ท่านแม่สกุลเสียวสะท้านภพ

        หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับหยางเวิ่นกวง เวลาก็ได้ล่วงเลยผ่านไปห้าวันแล้ว อาการของเขานั้นดีขึ้นเล็กน้อย ไม่สิ ถ้าจะพูดให้ถูกต้องบอกว่ายังไม่ถึงเวลาที่มันจะกำเริบมากกว่า หยางเวิ่นกวงจึงไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดแต่อย่างใด ซึ่งในขณะเดียวกันนั้นเอง ที่จวนก็ได้จัดพิธีเลี้ยงฉลองครั้งใหญ่ เพื่อเป็นการเอาฤกษ์เอาชัยที่สกุลหยางพ้นมลทินอันยาวนานมาได้..

        มีผู้คนมากมายจากทุกทั่วสารทิศต่างมาร่วมแสดงความยินดี รวมไปถึงพวกขุนนางชั้นสูงในราชสำนักอีกหลายคนด้วย

        "ขอแสดงความยินดีด้วยท่านหยางลิ่วเหนียง แม่นางกุ้ยอิง"

        เสียงของขุนนางอาวุโสผู้หนึ่งในชุดสีน้ำงานครามได้เอ่ยขึ้น พร้อมกับสีหน้ายิ้มแย้ม

        "นับเป็นเกียรติของพวกข้ามาก ที่ท่านอำมาตย์อี้ มาร่วมงานในวันนี้" หยางลิ่วเหนียงประสานสองมือคารวะขอบคุณขุนนางผู้นั้นก่อนจะเชื้อเชิญเข้าไปภายใน

        หลังจากจึงมีผู้มาร่วมยินดีอีกมากหน้าหลายตาทยอยกันเข้ามา ส่วนตัวของเวิ่นกวงเองก็มิได้อยู่เฉย มันเดินไปเดินมาในงาน เพื่อทักทายแขกเหรื่อด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม และนอบน้อม ทว่า…ภายในใจกลับไม่ได้ชื่นมื่นเหมือนท่าทางภายนอกเลยสักนิด มันมิได้ห่วงพิษร้ายภายในร่าง แต่เป็นห่วงมารดาคนงามของมันมากกว่า เพราะมิรู้ว่าท่านหมอลี่ จะนำแผนที่ ซึ่งนำทางนางไปหาเจ้าสมุนไพรลึกลับ นั้นเมื่อใดกัน

        และ ในขณะที่เวิ่นกวงกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น เสียงของใครบางคนก็ได้เอ่ยขึ้นตรงหน้าประตูทางเข้าจวน

        "ท่านหยางลิ่วเหนียง แม่นางกุ้ยอิง ข้าขอแสดงความยินดีด้วยที่สกุลหยางได้มีวันนี้อีกครั้ง"

        พอเวิ่นกวงหันไปมอง มันก็ได้พบว่า ผู้ที่เอ่ยประโยคแสดงความยินดีประโยคนั้นก็คือ ท่านหมอลี่ ผู้ที่รักษามันให้รอดชีวิตเมื่อห้าวันก่อนนั้นเอง

        หลังจากที่ทั้งสามทักทายกันเรียบร้อยแล้ว ดูเหมือนหมอลี่ กับมารดาของมัน จะพากันเดินปลีกตัวออกไปที่มุมเงียบ ๆ เพื่อสนทนาบางอย่างกันชั่วครู่ ซึ่งเวิ่นกวงคาดว่า หมอลี่คงจะนำแผนที่มาให้นางเป็นแน่ เมื่อนั้นเวิ่นกวงจึงได้พลันแอบวางบางอย่างอยู่ในใจเงียบ ๆ แผนก็คือ หลังจากงานเลี้ยงฉลองจบ มันจะลอบไปขโมยแผนที่แผ่นนั้นมา และจะไปตามหาเจ้าสมุนไพรที่ว่าเอง เพราะเวิ่นกวงมิอาจทำใจปล่อยกุ้ยอิงไปเสี่ยงอันตรายได้เพื่อมันได้..

