ตอนที่ 12 หมู่บ้านที่ถูกหลอกหลอน
หมอกหนาสีเทาอมเขียวปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณของหมู่บ้านบางระมาดจนแสงอาทิตย์ยามบ่ายไม่สามารถสอดแทรกผ่านลงมาได้ บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหยดน้ำค้างที่ตกลงบนใบไม้แห้ง ธีรภพและลลินทิพย์ก้าวข้ามซากรั้วไม้ที่ผุพังเข้าไปในเขตหมู่บ้าน ทันทีที่เท้าััพื้นดิน ความรู้สึกเย็นะเืแล่นพล่านขึ้นมาจากตาตุ่มจนถึงท้ายทอย ราวกับว่าพื้นดินแห่งนี้ถูกปูด้วยซากศพมากกว่าผืนทราย
“ที่นี่ ไม่มีความเป็มนุษย์หลงเหลืออยู่เลยค่ะ” ลลินทิพย์กระซิบ แสงจากไม้เท้าพระจันทร์เสี้ยวในมือเธอดูริบหรี่ลงอย่างน่าใจหาย
“ข่ายมนต์ดูดิญญามันรุนแรงจนบิดเบือนมิติรอบข้างไปหมดแล้ว”
ธีรภพกวาดสายตามองไปรอบๆ บ้านไม้ทรงไทยประยุกต์หลายสิบหลังตั้งเรียงรายอยู่ในสภาพสมบูรณ์จนน่าประหลาดใจ ไม่มีรอยปลวกแทะ ไม่มีรอยผุพัง ทั้งที่มันควรจะเสื่อมโทรมไปตามกาลเวลาสิบปี บนชานเรือนของบ้านแต่ละหลัง มีหุ่นฟางขนาดเท่าตัวคนนั่งอยู่ บ้างก็นั่งล้อมวงเหมือนกินข้าว บ้างก็นั่งแกว่งเปลเด็กที่ว่างเปล่า
“นั่นไม่ใช่หุ่นฟางธรรมดา” ธีรภพกล่าวเสียงเครียด เนตรอสูรบนฝ่ามือขวาของเขากระตุกวูบวาบ “มันคือหุ่นเก็บกักิญญา พวกเขายังอยู่ที่นี่ ลลินทิพย์ ิญญาของชาวบ้านถูกขังไว้ในหุ่นพวกนั้น”
ขณะที่ทั้งคู่เดินลึกเข้าไปสู่ใจกลางหมู่บ้าน ภาพที่เห็นก็ยิ่งทวีความสยดสยอง บริเวณลานกว้างหน้าศาลาวัด ปรากฏร่างของชาวบ้านนับร้อยยืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้น ทุกคนสวมเสื้อผ้าเก่าๆ สีซีดจาง และที่น่าขนลุกที่สุดคือ ทุกคนมีด้ายสายสิญจน์สีดำพันรอบลำคอแล้วโยงขึ้นไปบนท้องฟ้าที่มืดมิด
“นั่นไงคะ เส้นใยพลังงานที่ส่งไปหาชายหน้ากากนกฮูก” ลลินทิพย์ชี้ขึ้นไปบนยอดศาลาไม้
ทันใดนั้น ชาวบ้านที่เคยยืนนิ่งก็เริ่มขยับกายอย่างพร้อมเพรียงกัน พวกเขาหันหน้ามาทางธีรภพและลลินทิพย์ช้าๆ ดวงตาที่เคยเป็หลุมดำมืดเริ่มมีไฟสีเขียวลุกโชนขึ้นมา
“กลับไป กลับไป” เสียงพึมพำนับร้อยดังประสานกันจนกลายเป็เสียงครวญครางที่น่าสยดสยอง “ส่งเืของเ้ามา เพื่อให้พวกเราหลุดพ้น”
“พวกเขาถูกบังคับให้เป็อาวุธ” ธีรภพชักดาบนิรันดร์โลหิตออกมาเพียงครึ่งฝัก พลังงานสีแดงแผ่ซ่านออกมาเพื่อต้านทานไอเย็น
“อย่าเพิ่งใช้ความรุนแรงนะคะธีรภพ ถ้าเราฆ่าพวกเขา ิญญาจะแตกสลายและไม่มีวันได้ไปผุดไปเกิด” ลลินทิพย์รีบร่ายเวท วงแหวนจันทราสงบจิต กระแทกพื้นจนเกิดคลื่นแสงสีขาวนวลแผ่ออกไป ช่วยชะลอการเคลื่อนไหวของชาวบ้านเ่าั้ได้ชั่วครู่
ท่ามกลางกลุ่มชาวบ้านที่ถูกควบคุม ปรากฏเสียงดนตรีไทยปี่พาทย์ที่ผิดเพี้ยนดังก้องมาจากความว่างเปล่า ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งในชุดนางรำเต็มยศ สวมชฎาสีทองอร่าม ก้าวออกมาจากเงาหลังศาลา เธอร่ายรำด้วยท่วงท่าที่อ่อนช้อยแต่บิดเบี้ยวจนกระดูกส่งเสียงลั่น กร๊อบ... กร๊อบ...
