Room 21
ซอมบี้ตัวน้อย
หลังจากผ่านมาหลายวัน ในที่สุดเกมฟาร์มหรรษาและฮัลโหลมีมี่ก็ได้รับการปรับแต่งเรียบร้อย นพคิดอยู่นานก่อนจะตัดสินใจนำฮัลโหลมีมี่ไว้ในชั้นใต้ดินชั้นที่หนึ่ง เปลี่ยนเกมยอดนิยมลงไปชั้นใต้ดินที่สอง ตกแต่งบรรยากาศห้องโดยใช้ธีมตุ๊กตา
สาเหตุเพราะฮัลโหลมีมี่เป็เกมสร้างขึ้นเอง ทั้งยังถูกสอดแทรกของรางวัลลงไปไม่น้อย มันจึงไม่เหมาะจะนำไปรวมกับเกมยอมนิยมหรือเกมเช่าอื่น เขาตั้งใจว่านับจากวันนี้ไป ชั้นใต้ดินที่หนึ่งจะใช้สำหรับเกมโบนัส ซึ่งภายในเกมสามารถรับได้เรื่อยๆ ได้ไม่จำกัด แตกต่างจากเกมอื่นบนชั้นหอคอยที่ผู้เล่นหนึ่งคนสามารถรับได้แค่หนึ่งครั้ง
เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จ นพตรวจสอบสมาชิกที่กำลังออนไลน์ พบว่ามีหกคนที่กำลังออนไลน์อยู่ ประกอบไปด้วยชเรอดิงเงอร์ จัสมิน โจเซฟ เมลาลี อลิซาเบธ และอาอู และนอกจากเด็กชาย คนที่เหลือล้วนอยู่ในเกมทั้งหมด
ทุกวันอาอูมักจะเข้ามาในรูมแต่เช้าตรู่เพื่อดูนักรบสรรพสัตว์เพียงลำพัง บางครั้งจะมีสมาชิกคนอื่นนั่งดูเป็เพื่อน พวกเขามักจะพูดคุยสอบถามเกี่ยวกับสังคมความเป็อยู่ของเด็กชาย ซึ่งอาอูก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง
ในตอนแรกแต่ละคนพอเห็นเด็กชายก็รู้สึกประหลาดใจ ในสายตาของนพ เขามองว่าความประหลาดใจของสมาชิกเป็เื่ปกติ ยุคสังคมเข้มงวดอย่างทุกวันนี้ มันค่อนข้างยากที่เด็กจะสามารถใช้เครื่องเสมือนจริงได้อย่างอิสระ
[พรุ่งนี้เ้านายต้องเตรียมตัวสำหรับชั่วโมงแห่งการเรียนรู้ เ้านายเตรียมบทเรียนไว้หรือยัง]
เสียงระบบแจ้งเตือนดังขึ้น ทำให้นพรู้ว่าวันอาทิตย์กำลังจะมาเยือน เพราะก่อนหน้านี้ระบบแนะนำให้เขากำหนดวันเวลาที่แน่นอนสำหรับชั่วโมงแห่งการเรียนรู้ เขาคิดแล้วคิดอีกจึงตัดสินใจกำหนดเป็วันอาทิตย์เวลาสองทุ่มตรง
“ผลวิวัฒนาการรอง” ระบบมอบความรู้เกี่ยวกับโลกโนอามาให้ไม่น้อย ข้อมูลดังกล่าวมันเพียงพอสำหรับชั่วโมงแห่งการเรียนรู้มากถึงสิบคาบ เดิมนพอยากพูดเื่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์โลกโนอา แต่เขาจำได้ว่าสมาชิกหลายคนให้ความสนใจเกี่ยวกับผลวิวัฒนาการรองมากกว่า
[ระบบเห็นด้วยกับหัวข้อนี้ อีกสักครู่ทางระบบจะส่งข้อมูลเพิ่มเติมให้]
ระบบพูดจริงทำจริง ไม่นานนพก็ได้ข้อมูลเกี่ยวกับผลวิวัฒนาการรองเพิ่มเติมจากเดิมที่มีอยู่ ชายหนุ่มลองอ่านดูรอบหนึ่ง พบว่ามันละเอียดกว่าเดิม ยิ่งอ่านก็พบว่ามันค่อนข้างน่าสนใจ ไม่รู้มาก่อนเลยว่าจักรวาลอาร์คจะมีอะไรแบบนี้ด้วย
