Astral Beast Hunter (นักล่าอสูรดวงดาว)

        ตอนที่ 49 สร้างอุปกรณ์บทปลาย

        แอนดรูว์เลือกทิ้งตัวลงนอนบนพื้นข้างโต๊ะเครื่องมือ เขาหลับพักผ่อนทันทีแบบไม่คิดถึงเรื่องความสบาย

        ขณะแอนดรูว์นอนหลับพักผ่อนโมบิทได้ทำทุกอย่างตามคำสั่งแอนดรูว์ทั้งหมด เริ่มจากสั่งชีวจักรกลสีม่วงให้ออกไปด้านนอกและส่งคำสั่งไปยังคลังทรัพยากรให้ส่งทรัพยากรระดับสูงเข้ามาซึ่งรายการทั้งหมดโมบิทลิสต์รายชื่อไว้ตรงตามความต้องการของแอนดรูว์

        ต่อจากนั้นโมบิทคัดเลือกขนสีแดงเงางามมาจากอสูรดวงดาวระดับเอ ที่มีชื่อว่า หมาป่าอัคนีมาสร้างเป็นเชือกเส้นเล็กยาวหนึ่งเมตร วิธีการสร้างเชือกเส้นนี้มีการใช้วัสดุพิเศษเสริมเข้าไปเพื่อช่วยเพิ่มความคงทนในระดับหนึ่ง

        พอเชือกถูกส่งเข้ามาด้านในโดยชีวจักรกลสีม่วงตัวหนึ่งชีวจักรกลสีม่วงเดินตรงเข้ามาร้อยเชือกตรงด้ามจับของปลอกกระบี่ก่อนเหลือส่วนหนึ่งไว้ร้อยเป็นพู่กระบี่ที่ดูเข้ากัน

        หลังเสร็จสิ้นหน้าที่ชีวจักรกลสีม่วงได้เดินออกไปด้านนอกคล้ายเป็นคำสั่งของโมบิทไม่ให้รบกวนการพักผ่อนของแอนดรูว์

        สามชั่วโมงต่อมา

        ยานขนส่งเข้ามาด้านในแบบไร้เสียงก่อนชีวจักรกลสีม่วงทั้งสิบตัวจะเขามาช่วยกันขนย้ายวัตถุดิบ ไม่ว่าจะเกล็ดมังกรแผ่นหนังอสูรดวงดาวบางชนิด ผลึกแร่แวววาว หลอดสสาร ฯลฯ ลงจากยานขนส่งอย่างแผ่วเบาจนแทบไม่เกิดเสียงกระทบกันของวัตถุ

        หลังขนวัตถุดิบลงมาเสร็จชีวจักรกลทั้งสิบตัวได้เดินไปยกแกนกลางดวงดาวสีฟ้าที่แอนดรูว์ไม่ได้ใช้ขึ้นยานขนส่งตามด้วยวัตถุดิบอีกสามสิบชนิดที่เหลืออยู่บางส่วน ด้านในจึงเหลือเพียงวัสดุจำเป็นตามความต้องการของแอนดรูว์

        เมื่อยานขนส่งออกไปชีวจักรกลทั้งสิบตัวก็ออกไปด้านนอกด้วยเช่นกันข้างในจึงมีเพียงเสียงของอุณหภูมิในเตาหลอม แผ่วเบาออกมาเป็นระยะ ๆ เท่านั้น

        .

        .

        .

        ณสถานที่ทดสอบภายในฐานหลัก

        ด้านในถูกแบ่งเป็นสองพื้นที่คือรอบนอกและจุดทดสอบ  เริ่มจากจุดทดสอบที่เป็นพื้นที่กว้างสุด กินพื้นที่กว่าเก้าในสิบมีม่านพลังคุ้มกันถึงสามชั้น ข้างในประกอบด้วยเทคโนโลยีเสมือนจริง ที่จะสร้างสิ่งเสมือนจากฐานข้อมูลของระบบนอกจากนี้ยังมีระบบซ่อมแซมตัวเองในกรณีเกิดความเสียหายพร้อมกับทีมชีวจักรกลซ่อมบำรุง

        ส่วนรอบนอกเป็นพื้นที่ใช้สำหรับเฝ้าจับตาดูคนที่อยู่ด้านในแบ่งเป็นสองมุมย่อย มุมหนึ่งเป็นพื้นที่ควบคุมจุดทดสอบอีกมุมเป็นพื้นที่สำหรับใช้นั่งดูผู้ที่อยู่ด้านในจุดทดสอบ

