ผมเป็นสมาชิกเว็บเทพบรรพกาล

เข้าไปนั่งในอ่างอาบน้ำโดยเวลาปกติหยูชิหลิงคิดว่าอ่างค่อนข้างใหญ่และกว้างนอนสบายตัว

แต่พอเข้ามาอยู่กับเขาสองคนตามลำพังในอ่าง มันดูอึดอัดและเล็กมาก จนอดคิดไม่ได้ว่าหลังจากนี้คงต้องรื้ออ่างตัวนี้แล้วซื้อที่ใหญ่กว่าเดิม

“จับมันสิ มันอยากให้เธอจับนะ”

หลินอู๋เฉินที่นั่งอยู่ข้างหน้ายกยิ้มมุมปาก เอื้อมมือไปลูบไล้หน้าอกใหญ่ได้รูปของเธอ ส่วนมืออีกข้างที่ว่างก็คว้าข้อมือเธอเข้ามาเกาะกุมเอ็นร้อนอุ่นที่แข็งตึงใต้หว่างขา

“จับแล้วค่ะ ร้อนจัง...”

หยูชิหลิงรู้สึกผ่อนคลายกว่าทีแรกที่มีอะไรกัน อย่างน้อยตอนนี้ก็เป็นคนของเขาเต็มตัวแล้ว แม้จะกลัวเขาในบางครั้งแต่เขาคงไม่ทำอะไรบ้าๆ หรอกจริงไหม

แค่ทำให้พอใจก็พอ

นิ้วของเธอรูดเอ็นแข็งตึงขึ้นลง สลับกับดูดเม้มปากของเขาแนบแน่น ลิ้นหนาสากร้อนเข้ามาในโพรงปากของเธอ เขาดูดดอมทั้งโพรงปาก ก่อนจะผละออกมาแล้วไซร้ซอกคอขาว ทิ้งรอยดูดรอยจ้ำสีแดงเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของไว้

“หันหลังมา แล้วขึ้นมานั่ง” หลินอู๋เฉินกระซิบเสียงแผ่วลอดไรฟัน เป่าลมรดต้นหูของเธอ หยูชิหลิงขนอ่อนถึงกับรุกเกลียว จังหวะที่เขาเป่าลมใส่ต้นหู เสียวซ่านจนเกือบครางออกมา

เธอขยับตัวด้วยความยากลำบาก จากหันหน้าเข้าหากันเปลี่ยนไปเป็นด้านหลังแทน เมื่ออยู่ในตำแหน่งที่เหมาะก็ค่อยๆ หย่อนตะโพกกลมกลึงลงมา

ก้นงอนงามถูไถเอ็นยาวใหญ่แข็งขึงด้านล่าง ร้อนก้นเสียดสีถูขึ้นถูลง ตัวเธอเองก็ส่งเสียงครางระงม และเขาเองก็ไม่ต่างกัน

“อยากให้เอารูนี้ไหม”

“ไม่ค่ะ!”

“ทำไม”

“มันไม่ได้มีไว้เอาค่ะ”

“จริงเหรอ แต่ฉันเคยดูหนังต่างชาติ พวกเขาดูจะชอบตรงส่วนนี้มากเลย”

“ไม่ได้ค่ะ แต่ถ้าหากคุณหลินอยากได้...ฉันต้องทำความสะอาดก่อน ไว้วันหลังนะคะ”

“ก็ได้”

หยูชิหลิงถอนหายใจโล่งอก เลิกแกล้งเขาแล้วหย่อนตะโพกลงมา

ร่องสวาทสาวของเธอเขมือบดุ้นร้อนผะผ่าวเข้าไปเต็มลำ ลึกเข้าไปถึงปากมดลูก ชนผนังจนเธอไม่สามารถขยับเอวโยกไหวได้ เป็นเขาเองที่จับเอวของเธอแล้วขยับซอยขึ้นมาจากด้านล่าง

ท่องร้อนยาวเสือกสันชนปากมดลูกระวัวเร็ว แรกเริ่มเดิมทียังช้าอยู่แต่สักพักก็แรงขึ้น ชนิดที่ว่าหยูชิหลิงไม่สามารถกลั้นเสียงครางได้

“คุณหลิน ท่านี้เข้าลึกจังเลย ฉันจะเสร็จอีกแล้วค่ะ”

“จริงเหรอ”

“ค่ะ...อ๊า..เสร็จแล้ว!”