น่าเสียดายเกม Noa Ark ไม่มีผลวิวัฒนาการรอง เกมดังกล่าวมีเผ่าพันธุ์อื่นนอกจากมนุษย์ไม่มากนัก ส่วนใหญ่จะเป็จำพวกสัตว์วิเศษหรือสัตว์ร้ายเสียมากกว่า
ในโลกโนอาสัตว์วิเศษและสัตว์ร้ายมีความแตกต่างกัน ตรงที่สัตว์วิเศษมีความคล้ายคลึงกับมนุษย์ที่กินผลวิวัฒนาการลงไป พวกมันสามารถพัฒนาตัวเองเมือนผู้วิวัฒนาการ ส่วนสัตว์ร้ายคือสัตว์ดุร้ายที่มีศักยภาพดีกว่าสัตว์ทั่วไปเล็กน้อย พวกมันไม่สามารถวิวัฒนาการได้
หลังอ่านข้อมูลที่ระบบให้มาจบ นพก็เริ่มสรุปสิ่งที่ต้องสอนในชั่วโมงแห่งการเรียนรู้ ระหว่างนั้นมิสเตอร์แฮนซั่มก็ล็อกอินเข้ามาในเกมพลางกล่าวทักทายเขา
“ขยันจังนะครับคุณเ้าของ” ชายหนุ่มกล่าวทักทาย
“อ่าว... สวัสดีครับ งานเสร็จแล้วเหรอ” นพเงยหน้าส่งยิ้มให้ ก่อนหน้านี้มิสเตอร์แฮนซั่มไม่ได้เข้าเกมมาหลายวัน คาดว่าคงยุ่งอยู่กับงาน
“ยังครับ วันนี้แวะมาเยี่ยมเ้าหนูชินน่ะ” มิสเตอร์แฮนซั่มพูดจบก็เรียกบอสซอมบี้ออกมา ชินเป็ชื่อของบอสตัวนี้นั่นเอง
เด็กชายกวาดสายตามองรอบรูม พอสบตากับนพเขาก็มีความเกรงกลัวหลายส่วน ร่างน้อยขยับถอยไปแอบหลบด้านหลังเ้านายของตัวเอง
“ซอมบี้กินอะไรเหรอ” มิสเตอร์แฮนซั่มเอียงศีรษะถาม
“เนืุ้์?” นพตอบอย่างไม่แน่ใจ
“...” มิสเตอร์แฮนซั่ม
“…” นพ
[บอสซอมบี้ตัวนี้ไม่จำเป็ต้องกินเนืุ้์ มันสามารถกินเนื้อสัตว์วิเศษหรือไม่ก็ผลไม้บางชนิด เ้านายโปรดแนะนำมิสเตอร์แฮนซั่มไปยังร้านค้าแห่งจินตนาการ]
ได้ฟังคำพูดของระบบ ชายหนุ่มหัวเราะแห้ง “ผมล้อเล่นน่ะ คุณสามารถหาซื้ออาหารจากร้านตรงนั้นได้เลย มันน่าจะมีขายนะ”
เขาชี้ไปยังร้านค้าแห่งจินตนาการ มิสเตอร์แฮนซั่มอุทานอย่างประหลาดใจเมื่อเห็นร้านค้าเสมือนจริงในรูมแห่งนี้ เขาไม่คิดเลยว่าแค่สองสัปดาห์ รูมก็เปลี่ยนแปลงจนน่าใจหาย ไม่แค่มันดูหรูหราขึ้น แต่ยังมีสิ่งอำนวยความสะดวกเพิ่มไม่น้อย
ร้านค้าเสมือนจริง ร้านอาหารเสมือนจริง สินค้าเสมือนจริง สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เื่น่าใ ก่อนหน้านี้มิสเตอร์แฮนซั่มเคยเข้าร่วมรูมไม่น้อย หลายรูมก็มีสิ่งเหล่านี้เหมือนกัน บางรูมถึงกับดีกว่านี้ด้วยซ้ำ อย่างไรพวกมันก็เป็อีกหนึ่งในช่องทางการหาเงินของเ้าของรูม
“โอเค ผมจะลองไปดู” มิสเตอร์แฮนซั่มบอกขณะสะกดข่มความประหลาดใจ เขาพูดคุยชายหนุ่มอีกสองสามประโยคก่อนจะขอตัวไปดูสินค้าในร้าน นพอยากรู้ว่าสรุปซอมบี้น้อยตัวนี้กินอะไรจึงตามไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ชินมองคนทั้งสองจากด้านหลังพลางครุ่นคิดบางอย่าง เขานึกย้อนกลับไปตอนตัวเองตัดสินใจตอบรับข้อเสนอแล้วมายังสถานที่ลึกลับแห่งนี้เพื่อติดตามเ้านาย
