เกิดใหม่ทั้งที มีสามีแถมลูก 3

        หลงเป่าและจิ่วอี้ใช้เวลาเดินทางมาถึงเมืองหยางโจวเกือบเดือน พวกเขาอยากให้ระยะทางไกลกว่านี้ด้วยซ้ำ เพราะเป็นการเดินทางที่สุขสมตลอดทาง

        หลงเป่ารู้ว่าท่านแม่ขึ้นไปอยู่บนภูเขาเล็กใกล้เมือง องครักษ์ของท่านพ่อบอกว่ามีพืชพิษอยู่รอบบ้านเนินเขาของท่านแม่ด้วย เขาจึงเตรียมน้ำวิเศษที่ท่านแม่ให้พกพามาตั้งแต่เด็กมาด้วยเพื่อถอนพิษ การเดินทางขึ้นเขาช่างง่ายดายสำหรับเขานัก เขาขี่ม้ามาพร้อมจิ่วอี้แต่ไม่ได้ทำภารกิจใดๆ บนหลังม้าอีก ด้วยกลัวท่านแม่จะตกใจ

        เดินทางมาสักพักก็พบบ้านบนเนินมองเห็นแต่ไกล ดูเรียบง่ายสวยงามน่าอยู่ เขาให้จิ่วอี้จิบน้ำวิเศษพร้อมๆ กับเขาทันทีก่อนเข้าเขตบริเวณบ้าน ควบม้าเหยาะหยุดลงหน้าประตูก่อนเคาะเรียกคนด้านใน

        "มีใครอยู่มั้ย เปิดประตูให้ที"

        เสียงวิ่งกุกกักๆ แข่งกันออกมา ทำให้หลงเป่ายิ้มดีใจ คงเป็นน้องชาย น้องสาวฝาแฝดแสนซุกซนของเขาเป็นแน่

        หลงหลงและหลงอี้แย่งกับเปิดประตูให้พี่ชาย ก่อนวิ่งเข้าชนอย่างแรงเพื่อกอดเขาคนละข้าง

        จิ่วอี้เห็นเช่นนั้นก็อมยิ้มที่เห็นพี่น้องรักใคร่ปรองดองกันดีเช่นนี้

        "พวกเจ้าแรงเยอะขึ้นอีกแล้วนะ กอดพี่จนเจ็บปวดตัวไปหมดแล้ว"

        หลงเป่าแกล้งเย้าแหย่น้องชายน้องสาว ที่กอดเขาไม่ยอมปล่อย

        "ข้าคิดถึงท่านพี่ ไม่เจอกันเป็นปี คิดถึงตอนท่านกล่อมนอน คิดถึงตอนท่านพาไปเที่ยวด้วยเจ้าค่ะ"

        หลงหลงออดอ้อนพี่ชายตนอย่างรู้งาน

        หลงอี้ซึ่งปกติไม่ค่อยพูดก็ยอมน้องสาวฝาแฝดไม่ได้

        "ข้าก็คิดถึงท่านพี่ขอรับ ข้า...อยากให้ท่านพี่อยู่ด้วยกันเหมือนเมื่อก่อนขอรับ"

        หลงเป่าลูบหัวเด็กทั้งสองอย่างอ่อนโยน พวกเขาตัวสูงขึ้นมาก ทั้งยังร่าเริงรู้ความเช่นเดิม ท่านแม่ดูแลน้องๆ ดีนัก

        "ท่านแม่อยู่ไหนหรือ ใยมีแต่เจ้าสองคน"

        หลงเป่าชะเง้อมองหาท่านแม่ตนอยู่นานก็ไม่เห็นเดินออกมา

        "ท่านแม่งอนท่านพ่อเจ้าค่ะ หนีเข้าป่าสมุนไพรไปอีกแล้ว ท่านพ่อกำลังตามไปง้อพากลับบ้านอยู่เจ้าค่ะ ไม่รู้จะมาตอนไหน ท่านพี่ไปเก็บข้าวของพักผ่อนก่อนเจ้าค่ะ ข้าเตรียมห้องไว้ให้ท่านนานแล้ว"

        "เช่นนั้นก็ดี วันนี้เราทำอาหารรอท่านแม่ท่านพ่อกันนะ"

        "ได้เจ้าค่ะ/ได้ขอรับ"

        เด็กแฝดตอบพร้อมกันอย่างรู้ความ พลางเหลือบไปเห็นหญิงสาวหน้าตางดงามด้านหลังพี่ชายตน

        "แล้วนั่นท่านพาใครมาด้วยขอรับ"

        หลงอี้ถามพี่ชายด้วยความสงสัยตามปกตินิสัยเขา

        "นางชื่อจิ่วอี้เป็นคนของข้า ตอนนี้ข้าให้นางเป็นสาวใช้อุ่นเตียงติดตามข้ามา ที่นี่มีกี่ห้องนอน"

        "มี 5 ห้องนอนเจ้าค่ะ ท่านพ่อท่านแม่โกรธกันนอนแยกห้องกันอยู่ ส่วนข้ากับหลงอี้ก็แยกห้องนอนกันแล้ว ตอนนี้มีว่างห้องนอนเดียว"

        "งั้นให้นางนอนห้องเดียวกับข้า อย่างไรนางก็เป็นสาวใช้อุ่นเตียงข้า"

        "อ่อ เจ้าค่ะ/อ่อ ขอรับ"

        เด็กแฝดรับคำอย่างงุนงง พวกเขาไม่เข้าใจว่าอะไรคือสาวใช้อุ่นเตียง อะไรคือนอนห้องเดียวกันก็ได้ ปกติสาวใช้ไม่นอนห้องเจ้านายนี่ เด็กทั้งสองทำหน้านิ่วคิ้วขมวดจนปากยู่จะชนกับจมูกอยู่แล้ว

