“เฉินซี ฉันไม่อยากกินยาขับเืขอร้องล่ะปล่อยเด็กในท้องไปเถอะนะ...”
หลินรั่วเอ๋อร์ประคองท้องที่ตั้งครรภ์ได้สามเดือน คุกเข่าขอร้องอย่างต้อยต่ำ เธอก้มหน้าลงบนพื้นแข็งอ้อนวอนไม่หยุดหย่อนร้องไห้จนตาบวม
หมอบอกว่าสุขภาพของเธอแย่มาก หากเด็กคนนี้ต้องแท้งไป มีโอกาสสูงมากที่เธอจะไม่สามารถตั้งครรภ์ได้อีกดังนั้นเธอต้องเก็บเด็กคนนี้ไว้ให้ได้...
“ดื่มยาขับเืถ้วยนี้ซะนอกจากซืออวี่แล้วก็ไม่มีใครคู่ควรที่จะมาเป็แม่ของลูกฉันทั้งนั้น! โดยเฉพาะผู้หญิงขี้ขลาดอย่างเธอหลินรั่วเอ๋อร์!”
ทว่าเจียงเฉินซีกลับไม่ใจอ่อนกับการร้องไห้อ้อนวอนของเธอเลย เขาพูดมันออกมาอย่างเ็า
ในมือของเขายังถือถ้วยเอาไว้ใบหนึ่ง ยาสีดำสนิทนั้นส่งกลิ่นฉุน
“ไม่ เฉินซี ตอนนั้นฉันไม่ได้เป็คนผลักมู่ซืออวี่ตกบันไดจนแท้งจริงๆเธอตกลงไปเอง คุณเชื่อฉันเถอะนะ...”
หลินรั่วเอ๋อร์คุกเข่าคลานไปข้างหน้า เธอกอดขาชายหนุ่มไว้พร้อมร้องไห้คร่ำครวญ
“ถึงตอนนี้แล้ว เธอยังมาเล่นลิ้นอยู่อีกเธอเป็คนฆ่าลูกของฉันกับซืออวี่!”
ทันใดนั้น ชายหนุ่มก็บีบแก้มของหญิงสาวไว้แน่น บังคับให้เธอต้องเงยหน้าขึ้น
ในตอนที่สบตากับดวงตาบวมเป่งของเธอ ใจของเจียงเฉินซีต้องกระตุกทันที แต่สุดท้ายเขาก็เอายาขับเืไปจ่อไว้ที่ปากหลินรั่วเอ๋อร์อย่างโเี้
“ดื่มเข้าไป!”
“ไม่...อย่า เฉินซี นี่ก็เป็ลูกของคุณเหมือนกันนะ...”
เธอยังพูดไม่ทันจบ เจียงเฉินซีก็กรอกยาใส่ปากเธอแล้ว
รสขมฝาดแพร่กระจายไปทั่วโพรงปาก แม้หลินรั่วเอ๋อร์จะดิ้นขัดขืนไม่หยุด แต่เธอกลับต้องกลืนยาลงไปอย่างเลี่ยงไม่ได้
“พี่เฉินซี...พี่กำลังทำอะไรอยู่พี่อย่าทำกับรั่วเอ๋อร์แบบนี้...”
มู่ซืออวี่ที่ตอนนี้สวมกระโปรงชีฟองสีขาวเดินเข้ามาในคฤหาสน์ เอ่ยห้ามอย่างอ่อนหวาน
“ซืออวี่ เธอใจดีเกินไปแล้วอย่าให้ผู้หญิงน่ารังเกียจคนนี้หลอกเธอสิ ตอนนี้มันก็แค่แกล้งทำตัวน่าสงสาร แต่ก็ปิดความร้ายกาจในตัวไม่มิดหรอก!”