ชื่อเดิมของเขาคือชินเช่นเดียวกัน เป็เด็กน้อยจากยุควันสิ้นโลก ตอนนั้นเขาอาศัยอยู่เขตสลัมในฐานทัพแห่งหนึ่ง ทุกวันต้องอยู่อย่างอดอยาก ใช้ชีวิตไปวันๆ กับการทำงานเพื่อแลกอาหารเพียงเล็กน้อย ทั้งยังต้องคอยหลบหนีพวกคนนิสัยไม่ดีที่จ้องจะล่วงละเมิด ทำร้ายร่างกาย หรือแย่งชิงอาหาร ชีวิตในตอนนั้นราวกับฝันร้ายที่ไม่มีวันสิ้นสุด
ต่อมาเกิดคลื่นซอมบี้บุกโจมตีฐาน ผู้คนหลบหนีกันอย่างแตกตื่น เด็กชายหนีมาได้ครึ่งทางก็ถูกผู้มีพลังวิเศษบังคับให้เป็เหยื่อล่อซอมบี้ ต้องจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถ
ก่อนตายในใจของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น และแรงแค้นนั้นก็ทำให้เขากลายเป็ซอมบี้ที่วิวัฒนาการแล้ว หลังจากฆ่าคนที่มีพลังวิเศษ และซอมบี้เพื่อดูดซับคริสตัลไปมากมาย เขาก็กลายเป็าาซอมบี้ในที่สุด
หลังกลายเป็าาซอมบี้ได้ไม่กี่ปี พวกผู้วิเศษระดับสูงก็บุกโจมตีสถานที่เปรียบเสมือนบ้านของเขา เด็กชายต่อสู้อย่างสิ้นหวัง และ่เวลานั้นมีเสียงดังก้องในหัว มันบอกว่า้าทำข้อแลกเปลี่ยนกับเขา
ข้อเสนอที่ระบบบอกมาคือมันจะมอบชีวิตใหม่ให้ เป็ชีวิตที่สุขสบายไม่ต้องดิ้นรนในโลกที่พังพินาศ ข้อแลกเปลี่ยนคือเด็กชายต้องสวมบทบาทเป็บอสในเกมชื่อเดียวกัน หากมีคนเคลียร์เงื่อนไขของเกมจนครบ เขาต้องติดตามปกป้องเ้านายอย่างเชื่อฟัง ซึ่งชินก็ตอบตกลงอย่างไม่ลังเล
และนั่นทำให้เด็กชายกลายเป็ผู้วิวัฒนาการลำดับ 3 เส้นทางมรณะ ไม่ใช่ซอมบี้ในวันสิ้นโลกอีกต่อไป ในอนาคตขอเพียงฝึกฝนตัวเองและวิวัฒนาการไปเรื่อยๆ สักวันก็จะกลับมาเป็มนุษย์อีกครั้ง
ก่อนหน้านี้ระบบได้บอกเกี่ยวกับสถานการณ์ในโลกของเขา เพื่อให้เด็กชายเข้าใจสถานการณ์มากยิ่งขึ้น สาเหตุที่เกิดวันสิ้นโลก เพราะโลกเกิดวิวัฒนาการจากปัจจัยภายนอก มีเทพแห่งความตายองค์หนึ่งร่วงหล่นลงที่นั่น พลังโดยตรงของเทพองค์นี้แพร่กระจายทั่วโลก กลายเป็ไวรัสซอมบี้ ส่วนพลังอื่นๆ นั้นเกิดจากการวิวัฒนาการของโลก และเนื่องจากมันวิวัฒนาการจากปัจจัยภายนอก ทำให้เส้นทางพลังไม่ครบถ้วน มีแค่ไม่กี่เส้นทางเท่านั้นที่ปรากฏออกมา
เนื่องจากโลกของเขาเพิ่งวิวัฒนาการจากระดับศูนย์เป็ระดับหนึ่ง มันจึงไม่มีผลวิวัฒนาการเกิดขึ้น แต่อยู่ในรูปแบบคริสตัลนิวเคลียสในสมองของมนุษย์และซอมบี้แทน หาก้าให้เกิดผลวิวัฒนาการ ก็มีแต่ต้องรอให้โลกวิวัฒนาการจากระดับหนึ่งไปเป็ระดับสอง ถึงตอนนั้นโลกจะมีบันทึกเงื่อนไขปรากฏขึ้น ผู้คนสามารถวิวัฒนาการจนกลายเป็เทพได้ แน่นอนว่าถ้ามันเกิดขึ้นจริง สิ่งตอบแทนก็คือหายนะครั้งใหญ่จะมาเยือนอีกครั้งหนึ่ง
