#วันจันทร์สีชมพู จบแล้ว

#วันจันทร์สีชมพู 18

“ประโยคสุดท้ายนี่พี่ใจหายเลยนะ” พี่พิงค์พูดเสียงเครียด เมื่อได้อ่านประโยคที่พี่ฟางส่งไปยังอีกฝ่ายเสร็จ

“ฮา ๆ ๆ ไม่รู้จะส่งยังไงน่ะค่ะ พอดีนึกถึงซีรีย์ที่ดูเมื่อคืนเลยพิมพ์แบบนั้นน่าจะดีกว่า” พี่ฟางเล่าพร้อมกับหัวเราะ หน้าตาสดใสมาก ๆ เลยล่ะพี่ฟางน่ะ

“ขึ้นอ่านแล้วค่ะ” ฉันบอกพี่ ๆ มือก็กดออกจากช่องแชทเดี๋ยวอีกฝ่ายเดี๋ยวไหวตัวทันว่าเราตั้งใจส่งข้อความแบบนั้นไป

“ส่งกลับมาแล้วค่ะ”

Unknown :: ที่รักดีแล้ว เลิกกับมันดีแล้ว

“อ่า เป็๞ใครเนี่ยมาบอกให้คนอื่นเลิกกัน” พี่พิงค์ออกอาการหัวเสียไม่น้อยเมื่อเห็นข้อความนั้น

MONDAY :: ไม่ใช่แชทพี่พิงค์นี่

Unknown :: ไม่ต้องส่งหามัน!

Unknown :: คุยกับเรา มาคุยกับเรานะที่รัก

“มันดูโรคจิตเกินไปแล้วนะแบบนี้น่ะ”

“ตอบยังไงดีคะ?” ฉันเงยหน้าถามพี่ฟาง

“ชวนคุย ชวนระบายแล้วตะล่อมมาหา”

MONDAY :: คุยได้ใช่ไหม เราเสียใจ เราเจ็บมาก ๆ เลย

Unknown :: มันทำอะไรที่รัก เราจะไปจัดการให้!

MONDAY :: เขาใจร้าย เราทำเราเจ็บ

MONDAY :: มาหาเรา มาหาเราได้ไหม เราเหงา

Unknown :: ที่รัก เราไปตอนนี้ไม่ได้

“มาไม่ได้ ถ้าให้เดาน่าจะติดงานไม่ก็ไม่ได้อยู่ในพื้นที่ใกล้ ๆ เรา” พี่พิงค์ตั้งข้อสงสัย

“ล่อมันมาอีกครับ”

MONDAY :: ไม่อยากเจอเราเหรอ

Unknown :: ไม่ใช่ เราอยากเจอที่รักมากเลยนะ แต่ตอนนี้เราไม่ว่าง

“ติดงานชัวร์เชื่อพี่” พี่ฟางฟันธง ฉันเองก็คิดแบบนั้น ถ้าไม่ติดงานก็คงจะมาแล้ว ปกติดูลุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวฉันมากขนาดนั้น ที่ไม่มาคงเพราะมีงาน และคิดว่างานคงสำคัญกับเขาไม่น้อย

“แต่เขาจะไม่มานะคะ”

“หรือเขาจะรู้” พี่พิงค์เอ่ยอย่างสงสัย

“เขาแอบเข้าห้องหนูได้ครั้งนั้น เขาจะติดกล้องไหม” ฉันว่าต้องเป็๲อย่างที่ฉันคิดแน่ ๆ

“ให้พี่ซันออกมาแล้วหนูจะเข้าไปอยู่ในห้องเองค่ะ” ฉันสบตากับพี่ฟางด้วยความจริงจัง ถ้าจะเกิดอะไรขึ้นก็คงต้องปล่อยให้มันเกิด เท่าที่คุยกับอีกฝ่ายฉันรู้สึกคุ้นเคยเหมือนคนใกล้ตัวแต่ให้นึกยังไงก็นึกไม่ออก