เจียงเฉินซีสะบัดแก้มของหลินรั่วเอ๋อร์ออกอย่างขยะแขยง แล้ววางถ้วยยาเปล่าไว้ข้างๆ
“พี่เฉินซี พี่อย่าว่ารั่วเอ๋อร์แบบนี้...ฉันเคยเสียลูกไปแล้วหนึ่งคนพี่ก็รู้ว่าความเ็ปแบบนี้ไม่ควรให้รั่วเอ๋อร์ต้องแบกรับมันอีกครั้ง”
มู่ซืออวี่พูด ทันใดนั้นน้ำตาก็เอ่อล้นออกมา ท่าทางน่าสงสาร
กระนั้น หลินรั่วเอ๋อร์ที่คุกเข่าอยู่บนพื้นไม่สนใจจะชื่นชมความไร้เดียงสาของมู่ซืออวี่แม้แต่น้อยเธอหันหลังกลับไป แล้วล้วงคอพยายามจะอาเจียนเอายาที่ดื่มเข้าไปออกมา
ความรู้สึกพะอืดพะอมแล่นปราดขึ้นมา เธออ้วกออกมาทันที
แม้จะเ็ปทรมานมาก แต่เมื่ออาเจียนเอายาขับเืออกมาได้แล้ว นั่นกลับทำให้เธอดีใจ
เจียงเฉินซีไม่้าเด็กคนนี้ แต่เธอ้า
หลินรั่วเอ๋อร์พยายามลุกขึ้นจากพื้น กระเสือกกระสนวิ่งออกไปข้างนอก เธอต้องหนี...
มู่ซืออวี่ที่อยู่ข้างๆ ราวกับอ่านความคิดในใจของเธอได้ รีบเดินเข้ามาขวางเธอไว้“รั่วเอ๋อร์ เธอไม่เป็ไรนะ ดึกขนาดนี้แล้ว เธอจะไปไหน?”
“ไม่ต้องมายุ่ง!” หลินรั่วเอ๋อร์ไม่อยากวุ่นวายกับมู่ซื่ออวี่เธอคิดแค่หาทางหนีออกไปให้เร็วที่สุด ผลักมู่ซืออวี่ที่ขวางอยู่โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ที่จริงเธอแค่ผลักเบาๆ แต่ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงร้องดังขึ้น
“โอ๊ย เจ็บจัง...”
หลินรั่วเอ๋อร์หันกลับไปมองด้วยความใ เธอเห็นมู่ซืออวี่ล้มลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรงหน้าผากกระแทกเข้ากับขอบโต๊ะ เืสีแดงสดไหลออกมาอย่างรวดเร็ว
“มู่ซืออวี่ เธอหน้าด้านจริงๆเธอจะใช้วิธีเดิมๆ ใส่ร้ายฉันอีกแล้วเหรอ? ครั้งแล้วครั้งเล่าเธอไม่เหนื่อยบ้างเหรอ?”
หลินรั่วเอ๋อร์ขมวดคิ้ว ตะคอกใส่มู่ซืออวี่
“หลินรั่วเอ๋อร์ หุบปากคนที่หน้าด้านคือเธอต่างหาก!” เจียงเฉินซีตะคอกใส่อย่างเ็า หลังตะคอกเสร็จก็พุ่งตัวไปประคองมู่ซืออวี่ขึ้นมาดวงตาเต็มไปด้วยความสงสาร “ซืออวี่ เธอเป็อะไรไหม? ให้ฉันพาเธอไปโรงพยาบาลนะ!”
“เจียงเฉินซี คุณคงไม่คิดว่าฉันจงใจผลักเธออีกหรอกนะ”
หลินรั่วเอ๋อร์สูดหายใจ รู้สึกปวดใจขึ้นมา
“หลินรั่วเอ่อร์ โชคดีที่เมื่อกี้ซืออวี่ยังพูดช่วยเธอไว้ให้ฉันยกโทษให้เธอ แต่เธอไม่คู่ควรเลยสักนิด”
เจียงเฉินซีโน้มตัวลง อุ้มมู่ซืออวี่ที่หน้าผากเต็มไปด้วยเืแล้วสาวเท้าเดินออกไป
“ใช่สิ แต่ไหนแต่ไรมาคุณก็เชื่อแต่เธออยู่แล้วไม่เคยเชื่อฉัน แม้ว่า...”
แม้ว่าตอนนั้นที่รถชน เธอก็เป็คนช่วยเขาไว้ชัดๆ เธอเปลี่ยนถ่ายไตของตัวเองให้เขาเขาก็ไม่เชื่อ เขาคิดว่ามู่ซืออวี่เป็คนช่วยเขามาตลอด
เจียงเฉินซีเดินมาถึงประตูคฤหาสน์ เอ่ยสั่งบอดี้การ์ดอย่างดุดัน “จับผู้หญิงคนนี้ไปโรงพยาบาลแล้วตัดมดลูกออก ดูสิว่าต่อไปเธอจะตั้งท้องได้ยังไง!”
2K
