บทที่14.ทำอาหารมาง้อ
มู่หรงซีเหมินหาได้โกรธซินโหยวจริงๆเขาเพียงแต่น้อยใจนางนิดหน่อยเท่านั้นและ้าแสดงออกให้รู้ว่าเขาน้อยใจนางด้วยเพราะอยากให้นางเฝ้าครุ่นคิดถึงเพียงแต่เื่ของเขาคนเดียวเท่านั้นจะได้ไม่ต้องไปสนใจใครอื่นอีก
“เรียนท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ คุณหนูจวนตระกูลจางขอเข้าพบเพื่อนำน้ำแกงบำรุงมาให้พ่ะย่ะค่ะ”เสียงรายงานจากลู่ฟงที่ขอเข้าพบเอ่ยขึ้นทันทีที่เข้ามาด้านในกระโจมของผู้เป็นาย
“คุณหนูจวนตระกูลจางจางฮุ่ยเหมยงั้นหรือ”
“พ่ะย่ะค่ะ”
“สตรีน่ารำคาญผู้นี้ หึข้าอิ่มแล้วไม่้ากินสิ่งใดอีก”
“กระหม่อมเข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
สิ้นเสียงรับคำของลู่ฟงแล้วก็เดินออกไปเพื่อขับไล่คนให้ท่านอ๋องทันทีเมื่อไม่ได้รับการต้อนรับจางฮุ่ยเหมยจึงจำยอมจากไปด้วยความขุ่นเคืองอย่างถึงที่สุดใบหน้าที่ดูงดงามอยู่บ้างนั้นเริ่มบิดเบี้ยวอย่างคนต้องกดข่มอารมณ์ไว้และเมื่อกลับมาถึงกระโจมของตนเองได้ก็ลงมือขว้างปาข้าวของในกระโจมจนกระจุยกระจายกระทืบเท้าอย่างโกรธขึ้งที่นางไม่สามารถเข้าพบมู่หรงอ๋องได้อย่างใจหวังอุตส่าห์คิดว่าจะใช้ความงามของตนทำให้มู่หรงอ๋องพึงพอใจจนรับเป็ชายาให้ได้แต่หากไม่สำเร็จจริงๆ นางคงต้องหาเป้าหมายใหม่ สำหรับนางแล้วจะเป็ใครก็ได้ขอเพียงอีกฝ่ายเป็เชื้อพระวงศ์ก็เป็พอเพราะนาง้าเพียงตำแหน่งเป็พระชายาก็เท่านั้นเอง...
ภาพที่บุตรสาวของเสนาบดีจางถูกปฏิเสธไม่ให้เข้าพบและมีท่าทีปั้นปึ่งไปพอใจนั้นอยู่ในสายตาใครคนหนึ่งที่บังเอิญมาพบเห็นเขาและคอยจับจ้องมองอยู่ด้านนอกตลอดเวลาพร้อมยกยิ้มมุมปากที่ทั้งแปลกใจและคิดบางอย่างในใจขึ้นมาได้….
