1 สัปดาห์ผ่านไป
วันนี้เป็วันที่เร็นตื่นเช้ามากกว่าปกติด้วยเพราะวันนี้เป็วันที่เขาจะต้องไปสมัครเรียนคณะวิทยาศาสตร์สาขาเฉพาะทางด้านการปรุงน้ำหอมและเครื่องหอมที่มหาวิทยาลัยเอเวอร์ไลท์
เช้านี้เด็กหนุ่มร่างโปร่งบางจึงรีบตื่นขึ้นมาทำกิจวัตรยามเช้าอย่างการดูแลสวนหลังบ้านเหมือนอย่างเช่นทุกวันเสร็จแล้วก็ทำอาหารง่ายๆ อย่างขนมปัง ไข่ดาวกินรองท้อง ก่อนที่จะกลับขึ้นห้องไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการเดินทางไปยังมหาวิทยาลัย
ใช้เวลาไม่นานร่างของเด็กหนุ่มที่คราแรกสวมใส่ชุดนอนผมเผ้ายุ่งเหยิงไม่ได้หวีสางก็ได้แปลงโฉมกลายเป็คุณชายน้อยที่เนื้อตัวดูสะอาดสะอ้านั้แ่หัวจรดเท้าเด็กหนุ่มยิ้มอย่างพึงพอใจให้กลับตัวเองหน้ากระจกก่อนที่จะสาวเท้าก้าวไปหยิบเอกสารสำคัญที่เตรียมเอาไว้สำหรับการสมัครเรียนพร้อมกับหยิบกุญแจรถติดมือมาด้วย หลังจากนั้นก็เดินออกจากบ้านเพื่อไปขึ้นรถทันที
เร็นขับรถออกจากบ้านมาใน่เวลา7.30 นาฬิกา ดังนั้นการเดินทางบนท้องถนนในตอนนี้จึงค่อนข้างที่จะราบรื่นและรวดเร็วเพราะ่เวลานี้เป็่เวลาที่เช้ามาก การจราจรจึงยังไม่ทันได้ติดขัดเหมือนอย่าง่เวลาในชั่วโมงเร่งด่วน
หลังจากใช้เวลาเดินทาง 30 นาที เด็กหนุ่มก็เดินทางมาถึงมหาวิทยาลัยเอเวอร์ไลท์อย่างปลอดภัย
มหาวิทยาลัยเอเวอร์ไลท์เป็มหาวิทยาลัยเอกชนอันดับหนึ่งของประเทศที่มีระบบการเรียนการสอนที่อิงตามมาตรฐานการศึกษาสากลโลกเรียกได้ว่าคุณภาพการศึกษาของที่นี่ไม่ได้น้อยหน้าไปกว่าคุณภาพการศึกษาของมหาวิทยาลัยรัฐบาลอันดับหนึ่งอย่างมหาวิทยาลัยสปริงตันเลย
นอกจากนี้พื้นที่ของมหาวิทยาลัยนั้นยังกว้างขวางมากอีกด้วยกว้างกว่ามหาวิทยาลัยวินเทอร์ฟอลที่เร็นเคยเรียนถึง 10 เท่า ส่วนอาคารต่างๆ ของที่นี่นั้นแลดูเหมือนอาคารในหนังเวทมนตร์ชื่อดังเื่หนึ่งที่เร็นเคยดูตอนเด็กๆ
เด็กหนุ่มขับรถชมบรรยากาศของมหาวิทยาลัยไปเรื่อยๆจนกระทั่งเจอเข้ากับตึกอธิการบดีที่ตั้งอยู่ใจกลางของมหาวิทยาลัยจึงหักพวงมาลัยขับรถเข้าไปจอดที่ลานจอดรถในบริเวณใกล้กับตึกทันที โดยนักศึกษาที่มีความประสงค์ที่จะสมัครเรียนไม่ว่าจะคณะไหนก็ตามจะต้องมาลงทะเบียนที่อาคารนี้
เมื่อเดินเข้าไปใต้ตึกอาคารอธิการบดีจะมองเห็นโต๊ะเปิดลงทะเบียนสมัครเรียนสำหรับคณะต่างๆ ตั้งเรียงรายกันอยู่เต็มบริเวณเร็นมองหาโต๊ะเปิดลงทะเบียนสำหรับคณะวิทยาศาสตร์ ก่อนจะเดินตรงเข้าไปทันทีที่หาเจอ
“สวัสดีครับ ผมมาสมัครเรียนสาขาเฉพาะทางวิชาการปรุงน้ำหอมและเครื่องหอมครับ”
เด็กหนุ่มเอ่ยทักทายเ้าหน้าที่ที่นั่งอยู่ประจำโต๊ะลงทะเบียนของคณะวิทยาศาสตร์เมื่อเดินมาถึง
