“ชิงชิงไปไหนมาลูก?” ไป๋ฮวากำลังร้อนใจเต็มทีเพราะทั้งลูกและสามีไม่อยู่ที่บ้านทั้งคู่ อยู่ ๆ ท้องฟ้าก็มืดลงในยามกลางวันเื่เช่นนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว
“ข้าไปเก็บผักป่าที่ตรงนู้นมาเ้าค่ะ แต่อยู่ ๆ ฟ้าก็มืดลงยังไม่ถึงเวลาค่ำเลยนี่เ้าคะท่านแม่” ชิงชิงยิ่งคิดก็ยิ่งแปลกใจแสงที่ค่อย ๆ หายไปของดวงอาทิตย์ไม่เหมือนตอนที่เกิดสุริยุปราคาในชาติก่อนที่นางเห็นคือแสงเริ่มหายไปจากตรงกลางจนครอบคลุมทั้งหมด นี่มันแปลกเกินไป
“แม่ก็ไม่รู้ เ้านั่งรออยู่ตรงนี้ก่อนแม่จะไปเอาเทียนมาจุด”ไป๋ฮวาสังหรณ์ใจไม่ค่อยดีนางภาวนาให้สาเหตุที่ตะวันดับเป็เพราะมีใครสักคนสำเร็จเป็เซียนไปเสียไม่เช่นนั้นก็อาจเป็อะไรที่เลวร้ายจนไม่อยากคาดเดาก็เป็ได้
“เมียจ๋า ข้ากลับมาแล้ว ชิงชิง พ่อกลับมาแล้วลูก” หยางเซิงเหงื่อท่วมไปทั้งตัวไหล่ข้างหนึ่งของเขาแบกซากลูกกวางเอาไว้ตัวหนึ่งเพราะอยู่ดีดีดวงตะวันก็ดับแสงลงเช่นนี้หยางเซิงจึงไม่สามารถเดินดูกับดักทั้งหมดได้ ยังดีที่หลุมแรกก็เจอลูกกวางแล้วไม่เช่นนั้นวันนี้คงกลับมามือเปล่า
“ท่านพ่อเช็ดหน้าก่อนเ้าค่ะ” มือน้อยยื่นผ้าชุบน้ำให้ท่านพ่อได้เช็ดหน้าเช็ดตัวยังไม่ทันที่สองพ่อลูกจะได้พูดคุยอะไรกันเพิ่มเติมสตรีอันดับหนึ่งก็มาลากทั้งสองเข้าข้างในบ้านก่อน
“ท่านแม่ทำอะไรเ้าคะ?” เห็นแม่บังเกิดเกล้าเอาเกลือเม็ดสาดไปทั่วั้แ่คนยันของชิงชิงก็ถามอย่างงุนงงท่านแม่ของนางเป็อะไรไปอีกละนั่น ท่าทางแปลกประหลาดเหลือเกิน
“นั่นสิ เ้าเป็อะไรไปไป๋ฮวา” หยางเซิงมองเมียวิ่งไปวิ่งมาก็ไม่เข้าใจเช่นกัน
“อยู่ดีดีกลางวันก็มืดเช่นนี้ต้องไม่ใช่เื่ดีแน่เราต้องกันความอัปมงคลไว้ก่อน” ไป๋ฮวาคิดดูหลายรอบแล้วว่าแผ่นดินต้าลู่ไม่มีข่าวการสำเร็จเป็เซียนมานานมาแล้วท่านปรมาจารย์ที่ฝึกสำเร็จคนล่าสุดก็สามสี่ร้อยปีมาแล้วดังนั้นเื่นี้ต้องไม่ใช่เื่ดีแน่ที่จริงไป๋ฮวาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการฝึกฝนพวกนั้นนางเกิดเป็ชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่งได้แต่ใช้หูฟังข่าวลือมาบ้างก็เท่านั้นเอง
“ออ ข้าทำเอง” หยางเซิงทนเห็นภรรยาเหน็ดเหนื่อยไม่ได้จึงคว้าเอาไหเกลือมาทำเสียเอง ปล่อยให้ภรรยาไปดูแลลูกสาวแทน