“มันเสี่ยง” พี่พิงค์จับมือฉันไว้แน่น เตือนให้ใจเย็น

“คงต้องเสี่ยงค่ะ หนูไม่อยากทนแล้วพี่เข้าใจหนูนะ”

“พี่เข้าใจ แต่พี่เป็๲ห่วง”

“หนูรู้ แต่หนูก็อยากให้มันจบได้แล้ว หนูไม่รู้ว่าต้องอยู่อย่างหวาดระแวงอีกนานแค่ไหน หนูแค่อยากทำให้มันจบ”

“งั้นพี่จะให้ซันเดย์ออกมา เดี๋ยวพี่โทรบอกก่อน” พี่ฟางหยิบโทรศัพท์กดโทรพี่ชายฉันทันที

“เหมือนอีกฝ่ายจะรู้ตัวค่ะ”

“งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นอย่าออกมาตัวเปล่า แกล้งหยิบอะไรออกมาด้วย ได้ค่ะ เจอกันค่ะ”

“มันเดย์...” พี่พิงค์เรียกเสียงเข้ม ฉันรู้ว่าอีกฝ่ายเป็๞ห่วง

“พี่มีคีย์การ์ดห้องหนูนี่คะ ถ้ามีอะไรพี่ก็เข้ามาเลย”

“เฮ้อ พี่ห้ามยังไงก็จะไม่ฟังใช่ไหม?”

“ค่ะ วันนี้หนูจะดื้อ” ฉันยิ้มให้อีกฝ่าย อยากให้เขาคลายกังวล

“ให้ดื้อแค่วันนี้นะ”

“ขอบคุณค่ะ” เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นในเวลาต่อมา ซันเดย์เดินเข้าห้องมาพร้อมกับแจ็กเก็ตตัวเองที่ลืมไว้ในห้องฉันนานแล้ว พี่ชายนั่งลงฝั่งตรงข้ามด้วยใบหน้าเคร่งเครียด

“มันติดกล้องในห้องหนู พี่เห็นในห้องนอนกับห้องนั่งเล่น” พี่ซันเอ่ยบอกเสียงเครียด ใบหน้าดุ ๆ นั่นทำให้พี่ฟางขยับไปนั่งใกล้ ๆ ยกมือลูบที่หลังมือพี่ชายฉันเบา ๆ

“ก็ว่าทำไมไม่ยอมมา เดี๋ยวหนูจะเข้าไปอยู่ในห้องเอง

“มันอันตราย”

“หนูอยากให้มันจบ พี่เข้าใจหนูนะ” ฉันมองพี่ชายอย่างอ้อนวอน เราเงียบ ๆ กันไปสักพัก ก่อนจะได้ยินเสียงถอนหายใจดังจากพี่ชาย ฉันยิ้มอย่างขอบคุณแล้วเข้าหยิบของในห้องนอน ก็พวกกระเป๋าสะพายนั่นแหละ

“หนูจะคอลไว้ตลอดแต่ไม่ได้พูดนะคะ จะกลับเข้าห้องก่อนแล้วทำนั่นทำนี่ไปเรื่อย หนูว่าถ้าเขาติดกล้องถ้าเห็นหนูกลับห้องยังไงก็ทักมา”

