เทพแห่งโลกเสมือนจริงในต่างแดน

มีเพียงผู้เล่นส่วนน้อยหยิบมือเดียวเท่านั้นที่มีปัญญาเปย์อาวุธชิ้นใหม่จากร้านตีเหล็ก ส่วนผู้เล่นส่วนใหญ่ที่เหลือกินแกลบก็ได้แต่นั่งมองตาปริบ ๆ ด้วยความอิจฉาตาร้อนพลาวน้ำลายสอ

พวกไม่มีตังค์ได้แต่นั่งซับน้ำลายเอื๊อก ๆ ส่วนพวกสายเปย์ที่ยอมควักเนื้อจ่ายเงินไป ต่างก็สวมใส่อุปกรณ์คอมพลีทลุคกันสด ๆ ร้อน ๆ ตรงนั้นทันที!

เหล่าผู้เล่นที่ได้ครอบครองอาวุธใหม่ต่างพากันกวัดแกว่งทดสอบระบบอย่างตื่นเต้น พร้อมกับแชร์รีวิวความรู้สึกแรกลงช่องแชทกันอย่างเมามันส์

"โครตคุ้ม! ไอ้ดาบยาวเหล็กสมดุลเล่มนี้ เวลาฟันแม่งแรงกว่าเล่มละหกร้อยเหรียญทองแดงอันเก่าตั้งสองหน่วยเต็ม ๆ! โครตสุด!"

"พูดก็พูดเถอะ ข้อเสียอย่างเดียวของอาวุธแพงคือมันแพงนั่นแหละ แต่เวลาเหวี่ยงใช้งานนี่แม่งโครตมือ โครตสมูทเลย คุ้มค่าจริง ๆ ที่ฉันยอมถือท่อนไม้เน่า ๆ ทนดักดานตั้งนาน นั่งอดออมเจียดเงินทีละติ่งเพื่อมาปังในวันนี้"

"ชิบหายละ! เงินทองแดงในตัวฉันหมดเกลี้ยงเลยว่ะ เดี๋ยวต้องรีบไปฟาร์มมาเพิ่มละ"

พวกผู้เล่นชั้นแนวหน้าที่ต้องการอัปเกรดเนื้อตัวต่างพากันโละอาวุธเก่าทิ้ง ซึ่งไอ้อาวุธมือสองพวกนี้แหละที่ไหลเข้าสู่ตลาดเกม ผู้เล่นอีกกลุ่มที่ฐานะยากจนกว่านิดหน่อย รวมถึงพวกเด็กใหม่ซิง ๆ ที่เพิ่งเข้าเกมมาและยังไม่มีทุนรอน จึงกลายมาเป็นผู้บริโภคหลักของไอ้อาวุธตกรุ่นพวกนี้

ผู้เล่นใหม่สายเปย์หลายคนพอเข้าเกมมาปุ๊บ ก็ใช้เงินจริงดิวตรงดึงเงินทองแดงจากพวกผู้เล่นรุ่นเก๋าทันที แน่นอนว่าเด็กใหม่กระเป๋าหนักย่อมเลือกฟาดสิ่งที่ดีที่สุดตั้งแต่ก้าวแรก แต่สำหรับผู้เล่นธรรมดาทั่วไปส่วนใหญ่ ก็ยังคงคิดที่จะใช้อาวุธเกรดต่ำแก้ขัดไปพลาง ๆ ก่อน

แน่นอนว่า... วันหนึ่งข้างหน้า อาวุธโหล ๆ คุณภาพต่ำขั้นพื้นฐานพวกนี้ย่อมไม่มีผู้เล่นคนไหนชายตามองอีกต่อไป แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ต้องกลัวว่าไอ้ขยะพวกนี้จะเหลือทิ้งให้รกโลก เพราะช่างตีเหล็กไอน์โบกำลังเปิดโต๊ะตั้งรับซื้ออาวุธตกรุ่นเหล่านี้อยู่! ทว่า... ราคารับซื้อคืนน่ะเหรอ? มันจะค่อนข้างต่ำ ต่ำมาก ต่ำเตี้ยเรี่ยดินจนน่าใจหายเลยล่ะ!

หลังจากไอน์โบกว้านซื้อวัตถุดิบมาในราคากลวงโบ๋แล้ว เขาก็จะส่งต่อให้เถ้าแก่เกอร์สนำไปเก็งกำไรขายต่อให้พวกคนนอกหมู่บ้านอีกที... คิดดูสิ รับซื้อวัตถุดิบอาวุธมาในราคาถูกแสนถูก เอามาตีขายให้ผู้เล่นในราคาแพงลิบลิ่ว แล้วก็รับซื้อคืนจากผู้เล่นในราคาเศษเงินเพื่อเอาไปขายต่อให้คนอื่นอีกทอด โมเดลธุรกิจหมุนเวียนแบบนี้แม่งไม่โครตอัจฉริยะไปหน่อยเหรอวะ?