ชิงชิงมองพ่อกับแม่แล้วก็แอบถอนหายใจนางรู้อยู่แล้วว่าท่านพ่อต้องไม่ห้ามท่านแม่แน่ ั้แ่เกิดมาท่านแม่บอกขวาท่านพ่อไม่เพียงไปทางขวา แต่จะวิ่งไปให้เร็วที่สุดด้วย ในหมู่บ้านเล็ก ๆ นี่หากท่านพ่อกล้าพูดว่าเขาไม่ได้ตามใจภรรยา สาวแก่แม่หม้ายทั้งหลายคงมองเขาตาขวาง
ในฐานะลูกสาวชิงชิงไม่สามารถตำหนิทั้งสองว่างมงายได้นางจึงได้แต่เท้าคางมองทั้งคู่วิ่งไปมาในบ้านกระทั่งทั้งบ้านไม่มีมุมไหนรอดพ้นจากเกลือไปได้แล้ว สามคนพ่อแม่ลูกถึงมานั่งล้อมวงกันได้
“ระยะนี้พวกเราอย่าออกไปไหนกันเลยดีกว่าหากมีไออัปมงคลจริงจะแย่” แน่นอนว่าความเห็นเช่นนี้ต้องเป็ท่านแม่ที่แสนดีของชิงชิงแน่นอนอยู่แล้วซึ่งหากให้เดาว่าท่านพ่อจะพูดอะไรก็คงเป็...
“ได้ เราเชื่อเ้า” อืม...เป็ดังคาดเด็กห้าขวบไม่มีสิทธิออกความเห็น ชิงชิงเลยปล่อยเลยตามเลยเสีย ท่านแม่ว่าดีท่านพ่อว่าดี ชิงชิงก็ว่าดี
ที่น่าแปลกยิ่งกว่าก็คือในคืนนั้นดวงจันทร์กลับสว่างไสวเสียจนทั้งแผ่นดินกลายเป็กลางวันนั่นทำให้ท่านแม่ของชิงชิงหวาดระแวงมากยิ่งขึ้น ท่านพ่อก็ต้องคอยปลอบประโลมหมู่บ้านติงชุนที่แม้จะเล็กและสงบแต่ก็มีความอบอุ่นแทบกลายเป็หมู่บ้านร้างเพราะชาวบ้านก็ไม่ยอมออกไปไหนเช่นกัน
ชิงชิงแอบท่านแม่ออกมายืนมองท้องฟ้ายามค่ำคืนอย่างแปลกใจนางไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเหตุใดเหตุการณ์เหนือธรรมชาติเช่นนี้ก็เกิดขึ้นมาได้กลางวันมืดจนไม่มีแสง แต่พอถึงเวลากลางคืนกลับสว่างจ้าไปทั่วยิ่งถึงเวลาเปลี่ยนจากกลางวันเป็กลางคืนก็ไม่ต่างอะไรกับเปิดปิดสวิตช์ไฟฉับพลันทันใดจนน่ากลัว
ชิงชิงคิดอยู่เสมอว่าโลกที่ตัวเองอยู่ในตอนนี้มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ต่างไปจากโลกนู้น ดังนั้นไม่ว่าจะในฐานะชิงชิงหรือดุจดาราบอกตามตรงว่าเจอเหตุการณ์เช่นนี้นางไม่รู้ว่าจะต้องเดาไปทางไหนมาอยู่ที่นี่ได้ห้าปี เื่ที่รู้ก็มีไม่มากพ่อแม่นางเองก็เป็เพียงชาวบ้านธรรมดา เฮ้อ...นางไม่ชอบเื่ที่หาคำตอบไม่ได้เลย
