ผมเล่น ROV แต่ดันเทพเกินไป ไม่มีใครแบกผมได้ นอกจากตัวผมเอง

หลังจากทีม Eclipse Rising ตัดสินใจลงแข่งขันระดับประเทศ บรรยากาศการซ้อมของพวกเขาก็เริ่มจริงจังขึ้นกว่าเดิมมาก ทุกคนพยายามแบ่งเวลาเรียน เวลาพัก และเวลาซ้อมออกจากกันให้ชัดเจน เพราะต่างรู้ดีว่า หากต้องการไปให้ไกลกว่านี้ พวกเขาจำเป็นต้องทุ่มเทมากกว่าที่ผ่านมาอีกหลายเท่า

แต่เมื่อเวลาผ่านไปเพียงไม่กี่สัปดาห์ ปัญหาที่แท้จริงก็เริ่มปรากฏขึ้นทีละน้อย

โดยเฉพาะเรื่อง “อนาคต”

คืนหนึ่ง หลังซ้อมเสร็จประมาณตีหนึ่ง ภายในห้อง Discord กลับเงียบกว่าปกติ ไม่มีเสียงเถียงกันเล่น ไม่มีเสียงหัวเราะเหมือนทุกวัน มีเพียงเสียงพัดลมจากไมโครโฟนดังเบา ๆ เท่านั้น

ภาคินเริ่มรู้สึกได้ทันทีว่า บางอย่างกำลังเปลี่ยนไป

ก่อนที่บิ้กจะเป็นคนพูดขึ้นช้า ๆ

“กูมีเรื่องจะคุย…”

น้ำเสียงของเขาจริงจังจนทุกคนเงียบลงทันที

“ช่วงนี้ที่บ้านกูเริ่มให้เข้าไปช่วยธุรกิจแล้ว” บิ้กพูดต่อพลางถอนหายใจ “พ่อกูอยากให้เริ่มเรียนรู้งานจริง เพราะอนาคตยังไงกูก็คงต้องกลับไปดูบริษัท”

ไม่มีใครพูดอะไรแทรก

เพราะทุกคนรู้ดีว่า ครอบครัวของบิ้กทำธุรกิจนำเข้าสินค้าขนาดใหญ่ และเขาเองก็เป็นลูกชายคนเดียว

“แล้วมึงจะเอายังไงต่อ” นัทถามเบา ๆ

บิ้กเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบกลับด้วยรอยยิ้มจาง ๆ

“กูยังเล่นได้นะ… แต่ถ้าจะให้ซ้อมวันละสิบชั่วโมงแบบทีมโปร กูคงทำไม่ได้”

บรรยากาศเริ่มหนักขึ้นทันที

จากนั้นป๊อปก็หัวเราะเบา ๆ ก่อนพูดขึ้นบ้าง

“บ้านกูก็คล้ายกัน พ่อแม่กูโอเคกับการเล่นเกมนะ แต่เขาก็อยากให้กูเรียนต่อเมืองนอกมากกว่า”

“ส่วนกู…” บอยเกาหัวเบา ๆ “กูรู้ตัวเลยว่าฝีมือยังห่างจากระดับโปรเยอะว่ะ เล่นด้วยกันได้เพราะมีพวกมึงแบกนี่แหละ”

“ไอ้บ้า” ภาคินพูดสวนทันที

“จริงนะ” บอยหัวเราะ “กูเล่นเอาสนุกได้ แต่ถ้าจะเอาอนาคตไปฝากไว้กับอาชีพนี้ กูไม่มั่นใจ”

สุดท้าย ทุกสายตาจึงหันไปหานัทที่นั่งเงียบมาตลอด

ชายหนุ่มถอนหายใจยาว ก่อนพูดออกมาตรง ๆ

“ที่บ้านกูไม่ได้มีเงินเยอะเหมือนพวกมึง”

ห้อง Discord เงียบลงทันที

“พ่อแม่กูหวังกับกูเรื่องเรียนมาก” นัทพูดต่อช้า ๆ “ถ้ากูไม่จบดี ๆ หรือไม่มีงานมั่นคง มันกระทบทั้งบ้านเลย”

คำพูดนั้นทำให้ภาคินนิ่งไป

เพราะเขาเข้าใจดี

โลกของโปรเพลเยอร์ แม้จะดูสวยงามจากภายนอก แต่ความจริงแล้วมีคนที่ไปถึงจุดสูงสุดได้เพียงไม่กี่คนเท่านั้น

ผู้เล่นอีกนับหมื่น ต่างหายไปตามกาลเวลา

ไม่มีใครกล้ารับประกันอนาคตในเส้นทางนี้ได้จริง ๆ

ความเงียบปกคลุมอยู่พักใหญ่ ก่อนบิ้กจะพูดขึ้นอีกครั้ง

“แต่มีคนนึงที่ไปได้ไกลจริง ๆ”

