อสูรล้างสวรรค์

    ผู้จัดการยาง ช่วยข้าเตรียมวัตถุดิบยาเหล่านี้ด้วย โจวเย่ พูดอย่างสงบและยื่นกระดาษให้ผู้จัดการหยาง 

         ขอรับ คุณชายเย่ โปรดรอสักครู่” ผู้จัดการหยางตอบด้วยความเคารพ

        ขณะที่ผู้จัดการหยางเพิ่งออกไป เย่ซิง และเจ้าหอการค้าสีครามก็ได้เดินมา 

         คุณชายเย่! ข้ายินดีอย่างยิ่งที่ได้พบท่านอีกครั้งข้าขอโทษด้วยที่ไม่ได้ต้อนรับท่านเป็นการส่วนตัว ” เจ้าหอการค้าสีคราม พูดด้วยรอยยิ้ม 

          คุณชายเย่ นี่คือหยานเซียง เจ้าหอการค้าสีคราม ” เย่ซิง รีบแนะนำตัว

           ท่านเจ้าหอ ท่านสุภาพแล้ว” โจวเย่ยิ้มอย่างสงบ โดยไม่สนใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้

           ในเวลานี้ ผู้จัดการหยางได้นำวัตถุดิบยาที่โจวเย่ต้องการออกมาแล้ว และกล่าวด้วยความเคารพ คุณชายเย่นี่คือวัตถุดิบยาที่ท่านต้องการ

โจวเย่โบกมือและวัตถุดิบยาก็เข้าไปในแหวนกักเก็บ

          เป็นเรื่องยากที่คุณชาเย่ จะกลับมาที่นี้อีกครั้ง ให้พวกเราได้ตอนรับคุณชายเย่ ได้โปรด! หยานเซียง ยิ้มด้วยความเคารพและทำท่าทางเชิญชวน

          แม้แต่ต่อหน้าผู้คนมากมายในห้องโถง หยานเซียง ผู้สง่างามมาโดยตลอด ยังไม่กล้าแสดงอำนาจแม้แต่น้อยต่อหน้าโจวเย่ 

          ไม่เป็นไร! ข้าแค่มาที่นี่เพื่อซื้อยา และข้ามีอะไรต้องทำอย่างเร่งด่วน” โจวเย่ปฏิเสธโดยตรง

ใบหน้าของหยานเซียง แข็งทื่อเล็กน้อย 

           คนในห้องโถงก็ตกใจเช่นกัน หยานเซียง ถือได้ว่าเป็นบุคคลสำคัญในดินแดนทิศใต้ แม้ว่าโจวเย่จะมีชื่อเสียงในดินแดนทิศใต้ แต่เขาก็ไม่จำเป็นต้องหยิ่งขนาดนี้ 

ทุกคนรู้สึกว่าโจวเย่หยิ่งเกินไป

         แต่หยานเซียงไม่กล้าตำหนิ แล้วถามว่า "ข้าไม่รู้ว่าเรื่องเร่งด่วนของคุณชายเย่คืออะไร ถ้าข้าสามารถช่วยได้ ข้าจะช่วยอย่างแน่นอน"

ฆ่าคน ! โจวเย่ตอบเบา ๆ แล้วหันหลังและจากไป

           ฆ่าคนเหรอ?” หยานเซียง และเย่ซิงตกตะลึง และทุกคนในห้องโถงก็ตกตะลึง

         คุณชายเย่ต้องการฆ่าใคร? ใครในดินแดนทิศใต้ ที่มีความกล้าไปรุกรานนักปรับแต่งระดับที่หก?

       ก่อนที่หยานเซียงจะถาม โจวเย่ก็ออกจากหอการค้าสีครามไปแล้ว

         จากนั้นทุกคนก็เข้าใจว่าทำไมโจวเย่ถึงไม่ไว้หน้าหยานเซียง และทำไมเขาถึงรีบออกไป เพราะโจวเย่ต้องการฆ่าใครสักคน!