ท้องฟ้าสับสนเช่นนี้เกิดขึ้นนานถึงเจ็ดวันบ้านชิงชิงโชคดีที่พ่อทำอาชีพเป็พรานป่า เนื้อสัตว์ที่ตุนไว้จึงมีพอสมควรเพียงเอามาทำอาหารแล้วกินกับแผ่นแป้งก็ได้แล้วแต่ชาวบ้านหลายคนไม่ได้โชคดีอย่างนี้ ในหมู่บ้านติงชุนท่านพ่อเป็คนเดียวที่กล้าเข้าป่าไปล่าสัตว์ชาวบ้านส่วนใหญ่ก็เพียงแค่เพาะปลูกเลี้ยงชีพครอบครัวเ่าั้จึงไม่ค่อยมีอาหารสำรอง
เช้าวันที่แปดในที่สุดท้องฟ้าก็กลับมาสว่างอย่างที่มันควรจะเป็ท่านพ่อจึงสามารถเข้าป่าไปล่าสัตว์ได้เช่นเดิมสำหรับชิงชิงแล้วท่านแม่ยังไม่วางใจให้นางออกไปไหนคนเดียวคนที่เป็เด็กน้อยแต่ตัวเลยได้แต่นั่งจ๋องอยู่กับบ้าน
“ชิงชิงอย่าเอาแต่ทำหน้ามุ่ย มาช่วยแม่เก็บกวาดเร็วเข้า”จากการสาดเกลือติดต่อกันถึงเจ็ดวันทั้งบ้านั้แ่กำแพงเตี้ยยาวจนถึงเตียงเตาจึงไม่มีตรงไหนไม่สกปรกเพื่อจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยชิงชิงจึงต้องช่วยแม่ทำความสะอาดอยู่นานเพราะเป็ชนบท เด็ก ๆ ในหมู่บ้านติงชุนก็เหมือนถูกบังคับให้เติบโตเร็วกว่าปกติหลายคนเพียงเจ็ดแปดขวบก็ออกไปทำนาทำไร่ช่วยครอบครัวแล้ว
สองแม่ลูกช่วยกันเก็บกวาดบ้านช่องส่วนคนพ่อก็ออกเดินป่าล่าสัตว์ ขณะเดียวกันนั้นในพื้นที่ไกลออกไปการประชุมใหญ่ก็กำลังเริ่มต้นขึ้น
“ข้าเป็สตรีเหมือนกัน ก็ควรเป็คนได้ไปรับใช้นายท่านสิ”สตรีในชุดสีแดงเพลิงกำลังเถียงอย่างเอาเป็เอาตายกับบุรุษทั้งสาม
ผ่านมาพอสมควรแล้วจากการรวมดวงจิตของนายท่านถึงเวลาที่ต้องหาคนไปนำทางเพื่อรวบรวมสิ่งของทั้งหมดกลับมายังต้องคอยช่วยให้นายท่านฝึกฝนพลังและร่างกายจนสามารถรับการเปลี่ยนแปลงในอนาคตได้เช่นนั้นนายท่านก็จะสามารถกลับบ้านได้จริง ๆ เสียทีและเพราะหน้าที่นำทางและดูแลนี้เ้าบุรุษหน้าเหม็นพวกนี้ก็ไม่ยอมเลือกให้นางเป็คนไป!!!
“เ้าใจร้อนขนาดนี้ หากเราให้เ้าไปนายท่านคงไม่สามารถสะสมพลังกลับคืนมาได้แน่” ชายที่มีผมสีขาวพูดขึ้นบ้างพวกเขาลอบปรึกษากันอยู่นานกว่าจะสรุปได้ รู้อยู่แล้วว่านางต้องอยากไปเองแต่ถ้าปล่อยให้ไป ไม่ถึงสิบวันครึ่งเดือนนางก็แบกนายท่านกลับมาแล้ว
“ใช่ เ้าก็รู้ว่าพลังของนายท่านยังไม่พอหากเร่งร้อนเกินไปจะร้ายมากกว่าดี” ท่านผู้เฒ่าของกลุ่มพูดขึ้นมาบ้างมือเหี่ยวย่นลูบสาวเส้นเคราอย่างสุขุม
ยิ่งได้ฟัง สตรีคนเดียวก็ยิ่งไม่พอใจนางใจร้อนแต่ก็ไม่ได้เบาปัญญาจะได้ทำอะไรโง่เง่าแบบนั้น!!
