ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

   ครั้นเมื่อ อี้เฉินที่เห็น หีบใบเล็ก ด้านในมีเม็ดโอสถ เป็นของรางวัล อันดับหนึ่งของแท่นศิลา แววตาตื่นตะลึงอยู่ไม่น้อย เปิดดูของภายในด้วยความอยากรู้ ครั้นเมื่อเปิด หีบใบเล็ก ออกมาได้ แสงสีเขียวสว่างจ้าทอประกายขึ้นมาในทันที แสงนั้นสว่างวาบไปชั่วแวบหนึ่ง ก่อนจะมองเห็นเม็ดยา สีเขียวสด ส่งกลิ่นสมุนไพรอ่อนๆ ออกมาลอยคละคลุ้งไปทั่ว โอสถ มี ร่างเงามังกรตัว น้อยๆ ตัวหนึ่ง บินล้อมพันเม็ดยาอยู่ไม่ห่าง ส่งความน่าคร้ามเกรงออกมา อี้เฉิน ตกตะลึงเป็นอย่างมาก รีบปิดหีบใบเล็ก กลับไปในทันที
 

ทว่าก็ไม่อาจ รอดพ้นสายตาของผู้คนที่อยู่บริเวณนั้นได้ สายตาของหลายๆ คน ต่างลุกวาว จับจ้องไปที่หีบใบนั้นอย่างไม่วางตา "นั้นมันโอสถ ระดับ 6 โอสถขัดเกลาปราณจิตไม่ใช่หรือ"ชายหนุ่มกล่าวออกมาด้วยความตกใจ

ยิ่งผู้คนที่ได้ยินคำพูดของชายหนุ่ม ว่าสิ่งนั้นคือสิ่งใด อี้เฉินก็กลายสภาพเป็นเป้าหมาย ของพวกเขาในทันที ไม่เว้นแม้แต่กลุ่มของ พวก ยี่ผิง พุ่งเข้าไปหมายจะแย่งชิง โอสถ ระดับ 6 ที่อี้เฉินเก็บลงไปภายในแหวนมิติ ดวงตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความโลภ

    อี้เฉินถึงกับกำหมัดจนแน่น ไม่คิดว่าเพียงตัวเขาได้ ของล้ำค่า มาไว้ในครอบครอง ผู้คนรอบๆ ตัวเขา ก็จะกลายสภาพเป็นหมาป่าเสียอย่างนั้น กรูกันเข้ามาไล่ล่าตัวเขา ราวกับเป็นแกะน้อยผู้หลงทาง เขาบินทะยาน สลับกับหนีไปตาม เทือกเขาอยู่นาน ก็สลัดพวกเขาไม่หลุดเสียที

"พวกเจ้า หากยังคิดไล่ล่า ตัวข้าเช่นนี้ แล้วจะหาว่าข้าไม่เตือนนะ" อี้เฉิน กล่าวคำพูดไล่หลัง พวกที่ตามล่าเขาออกมาในทันที

ชายหนุ่มร่างกายกำยำกล่าวออกมาในทันที ครั้นได้ยินน้ำเสียงของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความแข็งกร้าว ไม่มีท่าทีผ่อนปรน"ฮ่าๆ เจ้ายังจะพูดจาโอหังได้อีกนะ"

"เจ้าหยุดเดียวนี้แล้ว มาพูดคุยกันดีกว่า หากเจ้าอยากได้หินเซียนเท่าไร พวกเราเองก็พร้อมจะจ่ายให้เจ้า หากเจ้าเก็บมันไว้คนเดียว เกรงว่าเจ้าจะแบกรับมันไม่ไหว" ยี่ผิง กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไม่น้อย หากชายหนุ่มผมขาวไม่มี มหาอำนาจคอยหนุนหลัง พวกเขาก็พร้อมจะแย่งชิง