และเมื่อเธอขยับเข้ามาใกล้ แสงไฟจากเนตรอสูรก็เผยให้เห็นความจริงที่น่าสยอง เหนือคอเสื้อขึ้นไปนั้น ไม่มีศีรษะ มีเพียงหมอกควันสีดำที่พวยพุ่งออกมาแทนที่
“นางรำอาถรรพ์” ลลินทิพย์อุทาน
“นี่คือิญญาพยาบาทระดับขุนพลที่ถูกเลี้ยงด้วยเืสดๆ”
นางรำหัวขาดพุ่งเข้าหาธีรภพด้วยความเร็วสูง กรงเล็บที่ยาวแหลมคมดุจใบมีดโกนตวัดผ่านอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว ธีรภพยกดาบนิรันดร์โลหิตขึ้นรับไว้ได้ทันท่วงที แต่แรงปะทะนั้นมหาศาลจนเขาต้องถอยหลังไปหลายก้าว
เคร้ง เคร้ง เคร้ง
ดาบสีแดงปะทะกับกรงเล็บสีดำจนเกิดประกายไฟิญญาสาดกระจาย ธีรภพพบว่าทุกครั้งที่ดาบปะทะกับนางรำ พลังชีวิตของเขาถูกสูบออกไปผ่านทางใบดาบ นี่คือความสามารถของิญญาที่ถูกหน้ากากนกฮูกสร้างขึ้น มันคือหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง
“ธีรภพ เนตรอสูร ใช้เนตรอสูรมองหาตะปูสังขวานรที่ตรึงิญญาเธอไว้” ลลินทิพย์ะโขณะที่เธอกำลังต้านทานกลุ่มชาวบ้านที่เริ่มฝ่าวงแหวนจันทราเข้ามา
ธีรภพกัดฟันกรอด เขาแบฝ่ามือขวาออกกลางอากาศ เนตรอสูรเปิดกว้างจนรูม่านตาสีแดงฉานหมุนวนเร็วจี๋ โลกในสายตาของเขาเปลี่ยนเป็สีเทาดำ และเขาก็มองเห็นมัน มีตะปูเหล็กอาถรรพ์ปักอยู่ที่กลางหลังของนางรำ ตรงตำแหน่งกระดูกสันหลังพอดี มันคือสิ่งที่บังคับให้ิญญาดวงนี้ทำงาน
“เห็นแล้ว”
ธีรภพเบี่ยงตัวหลบการจู่โจมของนางรำ เขาใช้ท่าเท้าที่ปู่เคยสอนพุ่งอ้อมไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว เขาง้างมือขวาที่มีเนตรอสูรขึ้น พลังงานสีแดงเข้มควบแน่นจนกลายเป็กรงเล็บปีศาจครอบคลุมมือของเขาไว้
“สลายผนึก หัตถ์อสูรคร่าิญญา”
เขาปักมือลงไปที่กลางหลังของนางรำหัวขาดทันที!
กรี๊ดดดดดดด!
เสียงหวีดร้องแหลมสูงดังขึ้นจนแก้วหูแทบแตก ร่างของนางรำชักกระตุกอย่างรุนแรงก่อนที่ตะปูสังขวานรจะถูกเนตรอสูรดูดกลืนและย่อยสลายกลายเป็พลังงาน ร่างนางรำสลายกลายเป็ละอองสีขาวที่ดูสงบเงียบลงในที่สุด
“เปาะ... เปาะ... เปาะ...”
