ตอนที่สิบเจ็ด
์บัดซบ
ข่าวการสังหารหมู่ที่ถนนสายที่สิบเอ็ดของเมืองหลวงแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว บนถนนสายที่สิบเอ็ดของเมืองหลวงแห่งแคว้นิ ชายฉกรรจ์นับสิบคนถูกสังหารอย่างโเี้
แต่บัดนี้ผู้ที่กระทำเื่ราวใหญ่โตนั้นกำลังนั่งจิบน้ำชาอย่างสบายใจอยู่บนโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งภายในเมืองหลวง
ย้อนกลับไปถึงเื่ราวเมื่อคืนก่อนหลังจากที่หลิงเฉินลงมือกับเหล่าเดรัจฉานพวกนั้น แต่เขาก็ยั้งมือเอาไว้หนึ่งคน โดยดาบที่กำลังเคลื่อนไหวดั่งใบมีดสายลมนั้นตัดเข้าไปที่ข้อเท้าของมันแทนที่จะเป็คอ
เดรัจฉานผู้นั้นส่งเสียงร้องออกมาอย่างเ็ป “ อ๊าก!!!! เจ็บๆๆๆๆ ข้าเจ็บ!!! ”
ดาบที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่บนอากาศนั้นบินกลับมาที่มือของหลิงเฉิน เด็กหนุ่มชุดสีดำทมิฬที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความเ็าเดินตรงเข้าไปหาเดรัจฉานผู้นั้นที่คุกเข่าอยู่กับพื้น
เขาหยุดลงตรงหน้าของมัน เดรัจฉานที่กำลังดิ้นไปมาอยู่กับพื้นได้เหลือบสายตามองขึ้นไป มันถึงกับผงะคลานถอยหลังเมื่อเจอเข้าไปกับหลิงเฉิน
“ นี่เ้าเดรัจฉาน ข้าขอถามเ้าหน่อยสิ ใครเป็ผู้สั่งให้พวกเ้ามาทำเช่นนี้ ” หลิงเฉินส่งเสียงถามด้วยความเ็า
ร่างกายของเดรัจฉานผู้นั้นกำลังสั่นเทา มันมิเคยเจอผู้ใดที่ส่งจิตมุ่งสังหารออกมาขนาดนี้ น่ากลัว!!! น่ากลัว!!!
“ ข้า ข้า... ” น้ำเสียงเริ่มตะกุกตะกักลมหายใจของมันเริ่มถี่ระรัวอย่างไม่เป็จังหวะ
หลิงเฉินพอจะคาดเดาได้ว่าการที่พวกมันมากระทำเื่ต่ำช้าเช่นนี้คงจะมีผู้ใดสั่งการมัน มีที่ใดกันชายฉกรรจ์นับสิบคนจะแต่งการด้วยชุดสีดำแล้วออกมาทำเื่เช่นนี้โดยมิมีผู้ใดสั่งการ
“ ข้าให้เวลาเ้าข้าจะนับหนึ่งถึงสามเท่านั้น ”
“ 1 ”
“ 2 ”
ร่างกายของเดรัจฉานผู้นั้นเริ่มสั่นเทามากขึ้นอีกความตายกำลังจะใกล้เข้ามาหามัน
“ 3 ”
สิ้นเสียงนั้นของหลิงเฉินได้ปาดาบที่ตนเองถืออยู่มือไปปิดชีพมันในครั้งเดียว ฉึก!!! ร่างอันไร้ิญญาอีกหนึ่งร่างล้มลงไปนอนราบอยู่ที่พื้น
เมื่อเหล่าเดรัจฉานพวกนี้ต่างถูกสังหารจนหมดแล้ว เด็กน้อยลู่ิและน้องสาวรีบวิ่งตรงเข้ามาหาร่างที่นอนเปลือยกายอยู่ของมารดา
“ ท่านแม่ขอรับ!!! ท่านแม่ขอรับ!!! ”เด็กน้อยร้องเรียกทั้งน้ำตาพลางกับใช้มือทั้งสองข้างช่วยกันเขย่าร่างของมารดา
หลิงเฉินที่จัดการเื่ทุกอย่างจนเสร็จหมดแล้วเขาเดินตรงเข้าไปหาร่างของมารดาของเด็กน้อยทั้งสอง
“ พวกเ้าหลบไปหน่อย ” หลิงเฉินเปล่งเสียงบอกอย่างเบาๆ ขณะนี้ใบหน้าของหลิงเฉินกลับมาเป็ใบหน้าที่เรียบเฉยเหมือนยามปกติ
เด็กน้อยลู่ิที่กำลังร่ำไห้อยู่หน้าร่างของมารดาเมื่อได้หันมามองไปทางด้านหลังก็เห็นร่างของหลิงเฉินยืนอยู่
“ ท่าน...ท่านผู้ฝึกตน ”
ความหวังเล็กๆของเด็กน้อยก็ปรากฏขึ้นมาภายในจิตใจ ผู้ฝึกตนถูกมองว่าเป็ผู้วิเศษในสมัยเด็กๆลู่ิได้ยินว่าผู้ฝึกตนสามารถรักษาคนให้หายได้ภายในพริบตา
ถ้าเป็ท่านผู้ฝึกตนผู้นี้ต้องช่วยมารดาของเขาได้อย่างแน่นอน!!!