ตอนนี้เื่เกี่ยวกับโลกใบนั้นกลายเป็เื่ไกลตัวไปแล้ว เด็กชายรู้ดีว่าตัวเองโชคดีแค่ไหนที่ได้ออกมาจากโลกใบนั้น หากยังอยู่ต่อไม่มีทางเลยที่เขาจะสามารถวิวัฒนาการสู่ลำดับที่สูงกว่านี้ เพราะสิ่งที่โลกใบนั้นขาดแคลนก็คือบันทึกเงื่อนไข
ขณะคิดอะไรเรื่อยเปื่อย มิสเตอร์แฮนซั่มและเ้านายของระบบก็มาถึงร้านค้าแห่งจินตนาการ หลังสอบถามหุ่นยนต์ ก็รู้ว่าเด็กชายสามารถกินเนื้อสัตว์วิเศษ ผลไม้วิเศษ สมุนไพรวิเศษ และอาหารพลังงานสูงที่ปรุงจากวัตถุดิบวิเศษ ซึ่งมิสเตอร์แฮนซั่มก็ใจกว้างซื้อมาหลายชนิด โดยเฉพาะผลไม้วิเศษราคาแพงที่ซื้อมากกว่าปกติ ไม่ว่าจะเป็ผลแห่งความตาย แอปเปิ้ลิญญา ลูกตาลสีดำ กล้วยแห่งลางร้าย และอื่นๆ
เด็กชายมองอาหารเหล่านี้พลางกลืนน้ำลายลงคอ ตอนอยู่ในโลกใบนั้นเขากินเนื้อสัตว์กลายพันธุ์ พืชกลายพันธุ์ และอาศัยการดูดซับคริสตัลนิวเคลียสแทนการกินอาหาร ส่วนเนืุ้์เนื่องจากความเกลียดชังในใจ ต่อให้กลายเป็ซอมบี้ก็กินไม่ลง ไม่แน่ว่าสาเหตุที่ระบบเลือกเขาแทนที่จะเป็าาซอมบี้ตนอื่นก็อาจจะเพราะเื่นี้
มองซอมบี้ตัวน้อยทำท่าทางหิวกระหาย มิสเตอร์แฮนซั่มจึงส่งกล้วยแห่งลางร้ายให้เขาลูกหนึ่ง “กินนี่ไปก่อน เดี๋ยวพอซื้อของเสร็จแล้วฉันจะให้กินอีก”
ชินรับกล้วยมากินอย่างไม่เกรงใจ พอกินหมดเขาก็รู้สึกว่าพลังวิเศษในร่างกายเพิ่มขึ้นเล็กน้อย มันยิ่งทำให้เด็กชายมีความสุขจนเผลอยิ้มออกมา
มิสเตอร์แฮนซั่มยิ้มตาม ความตรึงเครียดจากการทำงานลดลงไปมาก หลังจากซื้อของเสร็จนพก็แนะนำให้พาเด็กชายไปดูการ์ตูนกับอาอู ซึ่งมิสเตอร์แฮนซั่มก็ตอบตกลง ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นเด็กอายุไม่น่าจะเกินสิบห้าปีอยู่ในรูม สายตามองนพด้วยคำถาม
“เขาเข้ารูมมาอย่างถูกกฎหมาย ครอบครัวของเด็กคนนี้ไม่ค่อยมีเวลาเท่าไหร่...” นพเล่าให้ฟังคร่าวๆ “ผมกลัวว่าเขาจะถูกหลอกถ้าไปรูมอื่นจึงรับไว้”
“คุณเ้าของเป็คนดีจริงๆ” มิสเตอร์แฮนซั่มกล่าวชมยิ้มๆ
“ไม่ขนาดนั้นหรอก แต่ก็ขอบคุณครับ” นพพูดจบก็กลับไปยังล็อบบี้เพื่อเตรียมบทเรียนต่อ ส่วนมิสเตอร์แฮนซั่มก็พาซอมบี้ตัวน้อยมานั่งโซฟาตัวเดียวกับอาอู พลางกล่าวทักทายอีกฝ่าย
“สวัสดี”
อาอูมองชายหนุ่มสลับกับซอมบี้ตัวน้อย เขาจ้องคนหลังเขม็งก่อนจะส่งเสียงว้าว “เ้าสุดยอดมาก!”