   กลุ่มอื่นๆ เองก็ส่งคำพูดไล่หลัง ให้อี้เฉินรับฟัง ไม่ยอมปล่อยให้ อี้เฉินหนีรอดไปง่ายๆ "น้องชาย หยุดพูดคุย กันมันจะไม่ดีกว่าหรือ เจ้าดูสิ ผู้คนรอบๆ บริเวณนี้ เริ่มมองพวกเราแล้วนะ"คำพูดนั้น เจือไปด้วยคำข่มขู่อยู่ไม่น้อย ประหนึ่งว่า หากเองไม่ลงมา ก็จะโดนคนอื่นๆ รุมประชาทัณฑ์อยู่ดี

"ถุยๆ มารดา แม่เองเถอะ พูดคุยอะไรของพวกเอง ข้าไม่ได้ตาบอดนะ พวกเองเล่นถือศาสตราวุธ ครบมือเช่นนี้ หมาที่ไหนมันจะไปเชื่อ"อี้เฉิน ด่ากราด พวกที่ไล่ล่าตัวเขา โดยไม่มีท่าที สะทกสะท้าน แม้แต่น้อย

   พวกที่ไล่ล่าอี้เฉินร่วมๆ 50คนได้ยิน ถ้อยคำเหล่านั้น พวกเขาถึงกับเดือดดาล เป็นโทสะใบหน้าเหี้ยมเกรียม จิตสังหารโพยพุ่ง อย่างไม่มีปิดบัง"พวกข้าอุตส่าห์เตือนเจ้าแล้วนะ หากเจ้าไม่ฟัง พวกเรา จัดการมันเสีย แต่อย่าฆ่ามันให้ตายเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นปราณจิตของมันจะถูกส่งออกไปด้านนอก" หลายๆ คนที่กำลังไล่ล่าอี้เฉิน ได้ยินต่างพยักหน้ารับชายหนุ่มในทันที

ก่อนที่ ปราณพลังนับไม่ถ้วน จะถูกปาเข้าใส่อี้เฉินอย่างบ้าคลั่ง เทือกเขารอบๆ ถึงกับถล่มเป็นทางยาว ลงมาในพริบตา กลายเป็นเศษหินในทันใด เสียงตู้ม!!! ดังกึกก้อง

แม้แต่ ร่างของอี้เฉิน ที่โดนแรงระเบิด ยังกระเด็นกระดอน ชนหน้าผา จนบาดเจ็บ
ปาก อดไม่ได้ที่จะกัดกรามไว้แน่น แล้วบินทะยานหนีต่อไป ดวงตาแดงก่ำโกรธเคืองอยู่ไม่น้อย แต่ผู้คนที่ไล่ล่าตัวเขามีมากเกินไป

   ไม่คิดกลุ่มคนพวกนี้จะบ้าคลั่ง กันถึงเพียงนี้ กัดตัวเขาไม่ยอมปล่อย หากจะให้เขาฆ่าตัวตาย แล้วหนีรอดออกไป อี้เฉินไม่อาจทำใจได้ เขาไม่อยากเสียเวลา 1เดือนที่ล้ำค่าไป ตัวเขาไม่อาจยอมรับข้อนี้ได้ ทำได้เพียงแต่ต้องหนีสุดกำลังเท่านั้น

...ไม่กี่ชั่วอึดใจ ที่อี้เฉินบินลงด้านใต้เทือกเขา หมายมั่นจะหลบจากสายตา จากพวกเขา กลับถูกพวกเขาโยน ปราณพลังเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง ประหนึ่งคิดจะกลบฝังตัวเขาลงเสีย จนตัวเขา กระเด็นกระดอน ไปชนโขดหินใหญ่ เทือกเขาหลายๆ ส่วน เองก็เริ่มรับแรงโจมตี ไม่ไหวค่อยๆ ถล่มลงมา เศษหินเศษฝุ่นลอยคละคลุ้ง