เด็กน้อยลู่ิที่กำลังร่ำไห้ได้พาร่างของน้องสาววัยสามปีของตนเองหลบทางให้กับหลิงเฉิน
หลิงเฉินได้ย่อกายลงไปเพื่อดูอาการของสตรีนางนี้ เขาใช้ดวงตาของตนเองมองสังเกตุร่างของนางอยู่ครู่นึง
เพียงแค่มองครั้งแรกหลิงเฉินก็รู้อยู่ก่อนแล้วชีพจรของนางหมดลงไปก่อนหน้านี้แล้ว คงจะั้แ่ตอนที่โดนเดรัจฉานพวกนั้นทำเื่ต่ำช้าแล้ว หลิงเฉินยกนิ้วขึ้นมาแล้วััที่ร่างของนาง
ร่างกายเปล่งพลังิญญาสีฟ้าอ่อนออกมาเข้าปกคลุมร่างกายของนาง หลิงเฉินพยายามใช้พลังิญญาของตนเองกระตุ้นชีพจรของนาง
วิธีนี้เป็วิธีที่เขาเรียนรู้มาจากผู้ฝึกตนที่เป็ผู้ฝึกตนวิถีการแพทย์ผู้หนึ่ง พลังิญญาภายในร่างกายมีคุณสมบัติในการกระตุ้นพลังงานภายในร่างกายทุกอย่างรวมไปถึงชีพจรด้วย
แต่สำหรับในตอนนี้มันหนักหนาเกินชีพจรของนางดับลงไปตั้งนานแล้ว ต่อให้เขามีพลังิญญามากกว่านี้สักสองถึงสามเท่าก็ไม่สามารถทำได้หรอก หลิงเฉินตระหนักรู้ถึงสิ่งนั้นดีที่สุดแต่เขาก็ยังลองทำมันเพื่อดีหน่อยทั้งสองคนนี้
จนเมื่อลองจนถึงที่สุดดูแล้วหลิงเฉินก็ยังต้องจำใจกัดฟันแล้วพูดออกไปด้วยเสียงแ่เบา “ ไม่... ”
เด็กน้อยสาวคนที่กำลังเฝ้ามองเขาอย่างมีความหวังจากด้านหลัง เมื่อได้ยินคำว่าไม่ดังขึ้นมาภายในใจของลู่ิก็ว่างเปล่าอย่างบอกไม่ถูก
“ อันใดน่ะขอรับท่านผู้ฝึกตน ” ลู่ิร้องถามแต่กระนั้นภายในใจของเด็กน้อยก็คงจะมีคำตอบอยู่แล้ว
“ ไม่ ข้าไม่สามารถช่วยนางได้... ”
เมื่อได้ยินคำยืนยันหลุดออกมาจากปากของผู้ที่เป็ความหวังเดียว น้ำตาของเด็กทั้งสองก็ไหลรินออกมาอาบแก้ม แต่เด็กน้อยลู่ินั้นเจ็บใจที่สุด หัวเข่าทั้งสองข้างของเขาทรุดลงไปอยู่กับพื้น เม็ดน้ำตาตกกระทบลงที่พื้นทีละเม็ดๆอย่างต่อเนื่อง
บัดนี้ภายในใจของเด็กน้อยลู่ิเขากำลังนึกถึงความอ่อนแอของตนเอง ในยามที่ท่านพ่อของเขาจากโลกนี้ไปเด็กน้อยให้คำมั่นสัญญาเอาไว้ว่าจะปกป้องมารดาและน้องสาวเป็อย่างดี
ความอ่อนแอของตนบังเกิดขึ้นเป็ความเกลียดชังในจิตใจ
“ ข้ามันอ่อนแอ!!! ข้ามันอ่อนแอ!!! ข้ามันอ่อนแอ!!! ” เด็กน้อยลู่ิกล่าวทั้งน้ำตาพลันกับใช้กำปั้นทั้งสองข้างของตนเองชกลงไปที่พื้นอย่างต่อเนื่อง ตึง!!! ตึง!!! ตึง!!!
หลิงเฉินที่เองก็หมดทางจะชีวิตเขาที่ย่อกายอยู่ก็ค่อยๆลุกขึ้นอย่างช้าๆ ดวงตาของเขามองเด็กน้อยทั้งสองอย่างเวทนา
ดูเถอะ์เพราะอย่างนี้ไรข้าถึงอยากจะก้าวข้ามเ้าตลอดทั้งชีวิตของข้า!!! ข้าคือหลิงเฉินข้าสาบานว่าข้าจะใช้เท้าทั้งสองข้างของข้าเหยียบย่ำ์ให้ได้!!!
“ ตามข้ามาเถอะเ้าหนู!!! ” หลิงเฉินกล่าวขึ้นมา เสียงของเขาทำให้ลู่ิที่กำลังระดมหมัดของตนเองลงที่พื้นหยุดการกระทำของตนเอง เด็กน้อยเงยหน้ามองหลิงเฉินด้วยน้ำตา
“ นามของข้าคือหลิงเฉิน ผู้ที่เป็ถึงจักรพรรดิแห่งอักขระ ข้าสัญญากับเ้าชีวิตของมารดาเ้า ข้าจะนำมันกลับมาจาก์ที่บัดซบนั้นเอง!!! ” หลิงเฉินลั่นวาจาดังลั่นสะท้านไปถึง์
จบตอน
226