หยูชิหลิงหอบหายใจหนักหน่วง แต่ยังไม่ได้พักรอบที่สองก็ตามมาติดๆ เธอถึงกับปั้นหน้าเหยเก กัดฟันสู้แน่น

“คุณหลินฉันเพิ่งเสร็จเองนะคะ ถ้าหากคุณยังกระแทกเข้าไปอีก...ฉันจะเสร็จ...อ๊า...”

เธอทิ้งตัวลงไปด้านหลัง ปากเผยอขึ้นจนเห็นฟันซี่ขาว สีหน้าเปี่ยมล้นด้วยความสุขที่ไม่เคยมีมาก่อน เนื้ออ่อนด้านในตอดรัดเอ็นหนาใหญ่ที่เขาเสือกแทงเข้าไปไม่หยุดยั้ง ยิ่งเร็วยิ่งหนักหน่วงทำเอาท้องเธอร้อนวูบวาบ สองขาสั่นเทา อ้ากว้างวางพาดไว้บนขอบอ่างน้ำ

เขาซอยเข้ามาถี่ๆ กระเด้งเอวจากด้านล่าง ปากส่งเสียงคำรามเหมือนสัตว์ร้าย หยูชิหลิงเม้มปาก ครางเสียงแข่งกับเขา แม้ทีแรกจะไม่ยินยอมแต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาทำให้เธอเสร็จถึงฝั่งฝันนับครั้งไม่ถ้วน

“ฉันจะเสร็จแล้ว เธอจะให้ฉันเสร็จตรงไหน ข้างนอกหรือว่าข้างใน” หลินอู๋เฉินถามและเร่งซอยเร็วขึ้น เอ็นร้อนวูบไหวภายในร่องสวาทเธอกำลังสั่นกระตุก ดูเหมือนว่าน้ำกามเขากำลังจะระเบิดออกมา

“เสร็จข้างในฉันค่ะ ฉันอยากให้คุณเสร็จข้างใน!” หยูชิหลิงร้องตอบ ยังไงซะในอนาคตก็คงมีครั้งต่อไปและครั้งต่อไป ทำไมถึงต้องปฏิเสธเขาด้วย ไม่สู้ให้เขาทำตามอำเภอใจแล้วมีความสุขไปไม่ดีกว่าเหรอ

แก่นกายแสดงความเป็นชายของเขากระตุกรัวเร็ว เธอสัมผัสได้ถึงความร้อนดังไฟแทรกเข้าไปถึงปากมดลูก น้ำกามของเขาระเบิดเข้ามา ทำเอาเธอเสียวจนเสร็จตามไปด้วย

เมื่อขยับตะโพกขึ้นจะเห็นเนินอวบอูมของเธอเป็นสีแดงสองกลีบบวมนูน ติ่งเนื้อเสียวแข็งเป็นไตยื่นออกมา ร่องสวาทที่ถูกบำเรอรักเมื่อครู่เคล้าคลุ้งด้วยน้ำกามไหลย้อยจากร่องเล็กๆ ที่เพิ่งถูกใช้งานจนมีสภาพอ้ากว้างมองเห็นภายในว่ามีลักษณะยังไง

หยูชิหลิงทิ้งตัวลงบนอ่างอาบน้ำ หมดแล้วเรี่ยวแรง แม้แต่แรงจะลุกเดินยังไม่มี

หลินอู๋เฉินที่อยู่ด้านหลังบีบคลึงเต้าเต่งตึง เธอสัมผัสได้ถึงเอ็นหนาร้อนที่จ่อร่องก้น แม้จะเสร็จไปแล้วสองครั้งแต่ดูเหมือนเขาจะไม่มีทีท่าว่าจะอ่อนลงเลย

“คุณหลิน ทำไมของคุณถึงแข็งจัง โดยปกติฉันเคยได้ยินพวกลูกน้องคุยกัน ผู้ชายอย่างมากก็เสร็จได้แค่สองน้ำแต่ของคุณ...หรือว่าคุณจะใช้ยาคะ” พูดถึงตรงนี้เธออยากจะตบปากตัวเอง หลินอู๋เฉินอายุยี่สิบต้นๆ แล้วมันมีเหตุผลเหรอที่คนวัยนี้ต้องกินยาอย่างว่า

