คุณพ่อยอดพระกาฬ

“หื่อๆ ๆ ....”

เจ้าดำพอเห็นคนแปลกหน้า ก็โหดขึ้นมาทันที

ตั้งแต่มันออกมาจากท้อง ยังไม่เคยได้โชว์พลังกับเขาสักครั้ง นานๆ จะมีคนนอกเข้ามาให้เห็นสักที แน่นอนว่าต้องโชว์คมเขี้ยวกับเขาสักหน่อย

พอชายหน้าปรุเห็นเขี้ยวยาวโง้งของเจ้าดำเข้า ก็ตกใจจนหน้าซีดเป็นไก่ต้ม เดินก้าวถอยหลังออกไปโดยไม่รู้ตัว

แต่เจ้าดำก็ยิ่งเดินต้อนเข้ามาเรื่อยๆ แววตาดุร้ายยิ่งกว่าหมาป่า ท่าทางเหมือนจะกินคนให้ได้ยังไงยังงั้น

ยิ่งทำให้ใจของชายหน้าปรุขึ้นมาแขวนอยู่ที่กระเดือก

“เถ้าแก่ เถ้าแก่....” ชายหน้าปรุมองเจ้าดำอย่างหวาดระแวง เรียก จางฮ่าน เสียงแผ่ว

“เจ้า เจ้าดำ...”

เสียงเด็กน้อยดังขึ้นมา เป็นเสียงของเจ้าหญิงน้อยที่เพิ่งกินนมเสร็จนั่นเอง

พอเห็น เหมิงเหมิง ยื่นมือน้อยๆ ออกมาทางเจ้าดำ

ท่าทางเจ้าดำก็เปลี่ยนไปในชั่วพริบตา หน้าตาดูเป็นมิตรขึ้นมา กระดิกหางดิ๊กๆ ค่อยๆ เดินเข้าไปหา เหมิงเหมิง

“ฮู่ววว....”

ชายหน้าปรุกับลูกน้องถอนหายใจเฮือกใหญ่

“เถ้าแก่ นี่มันหมาอะไร” ชายหน้าปรุถามอย่างระแวง “มันกัดคนหรือเปล่า?”

“หมาธรรมดาทั่วไปน่ะ ไม่กัดหรอก” จางฮ่าน ส่ายหัว

“งั้นค่อยโล่งใจหน่อย จริงสิเถ้าแก่ ทั้งหมดนี่คุณเป็นคนปลูกเองเหรอ?” ชายหน้าปรุเดินเลี่ยงออกห่างจากเจ้าดำ หลบมาอีกด้านของ จางฮ่าน ชื่นชมสภาพแวดล้อมรอบด้าน

“ใช่แล้ว” จางฮ่าน พยักหน้า

“หญ้าพวกนี้เป็นหญ้าพันธุ์อะไร? หนาจนมองไม่เห็นพื้นด้านล่าง” ชายหน้าปรุถามด้วยความแปลกใจ

“หญ้าธรรมดานี่แหละ”

“แล้วดอกไม้พวกนั้นคุณพัฒนาสายพันธุ์มันขึ้นมาเองอย่างนั้นเหรอครับ? ทำไมรู้สึกไม่เหมือนกับที่เคยเห็นข้างนอกเลย”

“ไม่มีอะไรต่างกันหรอก ดอกไม้ธรรมดาทั่วไปอีกนั่นแหละ”

“แล้วนี่ต้นอะไรครับ? สวยจริงๆ ผมเองก็อยากจะปลูกเอาไว้ซักต้น”

“ต้นไม้ธรรมดา”

มุมปากของชายหน้าปรุเริ่มมีอาการกระตุก เขารู้สึกว่า จางฮ่าน พูดอะไรที่ดูง่ายไปหมด

ไม่ต้องพูดไกล แค่หญ้าพวกนี้ถ้าเอาออกไปขาย คนคงแย่งกันซื้อจนนับเงินไม่ทันเป็นแน่ ไหนจะดอกไม้นั่นอีก และทั้งต้นไม้ที่น่าตกใจนี่อีก

เขาไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่า โลกนี้จะมีต้นไม้ที่ดูเหมือนกับในเกมแบบนี้อยู่จริงๆ

“นี่มันจะไม่ดูน่าตกใจไปหน่อยเหรอ”