          ใครทำให้คุณชายเย่ขุ่นเคือง หยานเซียงขมวดคิ้วและสงสัย

           หลังจากออกจากหอการค้าสีคราม โจวเย่ถามข้อมูลเกี่ยวกับตระกูลเหริน  

           หลังจากที่ทุกอย่างพร้อมแล้ว โจวเย่ก็ไปที่ตระกูลเหรินเพียงลำพังในวันรุ่งขึ้น

            ตระกูลเหรินอยู่ในเมืองหนานจิง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเมืองอัสนี และสามารถไปถึงได้ภายในหนึ่งในสี่ของชั่วโมงด้วยความเร็วของโจวเย่  

              หลังจากวันนี้ จะไม่มีตระกูลเหรินในเมืองหนานจิง อีกต่อไป” เมื่อเข้าสู่เมืองหนานจิง โจวเย่ก็พึมพำกับตัวเอง ด้วยเจตนาฆ่าอย่างเย็นชาในดวงตาของเขา

               หยุด! เจ้าเป็นใคร?” โจวเย่ที่มาถึงคฤหาสน์ของตระกูลเหริน ถูกทหารยามสองคนหยุดไว้

          เป็นคนที่จะฆ่าเจ้า! โจวเย่กล่าวอย่างไม่แยแส ด้วยการโบกมือของเขา หอกสังหารวิญญาณก็ปรากฏขึ้นทันที ในชั่วพริบตาหอกก็แทงทะลุคอของทหารยามไปแล้ว

          เมื่อดึงหอกกลับมา เลือดก็พุ่งออกมาและทหารยามก็ล้มลงกับพื้น

           ทหารยามอีกคนหนึ่งไม่ทันแม้จะตอบโต้ หอกสังหารวิญญาณของโจวเย่ได้แทงเข้าไปที่หน้าอกของทหารยามคนนั้นแล้ว ทหารยามมองโจวเย่ด้วยความหวาดกลัวและพูดว่า "ทำไมเจ้า..ถึง.. ถึงฆ่าพวกข้า?"

          ไม่ใช่ว่าข้ากำลังฆ่าผู้บริสุทธิ์ แต่โทษผู้นำตระกูลของเจ้าที่ต้องการฆ่าข้า ! โจวเย่ตอบอย่างเย็นชา เขาดึงหอกกลับมาแล้วก้าวเข้าไปในคฤหาสน์ของตระเหริน  

          มีคนบุกเข้าไปในตระกูลเหริน!” บนถนนมีคนเห็นว่ามีคนบุกเข้าไปในตระกูลเหรินและได้ดึงดูดผู้คนมากมาย

         โจวเย่ที่เข้าไปในตระกูลเหริน เขาฆ่าหนึ่งคนเมื่อเจอหนึ่งคน วิธีการนี้โหดเหี้ยมและไร้ความปราณี

           ทหารยามของตระกูลเหริน รุมล้อมเขา แต่ไม่มีใครสามารถหยุดยั้งโจวเย่ได้

            หอกสังหารวิญญาณ แทงทะลุร่างกายของทหารยาม ของตระกูลเหรินอย่างบ้าคลั่ง

         เจ้าเด็กเหม็น! เจ้าช่างกล้าจริงๆ กล้าดียังไงมาฆ่าทหารยามตระกูลเหรินของข้า! ฆ่ามันซะ!” ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าของทหารยามตะโกนด้วยความโกรธ

           วันนี้ทุกคนในตระกูลเหรินต้องตาย!” โจวเย่ ตะโกนอย่างเย็นชา จิตสังหารของโจวเย่น่ากลัวมาก

            หัวหน้าทหารยามตะโกนด้วยความโกรธ เขากระตุ้นพลังชีวิตและพุ่งออกไปโจมตี และทหารยามคนอื่นๆ ก็พุ่งตามไปทีละคน

            ตายซะ!" โจวเย่ตะโกนอย่างเย็นชา ก้าวย่างหมาป่าอสูร! โจวเย่กระพริบไปมาราวกับผี แสงที่ปลายหอกเปล่งประกาย และหัวหน้าทหารยาม ผู้มีพลังยุทธ์อยู่ในระดับที่สองของอาณาจักรคุรุยุทธ์ก็ล้มลงทันที 

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนตาย

            โจวเย่โจมตีย่างไร้ความปรานี หอกสังหารวิญญาณถูกแทงออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้ทหารยามของตระกูลเหรินถูกฆ่าตายอย่างต่อเนื่องไม่ว่าพวกเขาจะมามากแค่ไหนก็ตาม