“เชื่อข้าเถอะให้เขาไปดีที่สุดแล้ว” บุรุษั์ตาสีฟ้ามองหญิงสาวยืนหันหลังให้ตนแล้วก็เริ่มปวดหัวมีชีวิตอยู่กันมาเกินจะนับแล้ว นางก็ยังคงเอาแต่ใจไม่เคยเปลี่ยน
“เช่นนั้นก็แล้วแต่พวกท่านเถอะ” ไม่มีใครเข้าใจนางสักคน!ไม่มีเลย! นางก็แค่อยากไปช่วยดูแลนายท่านด้วยก็เท่านั้นเ้าพวกนี้ไม่เข้าใจอะไรเลย!!!
สตรีชุดแดงเดินสะบัดชายเสื้อออกไปทั้งอย่างนั้นทิ้งให้สามบุรุษมองตามอย่างเหนื่อยใจ ช่างเถอะ เดี๋ยวสักพักนางก็จะเข้าใจเอง
“การติดตามนายท่านครั้งนี้ เ้าต้องไปอย่างไร้ซึ่งพลังติดตัวไม่แน่ว่าอาจเกิดอะไรขึ้นก็ได้ เ้าแน่ใจแล้วนะ” เพราะโลกใบนั้นมีพลังฟ้าดินไม่มากหากใช้ร่างที่แท้จริงไปก็อาจทำให้เกิดกระแสพลังแปรปรวนได้ดวงตาสีน้ำทะเลจึงฉายความกังวลออกมาเด่นชัด
“ขอแค่ได้ไปดูแลนายท่านต่อให้ข้าต้องละทิ้งพลังบำเพ็ญทั้งหมดก็ไม่เป็ไรนับภาษาอะไรกับการทิ้งชั่วคราวเช่นนี้” เพียงได้รู้ว่าหน้าที่ของตนคืออะไรใจชายผมขาวก็ยินดีอย่างที่สุดแล้วนายท่านจากพวกเขาไปนานเหลือเกิน ใช้เวลานับหมื่นปีกว่าจะมีความหวังขึ้นมาได้ยามนี้อะไรก็ได้ทั้งนั้น
“มีโอกาสเพียงครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้นไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ ก็จะมีเื่ใหญ่เกิดขึ้น” ในมือของชายชรามีกระจกหกเหลี่ยมที่ใช้ส่องดูดวงดาวอยู่ด้วยในฐานะผู้ที่เชี่ยวชาญการทำนายที่สุดของกลุ่มนี่เป็ความหวังเพียงครั้งเดียวของนายท่าน ไม่เพียงเท่านั้นความหวังครั้งนี้ยังมาพร้อมกับหายนะครั้งใหญ่อีกด้วย
“ขอแค่มีความหวังได้นายท่านกลับมาก็พอเื่อื่นเอาไว้ค่อยคิดเถอะ” ทั้งสามมองกระจกในมือของชายชราเป็ตาเดียวภาพที่เคลื่อนไหวอยู่บนเงาของกระจกคือเด็กหญิงตัวเล็กที่วิ่งเล่นไปกลางป่า
“ชิงชิงอย่าวิ่งไปไกลนะลูก” ในชีวิตนี้ของหยางเซิงมีเพียงสองคนที่เขาไม่สามารถปฏิเสธได้หนึ่งคือภรรยาที่รักยิ่งดั่งดวงใจ และสองบุตรสาวตัวน้อยที่เป็แก้วตาดังนั้นเมื่อชิงชิงของเขาขอตามเข้าป่ามาด้วย หยางเซิงก็พยักหน้ายอมตกลงทันทีแถมยังช่วยเกลี้ยกล่อมไป๋ฮวาให้ยินยอมด้วย