ชายหน้าปรุมองไปที่ต้นเหลยหยาง ใจเขาเต็มไปด้วยความชื่นชม

จากที่นี่มองออกไปรอบ ๆ ก็ยิ่งดูสวยงามมากขึ้น

เหมิงเหมิง เล่นอยู่กับเจ้าดำ จางฮ่านมองดูเธอด้วยสายตาอ่อนโยน ส่วนคนงานก็ช่วยกันขนต้นกล้า กับเมล็ดพันธุ์ลงมากองไว้ พอเสร็จงานก็มองไปรอบๆ พร้อมเก็บภาพความทรงจำ

“ที่นี่ช่างสวยจริงๆ ยังกับโลกในเทพนิยาย”

“ใช่แล้ว ฉันเองตั้งแต่ออกจากท้องแม่ก็เพิ่งจะเคยเห็นนี่แหละ”

“นี่ หรือว่าเราหลุดเข้ามาที่ดินแดนในฝัน?”

“ใช่แล้วๆ ” เหมิงเหมิง พูดอย่างภูมิใจ “แดนในฝันนี้ ป๊ะป๋าสร้างไว้ให้ เหมิงเหมิง เองแหละ”

“สร้างแดนในฝัน....” ชายหน้าปรุถอนหายใจเบาๆ มอง เหมิงเหมิง ด้วยความอิจฉา “ฉันอิจฉาเธอจริงๆ แม่หนูน้อย ที่มีคุณพ่อที่เก่งขนาดสร้างที่แบบนี้ขึ้นมาได้ สุดยอดไปเลยจริงๆ ”

“ลาๆ ๆ ...พ่อของหนูเก่งที่สุด ลาๆ ๆ ๆ ...” เหมิงเหมิงได้ยินคนชมพ่อตัวเองก็ดีใจ กระโดดไปกระโดดมา

เจ้าดำพอเห็นเหมิงเหมิงดีใจ ก็ดีใจกระโดดไปมาตามเหมิงเหมิงด้วย

“ผมไม่อยากออกไปจากที่นี่เลย” ชายหน้าปรุหันไปคุยกับ จางฮ่าน “เถ้าแก่ครับ พอจะอนุญาตให้ผมถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึกจะได้มั้ยครับ ที่นี่มันสวยจริงๆ ไม่มีภาพถ่ายเก็บเอาไว้ผมคงเสียดายไปตลอดชีวิต”

“ขนาดนั้นเลย?”

จางฮ่าน กลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ โบกไม้โบกมือ “ถ่ายไว้สิ แต่ว่าอย่าเอาเรื่องที่นี่ไปบอกกับใครเขาล่ะ ถ้าไม่มีผมพาขึ้น เดี๋ยวจะโดนเจ้าดำมันขย้ำเอา”

พอ จางฮ่าน พูด เจ้าดำก็เปลี่ยนสีหน้าหันไปจ้องชายหน้าปรุด้วยท่าทางดุร้าย แยกเขี้ยวออกมาให้เห็นฟันอันคมกริบ

เหมือนมันจะบอกว่า ฟันของฉันไม่ได้มีไว้กัดคน แต่มีไว้กินคน

“แฮร่....”

ชายหน้าปรุตัวสั่นงันงก พยักหน้าติดต่อกันไม่หยุด “ครับผมๆ ผมไม่บอกใครแน่ๆ ครับ”

“อือ ถ่ายรูปไปเถอะ” จางฮ่าน พยักหน้า

“ขอบคุณครับเถ้าแก่” ชายหน้าปรุ สีหน้าเต็มไปด้วยความปีติ หยิบโทรศัพท์ออกมายื่นให้ลูกน้องถ่ายรูป ทั้งถ่ายคู่กับต้นเหลยหยาง ทุ่งหญ้า ทุ่งดอกไม้ หรือแม้กระทั่งถ่ายคู่กับ เหมิงเหมิง

ไม่เพียงแค่ชายหน้าปรุ ลูกน้องที่มาด้วยกันต่างก็ถ่ายรูปที่นี่ เก็บภาพเอาไปเป็นที่ระลึก ก่อนจะบอกลา จางฮ่าน กับ เหมิงเหมิง แล้วลงจากเขาไป

“ที่นี่...เป็นแดนในฝันจริงๆ เถ้าแก่คนนี้ยังกับผู้วิเศษ ถ้าไม่เห็นกับตาฉันไม่มีทางเชื่อหรอกว่าจะมีคนสร้างที่แบบนี้ขึ้นมาได้”

