ผู้ร่วงหล่น

ริเทาพีเล่าต่อไป

“ในเมื่อคนในสมัยก่อนยังไม่ได้ฝึกฝนกันทำให้ร่างกายของคนเหล่านั้นธรรมดามาก ผู้เฒ่าที่เลี้ยงดูฉันมาตั้งแต่เด็กก็เป็นคนธรรมดาเหมือนกัน ส่วนผู้คุ้มแค่ฝึกฝนร่างกายเล็กน้อยเท่านั้น”

แจ๊คถามกลับไป

“ผู้เฒ่าของเธอไม่มีชื่อหรือไง”

ริเทาพีจ้องมองแจ๊คก่อนจะพูดตอบกลับไป

“ฉันเคยถามกลับไปว่า ตาเฒ่ามีชื่อไหม ตาเฒ่าได้เล่ากลับมาให้ฉันฟังว่าเขาเป็นคนชั้นทาสเกิดมาเพื่อใช้แรงงานจะมีแค่หมายเลขเท่านั้นที่เรียกกัน ส่วนตาเฒ่าตั้งแต่ได้เข้ามาภายในนี้จะไม่มีวันได้ออกไปอีก”

ถ้าแจ๊คคิดไม่ผิดคนที่ตายภายในนี้จะกลายเป็นซากศพหรือเลือดจำนวนมากที่ทำให้กับริเทาพีเกิดขึ้นมา แจ๊คมองริเทาพีกลับพร้อมกับพูดขึ้น

“ในเมื่อเธอฝึกฝนเส้นทางโลหิตได้ถึงระดับ 3 หรือปีศาจเริ่มต้น ทำไมถึงไม่ฆ่าผู้คุ้มเพื่อช่วยผู้คนภายในนั้นในเมื่อเธอเกลียดความชั่วร้าย”

ริเทาพีมองแจ๊คกลับด้วยสายตาเยือกเย็นเพราะแจ๊คได้ย้อนเธอกลับไปว่าทำไมถึงทำตัวขี้ขลาดไปได้

คำตอบนี้หู่เสวียเป็นคนตอบขึ้นมา

“แม้ว่าเธอจะได้รับมรดกแต่อายุเธอแค่ 15ปีเท่านั้น และยิ่งไม่เคยเจอเรื่องภายนอกทั้งแต่เกิด เพื่อพบเจอสิ่งเลวร้ายทำให้เธอหวาดกลัวต่อสิ่งโหดร้ายนั้นมันไม่แปลกหรอก มันไม่ใช่ทุกคนที่เหมือนกับนายที่มาจากโลกที่สงบสุขแต่ฆ่าฟันผู้คนด้วยความสนุกสนาน”

แจ๊คหัวเราะขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของหู่เสวีย เขาจะไม่อธิบายว่าทำไมเขาถึงเป็นแบบนี้กับหู่เสวียและคนอื่น ๆ

ริเทาพีได้เล่าต่อว่า

“ในเมื่อฉันฝึกฝนตนมาจึงสามารถขุดแร่ทองได้อย่างรวดเร็ว การขุดที่ลำบากสำหรับคนธรรมดาสำหรับฉันมาง่ายมาก ๆ ทำให้ฉันใช้เวลาทั้งคืนในการขุดแร่ทองมาเป็นจำนวนมาก พอถึงตอนเช้าของอีกวันฉันจะนำแร่ทองมาให้กับผู้เฒ่าตอนแรกผู้เฒ่าไม่กล้าที่จะรับแร่ทองจากฉันเพราะกลัวว่าฉันจะไปขโมยแร่ทองจะคนอื่นมา ถ้าฉันขโมยแร่ทองจากคนอื่นมาจะทำให้ทาสคนอื่นลำบากแทนผู้เฒ่า ทำให้ผู้เฒ่าไม่รับและด่าฉันกลับ ฉันพยายามจะอธิบายเรื่องทั้งหมดแต่ผู้เฒ่าไม่เชื่อฟังก่อนจะไล่ให้ฉันนำแร่ทองกลับไปคืน”

แจ๊คได้ฟังดังนั้นจึงไม่ค่อยแปลกใจเท่านั้น ถ้าโลกนี้ในสมัยก่อนยังไม่ได้ฝึกฝนตน คนธรรมดาที่ไหนจะเชื่อว่าเธออายุแค่นี้ขุดแร่ทองมามากมาย

“ฉันตอนแรกไม่รู้จะทำยังไงถ้าจะนำแร่ทองกลับไปคืน มันจะนำเอากลับไปคืนที่ไหนเพราะฉันขุดแร่ทองมาในตอนกลางคืน ทำให้ฉันไม่มีทางเลือกฉันจึงนำแร่ทองไปแจกทาสคนอื่น ๆ”