“สวัสดีค่ะ สนใจสาขาปรุงน้ำหอมงั้นเหรอ นี่ค่ะหนูเอาเอกสารอันนี้ไปกรอกนะ กรอกเสร็จแล้วให้เดินเข้าไปในห้องนั้น เดี๋ยวจะมีอาจารย์ประจำสาขาเข้าไปอธิบายรายละเอียดและข้อมูลคร่าวๆที่ควรทราบเบื้องต้นให้ฟังค่ะ”
เ้าหน้าที่โต๊ะลงทะเบียนพูดพร้อมกับยื่นเอกสารลงทะเบียนมาให้ก่อนจะผายมือไปทางห้องๆ หนึ่งซึ่งดูเหมือนว่าจะเป็ห้องประชุมขนาดย่อมที่ตั้งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากตำแหน่งของโต๊ะลงทะเบียนมากนัก
“ขอบคุณมากครับ”
เร็นเอ่ยขอบคุณเ้าหน้าที่ก่อนที่จะเดินไปนั่งที่โต๊ะที่ยังว่างอยู่เพื่อกรอกใบสมัคร
ใช้เวลาไม่นานเด็กหนุ่มก็กรอกใบสมัครเสร็จเร็นตรวจความเรียบร้อยของใบสมัครและเอกสารที่เตรียมมาอีกครั้งหลังจากที่มั่นใจว่าทุกอย่างถูกต้องเรียบร้อยแล้วเขาก็เดินไปที่ห้องที่เ้าหน้าที่บอกทันที
และเมื่อเปิดประตูเข้าไปด้านในเด็กหนุ่มก็พบเข้ากับคนที่คาดว่ามาลงทะเบียนสมัครเรียนเป็นักศึกษาเหมือนกันจำนวนหนึ่งนั่งรออยู่ก่อนแล้ว
“อ้าว! มีน้องใหม่เพิ่มมาอีกคนนึงแล้วปีนี้สาขาของเราฮ็อตมากจริงๆ เลยนะ มีคนสนใจสมัครเรียนเยอะกว่าที่คิดไว้เสียอีก สวัสดีค่ะน้องสุดหล่อพี่ขอใบลงทะเบียนและเอกสารที่เตรียมมาด้วยค่ะ”
เ้าหน้าที่ที่นั่งอยู่บริเวณประตูทางเข้าด้านในของห้องเอ่ยทักเร็นทันทีที่เด็กหนุ่มเปิดประตูและเดินเข้าไป
“สวัสดีครับ นี่ครับใบลงทะเบียนและเอกสาร”
เด็กหนุ่มพูดขึ้นก่อนจะยื่นใบลงทะเบียนและเอกสารส่งไปให้
“เอกสารครบถ้วนเรียบร้อยค่ะเดี๋ยวเชิญน้องสุดหล่อไปนั่งรวมกับเพื่อนๆ ทางด้านนั้นก่อนนะคะ อีกประมาณ 20นาทีจะมีอาจารย์ประจำสาขาเข้ามากล่าวทักทายและแจ้งรายละเอียดเบื้องต้นที่ควรทราบให้ฟังค่ะ”
“ได้ครับขอบคุณมากนะครับ”
หลังจากเอ่ยขอบคุณเ้าหน้าที่เสร็จเร็นก็เดินเข้าไปนั่งรวมกับว่าที่นักศึกษาที่เข้ามานั่งรออยู่ก่อนแล้วเขาเลือกที่จะนั่งตรงที่นั่งด้านหลังสุด ด้วยเพราะยังไม่คุ้นเคยกับใครในนี้ รวมถึงเด็กหนุ่มไม่อยากที่จะสุงสิงและไว้ใจใครง่ายๆอีกดังนั้นในตอนนี้การรักษาระยะห่างจึงเป็เื่ที่ดีที่สุด
เด็กหนุ่มััได้ถึงสายตาของคนอื่นๆภายในห้องที่จับจ้องมาทางเขา แต่เขาเลือกที่จะไม่สนใจ เขาทำเพียงแค่ก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์เพื่อฆ่าเวลาต่อไป
“นี่ๆ เธอคือเร็นที่เป็สตรีมเมอร์ที่กำลังดังๆอยู่ในตอนนี้ใช่ไหม”
เสียงหวานใสของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยทักขึ้นมา
เมื่อได้ยินคนพูดถึงตัวเองเร็นจึงเงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์ ก่อนสายตาจะไปพบเข้ากับร่างของเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักเหมือนกับตัวการ์ตูนคนหนึ่งที่ไม่รู้ว่ามานั่งข้างตัวเองั้แ่เมื่อไหร่อีกทั้งเ้าหล่อนก็กำลังมองหน้าเขาอยู่อย่างสนอกสนใจอีกด้วย