        หลงเป่าเห็นเช่นนั้นก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

        "เจ้าสองคนนี่ทำหน้ายู่อีกแล้ว ไม่ต้องคิดมากแล้ว รู้แค่นางมีหน้าที่ดูแลข้าทั้งก่อนนอนและตอนนอนเท่านั้นพอ เข้าใจหรือไม่"

"ตอนนอนท่านหลับตาไม่รู้สึกตัว เหตุใดต้องดูแลด้วยเจ้าค่ะ"

        หลงหลงเกาหัวไปพลางถามไปพลางอย่างสงสัย

        "เอาไว้โตแล้วพวกเจ้าจะรู้เอง ตอนนี้พาข้าไปห้องของข้าที ข้าเหนื่อยแล้วขอพักผ่อนสักงีบ"

        หลงเป่าอยากเข้าไปพักผ่อนนอนเล่นสักครู่ก่อนถึงเวลาอาหาร เขาจึงจะออกมาช่วยน้องๆ เตรียมอาหารไว้ให้ท่านพ่อท่านแม่ เป็นการฉลองที่ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตา แม้ท่านพ่อท่านแม่จะยังโกรธเคืองกัน แต่อยู่ร่วมกันมาเป็นเดือนได้ จนเขาเดินทางมาถึงก็ถือว่าดีมากแล้ว

        พอเข้าห้องพัก หลงเป่าอยากอาบน้ำให้สบายตัว เขาจึงให้จิ่วอี้คอยอาบน้ำถูตัวให้เพราะตลอดการเดินทางมีแต่ฝุ่นควัน พวกเขาไม่ค่อยได้อาบน้ำกันบ่อยๆ พอได้พักจึงพากันแช่น้ำอุ่นด้วยกันถูตัวให้กันสลับไปมา สักพักก็เกิดเสียงครวญครางเบาๆ ขึ้น กว่าจะเงียบเสียงก็เกือบถึงเวลาอาหารเย็นพอดี

        จิ่วอี้มีฝีมือทำอาหารดีมาก หลงเป่าจึงให้นางแสดงฝีมือให้ท่านพ่อท่านแม่ได้ชิมและอยากอวดคนของตนด้วยว่าเขาเลือกคนไม่ผิดให้มาคอยปรนนิบัติ น้องๆ และเขาเพียงช่วยเตรียมวัตถุดิบและก่อไฟช่วยเท่านั้น

        จนถึงเวลาอาหารท่านพ่อท่านแม่ก็กลับมาพอดี ทั้งสองคนผมเผ้ายุ่งเหยิงเสื้อผ้ายับย่น ตะกร้าบนหลังท่านพ่อไม่มีสมุนไพรใดเลย

เด็กแฝดและหลงเป่ามองหน้ากันอย่างอดขำไม่ได้ ท่านพ่อท่านแม่คงไปหยอกล้อกันบนเขาแน่ๆ เลย เด็กแฝดคิดในใจพลางอมยิ้มขำ

        "พวกเจ้าขำอันใดกัน แม่ขอไปล้างหน้าล้างตาก่อน เดี๋ยวมาทานด้วย"

        "พ่อก็ไปล้างหน้าล้างตาก่อนนะ เดี๋ยวมา"

        หลงเฟยพูดจบก็ทิ้งตะกร้าลงแล้วเดินตามหลิงหลิงไปอย่างรีบร้อน

        เด็กแฝดเห็นท่านพ่อกับท่านแม่เป็นเช่นนี้มาเป็นเดือนแล้ว ท่านพ่อตามเอาอกเอาใจท่านแม่ตลอด ส่วนท่านแม่ก็บึ้งตึงใส่ท่านพ่อไม่หยุด พวกเขาเห็นว่าไม่มีอะไรรุนแรงแถมสนุกดีที่เห็นท่านพ่อเป็นเช่นนั้น จึงไม่ใส่ใจนัก เพราะถือเป็นเรื่องปกติ

        "เหตุใดท่านพ่อถึงต้องตามท่านแม่ตลอดเช่นนี้"

        หลงเป่าสงสัยจึงถามขึ้น

        "ท่านแม่ยังไม่ยอมแต่งงานกับท่านพ่อเจ้าค่ะ ท่านพ่อบอกจะจัดงานแต่งที่เมืองหลวงในจวนอ๋อง แต่ท่านแม่ไม่ยอมไปเจ้าค่ะ"

        "อ่อออ แล้วทำไมต้องแต่งงาน ท่านพ่อท่านแม่ก็แต่งกันอยู่แล้วนี่"

        "ท่านแม่แอบหย่าขาดท่านพ่อก่อนพาพวกข้าย้ายมาที่นี่ ท่านพี่ไม่รู้หรือเจ้าคะ"

        "พี่รู้แค่ท่านแม่รู้ข่าวท่านพ่อจะอภิเษกองค์หญิงต่างแคว้นจึงหนีมา ไม่รู้ว่าแอบหย่าขาดท่านพ่อแล้ว"

        "เช่นนั้นท่านพ่อก็สมควรโดนเช่นนี้แล้ว"

        อยู่ดีๆ หลงอี้ก็พูดขึ้นพลางกอดอกลูบคางครุ่นคิดเหมือนตนเองมีเคราก็ไม่ปาน

หลงเป่าและคนอื่นๆ มองหน้ากันและมองดูท่าทางหลงอี้ก็อดขำไม่ได้ ที่เขาทำท่าท่างเหมือนผู้ใหญ่กำลังครุ่นคิดเช่นนี้