        ในเวลานี้เดวิดกำลังจับตามองวิเวียนพร้อมกับบันทึกข้อมูลผลทดสอบเข้าสู่ระบบ

        “ผลประเมินพละกำลังร่างกายมากกว่าอสูรดวงดาวระดับ S ผ่าน” เดวิดบันทึกข้อมูลขณะมองวิเวียนใช้หมัดเพียงหมัดเดียวทำลายแผ่นเหล็กสีดำหนาสามเมตรสูงสิบเมตรจนเกิดรูโบ๋ขนาดใหญ่ตรงด้านล่าง

        “ต่อไปเป็นการประเมินความเร็วจับอสูรลมกรด ห้ามใช้ความสามารถให้ใช้แค่พลังกายอย่างเดียว” เดวิดพูดจบด้านในจุดทดสอบได้เปลี่ยนไปเป็นทะเลทรายสุดลูกหูลูกตา มีอสูรขนสีเขียวหน้าตาดุร้ายตัวหนึ่งขนาดเพียงสามสิบเซนติเมตร มันเป็นสัตว์สี่ขามีปีกขนาดเล็กอยู่ด้านหลังและหางสองหาง กำลังนั่งเกาหลังอย่างเพลิดเพลิน

        อสูรลมกรดมองวิเวียนเหมือนไม่เห็นเธออยู่ในสายตาแต่พอวิเวียนเริ่มเคลื่อนไหวเข้าหามัน ทรายบนพื้นพลันกระจายกลายเป็นฝุ่นฟุ้งพร้อมกับเงาสีเขียวเคลื่อนไหวห่างออกไป

        พรึบ!

        ร่างวิเวียนหายไปจากจุดเดิมเธอพุ่งเข้าอสูรลมกรดอีกครั้งด้วยความเร็วมากกว่าเดิมหลายเท่า

        อสูรลมกรดเห็นว่ามีอันตรายมันจึงใช้ความสามารถด้านความเร็วพุ่งออกไปทีเดียวหลายร้อยเมตร ทำให้เกิดการไล่จับในทะเลทรายที่สร้างฝุ่นฟุ้งกระจายไปทุกหนทุกแห่ง

        “ความเร็วช้ากว่าอสูรลมกรดจัดให้อยู่ในระดับ A- สูงกว่ามาตรฐานระดับ B ผ่าน” เดวิดบันทึกข้อมูลต่อเนื่องขณะมองจุดทดสอบที่มีเส้นแสงสีขาวไล่ตามเส้นแสงสีเขียวผ่านฝุ่นที่ฟุ้งกระจายอยู่เหนือทะเลทราย

        ผ่านไปประมาณยี่สิบสองนาที

        เดวิดบันทึกข้อมูลอีกครั้งเพราะวิเวียนสามารถจับอสูรลมกรดได้แล้ว แต่ว่าสภาพของมันกลายเป็นเศษเนื้อในฝ่ามือเธอ

        ความอดทนอยู่ในระดับสูงผ่าน

        ความมุมานะพยายาม ผ่าน

        จดจ่ออยู่กับเป้าหมายจนประสบผลสำเร็จผ่าน

        ความโหดร้าย ผ่าน

        สังหารเป้าหมายเมื่อได้โอกาสผ่าน

        ถนอมซากศพ ปรับปรุง

        “ต่อไปจะเริ่มการทดสอบที่สามเผชิญกับความสิ้นหวัง” สิ้นเสียงเดวิด ทุกอย่างในจุดทดสอบได้เปลี่ยนไปอีกครั้ง

        .

        .

        .

        กลับมาทางด้านแอนดรูว์

        หลังจากแอนดรูว์นอนหลับพักผ่อนอยู่นานถึงสิบแปดชั่วโมง เขาได้ลืมตาตื่นขึ้นมา

        สิ่งแรกที่แอนดรูว์ทำคือลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจสองสามครั้งแล้วมองไปยังโต๊ะอุปกรณ์ เขาจึงเห็นว่ากระบี่ของเขาได้ถูกตกแต่งเสร็จเรียบร้อย

        ‘ไม่เลวดูเข้ากับสีดำอย่างที่คิด แต่ไม่คิดว่าจะถักพู่กระบี่เป็นสัญลักษณ์มงคลของยุคโบราณ’แอนดรูว์คิดในใจ เขาไม่มีความคิดทดสอบกระบี่ในช่วงเวลานี้เพราะเขาเริ่มกวาดสายตาไปทั่วห้อง แล้วพบว่าวัตถุดิบสำหรับสร้างเกราะถูกเตรียมพร้อมไว้ล่วงหน้าเหลือแค่ลงมือทำ