ั้แ่พ่อกับแม่ป่วยตายจากไป หยางเซิงก็ใช้อาชีพพรานป่าเพื่อหาเลี้ยงชีพมาตลอดทั้งนี้ก็เพราะว่าเขาไม่มีที่ทางจะเพาะปลูกการเป็พรานใช้ต้นทุนเป็ฝีมือและประสบการณ์ หากขยันมากก็มีรายได้มากตามไปด้วยแม้จะพูดว่าเป็พรานป่าแต่หยางเซิงก็เพียงแค่เข้าป่ามาวางกับดักสัตว์ขนาดเล็กและขนาดกลางก็เท่านั้น สัตว์ที่จับได้ก็เป็เพียงสัตว์ป่าธรรมดาทั่วไปพื้นป่าที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านเป็ป่าพื้นใหญ่ที่หากเข้าไปลึก ๆก็สามารถพบเจอสัตว์อสูรได้ด้วยความสามารถระดับชาวบ้านธรรมดาของหยางเซิงเขาจึงยังไม่กล้าเสี่ยงเข้าไปลึกนัก
“ท่านพ่อกำลังทำอะไรอยู่หรือเ้าคะ?” ชิงชิงเห็นพ่อก้มก้มเงยเงยอยู่นานก็วิ่งเข้ามาดูบ้าง
“วางกับดัก ชิงชิงดูนี่ให้ดีนะ” หยางเซิงใช้สองมือวางกับดักเชือกอย่างง่ายให้ลูกสาวได้ดูเขาทำไปทีละขั้นช้า ๆ เพียงชั่วครู่เดียวกับดักสัตว์เล็กก็เสร็จสมบูรณ์
ว้าว ท่านพ่อเก่งสมกับเป็พรานป่าจริงจริงแฮะ กับดักเชือกนี่หากเ้าสัตว์ตัวเล็กๆ จำพวกกระต่ายหรือหมาริ่งเข้ามาติดกับดัก รับรองว่าไม่มีทางรอดออกไปแน่แบบนี้สินะท่านพ่อถึงได้เป็พรานอันดับหนึ่งของหมู่บ้านติงชุน
ในฐานะอดีตสัตวแพทย์ชิงชิงเองก็เคยรู้สึกผิดกับการล่าสัตว์ของพ่ออยู่ไม่น้อยเหมือนกันแต่เมื่อคิดว่าหากท่านพ่อไม่ทำทั้งครอบครัวของนางก็จะอดตายความรู้สึกผิดก็ลดฮวบไปจากใจทันที ไม่เพียงเท่านั้นทรัพยากรของโลกนี้ที่นางอาศัยอยู่ก็จัดว่าอุดมสมบูรณ์ดีมากแค่ชายป่ารอบนอกยังสามารถพบสัตว์ตัวเล็ก ๆ ได้ด้านในป่าต้องยิ่งอุดมสมบูรณ์กว่านี้แน่นอน สัตว์ใหญ่กินสัตว์เล็กเป็เื่ธรรมชาติข้อสำคัญคืออย่าทำลายพื้นป่าก็พอ เท่านี้วงจรชีวิตก็จะไม่ล่มสลายแล้ว
สองพ่อลูกออกท่องพื้นป่ากันอย่างสนุกสนานขาไปคือการวางกับดักเอาไว้ รอบนอกคือกับดักเชือกของสัตว์ตัวเล็ก ๆยิ่งเดินเข้าไปลึกประเภทของกับดักก็เปลี่ยนแปลงไป จากเชือกเส้นเล็กธรรมดา กลายเป็เชือกบ่วงเส้นใหญ่สุดท้ายก็เป็กับดักหลุมลึกที่มีไม้แหลมอยู่ตรงก้นสำหรับจับสัตว์ตัวใหญ่ ๆตรวจกับดักอันสุดท้ายเสร็จทั้งสองก็เดินไปหาที่นั่งพัก