ชายหน้าปรุหยุดดูทิวทัศน์อันสวยงามนี้ที่ชายป่า เขาตัดใจไปจากที่นี่ไม่ลงจริงๆ

บนเขาจันทรา ใต้ต้นเหลยหยาง

หลังจากเล่นกับ เหมิงเหมิง อยู่พักใหญ่ จางฮ่านก็ลุกขึ้นพูด

“เหมิงเหมิง พ่อจะไปทำธุระแล้ว หนูเล่นกับเจ้าดำอยู่ที่นี่ไปก่อนนะ”

“หือ?” เหมิงเหมิง ถามขึ้น “ป๊ะป๋าจะไปทำธุระที่ไหนเหรอ”

“แค่ตรงนั้นเอง” จางฮ่าน ชี้ไปที่แปลงนาด้านหลังเขา “แดดตอนเที่ยงมันร้อน หนูก็เล่นอยู่ในร่มนี่แหละ”

“ฮื่อ ไม่เอาด้วยหรอก หนูจะไปเล่นใกล้ๆ ป๊ะป๋า เหมิงเหมิง ไม่เห็นจะร้อนตรงไหนเลย” เหมิงเหมิง พูด

“เอางั้นก็ได้”

จางฮ่าน ส่ายหัว แดดตอนเที่ยงที่เซียงเจียงร้อนจนรังแคระอุ เดินอยู่ข้างนอกแค่แป๊บเดียวก็เหงื่อชุ่มไปทั้งหลังแล้ว

แต่ที่เขาจันทราแห่งนี้ อุณหภูมิโดยปกติทั่วไปอยู่ที่ราวยี่สิบสามองศา ความชื้นสัมพัทธ์อยู่ที่ราวร้อยละห้าสิบห้า เป็นอากาศที่กำลังสบายๆ สำหรับร่างกายของมนุษย์

บวกกับอากาศบริสุทธิ์และสภาพแวดล้อมที่สวยงามนั้น สำหรับคนธรรมดาแล้ว ที่นี่ก็เป็นสวรรค์ดีๆ นี่เอง

ต้องยกความดีความชอบทั้งหมดนี้ให้กับ พลังของต้นเหลยหยาง

จางฮ่าน รู้เรื่องอุณหภูมิดี แต่ถึงยังไงแดดก็ยังแรงอยู่ หากตากแดดนานๆ ทำให้ผิวคล้ำได้ จางฮ่าน เลยตัดสินใจให้ เหมิงเหมิง เล่นอยู่ที่ใต้ร่มไม้

แต่ เหมิงเหมิง ติดเขาหนึบขนาดนี้ จางฮ่าน ก็ได้แต่พยักหน้าตอบตกลง ตอนนี้ก็สิบเอ็ดโมงกว่าๆ ปักดำกล้าข้าวในพื้นที่สองร้อยตารางเมตรนี้ ด้วยความเร็วของ จางฮ่าน ราวๆ สองชั่วโมงก็น่าจะแล้วเสร็จ

คนทั่วไปใช้เวลาดำนาในพื้นที่ขนาดนี้ก็อยู่ที่ราวๆ สามชั่วโมงโดยทั่วไป แน่นอนว่า จางฮ่าน จะย่นเวลาลงมาให้สั้นลงให้เสร็จภายในหนึ่งชั่วโมง ด้วยพลังของเขาในตอนนี้ก็ทำได้ไม่ยากอะไร ที่ไม่ทำอย่างนี้เพราะ เขาอยากลงมือทำอะไรด้วยตัวเอง อีกอย่างเขาอยากเพลิดเพลินกับการทำไร่ทำนาดูบ้าง

“ไอ้หยา”

พอไปถึงที่นา จางฮ่าน ก็ตบหน้าอกตัวเอง พลางบ่นพึมพำ “ลืมซื้อรองเท้าบู๊ทไปซะสนิทเลยเรา”

“ช่างมัน เท้าเปล่าลงไปทั้งอย่างนี้แหละ” จางฮ่าน ถอดรองเท้าถุงเท้าออก ดึงขากางเกงขึ้น และหอบเอากล้าข้าวเดินลงไป

“ป๊ะป๋าๆ ให้ เหมิงเหมิง ช่วยมั้ย” เหมิงเหมิงตะโกนมาจากทุ่งหญ้า

“ฮ่าๆ ๆ ...” จางฮ่าน เห็น เหมิงเหมิง ขันอาสาท่าทางกระตือรือร้น ก็หัวเราะร่า ตอบกลับเหมิงเหมิงไปว่า “ไม่ต้องหรอก หนูเล่นกับเจ้าดำไปนั่นแหละ พ่อปลูกข้าวพวกนี้เสร็จค่อยออกไปหาข้าวกินกัน”