“อืม ใช่ครับเป็ผมเอง”
เร็นตอบกลับไปสั้นๆ
“ว้าว! ดีใจจังเฟย์ตามดูไลฟ์เธอทุกไลฟ์เลยนะ เฟย์ชอบเธอมาก ไม่คิดว่าจะได้เจอเธอที่นี่ โอ๊ะ!ลืมแนะนำตัวไปเลย เราชื่อ เฟรย่า เฟนลิน นะ หรือจะเรียกสั้นๆ ว่าเฟย์ ก็ได้”
“ยินดีที่ได้รู้จักครับเฟรย่า”
เด็กหนุ่มยังคงตอบสั้นๆรวมถึงเลือกที่จะรักษาระยะห่างโดยการเรียกชื่อเต็มๆ ของอีกฝ่ายมากกว่าชื่อสั้นๆ
“ว่าแต่ทำไมเร็นถึงได้เลือกมาเรียนสาขานี้เหรอ เฟย์คิดว่าเร็นจะชอบการทำอาหารการแกะสลักอะไรทำนองนั้นเสียอีก”
เฟรย่าถามคำถามที่เธอคาใจั้แ่ตอนที่เห็นเร็นเดินเข้ามาในห้อง
“เราชอบและสนใจการทำน้ำหอมเละเครื่องหอมมากกว่าน่ะ ก็เลยเลือกที่จะเรียนสาขานี้”
“อ้อ!เป็แบบนี้นี่เอง งั้นก็ถือว่าเฟย์โชคดีที่สนใจการทำน้ำหอมและเครื่องเหมือนกันสินะเพราะมันทำให้เฟย์ได้มาเจอกับเร็นที่นี่”
เด็กสาวหน้าตาน่ารักเหมือนตัวการ์ตูนพูดพร้อมกับยกมือขึ้นมาประสานกันไว้ใต้คางและทำตาโตเป็ประกายเมื่อมองมาที่เด็กหนุ่มทำให้ในตอนนี้เ้าหล่อนมีหน้าตาเหมือนตัวการ์ตูนมากขึ้นไปอีก
เร็นหันไปยิ้มให้บางๆกับเด็กสาวและไม่ได้พูดอะไรอีก
ในขณะที่เฟรย่ากำลังพยายามที่จะหาเื่ชวนเร็นคุยต่ออยู่นั้นก็ได้มีเสียงเปิดประตูเข้าห้องดังขัดขึ้นมาเสียก่อน
“ว้าว! ปีนี้มีนักศึกษามาสมัครเรียนเยอะเลยนะเนี่ยนับคร่าวๆ ในห้องนี้มีประมาณ 50 คน จากปกติมีแค่ 20 ถึง 30 คนต่อปีเท่านั้นเอง ดีดี! ค่อยมีกำลังใจขึ้นมาหน่อย”
ผู้หญิงอายุประมาณ40 ปีต้นๆ แต่ยังคงความสวยความสาวเอาไว้ได้อยู่ที่พึ่งจะเดินเข้ามาในห้องเอ่ยขึ้นด้วยนำเสียงที่ภาคภูมิใจ
“ใช่แล้วค่ะอาจารย์ ลิลลี่ดิฉันเองก็แปลกใจเหมือนกัน ไม่คิดว่าจะมีคนมาสมัครเข้าเรียนสาขาเราที่ขึ้นชื่อเื่ความเข้มความโหดกันเยอะขนาดนี้”
“เธออย่าพูดอย่างนั้นสิ!เดี๋ยวเด็กๆ พากันใหนีหายกันไปก่อนพอดี โหดเหิดอะไรไม่จริงนะจ๊ะเด็กๆทางเราก็แค่้าที่จะผลิตนักปรุงน้ำหอมและเครื่องหอมที่มีคุณภาพที่ดีออกไปให้ได้เยอะที่สุดก็เท่านั้นเองจึงจำเป็ที่จะต้องมีการประเมินผลการเรียนอยู่บ่อยครั้งอย่างน้อยสัปดาห์ละ 1 ถึง 2ครั้ง ซึ่งบางคนเขาก็อาจจะไม่สะดวกในตรงนี้ ทำให้ปีก่อนๆ มีคนมาสมัครเรียนไม่เยอะเท่าไหร่”
ศาสตราจารย์ลิลลี่หันไปเอ็ดเจ้าหน้าที่ที่พูดจาไม่เข้าหูก่อนจะหันมาอธิบายให้กับนักศึกษาที่กำลังนั่งทำหน้าเหวอๆกันไปเป็นแถบๆ อยู่ นี่หล่อนคิดจะไล่เด็กๆ ของเธอให้หนีตะเพิดออกไปก่อนหรืออย่างไรดูสิเด็กๆ พากันตกใจกันหมดแล้ว!