              ตระกูลเหริน ตกอยู่ในความสับสนวุ่นวายและตื่นตระหนก ทหารยามถูกฆ่าตายทีละคน วิธีการที่โหดเหี้ยมของโจวเย่ ทำให้ทหารยามของตระกูลเหรินหวาดกลัวมาก จนท้ายที่สุดก็ไม่มีใครกล้าก้าวไปข้างหน้า

            ในเวลาเพียงไม่กี่นาที ทหารยามหลายสิบคนในตระกูลเหรินก็ถูกสังหารโดยโจวเย่ และลานในตระกูลก็เต็มไปด้วยเลือด

           ท่านผู้นำ มีคนบุกเข้ามา! มีคนบุกมา!” เหล่าทหารยามตะโกนด้วยความหวาดกลัว

           ผู้นำตระกูลเหรินและผู้อาวุโสคนอื่น เมื่อได้ยินพวกเขาจึงรีบออกมาจากห้องส่วนตัวทันทีด้วยใบหน้าที่มืดมนและอาฆาตแค้น

           ผู้นำของตระกูลเหริน และผู้อาวุโสได้ออกมาทีละคน เมื่อพวกเขาเห็นทหารยามหลายสิบคนที่เสียชีวิตอย่างอนาถในลานตระกูล พวกเขาก็กลัวจนตัวแข็งค้าง บริเวณนั้นเต็มไปด้วยศพ และเลือดก็เปื้อนพื้นของบริเวณนั้น

          ท่านผู้นำและผู้อาวุโสมาแล้ว!” ทหารยามตะโกนและพวกเขาก็โล่งใจ

           ปิดล้อมเขาไว้และอย่าปล่อยให้เขาหนีไป!” ผู้อาวุโสคนหนึ่งตะโกน ดวงตาอันดุร้ายของเขาจ้องมองไปที่โจวเย่

           ทหารยามล้อมรอบโจวเย่อย่างหนาแน่น แม้แต่แมลงวันก็ไม่สามารถบินออกมาได้

           ข้าจะฆ่าตระกูลเหรินของเจ้าทั้งหมด” โจวเย่ถือหอกสังหารวิญญาณ และชี้ไปที่ทหารยามตระกูลเหรินแล้วพูดอย่างเย็นชา การจ้องมองอย่างอาฆาตทำให้ทหารยามของตระกูลเหรินหวาดกลัว ใบหน้าของเขาซีดลง

          เจ้ากล้ามากที่บุกเข้ามาในตระกูลเหรินของข้า และสังหารทหารยามตระกูลเหรินของข้า!” ในเวลานี้ ความโกรธอันรุนแรงปะทุขึ้น 

          ท่านผู้นำ เด็กเหม็นคนนี้สังหารทหารยามตระกูลเหรินของเราไปสามสิบห้าคน!” ทหารยามคนหนึ่งรายงาน.

   ผู้นำตระกูลเหรินโกรธมากและต้องการสั่งให้ทหารยามฆ่าโจวเย่ทันที  

        แต่เมื่อเขามองไปที่โจวเย่ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก และการเคลื่อนไหวของเขาก็หยุดนิ่ง เช่นเดียวกับผู้อาวุโสของตระกูลเหริน ใบหน้าชราของพวกเขาตื่นตระหนกราวกับว่าเห็นผี

        ท่านผู้นำตระกูลเหริน ท่านจำข้าได้ไหม” โจวเย่ถาม

        ...คุณชายเย่!” ผู้อาวุโสตระกูลเหรินเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

          คุณชายเย่เหรอ? เขาคือปรมาจารย์เย่เหรอ?” สีหน้าของทหารยามตระกูลเหรินเปลี่ยนไปอย่างมาก เขาตกตะลึงและสับสน

         สิ่งที่น่าตกใจคือชายหนุ่มตรงหน้าเขาคือปรมาจารย์เย่ผู้โด่งดังในดินแดนทิศใต้ สิ่งที่น่าสงสัยคือเหตุใดจู่ๆ ปรมาจารย์เย่ถึงบุกเข้ามาในตระกูลเหริน? เกิดอะไรขึ้นกัน?