แจ๊คมองริเทาพีในตอนเด็กที่ยังไร้เดียงสา การทำแบบนี้จะนำภัยมาสู่ตนเอง เขาก็ไม่ได้แปลกใจกับตัวเลือกของริเทาพีเพราะยังไงตอนเป็นเด็กเรายังไม่ได้เจอโลกกว้าง

“ทาสที่ได้รับแร่ทองจากฉันดีใจเป็นอย่างมาก พวกเขาได้แร่ทองมาอย่างฟรี ๆ วันนี้พวกเขาจะไม่ต้องลำบาก ทาสหลายคนได้มาขอบคุณฉันเป็นจำนวนมาก แต่ภายในนั้นได้มีสายตาอันชั่วร้ายปรากฏขึ้นในหัวของพวกเขาคิดว่าฉันต้องมีแหล่งแร่ทองจำนวนมากแน่ ๆ ถ้าพวกเขาคิดจะไปจับฉันและทรมานเพื่อให้ได้คำตอบว่าได้แร่ทองมาจากไหนคงไม่ยาก”

แจ๊คยิ้มเพื่อได้ฟังเช่นนั้น

“ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันจะให้พวกทาสในนั้นต่อสู้กันเพื่อแย่งชิงแร่ทอง ทาสที่เหลือรอดจะได้รับแร่ทองไป เธอลองคิดดูเสียงกรีดร้องก่อนตาย เสียงหัวเราะของผู้ชนะ มันน่าฟังมาก”

ริเทาพีกำหมัดแน่นก่อนจะปล่อยในที่สุด เธอไม่ให้ความสนใจกับแจ๊ค

“ในคืนต่อมาฉันได้ลงไปขุดแร่ทองต่อ คราวนี้มีคนตามหลังฉันมาหลายสิบคนพร้อมกับอาวุธที่ขุดแร่ ส่วนผู้เฒ่าหลังจากที่ฉันได้นำแร่ทองไปแจกผู้คนเขาเริ่มจะเชื่อฉันเพราะฉันโชว์ต่อยกำแพงหินจนแตกกระจายให้ผู้เฒ่าดู ทำให้เขาเชื่อและร้องไห้ขึ้นมา ในคืนนั้นฉันได้ขุดแร่ทองตามปกติหลังจากที่ฉันขุดแร่ทองเสร็จกลุ่มคนที่ซ่อนตัวได้โผล่ตัวขึ้น ทำให้ฉันตกใจ ทาสกลุ่มนั้นได้พูดว่าให้ฉันมองแร่ทองพวกนั้นมาให้หมดแน่นอนว่าฉันตอบไปกลับว่าไม่ ทำให้เกิดการต่อสู้ขึ้นสิ่งที่รู้กันดีคือคนธรรมดาจะสู้กับผู้ฝึกฝนตนมันเป็นไปไม่ได้ทำให้ฉันชนะพวกเขามาได้ กลุ่มทาสที่พ่ายแพ้ได้ร้องไห้และร้องขอชีวิตกับฉันขึ้นมา”

แจ๊คได้พูดขึ้น

“และเธอได้ปล่อยพวกมันไป”

“ใช่ หลังจากที่ฉันปล่อยพวกทาสกลุ่มนั้นไป แร่ทองฉันนำไปให้ผู้เฒ่าคนเดิมส่วนที่เหลือนำไปแจกคนอื่นเหมือนเดิม กลุ่มทาสที่แย่งชิงแร่ทองของฉันในตอนนั้นไม่ได้ปรากฏตัวขึ้นในวันนี้ ฉันรู้สึกแปลกใจแต่ไม่นานก็ลืมพวกนั้นไปทั้งหมดและเริ่มชีวิตประจำวันในปกติ ทว่ามีวันหนึ่งที่ผู้คุ้มกันได้เข้ามาตรวจสอบภายใน กลุ่มทาสนั้นเหมือนได้โอกาสเข้าไปฟ้องเรื่องของฉันกับผู้คุ้ม ทำให้ผู้คุ้มโกรธมากก่อนจะไปหาผู้เฒ่าในตอนนั้นฉันกำลังไปจุดแร่ทองอยู่จึงไม่ได้อยู่กับตาเฒ่า ตาเฒ่าในตอนนั้นไม่ยอมรับว่ารับฉันเข้ามาในนี้ผู้คุ้มโกรธเคียงเป็นอย่างมากที่ผู้เฒ่าไม่ยอมรับจนทรมาน ซ่อมผู้เฒ่าจนตาย ก่อนตายผู้เฒ่าก็ยังไม่พูดเรื่องของฉันแม้แต่นิดเดียว”