“อุ้ย!ขอโทษค่ะอาจารย์ลิลลี่ ดิฉันใช้คำผิดไปหน่อย ฮะแฮ่ม! เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นพี่ขออนุญาตแนะนำน้องๆ ก่อนเลยแล้วกันนะคะท่านนี้คือศาสตราจารย์ลิลลี่หนึ่งในอาจารย์ประจำสาขาวิชาการปรุงน้ำหอมและเครื่องหอมของเราวันนี้อาจารย์ ลิลลี่จะมาเป็ตัวแทนสาขาในการอธิบายรายละเอียดเบื้องต้นที่ควรทราบให้กับน้องๆได้ฟังกันนะคะ”
“สวัสดีครับ/ค่ะ อาจารย์ลิลลี่”
เสียงนักศึกษากล่าวคำทักทายอาจารย์ลิลลี่ดังขึ้นมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย
“สวัสดีจ๊ะเด็กๆ ทุกคน ยินดีต้อนรับเข้าสู่คณะวิทยาศาสตร์สาขาเฉพาะทางการปรุงน้ำหอมและเครื่องหอมนะจ๊ะ”
อาจารย์คนสวยว่าพลางถือเอกสารเดินตรงไปยังโพเดียมที่ตั้งอยู่หน้าห้อง
“วันนี้ก็ไม่มีอะไรมาก อาจารย์แค่จะมาอธิบายคร่าวๆถึงระบบการเรียนการสอนของเรา เอาล่ะ! เธอมาช่วยฉันแจกเอกสารนี้ให้เด็กๆหน่อยสิ”
“ได้ค่ะอาจารย์ลิลลี่”
ศาสตราจารย์ลิลลี่หันไปพูดกับเ้าหน้าที่หญิงคนนั้นเพื่อให้ช่วยอีกฝ่ายช่วยแจกเอกสารที่นำติดตัวมาด้วยให้กับนักศึกษาทุกคนใช้เวลาไม่นานนักศึกษาทุกคนก็มีใบเอกสารถือเอาไว้ในมือคนละใบ
“ในเมื่อทุกคนได้รับเอกสารกันครบหมดแล้วอาจารย์จะเริ่มพูดเลยแล้วกันนะจ๊ะ คร่าวๆ คือสาขาของเราจะมีระยะเวลาการเรียนการสอนทั้งหมด4 ปีการศึกษาเหมือนสาขาและคณะอื่นๆ แต่ถ้าหากนักศึกษาคนไหนที่เก่งและมีความสามารถมากๆก็มีโอกาสที่จะเรียนจบก่อนเวลาได้เช่นเดียวกัน”
“และที่สำคัญคือทางมหาวิทยาลัยเอเวอร์ไลท์ของเราจะมีทุนเรียนฟรีให้กับนักศึกษาที่มีผลการเรียนที่ดีที่สุดในแต่ละสาขาของคณะนั้นๆ3 อันดับแรกด้วยนะ ทุนเรียนฟรีตรงนี้ครอบคลุมค่าใช้ค่ายทั้งหมดรวมถึงค่าอุปกรณ์เฉพาะทางด้วยเท่ากับว่าคนที่ได้ทุนไปนั้นไม่จำเป็ต้องจ่ายอะไรเพิ่มเลยจ่ะโดยทุนเรียนฟรีจะมีผลในเทอมถัดไปหลังจากที่ทำการประเมินผลการเรียนทั้งหมดในภาคเรียนแรกแล้วและคนที่ได้รับทุนสามารถที่จะสับเปลี่ยนไปได้เรื่อยๆ ตามผลการประเมินในแต่ละภาคเรียน”