เสียงตบมือดังมาจากยอดศาลาวัด ชายหน้ากากนกฮูกลุกขึ้นยืนช้าๆ ชุดคลุมสีม่วงของเขาสะบัดไหวไปตามลมอาถรรพ์ที่เขาเป็คนสร้างขึ้น
“น่าประทับใจ ทายาทคนสุดท้ายของศราวิญญ์” เสียงของเขาแหบพร่าและซ้อนทับกันหลายเลเยอร์
“เ้าคุมเนตรอสูรได้ดีกว่าที่ข้าคิดไว้ แต่การสลายิญญาระดับขุนพลของข้าได้นั้น เ้าต้องแลกมาด้วยพลังงานที่มากโขอยู่นะ”
ธีรภพหอบหายใจรัว เขารู้สึกได้ว่ามือขวาเริ่มชาจนไร้ความรู้สึก พลังงานที่ดูดกลืนมาจากตะปูอาถรรพ์เมื่อครู่นั้นช่างสกปรกและปนเปื้อนจนเนตรอสูรของเขากำลังพยายามขัดเกลาอย่างหนัก
“แกเป็ใคร ้าอะไรจากหมู่บ้านนี้กันแน่” ธีรภพถามเสียงแข็ง
“ข้าคือ นกฮูกราตรี สังฆราชแห่งเงาของสำนักคุณไสยดำ” ชายหน้ากากกล่าว “หมู่บ้านนี้คือ เตาหลอมที่สมบูรณ์แบบ ข้า้าสร้างตราประทับนิรันดร์ที่จะทำลายกฎเกณฑ์ของสมาคมจอมเวทย์ และกุญแจที่ข้าขาดไป ก็คือเืจากเนตรอสูรของเ้านั่นเอง!”
นกฮูกราตรีสะบัดมือ พลันปรากฏนกฮูกิญญานับร้อยตัวพุ่งออกมาจากชุดคลุม พวกมันบินว่อนไปทั่วท้องฟ้าก่อนจะรวมตัวกันกลายเป็กำปั้นั์ที่ทำจากควันดำสนิท
“ลลินทิพย์! ถอยไป” ธีรภพรีบคว้าตัวหญิงสาวหลบการโจมตีจากกำปั้นควันั์ที่ทุบลงมาจนพื้นดินแตกเป็เสี่ยงๆ
“เราสู้มันตรงๆ ไม่ได้ค่ะธีรภพ พลังมันเหนือกว่าเราเกินไป” ลลินทิพย์บอกขณะที่เธอพยายามกางบาเรียป้องกัน “เราต้องหาจุดอ่อนของค่ายกลนี้”
ธีรภพมองไปที่พระพุทธรูปศิลาที่ตั้งอยู่กลางลานวัด เขาเห็นเส้นด้ายสายสิญจน์ดำทั้งหมดโยงมาที่ฐานของพระพุทธรูปนั้น
“นั่นไง ใจกลางค่ายกล”
ธีรภพพุ่งตัวมุ่งหน้าไปที่พระพุทธรูป แต่นกฮูกราตรีเร็วกว่า เขาใช้อาคมย้ายมิติมาดักหน้าธีรภพไว้ แล้วซัดฝ่ามือที่เต็มไปด้วยไอพิษเข้าที่อกของชายหนุ่ม
ตึ้ง!
ธีรภพกระเด็นไปไกลจนหลังกระแทกกับผนังโบสถ์ เืสีแดงสดพุ่งออกจากปาก เขาเ็ปจนแทบจะหมดสติ ดาบนิรันดร์โลหิตหลุดมือไปตกห่างออกไปหลายเมตร
“เ้ามันก็แค่เด็กที่ถือของล้ำค่าไว้ในมือ แต่ไม่รู้วิธีใช้” นกฮูกราตรีเดินเข้ามาหาช้าๆ “เ้ายึดติดกับดาบ ยึดติดกับดวงตา แต่เ้าลืมไปว่าอาคมที่แท้จริงน่ะ มันเริ่มมาจากจิตของเ้าเอง”
นกฮูกราตรีง้างมือขึ้น เตรียมจะกระชากเนตรอสูรออกจากฝ่ามือของธีรภพ
“หยุดนะ” ลลินทิพย์พยายามจะเข้าช่วย แต่เธอถูกนกฮูกิญญานับสิบตัวรุมล้อมจนขยับไปไหนไม่ได้
ในวินาทีแห่งความเป็ตายนั้นเอง เสียงกระซิบจากตำราอาคมเืในอกของธีรภพก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง คราวนี้มันไม่ใช่เสียงของอสูร แต่มันคือเสียงของปู่ที่เขาคุ้นเคย
“ธีรภพ เืของเ้าคือสื่อนำ จิตของเ้าคือคำสั่ง อย่ามองหาพลังจากภายนอก จงสร้างมันขึ้นมาจากภายใน จำไว้ คาถาปราบผีบทแรกที่ปู่สอนเ้าคืออะไร”
ธีรภพลืมตาขึ้นด้วยความยากลำบาก เขานึกถึงวันที่เขานั่งอยู่บนตักของปู่ในบ้านไม้หลังเก่า ปู่เคยสอนคาถาสั้นๆ บทหนึ่งที่ดูเหมือนจะไม่มีพลังอะไรเลยในตอนนั้น แต่ปู่บอกว่า “มันคือพื้นฐานของทุกสิ่ง”
“นะ... โม...” ธีรภพพึมพำ
“ฮ่าๆๆ! เ้าจะสวดมนต์งั้นรึ ในดงอสูรแบบนี้นะ” นกฮูกราตรีหัวเราะเยาะ
แต่ทว่า เมื่อธีรภพเริ่มร่ายคาถาบทนั้นร่วมกับพลังของเนตรอสูร แสงสีแดงที่เคยรุนแรงและบ้าคลั่งกลับเปลี่ยนเป็แสงสีทองหม่นๆ ที่ดูศักดิ์สิทธิ์และน่าเกรงขามอย่างประหลาด
“นะโม... โพธิสัตโต... ศราวิญญ์... ิญญาัง... สยบ”
วูบบบบบบบบ!