เด็กคนนี้ดูเหมือนจะอายุน้อยกว่าเขาแต่กลับเป็ผู้วิวัฒนาการลำดับ 3 แล้ว ไม่สุดยอดจะเรียกว่าอะไร
“นายก็เหมือนกัน” ชินตอบกลับด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เขาััได้ว่าคนตรงหน้าเป็ผู้วิวัฒนาการลำดับ 2 ห่างจากเขาแค่ระดับเดียว
มิสเตอร์เอียงคอมองเด็กสองคนสนทนากัน ทั้งคู่ดูเหมือนจะเข้ากันได้ดีกว่าที่คิด ถ้าไม่รู้มาก่อนว่าซอมบี้ตัวน้อยเป็ AI เขายังคิดว่าเป็คนจริงๆ เสียอีก
“สุดยอดเื่อะไรกัน” ชายหนุ่มแสร้งอยากรู้อยากเห็น
“เขาเป็ผู้วิวัฒนาการลำดับสอง” ชินตอบ
“เขาลำดับสาม” อาอูกล่าว หลังจากอยู่ที่นี่มาหลายวัน เด็กชายคำเรียกขานในดินแดนของเขากับผู้คนที่นี่เรียกหลายสิ่งไม่เหมือนกัน ทุกคนเรียกผลวิเศษว่าผลวิวัฒนาการ เรียกนักรบว่าผู้วิวัฒนาการ เรียกจารึก์ว่าบันทึกเงื่อนไข และเพราะไม่อยากแปลกแยก เขาจึงก็เรียกตามผู้ใหญ่ในรูม แม้กระทั่งคำพูดโบราณก็มีการปรับแก้ให้ทันสมัยไม่น้อย
“ผู้วิวัฒนาการ? หมายถึงอาชีพในเกมอะไรสักอย่างของค่ายไดนามิกนั่นนะเหรอ” คราวนี้มิสเตอร์แฮนซั่มเริ่มอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาบ้างแล้ว จำได้ว่าเขามีของหลายชิ้นที่สามารถใช้ได้กับเกมอะไรสักอย่าง
“ใช่แล้วล่ะ สำหรับเผ่าของข้า เขาสุดยอดมาก ยิ่งกว่าพี่ชายข้าเสียอีก” อาอูทำหน้าจริงจังแม้ไม่รู้ค่ายไดนามิกคืออะไรก็ตาม จนชายหนุ่มเผลอพูดเล่น
“โอ้! ฉันก็อยากสุดยอดบ้างจัง”
“เ้าก็หาผลวิวัฒนาการมากินเสียสิ” เด็กชายทำหน้าเอือมระอา ชินได้ฟังข้อเสนอนี้ก็พยักหน้าเห็นด้วย
เ้านายของเขาเป็แค่มนุษย์ธรรมดา ในจักรวาลอันกว้างใหญ่เต็มไปด้วยอันตรายทุกหย่อมหญ้า ไม่ว่าจะโลกของเขาหรือโลกที่ชื่อโนอาก็ล้วนเต็มไปด้วยผู้มีพลังวิเศษ มีผู้คนมากมายแข็งแกร่งกว่าเขา เด็กชายเกรงว่าสักวันอาจปกป้องเ้านายได้ไม่เต็มที่ พอเห็นอาอูเสนอให้อีกฝ่ายกลายเป็ผู้วิวัฒนาการ ชินก็เห็นด้วยอย่างไม่ลังเล
“ไม่ต้องหาหรอก ฉันมีอยู่ลูกหนึ่ง” มิสเตอร์แฮนซั่มหยิบผลมนตราออกมา อาอูเอียงคอสงสัยเล็กน้อยพบว่าผลนี้ดูแปลกไม่เหมือนผลจากสิบสองเส้นทางในทวีปอนธการ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก
“กินเสียสิ” เด็กชายกรอกตาบนขณะกล่าว ในใจรู้สึกไม่ชอบผู้ชายคนนี้เลย ชอบทำเหมือนว่าเขาเป็เด็กไปได้
“ตกลง ฉันจะกิน” ชายหนุ่มยกยิ้มก่อนจะยัดมันเข้าปาก พริบตาเขาก็รู้สึกหน้ามืดขึ้นมาก่อนจะมองเห็นภาพลวงตาของวงแหวนเวทขนาดใหญ่และเสียงร่ายคาถาบางอย่าง ไม่นานความรู้มากมายก็ผุดขึ้นมาในสมอง มันเป็ความรู้เกี่ยวกับลำดับ 1 เส้นทางมนตรา ‘นักมายากล’