ในขณะที่เหล่าผู้เล่นกำลังมะรุมมะตุ้มเลือกอาวุธที่ชอบ ช่างตีเหล็กไอน์โบก็ตะโกนป่าวประกาศเสริมขึ้นมาว่า:

"เหล่าวีรชนผู้กล้าของข้า! ตอนนี้เกราะป้องกันชุดแรกกำลังอยู่ในขั้นตอนการผลิตแล้วนะ มีทั้งเกราะเกล็ดปลาและเกราะโซ่ถัก... แต่เนื่องจากกำลังการผลิตส่วนตัวของข้ามีจำกัด แถมข้ายังต้องจัดลำดับความสำคัญให้กับการตีอาวุธและส่งของให้ร้านขายของชำก่อน เพราะฉะนั้นจำนวนเกราะในลอตนี้จึงมีไม่มากนัก"

"ผู้เล่นท่านใดที่ต้องการชุดเกราะและอุปกรณ์ป้องกัน โปรดเตรียมเงินและเงี่ยหูฟังให้ดี ถ้าเจ้าพลาดลอตนี้ไปล่ะก็... ต้องนอนรอรอบหน้าอีกยาวเลยนะขอรับ!"

พอได้ยินจากปากช่างตีเหล็กว่าเกราะกำลังจะมาวางแผงขายในไม่ช้า เหล่าผู้เล่นสายแทงค์ประจัญบานต่างก็พากันถอนหายใจด้วยความโล่งอกซะที—ไม่งั้นล่ะแม่งโครตอึดอัดเลย มีเงินทองแดงเต็มกระเป๋าแต่ไม่มีของสายตรงให้เปย์เนี่ย! ในเมื่อเกราะป้องกันจะเปิดขายเร็ว ๆ นี้ สิ่งที่สายแทงค์ต้องทำก็แค่ก้มหน้าก้มตารวบรวมเงินอย่างอดทนเท่านั้น

ฟรานซ์ยืนกอดอกมองภาพความวุ่นวายอยู่ห่าง ๆ พลางแอบลอบสังเกตการณ์อยู่เงียบ ๆ หลังจากยืนดูอยู่พักหนึ่ง ฟรานซ์ก็รู้สึกว่าร้านตีเหล็กนี่แม่งรันระบบได้โครตดีเลยว่ะ แค่ไม่กี่นาทีก็ทำรายได้ทะลุไปหลายหมื่นเหรียญแล้ว!

ทุกครั้งที่เห็นแสงไฟจากการทำธุรกรรมเสร็จสิ้น ฟรานซ์แทบจะได้ยินเสียงเหรียญทองแดงไหลมาเทมาดังกริ๊ง ๆ เข้ากระเป๋าตัวเองเลยทีเดียว การได้ดื่มด่ำกับความมั่งคั่งของร้านตีเหล็กมันช่างฟินชวนเคลิ้มก็จริง แต่ชีวิตของฟรานซ์ไม่ได้มีแค่กลิ่นสาบของเงินทองตรงหน้าเท่านั้น โลกอันกว้างใหญ่และกลิ่นอายของทุ่งข้าวสาลีอันไกลโพ้นยังรอเขาอยู่! คิดได้ดังนั้น ฟรานซ์จึงเยื้องกรายเดินไปยังร้านขนมปังต่อ

ธุรกิจที่นี่อาจจะไม่ดุเดือดเลือดพล่านเหมือนร้านตีเหล็ก แต่ก็เริ่มมีผู้เล่นบางส่วนมาจับจ่ายใช้สอยกันบ้างแล้ว

นักรบลอสแอนเจลิส: "เฮ้ย! ท่านนายกโจโฉ ปกติแกแม่งโครตขี้เหนียวไม่ยอมแดกขนมปังไม่ใช่เหรอวะ? ไหงคราวนี้ถึงเหมาไปตั้งสิบก้อนเลยล่ะนั่น?"

ฉันจะดูแลเมียและลูกของแกเอง: (ถอนหายใจยาว) "โถ่... ถ้าไม่ติดว่าจนจริง ๆ ใครมันจะอยากทำตัวเป็นไอ้กระจอกนั่งกินนอนกินรอวันตายละวะ?"

"เมื่อก่อนมันก็แค่การทะเลาะวิวาทสเกลเล็ก ๆ สู้กันขำ ๆ ฉันจะงกหน่อยมันก็ไม่แปลกใช่ไหมล่ะ? แต่ตอนนี้พวกก็อบลินแม่งยกพวกบุกมาแล้ว แถมเควสต์หลักก็เปิดฉากขึ้นแล้วด้วย การต่อสู้หลังจากนี้ต้องดุเดือดเลือดสาดขึ้นเรื่อย ๆ แน่ เพราะงั้นพวกของปั๊มของกินจำเป็นอย่างขนมปังกับนมสดเนี่ย... จะมาเหนียวหนี้ไม่ยอมซื้อไม่ได้เด็ดขาดเว้ย!"