    อี้เฉินถึงกับกำหมัดจนแน่น ระหว่างที่พุ่งไปชนโขดหิน อดไม่ได้ที่จะ สบถด่าออกมา "บัดซบเอ๊ย งั้นลองเอาการโจมตีของข้าไปกินเสีย" อี้เฉินโจมตีโต้ตอบในทันที เลือดที่ไหลซึมออกมา อาบย้อมแขนของเขา ถูกตัวเขา สะบัดออกไปด้านหน้าอย่างรุนแรง โลหิตสีแดงเข้ม แปลเปลี่ยนเป็นหอกหลายสิบเล่ม ในพริบตา แหวกเศษหินเศษฝุ่นลอยคละคลุ้ง พุ่งใส่กลุ่มคนที่ไล่ล่าตัวเขาอย่างเฉียบพลัน

"ฟึบๆๆๆๆ!!!!!"

กลุ่มคนที่เห็นว่าอี้เฉินถูกสอยจนร่วง พวกเขาไม่ทันระวัง ร่างปราณจิต ของพวกเขาถึงกับแตกสลายในทันที ครั้นเมื่อถูกหอกเลือดทิ่มแทง ปากอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอไปคำใหญ่ ครั้นรู้สึกถึงจิตสังหาร ที่หอกนั้นปลดปล่อยออกมา แต่พวกเขาก็ไม่มีท่าทีหวาดกลัว ชายหนุ่มเอ่ยสั่งการในทันที "ล้อมมันไว้ มันต้องอยู่บริเวณนี้แหละ อย่าให้มันหนีรอดไปได้"

ทว่า อี้เฉินที่เห็น ภูเขาด้านล่างที่กำลังจะถล่มลงมา มีอุโมงค์อยู่ด้านใต้ ก่อนที่มันจะถูกเศษหินปิดตัวลงมา อี้เฉิน เขาไม่รอช้า พลิ้วกายา หลบหนีไปในช่องทางนั้นในทันที ฝุ่นควันที่รอยคละคลุ้งเองก็ปกปิดตัวตนเขาให้หายไปอย่างฉับพลัน

    ผู้คนที่ไล่ล่า อี้เฉิน ต่างพากันปิดล้อมบริเวณนั้นไว้อย่างแน่นหนา กลุ่มอื่นๆ เองก็มารวมตัวยังสถานที่แห่งนี้เช่นกัน ครั้นเมื่อได้ยินเสียงดังอึกทึกครึกโครม พวกเขาพอจะคาดเดาได้ ว่าบริเวณแห่งนี้ จะต้องมีของล้ำค่าอย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นจะเกิดการต่อสู้แย่งชิง ได้เยียงไรเล่า

ทว่าเมื่อเศษฝุ่นควัน จางหายไป พวกเขากลับไม่เห็นแม้แต่เงาของอี้เฉิน แม้จะขยายขอบเขตในการค้นหา แล้วก็ตามก็ยัง ไร้ร่องรอยของชายหนุ่ม บางคนถึงกับคำรามออกมากู่ก้อง "บัดซบ!!! บัดซบ!!! มันไปไหนแล้ว หรือว่ามันถูกโจมตี จนร่างแตกสลายไปแล้ว"

   กลุ่มของยี่ผิง พวกเขาเองก็ขมวดคิ้วมุ่น จน คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันเป็นปม พวกเขาไม่คิดเช่นนั้น ชายหนุ่มผมขาวต้องหนีรอดไปแล้วอย่างแน่นอน อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมายาว

“เฮ้ย!!!”

ครั้นเมื่อหลายๆ คน ที่ไล่ล่าอี้เฉิน เตรียมที่จะแยกย้ายกันออกไปทางใครทางมัน จู่ๆ พวกเขาก็ได้ยินเสียง ที่ทำให้พวกเขาบ้าคลั่งอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ประหนึ่งการไล่ล่าครั้งนี้ ชายหนุ่มเป็นผู้ชนะอย่างสมบูรณ์

"นามว่า อี้ สร้างสถิติใหม่ หนีรอดกลุ่มคนที่ไล่ล่า มากถึง 50คน ในหนึ่งชั่วยาม" วจนะโลก กล่าวคำพูดออกมาเสียงดัง กู่ก้องไปทั่วโลกปราณจิตอีกครา