เมื่อพูดท่อนนี้พูดร่างกายของริเทาพีได้ระเบิดพลังขึ้น

ตูม ตูม

พื้นดินและผนังถ้ำเกิดรอยร้าวไปทั่ว แจ๊ครู้สึกอึดอัดจึงเดินไปอยู่หลังหู่เสวีย หู่เสวียมองหน้าแจ๊คพักหนึ่งก่อนจะแค่นเสียงอย่างเย็นชา

ทำให้ริเทาพีได้สติจากเสียงของหู่เสวียก่อนจะเล่าต่อ

“ในวันที่ผู้เฒ่าตาย ฉันที่กำลังขุดแร่ทองได้พบกับบางอย่างเข้า ตอนแรกฉันไม่รู้มันคือสิ่งใดมันคือแร่ทองที่มีสี 7 สีกำลังเรืองแสงออกมาเป็นจำนวนมากและที่สำคัญที่สุดใจกลางกลุ่มแร่สีทอง 7 สีได้มีแร่ทองที่ปล่อยสีออกมาเป็น 12 สีเรืองแสงมากสุดที่ จนตอนนี้ฉันจึงนึกได้ว่า มันคือ”

ก่อนจะที่ริเทาพีจะพูดจบหู่เสวียได้อุทานขึ้น

“ทองเต๋า 12 สี”

หู่เสวียตกใจมากเพื่อได้ยินเรื่องทองเต๋า 12 สี มันเป็นของหายากมาแม้แต่เทพยังต้องการ

มีแจ๊คคนเดียวในที่แห่งนี้ที่ไม่รู้เรื่องทองเต๋า 12 สี หู่เสวียระงับอารมณ์ก่อนจะพูดขึ้น

“ทองเต๋า 12 สีจะเกิดมาเป็นแร่ชนิดแรกของดวงดาว มันคือที่มีคุณสมบัติไม่แน่นอน ทองเต๋า 12 สีจะเกิดขึ้นในดวงดาวธรรมชาติเท่านั้น แม้ว่าดันเจี้ยนที่พัฒนาเป็นโลกหรือดินแดนจะมากเท่าไรแต่จะไม่มีทองเต๋า 12 สีเกิดขึ้น ทองเต๋า 12 สีเกิดแค่ครั้งเดียวเท่านั้นภายในดวงดาวธรรมชาติ ทุกครั้งที่มีข่าวทองเต๋า 12 สีจะทำให้เกิดทะเลเลือดจากเทพจำนวนมาก ทว่าหลังจากมีคนนำทองเต๋า 12 สีออกไปจากดวงดาวมันจะไม่เกิดทองเต๋า 12 สีขึ้นมาอีกครั้ง”

แจ๊คถามขึ้นด้วยความสงสัย

“มันทำให้เทพต้องตกตายเป็นจำนวนมากคงต้องดีแน่ ๆ ทองเต๋า 12 สีคงเป็นตัวเลือกเดียวที่ฉันจะหลอมรวมกับร่างกาย”

หู่เสวียไม่ได้ตอบคำถามแจ๊คแต่หันไปมองริเทาพีที่กำลังสับสนว่าพวกเขาคุยอะไรกัน

“ทองเต๋า 12 สีเธอคงยังไม่ได้เอามันไปใช่ไหม”

ริเทาพีตอบหู่เสวียกลับไปอย่างรวดเร็ว

“ใช่ค่ะ ผู้ยิ่งใหญ่ฉันยังไม่ทันได้นำทองเต๋า 12 สี ได้เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น”

หู่เสวียพยักหน้าเหมือนกับรู้อะไรบางอย่าง แจ๊คสับสนก่อนจะฟังที่ริเทาพีเล่า

“ฉันได้เจอทองเต๋า 12 สีก่อนที่ฉันจะได้ทำอะไร ได้เกิดระเบิดขึ้นภายในเหมืองทอง ทำให้ทาสหรือผู้คุ้มที่อยู่ภายในหรือภายนอกเหมืองทองตกตะลึงและกรีดร้องออกมาในเวลาต่อมาเพราะแร่ทองที่พวกเขากำลังจะขุดได้กลายร่างเป็นยักษ์ทอง เสือทอง หนอนทอง ผีเสื้อทองและอื่น ๆ อีกมากมายไล่ฆ่าผู้คนเป็นจำนวนมาก ฉันในตอนนั้นตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะคิดว่าต้องไปหาผู้เฒ่าเพื่อหนีออกไปด้วยกันแต่สิ่งที่พบว่าร่างกายที่ตายของผู้เฒ่า ฉันโกรธแค้นมากในตอนนั้นก่อนจะไล่ฆ่าผู้คนทั้งหมดนั้นเป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันจำได้ ผ่านไปไม่รู้เท่าไรฉันรู้สึกตัวอีกทีระดับการฝึกฝนของฉันคือระดับปรมาจารย์นักรบหรือปีศาจระดับสูง”