หลังจากเฝ้าสังเกตการณ์ ฟรานซ์ก็พบว่าจริง ๆ แล้วมีผู้เล่นเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่เลือกซื้อขนมปังธรรมดา ผู้เล่นส่วนใหญ่พอรู้สรรพคุณปุ๊บ ต่างก็พากันหันไปสั่ง "น้ำนมอุ่นผสมน้ำเชื่อม" ตัวใหม่แทน ราคาของน้ำนมอุ่นผสมน้ำเชื่อมนั้นเท่ากับขนมปังข้าวสาลีเป๊ะ คืออยู่ที่ 5 เหรียญทองแดง

น้ำนมหวานราคา 5 เหรียญทองแดงแก้วนี้ สามารถเพิ่มค่าสถานะทักษะ "การโจมตีอันทรงพลัง" (พาวเวอร์ สไตรค์) ให้กับผู้เล่นได้ 1 แต้มเต็ม ๆ แถมยาวนานถึง 8 ชั่วโมง!

ซึ่งไอ้ทักษะการโจมตีอันทรงพลังเนี่ย มันเป็นสกิลที่ผูกติดโดยตรงกับพลังโจมตีกายภาพระยะประชิด พูดง่าย ๆ ก็คือ แดกนมแล้วช่วยเพิ่มพลังโจมตี ทำดาเมจได้แรงขึ้นนั่นเอง! และเนื่องจากปัจจุบันผู้เล่นส่วนใหญ่เลือกเล่นสายบิวด์เน้นทำดาเมจระยะประชิดเป็นหลัก สำหรับพวกผู้เล่นสายทำดาเมจ (ดีพีเอส) ตัวแม่แล้ว น้ำนมหวานจึงมีความสำคัญยิ่งกว่าขนมปังข้าวสาลีซะอีก! เพราะสำหรับเกมเมอร์แล้ว... พลังโจมตีคือทุกสิ่งเว้ย!

ผู้เล่นหลายคนที่เดินเข้าร้านขนมปังจึงมักจะสั่งนมหวานมาสองสามแก้ว แล้วเทยัดใส่กระติกน้ำที่เพิ่งซื้อมาจากร้านค้าชำของเฮียเกอร์ส ส่วนเรื่องนมจะบูดจะเน่าไหมน่ะเหรอ? พวกผู้เล่นแม่งไม่เอามาคิดให้รกสมองหรอก โดยทั่วไปแล้ว นมผสมน้ำเชื่อมพวกนี้ตั้งทิ้งไว้สองสามวันก็ยังพอไหวอยู่ หรือต่อให้มันจะบูดจนเริ่มเปรี้ยวจริง ๆ ตราบใดที่ระบบยังไม่ได้แจ้งเตือนหรือรสชาติไม่เปลี่ยนจนแดกไม่ลง ผู้เล่นก็ไม่แคร์อยู่แล้ว ยังไงซะ... ตราบใดที่แดกแล้วไม่ตาย ค่าสถานะเพิ่มขึ้นก็คือจบ!

ความฮิตระเบิดระเบ้อของน้ำนมหวานในร้านขนมปังถือเป็นเรื่องที่อยู่เหนือความคาดหมายของฟรานซ์อยู่เล็กน้อย เพราะฟรานซ์รู้ดีว่าสันดานของผู้เล่นส่วนใหญ่น่ะ ให้ความสำคัญกับพลังโจมตีมากกว่าความอึดในการเอาชีวิตรอดอยู่แล้ว ดังนั้น มันจึงไม่แปลกเลยที่นมหวานซึ่งช่วยบูสต์ดาเมจจะขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแซงหน้าขนมปัง แต่สิ่งที่ฟรานซ์คาดไม่ถึงเลยจริง ๆ ในแง่ของยอดขายขนมปังก็คือ... ไอ้ขนมปังลูกเกดตัวใหม่ดันขายดีกว่าขนมปังข้าวสาลีธรรมดาทั้งที่ราคาแพงกว่า!

ฟรานซ์ได้แต่ยอมรับในใจว่าตัวเองไม่ใช่พ่อค้ามืออาชีพจริง ๆ นั่นแหละ มันก็เป็นเรื่องธรรมดาที่จะมีเดินหมากพลาด ประเมินตลาดผิดไปบ้าง แต่ฟรานซ์คาดเดาว่ากระแสนิยมของขนมปังตัวใหม่นี้คงจะอยู่ได้ไม่นานหรอก พอพวกผู้เล่นเริ่มหมดเห่อและเบื่อขนมปังองุ่นแล้ว สุดท้ายพวกเขาก็คงจะหันกลับมาซื้อขนมปังธรรมดาที่ราคาถูกกว่าและใช้งานได้จริงมากกว่าอยู่ดี

หลังจากได้เห็นปรากฏการณ์อันน่าสนใจนี้ ฟรานซ์ก็ครุ่นคิดพลางสาวเท้าเดินไปยังเขตแดนของสองครูฝึกต่อ โดยเดาในใจว่า ครูฝึกการต่อสู้ 'อแลง' จะต้องป๊อปปูล่าร์ในหมู่ผู้เล่นแน่นอน และในความเป็นจริง... มันก็เป็นอย่างนั้นเป๊ะ!