ทุกคนหันมามองพร้อมกัน

“คือมึง ภาคิน”

ภาคินชะงักไปเล็กน้อย

ป๊อปพยักหน้าช้า ๆ ก่อนพูดต่อ

“พวกกูเล่นเกมเก่งระดับมหาลัย… แต่ของมึง มันเกินไปแล้วจริง ๆ”

“เออ” บอยหัวเราะเบา ๆ “ต่อให้เล่นด้วยกันทุกวัน กูก็ยังตามมึงไม่ทัน”

นัทพูดเสริมด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“พวกกูไม่อยากเป็นตัวถ่วงมึงว่ะ”

ประโยคนั้นทำให้ห้อง Discord เงียบลงทันที

ภาคินกำเมาส์แน่นเล็กน้อย ก่อนตอบกลับเสียงเรียบ

“พวกมึงไม่เคยเป็นตัวถ่วง”

“แต่ความจริงมันก็คือความจริง” บิ้กตอบกลับ “ถ้ามึงจะไปถึงระดับโลก มึงต้องอยู่กับคนที่เก่งระดับเดียวกัน”

คำพูดนั้นแทงเข้ามาในใจของภาคินโดยตรง

เพราะลึก ๆ แล้ว เขาเองก็เริ่มรู้สึกแบบนั้นเช่นกัน

แม้เพื่อนทุกคนจะเก่งมากในระดับทั่วไป

แต่โลกของโปรเพลเยอร์ระดับสูง มันโหดร้ายกว่านั้นหลายเท่า

การตัดสินใจช้าเพียงเสี้ยววินาที

การพลาดเพียงครั้งเดียว

อาจทำให้ทั้งทีมแพ้ทันที

และภาคินเริ่มมองเห็นแล้วว่า ถ้าเขายังเดินต่อในเส้นทางนี้ สุดท้ายวันหนึ่ง เขาคงต้องแยกจากพวกเพื่อน ๆ จริง ๆ

คืนนั้น หลังจากคุยกันจนดึก ทุกคนก็ตกลงร่วมกันว่า Eclipse Rising จะยังลงแข่งรายการระดับประเทศตามเดิม แต่หลังจบทัวร์นาเมนต์ ทุกคนอาจแยกย้ายไปตามเส้นทางของตัวเอง

ก่อนออกจากห้อง Discord บิ้กพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ

“อย่างน้อย พวกกูก็ได้พูดกับคนอื่นได้ว่า เคยเล่นทีมเดียวกับ KhinZ ละวะ”

ทุกคนหัวเราะขึ้นเบา ๆ แม้บรรยากาศจะยังเศร้าอยู่ลึก ๆ

แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า…

คืนนั้น ภาคินแทบนอนไม่หลับ

เขานั่งเงียบอยู่หน้าคอม มองรายชื่อเพื่อนใน Discord ทีละคน

คนพวกนี้คือกลุ่มที่อยู่กับเขามาตั้งแต่วันธรรมดา

ตั้งแต่ตอนยังไม่มีชื่อเสียง

ตั้งแต่ตอนเล่นเกมกันในหอจนเกือบเช้า

แต่ตอนนี้ ทุกอย่างกำลังเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ

รุ่งเช้าวันต่อมา ภาคินได้รับข้อความจากธนาอีกครั้ง

“คืนนี้ว่างไหม มีคนอยากคุยด้วย”

ช่วงเย็น เขาจึงเดินทางไปยัง Gaming House ของ Phoenix Rising ตามเดิม แต่ครั้งนี้ บรรยากาศต่างจากก่อนหน้าอย่างชัดเจน เพราะภายในห้องประชุมมีผู้บริหารทีมและสตาฟฟ์นั่งรออยู่หลายคน

ชายวัยประมาณสี่สิบในชุดสูทดำลุกขึ้นยืนทันทีเมื่อเห็นเขา

“สวัสดี ภาคิน”

น้ำเสียงของเขาสุภาพ แต่เต็มไปด้วยความจริงจัง

“ผมคือคุณธีร์ ผู้จัดการทีม Phoenix Rising”

ภาคินพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนนั่งลง

ผู้จัดการทีมมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดตรง ๆ

“เราจะไม่อ้อมค้อมนะ”

บรรยากาศทั้งห้องเงียบลงทันที

“เราอยากเซ็นนายเข้าทีม”

หัวใจของภาคินเต้นแรงขึ้นชัดเจน

แม้จะพอเดาไว้บ้าง แต่เมื่อได้ยินจริง ๆ ความรู้สึกกลับต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

“ตำแหน่งตัวจริง?” เขาถามกลับช้า ๆ