        งานเลี้ยงยังคงดำเนินต่อไปด้วยความสุข และรอยยิ้ม แม้นคนในสกุลหยางจะเหนื่อย แต่ทุกคนก็มีความสุขกันมาก ที่วันนี้ได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้ง ถึงแม้ว่าบางคนจะมาเพียงร่วมจัดงาน มิได้อยู่ถาวรตลอดไป แต่เพียงแค่นี้ก็มากพอแล้ว ที่จะทำให้บรรพชนสกุลหยางบนสวรรค์มีความสุข เพราะเห็นลูกหลานกลับมารวมตัวกันเฉกเช่นสมัยก่อน

        ทว่า…ไม่มีงานเลี้ยงใดไม่เลิกรา เมื่องานจบลง ทุกคนต่างก็ต้องแยกย้ายกันไปตามทางของตัวเอง มีเพียงไม่กี่คนที่ตัดสินใจอยู่ในจวนต่อเพื่อดูแล หยางลิ่วเหนียง ทว่า....ถึงคนเหล่านั้นจะจากไป แต่สายเลือดแห่งสกุลหยาง ก็จะยังคงอยู่ในกายของพวกเขาตลอดไปตราบนานเท่านานอย่างแน่นอน

        หลังสะสางทุกอย่างในงานเลี้ยงเรียบร้อย ทุกคนในสกุลที่เหลืออยู่ก็ต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อน ยกเว้นคนผู้เดียว ซึ่งก็คือหยางเวิ่นกวงนั้นเอง มันเฝ้ารอมู่กุ้ยอิงมารดา ให้หลับไปสักพัก ก่อนจะลอบเข้ามาในห้องเพื่อขโมยแผนที่ ทว่า….เมื่อเวิ่นกวงเข้ามานั้น มันก็ต้องตื่นตกใจเป็นอย่างมาก เพราะว่า มู่กุ้ยอิงนั้นไม่อยู่ในนี้ แถมข้าวของบางส่วนก็หายไปด้วย

        "ท่านแม่ไม่อยู่ในห้องกระนั้นรึ.? เป็นไปได้อย่างไรกัน แต่เดี๋ยวนะ จะว่าไปก่อนงานเลี้ยงจะเลิกไม่นาน ข้าก็ไม่เห็นนางแล้วนี่น่า หรือว่า…..!"

        สองตาของเวิ่นกวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนที่จะพลันออกจากห้อง และมุ่งหน้าไปหา หยางลิ่วเหนียงด้วยความร้อนใจ มันไม่แน่ใจว่าท่านย่าคนงามหลับนอนไปแล้วหรือยัง แต่ถึงจะหลับไปแล้ว มันก็ตั้งใจจะคุยกับนางให้ได้ในคืนนี้

        และ เมื่อมาถึงหน้าห้องของหยางลิ่วเหนียง เวิ่นกวงกลับพบว่า ในห้องยังคงมีแสงตะเกียงส่องสว่างออกมาอยู่ มันรู้สึกประหลาดใจนิดหน่อย และกำลังจะอ้าปากร้องเรียกหยางลิ่วเหนียง ทว่า…ในยามนั้น นางกลับเป็นคนเอ่ยปากออกมาเสียก่อน

        "เวิ่นกวงนั้นเจ้าใช่หรือไม่.? เข้ามาเถิด ย่ารออยู่นานแล้ว"

        คำพูดของหยางลิ่วเหนียงทำเอาเวิ่นกวงชะงักไปเล็กน้อย แต่มันก็เปิดประตูห้อง และก้าวเท้าเข้าไปภายใน หยางลิ่วเหนียงยังคงแต่งกายด้วยชุดเดิม เหมือนเมื่อตอนที่นางรับแขกในวันนี้ไม่มีผิด ทว่าสีหน้านั้นดูกลัดกลุ้มเป็นอย่างยิ่ง

        "ทะ…ท่านย่า ท่านทราบหรือว่าข้าจะมาพบ" เวิ่นกวงเอ่ยขึ้น

        หยางลิ่วเหนียงระบายยิ้มให้มันเบา ๆ ก่อนตอบ "ข้าทราบ" ก่อนจะบอกให้เวิ่นกวงมานั่งลงบนเก้าอี้ ที่โต๊ะเดียวกับนางตรงกลางห้อง

        "เจ้าไม่ต้องงุนงงไปหรอก กุ้ยอิงนั้นได้คำนวณทุกอย่างไว้หมดแล้ว ทั้งเรื่องที่เจ้าจะเข้าไปขโมยแผนที่ในห้องนาง หรือเรื่องที่เจ้าจะร้อนใจจนต้องรีบมาพบข้า"

        "สมเป็นท่านแม่ยิ่งนัก คาดการณ์ทุกอย่างได้อย่างถูกต้องแม่นยำ เช่นนั้นท่านย่าก็คงทราบดีว่า ข้ามาพบท่านด้วยธุระอันใด"

        พอหยางลิ่วเหนียงได้ยินแบบนั้นนางก็พ่นลมหายใจออกมายาว ๆ ด้วยความอ่อนใจ ก่อนจะกล่าวตอบคำถามหลานชาย

        "เจ้าอยากจะตามกุ้ยอิงไปใช่หรือไม่….?"

