหยิบอาหารตอนพวกเขาไม่อยู่แต่ไม่มีใครถามใครสักคนจนกลายเป็เื่ปกติใน่นั้น นางหนีไปเขาก็ไม่รู้ตัวเลยว่านางหายไปตอนไหน ช่างโง่เขลานัก ตงเฟยโทษตัวเองที่ปล่อยปละละเลยนางเช่นนี้
เขาเดินเข้าไปมองรอบๆ ห้องที่ว่างเปล่า รื้อค้นห้องของไป๋ชิงก็พบว่าข้าวของบางอย่างไม่อยู่แล้ว เมื่อรู้แน่แล้วว่านางจากไป เขาก็ถอนหายใจนั่งลงบนเตียง หยิบหมอนที่เคยนอนหนุนกับนางขึ้นมากอดไว้ ยังมีกลิ่นกายของนางติดอยู่จนเขาเผลอสูดดมเข้าไป สายตาเหลือบไปเจอจดหมายที่วางไว้ใต้หมอน ในจดหมายมีใจความที่ทำให้เขามือไม้สั่นด้วยความโหยหานาง ในใจวูบโหวงมืดมนจนล่องลอยไปกับข้อความในจดหมายนั้น ทำไมนางทิ้งเขาได้ลง ตงเฟยครุ่นคิดทั้งไม่ยินยอม
"ไม่ต้องตามหาข้า ข้าเพียง้าออกไปท่องเที่ยวใช้ชีวิตในโลกภายนอก หากยังอยู่กับท่านข้าก็เป็เพียงนกน้อยในกรงทอง ซ้ำท่านยังมีว่าที่ภรรยาที่ท่านพ่อท่านหมั้นหมายไว้ให้ ข้าเห็นพวกท่านเข้ากันได้ดีจึงวางใจจากไป ไม่ต้องห่วงข้า ข้าไม่ได้โทษท่าน เพียงไม่อาจทำใจกล่าวคำลาซึ่งหน้า จึงขอจากไปอย่างเงียบๆ เช่นนี้"
ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา
ไป๋ชิง
4K