แจ๊คลุกขึ้นอย่างเดียวเร็วเพื่อความเร็วในการฝึกฝนของริเทาพี

“อะไรกัน รู้สึกตัวอีกทีระดับการฝึกฝนไปถึงปรมาจารย์นักรบบ้าไปแล้ว”

หู่เสวียได้ตอบคำถามแจ๊ค

“ไม่ได้บ้า เผ่าโลหิตมีความสามารถพิเศษคือดูดโลหิตจากเผ่าอื่นมาเป็นพลังของตนเอง ถ้าฉันคิดไม่ผิดเหมืองทองที่เธอเกิดคงจะใหญ่มากและน่าจะบรรจุคนในเหมืองทองไม่ต่ำกว่า 10 ล้านคนการที่เธอไปพบเจอทองเต๋า 12 สีทำให้กลไกป้องกันตัวของทองเต๋า 12 สีทำงานและทำให้ที่เหมืองทองเกิดโศกนาฏกรรมเลือดขึ้นเป็นจำนวนมาก เลือดทั้งหมดได้ถูกเธอดูดซับถ้าไม่เลือน 2-3 ระดับนี้แปลก”

แจ๊คอิจฉาความสามารถของเผ่าโลหิตแต่ไม่สามารถทำอะไรได้

ริเทาพีเล่าต่อไปว่า

“ฉันร้องไห้อยู่เป็นเวลา 3 วันก่อนจะออกเดินทางเพื่อหาทางคืนชีพชีวิตผู้เฒ่า ฉันได้พบเจอสิ่งต่าง ๆ มากมายและฉันยังไม่ได้คืนชีพผู้เฒ่าได้ถูกเจตนารมณ์แห่งสวรรค์ผนึกก่อน”

ถ้าเป็นเมื่อก่อนแจ๊คจะหัวเราะเย้ยริเทาพีเรื่องฟื้นคืนชีพแต่ในตอนนี้เขาไม่ได้หัวเราะเย้ยอีกเพราะรู้ว่ามันมีทางเป็นไปได้ถ้ายังมีดวงวิญญาณ

แจ๊คถามริเทาพีไปว่า

“เหมืองทองนั้นอยู่ที่ไหน”

ริเทาพีจ้องมองแจ๊คอยู่สักพักหนึ่งไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ก่อนจะพูดขึ้น

“นำแผนที่ออกมา”

แจ๊คทำตามเธอหยิบแผนที่ออกมาจากชุดแห่งความว่างเปล่าตรงพื้นก่อนจะกางแผนที่ให้กับริเทาพี ริเทาพีมองแผนที่อย่างไม่แยแสไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่

ก่อนจะชี้ไปจุดหนึ่งที่ทำให้แจ๊คตกใจ

“เธอแน่ใจนะ”

ริเทาพีพยักหน้าก่อนจะพูดอำลาขึ้น

“ท่านผู้ยิ่งใหญ่ ฉันขอลาค่ะ ฉันขอถามได้ไหมว่าท่านมีชื่อเสียงว่าอะไร”

ไม่รอให้หู่เสวียตอบกลับไป แจ๊คได้หัวเราะขึ้นพร้อมกับพูดว่า

“เธอแค่รู้ว่าผู้นำพาแห่งความมืดคนที่ 999 พอ”

ริเทาพีไม่พอใจกับคำพูดของแจ๊คมาก แต่เธอเห็นหู่เสวียไม่ได้พูดอะไรจึงหันหลังเดินออกไป แจ๊คเห็นริเทาพีกลับไปแผ่นหลังเธออย่างเยือกเย็นไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่

หู่เสวียมองแจ๊คอย่างนั้นจึงพูดขึ้น

“คิดอะไรอยู่”

แจ๊คก้มหัวไปหยิบชุดแห่งความว่างเปล่าขึ้นมาใส่พร้อมกับพูดกับหู่เสวียว่า

“เธอว่า ริเทาพีปิดบังอะไรหรือเปล่า”

หู่เสวียแค่นเสียงอย่างเย็นชาก่อนจะหายไป แจ๊คเดินออกจากถ้ำที่พักอย่างใจเย็นโดยที่ไม่สนใจว่าในตอนนี้ทั่วทั้งดวงดาวกำลังหาตัวเขาอย่างบ้าคลั่งเพราะว่าพวกเขาได้รับข่าวใหม่

...........................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................