มหาศึกแห่งจักรวาล

ความมืดค่อย ๆ กลืนแสงจากปากถ้ำไปทีละน้อย

นัทเดินนำอยู่ด้านหน้า

มาร์โกตามหลังในระยะไม่กี่ก้าว

เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินดังสะท้อนกลับมาเป็นจังหวะ

กึก...

กึก...

กึก...

พวกเขาเดินเข้ามาได้ไม่นานนัก

แต่บรรยากาศภายในกลับแตกต่างจากด้านนอกอย่างชัดเจน

ไม่มีเสียงลม

ไม่มีเสียงนก

ไม่มีเสียงแมลง

แม้แต่เสียงฝนที่ยังตกอยู่ด้านนอกก็แทบไม่ได้ยินแล้ว

เหลือเพียงเสียงหยดน้ำจากเพดาน

ติ๋ง...

นัทเงยหน้ามอง

หยดน้ำตกลงบนพื้นหินตรงหน้า

เขาก้มลงตรวจสอบพื้น

ไม่มีรอยเท้า

ไม่มีรอยเลือด

ไม่มีเศษซากของสัตว์

“เงียบเกินไป”

มาร์โกพูดจากด้านหลัง

“ผมก็คิดเหมือนกัน”

นัทหันกลับ

“แต่ก็ยังดีกว่าข้างนอก”

“จริง”

มาร์โกเหลือบมองทางด้านหลัง

แสงจากปากถ้ำเหลือเพียงจุดเล็ก ๆ

“อย่างน้อยตอนนี้ไม่มีฝูงอสูรตามมา”

นัทพยักหน้า

“ถ้ำนี้อาจทะลุภูเขา”

“ถ้าโชคดี”

“ถ้าโชคร้าย?”

มาร์โกตอบทันที

“ตัน”

นัทหัวเราะเบา ๆ

“พี่นี่ให้กำลังใจเก่งจริง”

ทั้งสองเดินต่อ

ผ่านไปประมาณสิบห้านาที

นัทเปิดระบบแผนที่ขึ้นมา

ภาพแผนที่โปร่งใสปรากฏขึ้นตรงหน้า

จุดตำแหน่งของเขาและมาร์โกยังอยู่

นัทถอนหายใจอย่างโล่งอก

“ยังใช้ได้”

มาร์โกมอง

“พื้นที่ข้างหน้า?”

“ยังไม่มีรายละเอียด”

“หมายถึง?”

“ระบบไม่ได้บันทึกโครงสร้างถ้ำ”

มาร์โกพยักหน้า

“ก็สมเหตุสมผล”

นัทเลื่อนดู

“แต่ตำแหน่งเรายังตรง”

“งั้นก็เดินต่อได้”

นัทปิดแผนที่

ทั้งสองยังไม่ได้คิดว่ามีอะไรผิดปกติ

สำหรับพวกเขา ถ้ำแห่งนี้เป็นเพียงพื้นที่ที่ยังไม่มีข้อมูลในระบบ

เหมือนพื้นที่ป่าที่ไม่เคยสำรวจ

ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น

ทางเดินเริ่มแคบลง

ผนังหินสองข้างเข้ามาใกล้กัน

นัทต้องเอียงตัวเล็กน้อยเพื่อเดินผ่าน

มาร์โกที่อยู่ด้านหลังยกมือขึ้นแตะผนัง

“แปลก”

“อะไร?”

“ผนัง”

นัทหยุด

มาร์โกใช้ปลายนิ้วลูบพื้นผิว

“ตรงนี้เรียบ”

นัทเดินย้อนกลับมาดู

ผนังบริเวณหนึ่งเรียบกว่าบริเวณอื่นอย่างเห็นได้ชัด

ไม่เหมือนรอยแตกของหินตามธรรมชาติ

แต่ก็ไม่มีรอยเครื่องมือ

ไม่มีรอยสลัก

ไม่มีอักษร

นัทมองอยู่ครู่หนึ่ง

“อาจเป็นเพราะน้ำกัด”

มาร์โกไม่เถียง

“อาจ”

ทั้งสองจึงเดินต่อ

ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง

ทางเดินเปิดออกเป็นห้องกว้าง

ตรงกลางมีทางแยกสามทาง

ซ้าย

ขวา

และตรงไป

นัทเปิดแผนที่

จุดตำแหน่งปรากฏอยู่

แต่เส้นทางกลับเริ่มแปลก

จุดของเขาเหมือนขยับช้ากว่าการเคลื่อนไหวจริง

นัทเดินไปทางซ้ายหนึ่งก้าว

จุดบนแผนที่ขยับไปทางขวาเล็กน้อย

เขาหยุด

จุดหยุด

นัทขยับอีกครั้ง

จุดก็ขยับอีกครั้ง

แต่ไม่ตรงกับตำแหน่งจริง

“พี่”

“อะไร?”