“นานหรือไม่เ้าคะกว่าจะมีสัตว์มาติดกับดักที่เราวางเอาไว้”ขณะที่ปากเคี้ยวแผ่นแป้งที่ท่านแม่เตรียมให้ ชิงชิงก็ถามพ่อไปด้วย
“ก็แล้วแต่โชค บางวันพ่อวางกับดักเป็ยี่สิบอันมีสัตว์มาติดแค่ตัวเดียวก็มี” ่ก่อนมีเมียหยางเซิงโชคไม่ค่อยดีนักหลายครั้งที่เข้าป่าแล้วกลับออกมามือเปล่าไม่ได้สัตว์สักตัวแต่พ่อแต่งงานอยู่กินกับไป๋ฮวาแล้วไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือไม่ เขาได้สัตว์น้อยใหญ่กลับบ้านทุกวันยิ่งหลังจากชิงชิงเกิดเขาไม่เคยได้สัตว์น้อยกว่าห้าหกตัวเลย พอจับสัตว์ได้เยอะรายได้ของบ้านก็เยอะไปด้วย ตอนนี้พวกเขาไม่ต้องกังวลเื่รายจ่ายกันแล้ว
“ท่านพ่อสุดยอดจริง ๆ” ชิงชิงชมพ่อจากใจจริงั้แ่เกิดมานางยังไม่เคยลำบากลำบนสักครั้ง ถึงบ้านจะเป็แค่ชาวบ้านธรรมดาแต่นางก็ไม่เคยอดทุกครั้งที่มีอาหารดีดีท่านพ่อจะเก็บเอาไว้ให้นางกับท่านแม่ก่อนเสมอนางจึงรู้สึกผูกพันกับท่านพ่อท่านแม่ที่สุดขอเพียงมีท่านพ่ออยู่นางไม่มีทางอดตายแน่
หยางเซิงมองลูกสาวกินแก้มตุ้ยอย่างภูมิใจชิงชิงโตขึ้นมาอย่างดีมาก แต่ก็มีเื่น่าแปลกด้วยเหมือนกันทั้งที่ทั้งเขาและไป๋ฮวาต่างก็รู้หนังสือแค่ไม่กี่ตัวแต่ชิงชิงสามารถอ่านออกเขียนได้อย่างคล่องแคล่วยามที่เขาเอาสัตว์ไปขายที่ในเมืองก็เป็ชิงชิงที่สามารถต่อรองราคาจนได้ราคาสูงขึ้นอย่างสมเหตุสมผลผู้จัดการที่ร้านอาหารยังชมลูกสาวเขาที่สามารถคิดคำนวณราคาได้โดยไม่ต้องใช้ลูกคิดสำหรับเด็กห้าหกขวบนี่เป็เื่ที่แปลกมากจริง ๆ
สองพอลูกนั่งเล่นกันจนตะวันเริ่มคล้อยต่ำจึงออกเดินทางกลับระหว่างทางแน่นอนว่าต้องเก็บเกี่ยวผลของการลงแรงเอาไว้ก่อนหน้าด้วยกับดักน้อยใหญ่ที่วางเอาไว้ขามาเต็มไปด้วยสัตว์ป่าที่ไร้ชีวิตั้แ่สัตว์เล็กอย่างกระต่ายน้อยไปจนถึงสัตว์ใหญ่อย่างหมูป่าตัวอ้วนทุกกับดักที่วางไว้ไม่มีว่างเลยสักอัน
“ท่านพ่อหลุมนี้มีหมาป่าด้วย” ด้วยความที่คุ้นเคยกับป่ามาั้แ่ชีวิตก่อนชิงชิงน้อยจึงสามารถวิ่งไปมาในป่าได้อย่างชำนาญ นางวิ่งหากับดักโดยรอบได้เร็วกว่าท่านพ่อของนางเสียอีก