ทางด้านกระโจมท่านแม่ทัพใหญ่เมื่อวานที่ท่านอ๋องดูไม่พอใจเื่ที่นางเอ่ยชมพี่ฉางรุ่ยนั้นซินโหยวคิดให้ดีก็เข้าใจว่าท่านอ๋องกินน้ำส้มสายชูเข้าเสียแล้วหากคิดจากการกระทำและการแสดงออกแบบไม่เข้าข้างตนเองจนเกินไปท่านอ๋องดูจะมีใจให้นางอยู่บ้าง
“อิงอิง”
“เ้าคะคุณหนู”
“ให้คนเตรียมของข้าลงมือทำอาหาร”
“ได้เ้าค่ะเมื่อเช้านี้คุณชายใหญ่พึ่งจะเอาเนื้อหมูป่าเข้ามาที่กระโจมคุณหนูจะใช้ด้วยหรือไม่เ้าคะ”
“อืมเอามาด้วยแล้วก็อย่าลืมหานมแพะมาให้เ้าปุกปุยกินด้วยนะ” สั่งไปมือบางก็ลูบหัวน้อยๆของเ้าปุกปุยไปด้วยอย่างเอ็นดู
“ได้เ้าค่ะ”จากนั้นอิงอิงก็ออกไปเตรียมของรอคุณหนูของตนเองทันที
ผ่านไปหนึ่งชั่วยามกลิ่นหมูตุ๋นน้ำแดงเนื้อนุ่มเด้งก็ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วบริเวณกระโจมท่านแม่ทัพใหญ่
“หอมมากๆ เลยเ้าค่ะคุณหนู”อิงอิงสูดกลิ่นหอมๆ ที่ลอยอยู่ในอากาศแล้วก็เอ่ยขึ้นมาคุณหนูของนางช่างมีฝีมือในการทำอาหารเสียจริงๆ
“ส่วนนี้เอาไปให้ท่านพ่อกับพี่ใหญ่และคนในกระโจมนะส่วนนี้ข้าจะนำไปให้ท่านอ๋อง”
“เ้าค่ะคุณหนูเช่นนั้นคุณหนูอาบน้ำก่อนดีหรือไม่เ้าค่ะจะได้สดชื่น”
“อืมดีเหมือนกัน”ทำอาหารใช้เวลาทำให้ตอนนี้นางเหนี่ยวตัวไปหมดแล้วได้อาบน้ำก่อนก็ดีเช่นกัน
จากนั้นร่างบางก็เดินกลับเข้ากระโจมเพื่ออาบน้ำก่อนส่วนอิงอิงก็ถือตะกร้าอาหารของท่านอ๋องที่คุณหนูของนางเตรียมไว้เดินตามมาด้วยเพื่อนำไปไว้ในกระโจมก่อนที่ต้องทำเช่นนี้ก็เพื่อป้องกันไม่ให้ใครมายุ่งกับสำรับที่คุณหนูของนางจัดเตรียมไปไว้ให้ท่านอ๋องนั้นเองก่อนไปยังให้บ่าวคนงานอีกคนยกสำรับไปส่งให้ท่านแม่ทัพกับคุณชายใหญ่ตามคำสั่งของคุณหนูด้วย..
เมื่อเตรียมตัวเรียบร้อยแล้วร่างบางก็เดินออกจากกระโจมในชุดแดงเข้มรัดกุมแต่งกายคล้ายบุรุษเพื่อความคล่องตัวโดยมีอิงอิงเดินตามหลังมีตะกร้าอาหารในมือ
ซินโหยวเดินมาถึงหน้ากระโจมมู่หรงอ๋องแต่ยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยปากสิ่งใดทหารองครักษ์ก็รีบเอ่ยขึ้นด้วยท่านทางยินดีเพื่อแจ้งท่านอ๋องของตนเองเสียก่อนแล้ว
“เรียนท่านอ๋องคุณหนู…”
“ไม่พบ”
ยังไม่ทันได้เอ่ยปากพูดว่าเป็คุณหนูหยางมาพบเสียงตอบกลับจากด้านในก็ดังมาให้ได้ยินด้วยเสียงดังฟังชัด
“ไม่เป็ไรเ้าค่ะเช่นนั้นข้าฝากอาหารไว้ให้ท่านอ๋องด้วยนะเ้าค่ะ” เสียงนุ่มเอ่ยขึ้นมาเบาๆหาได้มีท่าทีโกรธหรือไม่พอใจแต่อย่างใด
“นี้เ้าค่ะท่านองครักษ์หมูตุ๋นน้ำแดงนี้คุณหนูของข้าน้อยทำเองกับมือเลยนะเ้าคะ”อิงอิงเองก็รีบเอ่ยขึ้นทันที