“มาดูนี่”

มาร์โกเข้ามาใกล้

นัทเปิดแผนที่ให้เห็นชัด

“จุดมันคลาด”

มาร์โกมองอยู่พักหนึ่ง

“เยอะไหม?”

“ไม่มาก”

“อาจเป็นสัญญาณรบกวน”

นัทขมวดคิ้ว

“ระบบไม่เคยเป็น”

“งั้นจำตำแหน่งไว้”

นัทหยิบสมุดออกมา

วาดรูปทางแยกอย่างง่าย

“ถ้าระบบพลาด เราจดเอง”

มาร์โกยิ้ม

“ดี”

นัททำเครื่องหมายตรงกำแพง

จากนั้นเลือกทางตรง

เดินไปได้ไม่นาน

มาร์โกหยุด

“ได้กลิ่นไหม?”

นัทหยุดตาม

“อะไร?”

“เหมือนกลิ่นดินเปียก”

“ก็ถ้ำ”

“ไม่”

มาร์โกส่ายหน้า

“มันมีอย่างอื่น”

นัทสูดอากาศ

กลิ่นบางอย่างลอยมากับลมเย็น

คล้ายกลิ่นของพืช

แต่มีความชื้นและกลิ่นคาวจาง ๆ ปะปนอยู่

นัทจับอาวุธ

“ระวัง”

ทั้งสองลดเสียงฝีเท้าลง

เดินช้า ๆ ไปตามทาง

จนกระทั่ง—

เสียงบางอย่างดังขึ้น

แกรก...

นัทหยุด

มาร์โกหายไปจากด้านข้าง

เงาของกำแพงขยับ

เงาแฝงร่าง

นัทหันไปมอง

ไม่เห็นอะไร

แล้วเสียงเดิมก็ดังขึ้นอีกครั้ง

แกรก...

คราวนี้จากด้านบน

นัทเงยหน้า

สิ่งมีชีวิตขนาดประมาณสุนัขกำลังเกาะอยู่บนเพดาน

ผิวหนังสีเทาดำ

แขนยาวผิดสัดส่วน

ดวงตาสะท้อนแสง

มันกำลังจ้องพวกเขา

นัทไม่ขยับ

มาร์โกยังไม่ปรากฏตัว

สิ่งมีชีวิตนั้นค่อย ๆ ขยับ

แล้วกระโจนลงมา

ฟ้าว!

นัทถอยครึ่งก้าว

กรงเล็บของมันเฉือนผ่านหน้าอก

เกราะจิตรับแรงปะทะ

เคร้ง!

แรงกระแทกผลักนัทไปด้านหลัง

เขาหมุนตัวรักษาสมดุล

มาร์โกปรากฏจากเงาด้านข้าง

มีดคู่ตวัดเข้าใส่ขาหลัง

ฉัวะ!

สิ่งมีชีวิตร้อง

มันหมุนตัวฟาดแขนใส่มาร์โก

แต่เขาหายกลับเข้าไปในเงา

นัทมองจังหวะ

ก้าวเข้าใกล้

อาวุธในมือถูกยกขึ้น

สับบดขยี้ไร้แบบแผน!

คมอาวุธฟาดลงจากมุมที่คาดเดายาก

ฉัวะ!

ร่างของมันถูกฟันจนเสียหลัก

แต่ยังไม่ตาย

มันกระโจนกลับขึ้นผนัง

นัทมองตาม

“เร็ว”

มาร์โกปรากฏด้านหลังมัน

ก้าวผ่านเงา!

ร่างของเขาหายไปจากเงาหนึ่ง

แล้วปรากฏจากเงาอีกด้าน

มีดคู่ฟันสวนทันที

ฉัวะ!

สิ่งมีชีวิตตกลงพื้น

นัทยกอาวุธขึ้น

วงล้อศัสตราพายุหมุน!

แรงหมุนกวาดผ่านร่างมัน

ตูม!