“นี่มัน...” มิสเตอร์แฮนซั่มส่ายหัว “สงสัย่นี้ฉันคงทำงานหนักไปหน่อย ถึงได้เห็นภาพหลอน”
อาอูมองชายหนุ่มราวกับมองคนโง่ เห็นภาพหลอนหลังจากกินผลวิวัฒนาการเข้าไปมันเป็เื่ปกติไม่ใช่เหรอ
“นายเล่นอยู่ที่ไปก่อนแล้วกัน ตอนเย็นฉันจะมารับ” มิสเตอร์แฮนซั่มบอกซอมบี้ตัวน้อย ก่อนจะเดินไปฝากฝังอีกฝ่ายไว้กับนพแล้วล็อกเอาท์ออกจากรูม
..............................................................................
ในห้องสวีทรูมโรงแรมระดับห้าดาว ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาราวกับการสรรค์สร้างจากพระเ้าลุกจากเครื่องเสมือนจริง เขายกมือคลึงศีรษะพร้อมกับส่ายหัวไล่ความสับสน ่นี้เขาคงทำงานมากเกินไปจนเห็นทั้งภาพหลอนทั้งจินตนาการเป็ตุเป็ตะ
ไม่นานความรู้ที่พรั่งพรูในหัวก็สงบลง พอร์ชขมวดคิ้วมุ่นเมื่อจู่ๆ ก็เกิดความรู้สึกว่าตัวเองสามารถเล่นกลได้ทั้งที่ไม่เคยฝึกฝนมาก่อน
อุปาทาน?
ชายหนุ่มถอนหายใจยาว คิดว่าหลังจบจากการถ่ายละครครั้งนี้เขาต้องไปพบจิตแพทย์สักหน่อย บางทีอาจจะเป็ผลกระทบจากบทบาท?
พอร์ชไม่ได้โกหกนพเื่ชื่อในรูม ชื่อมิสเตอร์แฮนซั่มอ้างอิงมาจากความจริง เพราะชายหนุ่มคือผู้ได้รับฉายามากมาย ไม่ว่าจะเป็เบ้าหน้าฟ้าประทาน สามีแห่งชาติ หนุ่มหล่อแห่งยุค และเพราะฉายาพวกนี้เขาจึงตั้งชื่อออนไลน์ว่ามิสเตอร์แฮนซั่ม
เมื่อสามเดือนก่อน เขาได้วันพักผ่อนจากผู้จัดการหลายวัน ชายหนุ่มตัดสินใจเข้าไปเล่นเกมในรูมต่างๆ แต่ไม่ว่ารูมไหนก็เหมือนกันทั้งนั้น มีแต่เกมยอดนิยมครองกระแส ตัวเขาตอนแรกก็ชอบเกมเหล่านี้อยู่หรอก ทว่าพอนานวันเข้าก็รู้สึกเบื่ออย่างอธิบายไม่ถูก
ดังนั้นเมื่อพอร์ชเข้าไปลองเล่นเกมรูมหมายเลขเก้า พบว่ามันน่าสนุกและมีอะไรให้ทำเยอะแยะไปหมด เขาก็ติดงอมแงมจนกลายเป็ลูกค้าประจำของรูม ภายหลังได้รู้จักกับจัสมิน ชเรอดิงเงอร์ และคุณเ้าของ พบว่าสามคนนี้เหมือนจะไม่ปกติเท่าไหร่ มันทำให้เขารู้สึกนึกสนุกขึ้นมา
ั้แ่นั้นเมื่อมีเวลาว่างเขาก็มักจะเข้าไปเล่นในรูมเพื่อผ่อนคลาย เล่นคนเดียวบ้าง ร่วมทีมกับอีกสองคนบ้าง พูดคุยกับเ้าของรูมบ้าง นานวันเข้ามันก็กลายเป็เซฟโซนของชายหนุ่มโดยไม่รู้ตัว
เมื่อเดือนก่อนเขาได้รับการติดต่อให้เป็พรีเซ็นเตอร์เกมออโรร่าออนไลน์ แม้ไม่เต็มใจก็ต้องเชื่อฟังผู้จัดการและทางบริษัทต้นสังกัด เขารู้ดีว่าตราบใดที่เป็พรีเซ็นเตอร์ของเกมยอดนิยมอันดับหนึ่ง ทั้งชื่อเสียง แฟนคลับ และเงินทองจะไหลมาเทมา
ชีวิตดาราก็เป็แบบนี้ พวกเขามักทำเพื่อชื่อเสียง เงินทอง และแฟนคลับเสมอ...