อี้เฉินที่เห็นแสงสีทอง สาดทอลงมาจากบนผืนฟ้า พร้อมกับ แท่นศิลา ที่สลักชื่อต้นของเขาลงไป เขาตกตะลึงเป็นอย่างมาก แล้วก็รู้ว่าอีกไม่ช้า โลกปราณจิตจะต้องวุ่นวายอย่างแน่นอน ครั้นเมื่อ ได้ของรางวัล เป็นหินเซียน 100,000ก้อน อี้เฉิน ก็พุ่งหนีหายไปจากบริเวณนั้นในทันที

...ก่อนจะมาหยุดอยู่ บริเวณบึงน้ำ ขนาดใหญ่ รอบๆ เต็มไปด้วย โขดหินตั้งตระหง่าน เรียงรายอยู่เต็มบึงน้ำ หมอกควันเองก็หนาแน่น อี้เฉินจึงคิด หาที่ลับตาหลบซ่อนตัวภายในพื้นที่ แห่งนี้

   ผู้คน ครั้นได้ยินชื่อต้นนามว่า อี้ ถึงสองครั้งในวันเดียว พวกเขาก็ต่างพากัน ตกตะลึง กายาเย็นเยือก หนาวสั่น ด้วยความไม่อยากเชื่อ
"มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ที่วจนะโลก จะประกาศรายชื่อวันเดียวถึงสองครั้ง แถมยังเป็นชื่อเดียวกันอีก อี้ ผู้นี้เขาเป็นใครกันแน่" ชายหนุ่มกล่าวออกมาด้วยความตกใจ ไต่ถามคนอื่นๆ ออกมาเสียงดังกู่ก้อง

ชายหนุ่มที่อยู่ด่านในราชวงศ์ เขาเองก็ครุ่นคิดขึ้นมาเช่นกัน คำว่า อี้ เขาอดที่จะนึกถึง คนของราชวงศ์ อี้ในสมัยโบราณไม่ได้ แต่ในยามนี้พวกเขาเป็นเพียงตระกูล เล็กๆ ภายในด่านในราชวงศ์เท่านั้น ไม่คิดว่าพวกเขา จะมีอนุชนคนรุ่นใหม่ ที่เก่งกาจถึงเพียงนี้

หากไม่ใช่คนในตระกูลอี้ ที่เคยมีชื่อเสียงโด่งดังมาก่อน เคยได้ชื่อว่าผู้ปกครอง โลกใบนี้ ช่วงเวลาหนึ่ง เขาก็ไม่รู้ว่าจะเป็นใครแล้วล่ะ ปากอดไม่ได้ที่จะเอ่ยคำพูดออกมา "ข้าว่าเขาน่าจะเป็นคนด่านในราชวงศ์ อย่างแน่นอน"

เมื่อคำพูดของชายหนุ่ม ดังออกไป ยิ่งทำให้หลายๆ คน พากันคาดเดาถึงตัวตนของอี้เฉิน แถมยังมีบาง ขุมกำลัง คิดอยากจะดึงตัวเขาไป เข้าร่วม

ไม่นาน นามว่า อี้ ก็แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว ทุกนครใหญ่ ที่มีแท่นศิลาโลกปราณจิต ต่างพูดถึงชื่อนี้กันไม่ขาดสาย แต่ก็ยังไม่เข้าตาเหล่า อัจฉริยะของดินแดนนี้ พวกเขาแทบไม่ชายตามอง ผู้ที่มีชื่อเสียง เพียงชั่วข้ามคืน

มองคนเหล่านี้เป็นเพียงหิ่งห้อย ปล่อยแสงออกมาน้อยๆ สักประเดี๋ยว แสงนั้นก็จะค่อยๆ ดับมอดลงไป ไม่มีอะไรให้น่าจดจำแม้แต่น้อย