ร่างกระเด็นไปกระแทกผนัง

จากนั้นก็แน่นิ่ง

ทั้งสองยังไม่ลดอาวุธ

รออีกหลายวินาที

เมื่อแน่ใจว่ามันตายแล้ว

จึงค่อยเข้าไปดู

นัทก้มลง

“ไม่เคยเห็น”

มาร์โกตรวจร่าง

“ฉันก็ไม่เคย”

ไม่มีร่องรอยของเผ่าพันธุ์ที่พวกเขาเคยพบ

ไม่มีอาวุธ

ไม่มีเครื่องประดับ

ไม่มีสิ่งที่บอกว่ามันเป็นสัตว์จากพื้นที่ภายนอก

นัทใช้ความสามารถตรวจสอบ

ข้อมูลปรากฏขึ้นเพียงบางส่วน

แต่ชื่อกลับไม่ชัดเจน

ข้อมูลหลายส่วนขาดหาย

นัทขมวดคิ้ว

“ระบบรู้จักมันไม่เต็มที่”

มาร์โกมอง

“ครั้งแรก?”

“ใช่”

ทั้งสองเงียบ

พวกเขาเดินต่อ

แต่คราวนี้ระวังมากขึ้น

หลังจากทางแยกแรก

มีทางเดินยาว

จากนั้นเป็นห้องขนาดเล็ก

แล้วจึงพบรอยเท้า

รอยเท้าของมนุษย์

นัทคุกเข่าลง

“นี่ใหม่กว่าอันอื่น”

มาร์โกมอง

“มีคนเคยเข้ามา”

“หรือยังอยู่”

ทั้งสองเงียบ

มาร์โกชักมีดออก

นัทจับอาวุธแน่นขึ้น

พวกเขาเดินตามรอย

แต่รอยเท้ากลับหยุดตรงกำแพง

ไม่มีทางต่อ

นัทมองรอบตัว

“แปลก”

มาร์โกก้มลง

“อาจเป็นทางลับ”

แต่หลังจากตรวจอยู่นาน

ไม่มีอะไร

สุดท้ายจึงเดินต่อ

ประมาณอีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา

พวกเขาเริ่มเห็นแสงสีฟ้าอ่อนจากด้านหน้า

นัทเดินเร็วขึ้นเล็กน้อย

เมื่อพ้นทางแคบออกมา

พื้นที่ตรงหน้ากลับเปิดกว้าง

กลางห้องมีแร่ชนิดหนึ่งฝังอยู่ในผนัง

มันปล่อยแสงสีน้ำเงินอ่อน

มาร์โกเดินเข้าไป

“ไม่ใช่แร่ธรรมดา”

นัทมอง

เส้นพลังงานวิ่งอยู่ภายใน

คล้ายสายฟ้าเล็ก ๆ

แต่ทั้งสองยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร

นัทใช้มือแตะ

มีประกายเล็ก ๆ วิ่งผ่านนิ้ว

เขาชักมือกลับ

“สายฟ้า?”

มาร์โกมอง

“น่าจะมีคุณสมบัติทางธาตุ”

นัทมองอีกครั้ง

แต่ยังไม่ได้ขุด

“เอาไว้ก่อน”

มาร์โกพยักหน้า

“ยังไม่รู้ว่าข้างหน้ามีอะไร”

ทั้งสองจึงเดินต่อ

เวลาผ่านไปอีกหลายชั่วโมง

จนในที่สุดนัทเปิดแผนที่อีกครั้ง

ครั้งนี้...

จุดตำแหน่งของเขาหายไป

นัทหยุดเดินทันที

มาร์โกหันมา

“อะไร?”

นัทไม่ตอบ

เขาลองเปิดใหม่

ไม่มีจุด

ลองปิดระบบ

เปิดใหม่

ไม่มี

เลื่อนแผนที่

ไม่มี

นัทนิ่งไป

มาร์โกถาม

“หายแล้ว?”

นัทพยักหน้า

“ทั้งหมด”

“ทั้งแผนที่?”

“ไม่มีอะไร”

มาร์โกมองเขา

“ออกได้ไหม?”

นัทมองสมุดในมือ

“เราจดทางไว้”

มาร์โกพยักหน้า

“งั้นก็กลับตามรอย”

นัทมองทางด้านหน้า

ความมืดทอดยาวออกไป

เขาควรกลับ

แต่บางอย่างในใจกลับบอกว่า...

พวกเขาเพิ่งเริ่มค้นพบสิ่งสำคัญ

นัทกำสมุด

“อีกนิด”

มาร์โกมองเขา

“นิดเดียว?”

“เราเดินมาถึงนี่แล้ว”

มาร์โกถอนหายใจ

“ห้ามลึกเกินไป”

“ตกลง”

ทั้งสองเดินต่อ

และโดยที่พวกเขาไม่รู้ตัว...

ตั้งแต่วินาทีที่แผนที่หายไป

พวกเขาก็ไม่ได้กำลังเดินอยู่ใน “ถ้ำ” อีกต่อไปแล้ว