“จะรอที่นี่ มีอะไรไม่ปลอดภัย รีบบอกเข้าใจไหม” พี่ชายย้ำอีกครั้ง ฉันพยักหน้ารับ

เมื่อกลับเข้าห้องพักตัวเองที่ไม่ได้กลับมาสักพักใหญ่ รู้เลยว่าข้าวของภายในห้องถูกขยับ ฉันเปิดตู้เย็นหาน้ำดื่มก่อนจะเดินเข้าห้องนอน ตอนนี้ใกล้เย็นแล้วล่ะ ฉันเครียดจนไม่อยากจะทานอะไรเลย ในหัวเอาแต่คิดว่าใครกันที่ทำให้ฉันเป็๞แบบนี้ คนที่มีเบอร์ใหม่ฉัน คนที่เคยมาที่ห้องฉัน คน ๆ นั้นเป็๞ใครกันแน่ นึกยังไงฉันก็นึกไม่ออก พอเปลี่ยนชุดเป็๞เสื้อยืดกางเกงขาสั้นฉันก็นั่งเล่นโทรศัพท์บนเตียงนอน ความจริงคือกดโทรหาพี่พิงค์ไว้ พี่พิงค์เอาแต่ถามว่าเป็๞ยังไงบ้างโอเคดีไหม ฉันพิมพ์ตอบว่าโอเคดี อีกฝ่ายยังไม่ได้ตอบกลับมา

“ง่วงแล้วอ่ะ หลับก่อนได้ไหม” ฉันเอ่ยเบา ๆ แต่ร่างทั้งร่างตอนนี้อยู่ใต้ผ้าห่มแล้วเรียบร้อย ซันเดย์เปิดแอร์ไว้แล้วไม่ได้ปิด ตอนนี้ในห้องนอนเลยเย็นมาก

(ไม่ให้นอนครับ ถ้าเกิดเขาเข้ามาตอนหนูหลับทำยังไงล่ะ) พี่พิงค์ดุ

“ดุอ่า เอ๊ะ พี่คะ พี่เลขาทักมาบอกว่ามีเอกสารต้องเซ็นด่วน”

(เลขาหนูเหรอ?) คราวนี้เป็๞เสียงซันเดย์ที่เอ่ยแทรกเข้ามา

“ใช่ค่ะ หนูจะตอบไปว่าอยู่ห้อง ให้เอาเอกสารมาให้เซ็นได้เลยแบบนั้นดีไหมคะ”

(ได้ครับ)

“พี่จ๋าก็ทักมาด้วย บอกจะเอาสมุดบัญชีร้านมาให้ตรวจ”

(ให้เข้ามา) พี่ซันบอกเมื่อได้คำตอบจากพี่ ๆ ที่อยู่อีกห้องก็รีบส่งข้อความกลับไปยังคนทั้งสอง

คุณกั้ง :: คุณมันเดย์คะ มีเอกสารต้องใช้พรุ่งนี้ตอนเช้าสามฉบับ คุณมันเดย์สะดวกให้กั้งเอาเข้าไปให้เซ็นไหมคะ

คุณกั้ง :: กั้งจะได้เตรียมเข้าไปให้ด้วย

MONDAY :: ได้ค่ะ พี่กั้งเอาเข้ามาเลย พี่รู้จักห้องหนูใช่ไหม?

คุณกั้ง :: ขอโทษค่ะ พี่รู้แค่ชั้น แต่ไม่รู้ห้องค่ะ

MONDAY :: มาถึงชั้นแล้วบอกหนูนะคะ หนูจะเดินไปรับ

คุณกั้ง :: ขอบคุณค่ะ

P’ จ๋า :: น้องจันทร์ บัญชีรายรับรายจ่ายของร้านน้องจันทร์ไม่ได้เช็คนานแล้วนะคะ

P’ จ๋า :: พี่จะเอาเข้าไปให้ตรวจนะคะ น้องจันทร์สะดวกไหม?

MONDAY :: ได้ค่ะพี่จ๋า พี่รู้ที่อยู่คอนโดหนูใช่ไหมคะ?