คลื่นพลังงานบริสุทธิ์ะเิออกจากตัวธีรภพ มันไม่ใช่พลังเพื่อทำลาย แต่เป็พลังเพื่อชำระล้างด้ายสายสิญจน์สีดำที่พันรอบคอชาวบ้านขาดสะบั้นลงทันที นกฮูกิญญารอบๆ สลายกลายเป็อากาศธาตุ นกฮูกราตรีถึงกับผงะถอยหลังด้วยความใเมื่อมือของเขาที่พยายามจะคว้าธีรภพถูกเผาไหม้ด้วยแสงสีทองนั้น
“นี่มัน อาคมผสานพุทธคุณ เ้าทำได้ยังไง”
ธีรภพยันกายลุกขึ้นอย่างช้าๆ าแที่อกค่อยๆ สมานตัวด้วยพลังชีวิตที่หลั่งไหลกลับมาจากการชำระล้างิญญาชาวบ้าน เขาไม่ได้หยิบดาบขึ้นมา แต่เขายกมือขวาขึ้น และคราวนี้ เนตรอสูรบนฝ่ามือไม่ได้มองดูเหมือนปีศาจ แต่มันดูเหมือนเนตรแห่งสติปัญญาที่เยือกเย็น
“หมู่บ้านนี้ไม่ใช่เตาหลอมของแก และผมก็ไม่ใช่เหยื่อของแกอีกต่อไป”
เขารวบรวมพลังทั้งหมดไปที่ปลายนิ้วชี้และนิ้วกลาง เตรียมจะใช้คาถาที่แท้จริงที่เขาเพิ่งจะเข้าใจในวินาทีนี้
นกฮูกราตรีกัดฟันกรอด ใบหน้าภายใต้หน้ากากนกฮูกเต็มไปด้วยความอาฆาต “แกคิดว่าแค่ชำระล้างค่ายกลระดับนี้ได้แล้วจะจบงั้นเหรอ เ้าหนุ่ม แกเพิ่งจะปลุกสิ่งที่อยู่ใต้ดินของหมู่บ้านนี้ให้ตื่นขึ้นมาต่างหาก”
พื้นดินสั่นะเืรุนแรงยิ่งกว่าเดิม รอยแตกขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นกลางลานวัด และมีมือขนาดมหึมาที่ทำจากซากกระดูกมนุษย์พุ่งขึ้นมาจากใต้ดิน
“นี่คือของกำนัลส่งท้ายจากข้า จงสู้กับอสูรบรรพชนแห่งบางระมาดไปเถอะ” นกฮูกราตรีหัวเราะลั่นก่อนจะหายตัวไปในม่านควันดำ ทิ้งให้ธีรภพและลลินทิพย์ต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่น่าสยดสยองยิ่งกว่าิญญาตนใดที่เคยเจอมา
ธีรภพสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขารู้แล้วว่าการเป็ผู้ใช้อาคมที่แท้จริงไม่ได้หมายถึงการมีพลังมหาศาล แต่มันคือการรู้ว่าจะใช้พลังที่มีอยู่อย่างไรในสถานการณ์ที่มืดมิดที่สุด
“ลลินทิพย์ เตรียมสนับสนุนผมนะ” ธีรภพกล่าวเสียงเรียบ “ผมจะลองใช้คาถาบทนั้นดู”
ศึกครั้งใหญ่ในหมู่บ้านบางระมาดเพิ่งจะเริ่มขึ้น และมันจะเป็บทพิสูจน์ว่า ธีรภพพร้อมหรือยังที่จะก้าวข้ามจากการเป็คนธรรมดา สู่การเป็จอมขมังเวทย์ที่โลกต้องจารึก
จบตอนที่ 12
สนับสนุนค่ากาแฟ หรือโดเนทเป็กำลังใจให้ได้นะครับ
4380169722 : ธนาคารไทยพาณิชย์
53K