ลู่ฟงยื่นมือมารับตะกร้าอาหารไปแต่เพียงไม่นานผ้าม่านที่ปิดทางเข้าออกของกระโจมหลังใหญ่ก็สะบัดขึ้นอย่างรุนแรงจนทำให้ทุกคนใไปตามๆกัน
มู่หรงซีเหมินนั้นได้ยินการสนทนาด้านนอกก็รู้ทันทีว่าเป็ซินโหยวที่มาหาเขาจึงรีบเดินอย่างรวดเร็วจนแทบกระโจนตัวออกมานอกกระโจมอยู่แล้ว นางมาง้อเขาแล้วสินะ
“เอาอันใดมาเหตุใดจึงไม่เข้ามาเล่า” เสียงทุ้มที่พยายามให้นิ่งขรึมนั้นเอ่ยพร้อมปรายตามองของที่อยู่ในตะกร้าอย่างเสียมิได้แล้วทำเป็เมินหน้าเหมือนไม่ได้สนใจ
“เป็หมูตุ๋นน้ำแดงเพคะ”ซินโหยวก็เอ่ยตอบอย่างใจเย็น
“อืมข้าหิวพอดีตูเฉิงให้คนจัดโต๊ะสำรับ”
“พ่ะย่ะค่ะ”ตูเฉิงรับคำพร้อมคิดในใจว่าตอนคุณหนูตระกูลจางมายังบอกว่าอิ่มอยู่เลยมาตอนนี้กลับบอกว่าหิวแล้ว
จากนั้นดวงตาคมกริบก็เอาแต่จ้องมองสตรีตรงหน้านิ่งๆไม่กล่าวสิ่งใดอีก จนซินโหยวเริ่มทำตัวไม่ถูกและคิดว่าจะเอ่ยขอตัวกลับก่อน
“เ้าก็เข้ามากินข้าวกับข้าก่อน”พูดจบก็หันหลังเดินกลับเข้ากระโจมทันที ซินโหยวจึงต้องเดินตามเข้ามาด้วยตอนนี้ผ้าม่านหน้ากระโจมถูกเปิดออกจนโล่งแล้วอิงอิงก็เดินตามคุณหนูของตนเข้ามาเพื่อคอยดูแลอยู่ห่างๆ ด้วยเช่นกัน
บนโต๊ะอาหารหมูตุ๋นน้ำแดงเป็อาหารที่มู่หรงอ๋องคีบกินบ่อยที่สุดไม่ใช่เพราะเป็อาหารที่ซินโหยวทำมาให้เท่านั้น แต่มันยังอร่อยมากและถูกปากเขามากจริงๆ
“อร่อย”
“เช่นนั้นหม่อมฉันจะทำให้ท่านอ๋องอีกนะเพคะ”นางดีใจที่คนตรงหน้าดูเหมือนจะหายโกรธแล้ว
“อืม ทุกวันเลยได้หรือไม่”
“ได้เพคะ” ถ้า่ที่อยู่ในลานล่าสัตว์นั้นนางสามารถทำมาให้ได้ทุกวันอยู่แล้ว
เมื่อเห็นว่าท่านอ๋องกินอาหารที่นางทำมาให้ทั้งยังพูดคุยกับนางปกติดีจึงคิดว่าท่านอ๋องคงหาโกรธนางแล้วล่ะน่ะซินโหยวจึงพูดคุยและคอยคีบอาหารเอาใจท่านอ๋องอยู่ตลอด
ในสายตาหลิวกงกงและทหารคนสนิท ต่างมองภาพทั้งสองอย่างแปลกใจเพราะจะว่ากันตามความจริงนั้นท่านอ๋องของพวกเขากับว่าที่พระชายาหยางเรียกได้ว่าพึ่งจะทำความรู้จักพูดคุยกันไม่นานมานี้เท่านั้นเองแต่การแสดงออกและการกระทำที่ทั้งสองมีให้กันนั้นดั่งคนที่รู้จักรู้ใจคุ้นเคยกันมานานเสียอย่างนั้น
และการที่ว่าที่พระชายาน้ำอาหารมาง้อท่านอ๋องเช่นนี้ก็ดียิ่งนักเพราะเพียงแค่วันเดียวที่ท่านอ๋องอารมณ์ไม่ดีก็ทำให้พวกเขาเหมือนหวาดเกรงเป็อย่างมากต้องคอยระมัดระวังเพราะท่านอ๋องอารมณ์ไม่ค่อยดีนักเกรงว่าจะทำสิ่งใดเป็ที่ให้ขุ่นเคืองใจ แต่มาวันนี้การที่ว่าที่พระชายาทำอาหารมาง้อท่านอ๋องจนอารมณ์ดีแล้วเช่นนี้ช่างดีจริงๆ…
5K