หลินอู๋เฉินตบตะโพกเธอดังเพี้ย หยูชิหลิงร้องโอ๊ย แต่กลับรู้สึกดีจนเผลอขมิบร่องแน่น

“ฉันไม่ได้กินยา ได้แต่บอกว่าร่างกายของฉันแข็งแกร่ง เธอเองก็รู้ว่าฉันไม่เหมือนคนทั่วไป”

หยูชิหลิงไม่มีข้อกังขาในความแข็งแกร่งของเขา ดังนั้นเธอเลยยิ้มเจื่อนๆ ถามว่า “คุณหลินคะ แล้วแบบนี้ฉันจะไม่ตายเหรอคะ ร่างกายของคุณแข็งแกร่งมาก ฉันไม่สามารถรับไหวหรอกนะคะ”

“ไม่ต้องกังวล ฉันไม่ได้มีเธอเป็นผู้หญิงของฉันคนเดียวหรอกนะ”

หยูชิหลิงที่กำลังดีใจพลันปิดปากสนิท ไม่รู้ทำไมแต่อยู่ๆ หัวใจมันรู้สึกเจ็บอย่างบอกไม่ถูก

หลินอู๋เฉินที่นั่งอยู่ด้านหลังจ้องมองแผ่นหลังขาวเนียน เอามือลูบไล้ปานสีแดงที่เหมือนกับปีกผีเสื้อเล็กๆ ด้านซ้ายก็ยิ่งรู้สึกว่ามันแปลก แต่เขาก็ไม่คิดมากนัก เพียงแช่น้ำกับเธอ และเข้านอนเตียงเดียวกัน

ตลอดคืนหยูชิหลิงไม่ได้หลับ มัวแต่คิดเกี่ยวกับความสัมพันธ์นี้

แต่พอมองหน้าของเขาที่กำลังหลับ แล้วนึกย้อนดูถึงเรื่องที่ผ่านมา ตัวตนของคุณหลินไม่เหมือนใครอื่น แข็งแกร่ง ร่ำรวย มีไหวพริบ ผู้ชายแบบนี้ไม่สามารถอยู่กับผู้หญิงคนเดียวได้ เขาคือมังกรบนท้องฟ้า เธอเองต่างหากที่ควรจะยินดีที่เป็นส่วนหนึ่งของมังกร

สุดท้ายหยูชิหลิงเลยทำใจยอมรับ แล้วโน้มตัวเข้าไปกอดก่าย หลับตาพริ้มอยู่ใต้อกแกร่ง

.....

เช้าวันต่อมา

เหวินจิงตื่นขึ้นมาในสภาพสมองเบลอ รู้สึกมวนท้องวูบวาบ พอลองลืมตาขึ้นดีๆ ก็เห็นว่าที่นี่ไม่ใช่เพดานคุ้นเคย จึงแหกปากตะโกนลั่น

“อะไรของเธอ ตื่นขึ้นมาก็ทำเสียงดัง รีบๆ ล้างหน้าล้างตาได้แล้ว ฉันจะได้พาไปส่งบ้าน”

เหวินจิงเหลือบมองเจ้าของเสียง พอรู้ว่าเป็นใครก็ถอนหายใจโล่งอก แต่ไม่วายต้องจับเสื้อผ้าตัวเอง ดูว่ายังอยู่ดีใช่ไหม

“ไม่ต้องกังวล ฉันไม่มีรสนิยมลักหลับหรอก”

“ฮึ! แล้วทำไมไม่ไปส่งฉันที่บ้าน นายไม่ได้ทำอะไรฉันจริงๆ ใช่ไหม”

“ฉันไม่รู้จักบ้านของเธอ และอีกอย่าง...ถ้าหากไม่เชื่อ จะลองถอดกางเกงมาดูก็ได้นะ ฉันจะได้ช่วยดูว่ามันอยู่ครบไม่บุบสลายหรือเปล่า” หลินอู๋เฉินยิ้มเจ้าเล่ห์ กวาดตามองเรียวขาสวยที่นอนพาดอยู่บนโซฟาสีแดง