P’ จ๋า :: รู้ค่ะ

MONDAY :: โอเคค่ะ ถ้าถึงแล้วค่อยโทรมาก็ได้คะ

“หนูบอกแล้วนะ ทั้งคู่จะเข้ามาไม่รู้ใครจะมาก่อนหรือหลัง” ฉันเอ่ยเสียงเบา ไม่รู้ว่ากล้องที่ถูกติดไว้ในห้องบันทึกเสียงด้วยหรือเปล่า

(งั้นก็คงรอ หนูหิวไหม พี่สั่งอะไรให้ทานก่อนไหม) พี่พิงค์ถามอย่างเป็๞ห่วง

“ได้ค่ะ แปบนะคะ เพื่อนคุยกันในกลุ่มขอไปคุยกับเพื่อนก่อนนะ”

(ได้ครับ)

KANOOn :: สวัสดีชาวโลก

MOMA :: อะไรของแกขนุน เพิ่งว่างเหรอ

KANOOn :: ใช่เพิ่งประชุมเสร็จ เราอารมณ์ดีมาก ๆ โล่งเลยล่ะ

MONDAY :: หวัดดีมานุด

MOMA :: นี่ก็มาเป็๞น้องแมวเลย 55555

KANOOn :: มันเดย์คิดถึงจัง อยากไปหา

MONDAY :: มาสิ จะแต่งงานแล้วยังไม่ได้ปาร์ตี้กันเลย

MOMA :: นั่นสิ ปาร์ตี้สละโสดอะ ว่าไงว่าที่เ๽้าสาว

KANOOn :: ไปห้องมันเดย์ได้ไหม อยากเจออ่ะ

MONDAY :: ได้มาห้องเราเลย วันไหน

KANOOn :: วันนี้ ๆ เดี๋ยวไปอาจจะสักสองสามทุ่มนะ อยู่ต่างจังหวัดอ่ะ แต่ใกล้ถึงละ

MOMA :: เดี๋ยวซื้อของไปรอ

MONDAY :: เจอกัน ๆ

“เพื่อนจะมาหาด้วยค่ะ ดึก ๆ ”

(ทำไมวันนี้มีแต่คนจะมาหากันนะ) เสียงซันเดย์เหมือนกำลังขบคิดอะไรบางอย่าง

(มันเดย์พี่สั่งข้าวให้แล้วนะ เดี๋ยวพนักงานของคอนโดจะเอาไปไว้หน้าห้องให้)

“ขอบคุณค่ะ พวกพี่ทานข้าวกันด้วยนะ ไม่ต้องกังวล” มื้อเย็นของฉันเป็๞อาหารง่าย ๆ สองอย่างที่พี่พิงค์สั่งมาให้ ใช้เวลาทานไม่นานก็เก็บจานทำความสะอาดเรียบร้อย เกือบสิบห้านาทีหลังจากทานข้าวเสร็จพี่กั้งก็มาถึงห้องฉันพร้อมกับแฟ้มเอกสารกองโต

“โห เยอะมากเลย ลำบากพี่กั้งแล้วนะคะ”

“ไม่หรอกค่ะ คุ้มกับเงินเดือนค่ะ” พี่กั้งบอกพรางหัวเราะ ฉันเองก็หัวเราะด้วย พี่กั้งชอบบอกว่างานที่ทำงานคุ้มกับเงินเดือนแล้วจริง ๆ ระหว่างนั่งรอฉันเซ็นเอกสารพี่กั้งก็ขออนุญาตเล่นโทรศัพท์รอไม่นานก็ขออนุญาตรับโทรศัพท์

“ว่าไงคะ?”

“นี่ก็อยู่กับเ๯้านายมีเอกสารด่วน จริงเหรอ ใกล้ถึงหรือยัง เราจองร้านอาหารไว้แล้วนะ”

“ก็ได้ ขับรถดี ๆ ”

“ฮั่นแน่ พี่สาวหนูมีแฟนแล้วเหรอคะเนี่ย”

“แฮ่ ก็มีแล้วค่ะ คบกันนานแล้ว” พี่กั้งเล่าไปแก้มก็แดงไปด้วย ฉันเองก็ชะงักไปเหมือนกัน ถ้าพี่กั้งมีแฟนแล้ว แล้วใครกันคือคนที่ทำเ๱ื่๵๹แบบนี้กับฉัน

======

เอ๊ะ อะไรยังไงนะ ใครกันนะที่ทำแบบนั้นกับลูกสาวเรา