พอร์ชถอนหายใจอีกครั้ง เมื่อนึกถึงข้อบังคับในสัญญาว่า เขาต้องออนไลน์ในเกมนั้นเดือนละ 60 ชั่วโมงเป็อย่างต่ำ ทุกครั้งต้องเข้าร่วมกิจกรรมกับทางค่ายเกมหรือแฟนคลับ ยกตัวอย่างเช่นลงดันเจี้ยน ล่าบอส ผลิตสิ่งของ ร่วมอีเว้นต์ หรือร่วมปาร์ตี้กับยอดฝีมือในเกม
เขาไม่ชอบมันเท่าไหร่ มันไม่มีอิสระเหมือนในเกมรูมหมายเลขเก้า แต่ถึงไม่ชอบก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะทางบริษัทได้เซ็นต์สัญญาไปแล้ว
“ทำไมออกมาเร็วล่ะ” ตรีกดวางโทรศัพท์แล้วหันมาพูดกับดาราหนุ่ม
“พอดีผมเหนื่อยนิดหน่อย สิ้นเดือนพี่นัดจิตแพทย์ให้ผมได้ไหม” พอร์ชบอกผู้จัดการ อีกฝ่ายขมวดคิ้วเป็ปม ใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็จริงจัง
“เป็อะไร”
“ผมรู้สึกเหมือนจะเห็นภาพหลอน บางที่นี้อาจทำงานหนักไปหน่อย” ชายหนุ่มกล่าว “ผมก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน”
ใบหน้าของตรีเปลี่ยนเป็สับสน ก่อนหน้านี้อีกฝ่ายเหมือนจะดีๆ อยู่ไม่ใช่เหรอ ทำไมเพิ่งเข้าสู่โลกเสมือนจริงไม่นานก็เห็นภาพหลอนได้ล่ะ
“หลังจากถ่ายละครเื่นี้จบ ฉันจะให้นายพักสักเดือน” เขาบอกพร้อมหยิบตารางงานออกมาเพื่อจัดตารางใหม่ ถึงอย่างไรพอร์ชก็เป็ซุปเปอร์สตาร์ชื่อดัง เกิดมีข่าวว่าเป็โรคประสาทขึ้นมา ผลกระทบย่อมมากกว่าบอกยกเลิกงานหลายเท่า
“ขอบคุณครับ” พอร์ชไม่ปฏิเสธ เขารู้สึกว่า้าพักผ่อนจริงๆ
“เอาล่ะ นายก็พักสักหน่อย อีกไม่กี่ชั่วโมงต้องเข้าเกมออโรร่าออนไลน์ เพื่อเริ่มประชาสัมพันธ์งานมีตติ้งที่จะจัดขึ้นในเดือนหน้าแล้ว”
ชายหนุ่มตอบรับก่อนจะเดินกลับเข้าห้องนอนของตัวเอง ตรีมองส่งอีกฝ่ายพลางถอนหายใจยาวแล้วเริ่มกดโทรศัพท์เพื่อจัดการกับคิวงาน
...........................................................................