เหวินจิงรีบลุกขึ้นนั่ง ขาแนบชิด นัยน์ตาร้อนแรงดังไฟ “หลินอู๋เฉิน! ถึงแม้เราจะเป็นแฟนกันก็ตาม...แต่นายไม่ควรพูดแบบนี้นะรู้ไหม”

“จ้าจ้า ไม่พูดก็ไม่พูด” เขายักไหล่ ก่อนจะชี้ไปที่มุมปากของเธอ “เมื่อคืนเธออ้วกใส่ฉันรู้ไหม ดูที่ปากของเธอสิ มันยังติดอยู่เลย”

เหวินจิงรีบเอามือปิดปากตัวเองด้วยความอับอาย

“หยี๋! ทำไมนายถึงไม่รีบบอกฉันล่ะ อยากตายหรือไงฮะ!”

“ก็เธอมัวแต่พูดเรื่องอื่นน่ะสิ”

“ช่างเถอะ ห้องน้ำอยู่ไหน ฉันจะล้างหน้า!”

“ทางนี้ค่ะ” หยูชิหลิงที่ยืนเงียบอยู่ตรงประตูนานผายมือ

คุณหนูเหวินไม่สนใจต่อล้อต่อเถียง รีบเข้าไปในห้องน้ำ

หลังจากนั้นไม่นานก็ออกมาแล้วขอให้เขาไปส่งที่บ้าน

ซูเปอร์คาร์ของหลินอู๋เฉินจอดอยู่ที่มหาลัย เขาจึงต้องขับรถ Suv ของเธอมาก่อน แล้วค่อยให้คุณหนูเหวินมาเอาทีหลัง

ตอนนี้ยัง 8 โมงเช้าอยู่ นักศึกษากำลังเข้ามาในรั้วมหาลัย บางคนเดินเข้ามา บางคนเช่าจักรยานไฟฟ้าหน้ามหาลัย ซึ่งมีให้เลือกด้วยกันหลายรุ่นหลายยี่ห้อ

หลินอู๋เฉินเมื่อก่อนก็เคยเช่า

ด้วยความที่ด้านในมหาลัยมีขนาดพื้นที่กว้างใหญ่ เป็นไปไม่ได้ที่คุณจะเดินไปไหนมาไหนด้วยเท้า นอกจากเสียเวลาแล้วยังเหนื่อย จักรยานไฟฟ้าจึงถือเป็นทางเลือกหลัก

ขับรถเข้าไปจอดข้างซูเปอร์คาร์ เดินลงมาจากรถก็พบกับใครคนหนึ่ง คนคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหนหากแต่เป็นจ้าวหาน เพื่อนของเหวินจิงที่เจอกันเมื่อวาน

“มีอะไรเหรอ เธอมารอฉันหรือคุณหนูเหวินล่ะ แต่ถ้าหากมาหาคุณหนูเหวินคงต้องรอพรุ่งนี้ วันนี้ฉันว่าเธอคงมาเรียนไม่ได้” หลินอู๋เฉินบอก จากสภาพที่เพิ่งแยกกัน ดูแล้วคุณหนูที่ไม่เคยดื่มหนักน่าจะต้องพักหนึ่งวัน

จ้าวหานส่ายหน้า “ไม่...ฉันไม่ได้มาหาเหวินจิง แต่...แต่มาหานายต่างหาก”

“มาหาฉันงั้นเหรอ”

“ชะ...ใช่ เรื่องที่พูดกันในโรงพยาบาลมันกวนใจฉันมากเลย ฉันก็เลยอยากจะรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

จ้าวหานเป็นหนอนหนังสือ เห็นติ๋มๆ แบบนี้แต่สมองเธอปราดเปรื่อง จับใจความได้ไม่อยากว่าเขาต้องมีวิธีการบางอย่างที่หมอในโรงพยาบาลก็ไม่สามารถทำได้

“ตอนแรกไม่เชื่อไม่ใช่เหรอ ทำไมอยู่ๆ ถึง...”

“พ...เพราะเมื่อคืน มีคนที่ถูกกัดตายอีกคนน่ะสิ”