“ดังนั้นเทอมแรกนักศึกษาทุกคนที่สนใจที่จะเรียนสาขาวิชาการปรุงน้ำหอมและเครื่องหอมจะต้องจ่ายเงินเต็มจำนวนตามที่ระบุเอาไว้ในเอกสารที่ทุกคนพึ่งจะได้รับไปซึ่งเงินค่าเทอมเทอมแรกทางมหาวิทยาลัยจะกำหนดให้นักศึกษาทุกคนที่มาลงทะเบียนจ่ายเงินทันทีในวันที่มาสมัครซึ่งก็คือวันนี้เดี๋ยวหลังจากที่เราพูดคุยกันเสร็จนักศึกษาทุกคนสามารถไปทำเื่จ่ายเงินค่าเทอมที่ห้องธุรการบนชั้นสองของตึกอธิการบดีได้เลยจ่ะ”
อาจารย์คนสวยที่แต่งตัวเหมือนกับจะไปเดินรันเวย์พูดอธิบายรายละเอียดคร่าวๆให้นักศึกษาทุกคนฟัง
“ข้อมูลคร่าวๆ ก็มีประมาณนี้มีใครอยากจะถามอะไรเพิ่มเติมมั๊ยจ๊ะ”
“ผมครับ”
นักศึกษาที่นั่งอยู่ตรงหน้าห้องยกมือขึ้นถาม
“ว่ามาได้เลยจ่ะ”
“การประเมินผลส่วนใหญ่จะเป็แบบทฤษฏีหรือแบบปฏิบัติครับ”
“ถ้าเป็การประเมินผลย่อยจะมีทั้งทฤษฎีและปฏิบัติปนๆกันไปแต่ถ้าเป็การประเมินผลไฟนอลส่วนใหญ่จะเป็การสอบปฏิบัติจ่ะเพราะสาขาเราต้องเน้นการปฏิบัติถึงจะสามารถเรียนรู้ได้ไวและมีประสิทธิภาพแต่ถึงจะเป็แบบนั้นตัวทฤษฎีเองก็มีความสำคัญเหมือนกันเลยทิ้งไปไม่ได้”
“โอเค ขอบคุณครับ”
“มีใครจะถามอะไรเพิ่มเติมอีกมั๊ยจ๊ะ”
“หนูค่ะ!หนูอยากทราบว่ามหาวิทยาลัยเอเวอร์ไลท์จะมีกิจกรรมรับน้องเหมือนมหาวิทยาลัยรัฐบาลไหมคะ”
เด็กสาวอีกคนที่นั่งถัดไปในแถวแรกยกมือขึ้นถาม
“ทางมหาวิทยาลัยของเราไม่มีอะไรแบบนั้นหรอกจะมีก็แค่งานปฐมนิเทศนักศึกษาก่อนเปิดภาคเรียนเท่านั้นจ่ะ ซึ่งงานปฐมนิเทศจะจัดขึ้นในวันจันทร์หน้าตามที่แจ้งเอาไว้ในใบเอกสารส่วนเวลาเดี๋ยวทางมหาวิทยาลัยจะประกาศลงเว็บไซต์อีกที”
“ขอบคุณค่ะ”
“ใครมีอะไรจะถามเพิ่มเติมอีกบ้าง”
นักศึกษาทุกคนในห้องนั่งเงียบพร้อมกับส่ายหน้ากันเบาๆ
“เอาล่ะ ในเมื่อหมดข้อสงสัยกันแล้ววันนี้ก็พอเท่านี้ก่อน เอาไว้เจอกันตอนเปิดภาคเรียนในวันพุธหน้านะจ๊ะขอให้ทุกคนโชคดี”
อาจารย์ลิลลี่พูดพร้อมกับส่งยิ้มให้กับนักศึกษาทุกคนก่อนจะหยิบกระเป๋าแบรนด์หรูแล้วเดินออกจากห้องไป
-------------------------------------------
่ไรท์เตอร์ทอล์ค : นิยายเื่นี้ไรท์คิดว่าจะแต่งประมาณ60 ตอน ่แรกๆ ของเื่จะเป็พาร์ทการปูเื่ราวต่างๆ ของตัวละครซึ่งอาจจะน่าเบื่อนิดนึงนะคะ แต่อย่าพึ่งเบื่อกันนะ ???? แล้วก็แอบสปอยล์นิดนึงว่าอีกประมาณ2 ตอน พี่เจย์กับน้องจะได้เจอกันแล้วคับผม
ปล. วันนี้ไรท์มาลงให้2 ตอนนะคะ เดี๋ยวอ่านตอนนี้จบแล้วอ่านตอนถัดไปได้เลยค่ะ
311