“เราสาวน้อย...ออกตกปลา...กลางมหาสมุทรกันได้ตกปลา...สุขอุรา....กลางมหาสมุทรกัน” ชิงชิงออกเดินนำหน้าพ่อพลางร้องเพลงอย่างมีความสุขบนหลังของเด็กน้อยสะพายตะกร้าสานที่ข้างในเต็มไปด้วยสัตว์ตัวเล็กที่น้ำหนักน้อย
“ชิงชิงถ้าหนักเอามาให้พ่อถือให้ได้นะลูกแขนอีกข้างพ่อว่างอยู่” ด้วยความรักที่มีต่อลูกสาวหยางเซิงไม่อาจทนเห็นเด็กตัวน้อยแบกของหนักได้วันนี้ได้สัตว์มามากกว่าที่เขาคาดเอาไว้มากบนบ่าเขามีคอนที่แขวนร่างหมูป่ากับหมาป่าตัวใหญ่เอาไว้ตรงปลายยังมีสัตว์ขนาดกลางแขวนเอาไว้ด้วยส่วนพวกสัตว์เล็กสัตว์น้อยจึงได้แต่ปล่อยให้ชิงชิงสะพายตะกร้าให้
“ข้าไม่หนัก เอาไว้ข้าหนักแล้วจะบอกท่านพ่อนะเ้าคะ” บางครั้งชิงชิงก็อยากจะมองบนให้กับความหลงลูกสาวของพ่อตัวเองเด็กคนอื่นตัวเท่านางก็ออกช่วยที่บ้านทำไร่ทำนาแล้ว ส่วนชิงชิงนั้นเรียกได้ว่าเล่นสนุกไปเลยทั้งวันนอกจากหยิบจับช่วยท่านแม่ทำงานบ้าน ก็ไม่ต้องทำอะไรอีก เพราะงานอื่น ๆท่านพ่อก็ไม่ยอมให้ท่านแม่จับ จึงไม่มีทางหลุดมาถึงนางแน่นอน
เดินได้ครึ่งทางทั้งสองก็ตัดสินใจแวะพักสักครู่ชิงชิงนวดแขนให้หยางเซิงเพื่อบรรเทาอาการปวดเมื่อย ดูจากท่าทางเหน็ดเหนื่อยของพ่อแล้วชิงชิงก็คำนวณน้ำหนักของสัตว์สองตัวอยู่ในใจแค่สัตว์ใหญ่สองตัวก็เกินกำลังจะแบกไหวแล้ว ยังมีเ้าตัวเล็กอีกเป็สิบตัวท่านพ่อจะไม่เหนื่อยได้ยังไง
“พ่อไม่เมื่อย ชิงชิงมานั่งพักเถอะลูก” แม้จะอิ่มอกอิ่มใจที่มีลูกสาวเอาใจใส่แต่ชิงชิงน้อยก็เหนื่อยเหมือนกัน เขาไม่อยากให้นางลำบากนัก
“นี่เป็การแสดงความกตัญญูของข้าท่านพ่อต้องปล่อยให้ชิงชิงได้ดูแลบ้างสิ” มือน้อย ๆของเด็กทุบลงบนไหล่ที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม เพราะต้องแบกของหนักอยู่เสมอแถมวันหนึ่งต้องเดินไกลเป็กิโล ๆ ท่านพ่อของนางจึงมีร่างกายที่แข็งแรงสมชายชาตรี
สองพ่อลูกนั่งพูดคุยกันอยู่พักใหญ่ขณะที่กำลังจะออกเดินอีกครั้ง เสียงร้องเล็ก ๆ ของสัตว์ก็หยุดทั้งคู่เอาไว้
แอ๊ แอ๊
…..
อ่านจบตอนแล้วอย่าลืมคอมเมนต์นะคะ
หอมราตรีกาล
634