เมื่ออลิซาเบธลงจากลิฟต์มาก็พบกับเด็กชายสองคนกำลังคุยจ้อกันไม่หยุด ถ้าจะพูดให้ถูกคืออาอูกำลังพูดส่วนชินตอบรับเป็ครั้งคราว
“สมาชิกใหม่เหรอคะ” เธอเดินมาถามนพที่เคาท์เตอร์ ชายหนุ่มเงยหน้าแล้วหันไปทางเด็กสองคน พอนึกขึ้นได้ว่าอลิซาเบธยังไม่เคยลองเล่นเกม Zombies Hospital เขาจึงส่ายหน้า
“ไม่ใช่ครับ นั่นบอสประจำเกม Zombies Hospital พอดีมีผู้เล่นคนหนึ่งเคลียร์เกมแบบ True End และได้รับเขามาเป็รางวัล”
“มีแบบนี้ด้วย!” หญิงสาวอุทานลั่น ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเพิ่งแสดงกริยาไม่เหมาะสมจึงรีบยกมือปิดปาก
“การจบแบบ True End ในครั้งเดียวมันยากมาก เพื่อเป็การตอบแทนความพยายามของผู้เล่น ผมจึงใส่ของรางวัลดีที่สุดลงไป” นพอธิบายให้ฟัง “ในเกมอื่นก็มีเหมือนกันนะครับ หวังว่าสักวันคุณจะสามารถจบแบบ True End ได้สักเกม”
อลิซาเบธพยักหน้ารับ “หวังว่าสักวันฉันจะโชคดีแบบนั้นบ้าง”
นพไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ส่งยิ้มกลับไป อลิซาเบธก็ไม่คิดจะรบกวนเขาอีกเช่นกัน เธอขอตัวล็อกเอาท์ออกจากระบบเพราะมีนัดในตอนเย็น
เมื่อกลับมายังห้องนอนของตัวเอง ใบหน้าหญิงสาวพลันเปลี่ยนเป็บึ้งตึง ่ค่ำของวันนี้เธอต้องเข้าร่วมงานเลี้ยงเต้นรำ และจำเป็ต้องเต้นกับผู้กล้าอย่างน้อยหนึ่งเพลง นึกถึงผู้ชายคนนั้น อลิซาเบธเหมือนกลืนแมลงวันเข้าไปหลายตัว
ั้แ่ได้อ่านบันทึกลับฉบับนั้น เธอก็เข้าใจตัวตนผู้กล้ามากขึ้น อีกฝ่ายเป็ิญญามาสิงร่างของคนจากโลกโนอา นั่นหมายความว่าเปลือกนอกอันหล่อเหลานั่นเป็ของปลอม
บางทีิญญานั่นอาจจะเป็ชายวัยกลางคนร่างอ้วนหัวล้านก็ได้...
หญิงสาวรู้สึกขนลุกกับจินตนาการตัวเอง เธอตบแก้มเพื่อเรียกสติ จากนั้นก็เปิดประตูเรียกข้ารับใช้ให้เข้ามาช่วยแต่งตัว
“เ้าหญิงเพคะ หม่อมฉันได้ยินมาว่าผู้กล้าชอบหญิงสาวอ่อนหวาน ดังนั้นวันนี้เ้าหญิงมิเนอว่าจึงแต่งกายด้วยชุดราตรีสีฟ้าคราม ดูแล้วงดงามราวกับนางเงือกในตำนาน ส่วนเ้าหญิงวิเวียนแต่งกายด้วยชุดสีเหลืองอ่อน ดูแล้วงดงามราวกับองค์เทพี เ้าหญิงของหม่อมฉันจะน้อยหน้าสองพระองค์ได้อย่างไร สวมชุดนี้เถอะเพคะ”
อลิซาเบธเหลือบมองชุดราตรีสีชมพูอ่อนที่แม่นมถือ คิ้วของเธอขมวดเป็ปม ก่อนจะคลายออกอย่างรวดเร็ว “เรามาพนันกันดีหรือไม่ ต่อให้ฉันใส่ชุดที่ไม่อ่อนหวาน ผู้กล้าก็ยังชอบอยู่ดี”
ั้แ่เธอกลายเป็ลำดับ 1 นักพนัน หญิงสาวก็ชอบท้าพนันทุกครั้งที่สบโอกาส เพราะมันช่วยทำให้พลังวิเศษในตัวพัฒนาเร็วขึ้น
“องค์หญิงทรงคิดจะทำอะไรเพคะ...” แม่นมใจคอไม่ดี และเมื่อเห็นอลิซาเบธหยิบชุดสีแดงสดเปิดไหล่ออกมาเธอก็เกือบจะหัวใจวาย
“ฉันจะสวมชุดนี้”
20K