“โอ้”

เหมิงเหมิง พยักหน้าอย่างว่าง่าย แล้วหันหน้าไปหาเจ้าดำที่นอนอยู่บนพื้นแทน

เหมิงเหมิง อยู่ไม่สุข ดึงขนเจ้าดำตรงนี้ที ตรงนั้นที เจ้าดำก็ได้แต่บิดตัวไปมา แม้มันจะรู้สึกเจ็บในบางครั้งแต่ก็ไม่กล้าออกแรงขยับเท่าไหร่ มันกลัวจะทำให้เจ้าหญิงน้อยล้มกลิ้งลงไป มันก็ได้แต่มองดู เหมิงเหมิง ที่ใกล้จะเป็นปีศาจน้อยเต็มตัว ถึงจะเจ็บปวดบ้างในบางทีก็ทำได้แต่ทน คอยมอง เหมิงเหมิง อยู่เป็นพักๆ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เธอถึงจะหยุดมือจอมวุ่นวายนี้ลงสักที

“เจ้าดำ อย่าขยับนะ” เหมิงเหมิง ออกคำสั่ง

เจ้าดำฝืนตัวนอนนิ่งไม่ขยับอยู่บนพื้น

“เป็นเด็กดีนะเจ้าดำ” เหมิงเหมิง เอ่ยชมเป็นเรื่องเป็นราว พลางก้าวขาออกไปนั่งคร่อมทิ้งก้นลงบนหลังของเจ้าดำ

“ออก...เดินทางได้” เหมิงเหมิง ยื่นมือชี้ไปข้างหน้า

“บู๋ว...บู๋วๆ ....” เจ้าดำพยายามจะเลียนเสียงตาม เหมิงเหมิง ลุกขึ้นเดินก้าวออกไปด้านหน้า

หารู้ไม่ว่า ขนของเจ้าดำนุ่มลื่นขนาดไหน พอมันขยับตัวลุกขึ้น เหมิงเหมิง ก็ลื่นหงายท้องหล่นไปด้านหลัง

“เอ๋ง.....”

เจ้าดำตกใจจนเนื้อเต้น วิ่งวนไปมา

“ตุบ”

เสียงเบาๆ ดังออกมาจากท้องของเจ้าดำ มันนอนหงายท้องรอรับเหมิงเหมิงที่ร่วงลงมา

ดีที่เจ้าดำไวพอ เหมิงเหมิง ตกลงมาที่ท้องของมัน เลยไม่ได้ล้มเจ็บตัวอะไร

เจ้าดำใจหาย จนแทบจะหยุดหายใจไปทีเดียว

พอเห็น เหมิงเหมิง ปลอดภัยนอนอยู่ที่ท้อง มันค่อยโล่งใจขึ้นมา

“หงิง...หงิงๆ ....”

เจ้าดำถอนหายใจโล่ง แลบลิ้นออกมา ท่าทางหมดสิ้นหนทาง

“แก แกนี่มันซื่อบื้อจริงๆ เลย เจ้าดำเอ๊ย” เหมิงเหมิง ตวาดเบาๆ พลางฟาดมือลงบนท้องเจ้าดำ

“บู๋วๆ ....”

เจ้าดำร้องหน้าตาบอกบุญไม่รับ

จางฮ่าน ที่กำลังดำนาอยู่ได้แต่ส่ายหน้าหัวเราะเบาๆ “เหมิงเหมิง เจ้าดำเป็นเพื่อนของหนู หนูจะรังแกเพื่อนไม่ได้นะ”

“อา รู้แล้วๆ หนูไม่รังแกมันแล้ว” เหมิงเหมิงลูบท้องเจ้าดำตรงที่เพิ่งตีไปเมื่อกี้ “เราเป็นเพื่อนกัน เนอะเจ้าดำเนอะ?”

“หงิงๆ ๆ ๆ ....” เจ้าดำพยักหน้ารับรู้เป็นเรื่องเป็นราว

“เจ้าดำ รีบลุกขึ้นมาเร็วๆ พวกเรามาลองกันดูอีกรอบ” เหมิงเหมิง ปีนลงมาจากท้องเจ้าดำ ยืนชี้ไม้ทำมืออยู่บนผืนหญ้า

จบตอน