        เหมือนหยางลิ่วเหนียงมีตาทิพย์ที่มองทะลุจิตใจของเวิ่นกวงได้

        สิ่งที่นางนั้นไม่ผิดเพี้ยนแม้แต่น้อย เวิ่นกวงอยากจะตามไปหามารดาคนงามของมันจริง ๆ

        "ท่านย่ารู้ใจข้ายิ่งนัก ใช้แล้วข้าอยากตามท่านแม่ไป ข้ามิอาจปล่อยให้นางต้องไปเสี่ยงอันตรายเช่นนั้นได้" เวิ่นกวงกล่าวออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง พร้อมแววตาที่มุ่งมั่น

        "ย่านึกแล้วมิมีผิด สายตาแบบนี้ ใบหน้าแบบนี้ ช่างเหมือนหยางจงเป่าบิดาของเจ้าจริง ๆ และถึงต่อให้ย่าจะห้ามเจ้า สุดท้ายเจ้าก็คงดื้อรั้นไม่เชื่อฟัง และหนีไปอยู่ดีสินะ"

        พอเวิ่นกวงได้ยินมันยิ้มอย่างเขิน ๆ ที่หยางลิ่วเหนียงเดาใจมันออกอีกครั้ง

        "เช่นนั้นเจ้าก็ตามนางไปเถิด และดูแลรักษาตัวด้วยนะเวิ่นกวง ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ย่าถึงรู้สึกว่านี่ จะเป็นการได้เห็นหน้าเจ้าเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว" หยางลิ่วเหนียงเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าเศร้าสลด แถมดวงตายังมีน้ำใส ๆ เอ่อคลอ คล้ายจะร้องไห้ เวิ่นกวงเห็นเช่นนั้นมันจะตรงเข้าไปสวมกอดนาง และปลอบโยน

        "ท่านย่า อย่าได้กังวลใจไปเลย ข้ามิเป็นอันใดหรอก ท่านไม่ต้องห่วงนะ..."

        ถึงแม้น หยางลิ่วเหนียงจะได้ยินแบบนั้น แต่นางก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี เวิ่นกวงเองก็ทราบ มันจึงได้คิดกระทำบางอย่างขึ้น

        "หือ…? อุ๊ย! เดี๋ยวเถอะเวิ่นกวง นี้เจ้าจะทำอันใดย่า เราสัญญากัน ว้าย…!"

        ยังมิทัน ที่หยางลิ่วเหนียงจะกล่าวจบ ซอกคอขาวเนียนของนาง ก็ถูกปลายจมูกของเวิ่นกวงซุกไซ้ สองปทุมถันอวบเต่ง ตรงหน้าอกถูกมือของมันบีบเคล้นอย่างแผ่วเบา

        "ข้าเห็นท่านย่าดูเศร้าหมองไม่มีความสุข ก็เลยจะช่วยให้ท่านคลายวิตกอย่างไรเล่า"

        เวิ่นกวงกล่าวขึ้นในขณะที่ ใบหน้า และมือของมันยังคงจู่โจมร่างกายของลิ่วเหนียงไม่หยุด

        "หยุดนะเวิ่นกวง.! ไหนเจ้าบอกจะรีบไปตามกุ้ยอิงมิใช่รึ อย่ามัวมา…อืมมมม..มมม อูยยย…ยยยย ทำเช่นนี้กับย่าเลย" หยางลิ่วเหนียงพยายามร้องห้ามหลานชายสุดหื่น แต่ก็ไม่เป็นผล แถมเสียงของนางยังอ่อนลงเรื่อย ๆ จนต้องเอ่ยเสียงครางออกมาแทน ด้วยความเสียวซ่านอีกด้วย

        "ท่านแม่ยังไปได้ไม่ไกลหรอก เดี๋ยวข้าไปถามทางกับท่านหมอลี่ แล้วจะรีบตามไปหานางยังไงก็ทันแน่ ทว่า....ในยามนี้ข้าขอระลึกความหลังอันแสนสุขกับท่านย่าอีกสักครั้งเถิด ท่านย่าคนงามของข้า อาาา..าาาา"

        พอหยางลิ่วเหนียงได้ยินเช่นนั้น บวกกับการที่ถูกเวิ่นกวงเล้าโลมอย่างต่อเนื่องทั้งคอ ทั้งเนินนม สุดท้ายนางจึงอ่อนระทวย และยอมพลีกายให้หลานชายสุดที่รักเสพสุขอีกครั้ง

        จบบทที่ 42