        “โมบิทฉายภาพร่างกายฉันไว้หน่อย” แอนดรูว์พูดจบ เขาเริ่มลงมือออกแบบชุดเกราะอย่างรวดเร็วเหมือนเขาคิดมันเอาไว้ล่วงหน้า พลางสลับมองร่างเขาที่ถูกฉายอยู่ด้านข้างเป็นระยะ

        ‘โครงสร้างภายในให้เป็นรูปแบบนาโน เหมาะสำหรับการเคลื่อนไหวแบบอิสระตัวชุดต้องครอบคลุมร่างกายตั้งแต่หัวจรดเท้าเพิ่มนาโนแมชชีนเข้าไปเพื่อช่วยให้มีความสามารถในการกรองอากาศใส่ระบบพื้นฐานเข้าไปด้วย’

        ระหว่างแอนดรูว์ออกแบบชุดเกราะเขาสร้างตัวอย่างซ้อนทับบนร่างเขาในภาพฉาย ก่อนจะค่อย ๆปรับเปลี่ยนรูปแบบชุดเกราะและเติมแต่งส่วนภายนอกที่เป็นเกราะป้องกัน

        ‘ออกแบบเบื้องต้นประมาณนี้พอลองหาวัตถุดิบเปรียบเทียบใส่ ค่อยแก้ไขครั้งสุดท้าย’ แอนดรูว์เริ่มปรับสัดส่วนชุดเกราะตามวัตถุดิบเขาใช้เวลาอยู่หลายชั่วโมงถึงเริ่มปรับเปลี่ยนภายนอกเกราะที่เรียบง่ายให้มีรูปร่างแปลกตาไป

        ‘ภายในเป็นรูปแบบนาโนมีตัวดูดซับแรงกระแทกอยู่ตรงกลางระหว่างเกราะภายนอกที่ใช้เกล็ดมังกรเป็นวัตถุดิบหลัก’

        หกชั่วโมงผ่านไป

        ในที่สุดแอนดรูว์ก็ออกแบบชุดเกราะที่เขาต้องการสำเร็จมันเป็นชุดเกราะสีแดงแซมดำ มีส่วนหัวคล้ายหมวกอัศวินล้ำยุคตั้งแต่คอลงไปตัวชุดเหมือนถูกซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ตรงข้อต่อมีลักษณะพิเศษ มองดูรวม ๆอาจเหมือนอบิสสูทห้าส่วนส่วนที่แตกต่างอีกห้าส่วนเป็นลักษณะของผืนผิวชุดเกราะบางจุดมีรอยของข้อพับคล้ายช่องว่างระหว่างเกล็ดสัตว์เลื้อยคลานและไม่ดูน่าเกลียดน่ากลัว

        ‘รูปลักษณ์ไม่แย่เท่าไหร่ถือว่าดูดี ตัวชุดทนทานต่อแรงกระแทก การตัดเฉือนและลดความเสียหายต่อสภาพอากาศกัดกร่อนคงต้องเพิ่มการซ่อมแซมตัวเองระดับสูงและรูปแบบการใช้งานกับการพกพาที่สะดวก’แอนดรูว์มีความคิดให้ชุดเกราะชุดนี้เหมือนชุดเกราะฉุกเฉินแต่เปลี่ยนให้มันอยู่ในรูปแบบที่พกพาไปไหนมาไหนได้ พร้อมใช้งานตลอดเวลา

        “โมบิท เตรียมเซลล์จำลองที่คล้ายอบิสสูทที่สุดมาวิเคราะห์ชุดเกราะและหาวิธีทำให้อยู่ในรูปแบบเครื่องประดับหรืออะไรก็ได้ที่พกพาสะดวกสั่งการชีวจักรกลทุกตัวให้หลอมวัตถุดิบตามที่ฉันกำลังจะบอก...”

        “รับทราบจะรีบดำเนินการให้รวดเร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้” โมบิทตอบรับคำสั่งของแอนดรูว์

        นับตั้งแต่วินาทีนั้นด้านในจึงเกิดความวุ่นวายและเสียงดังเป็นจังหวะของการเปลี่ยนรูปวัตถุดิบ

        สามวันผ่านไป

        วัตถุดิบทั้งหมดได้ถูกเปลี่ยนรูปเป็นชิ้นส่วนแยกย่อยของชุดเกราะนับพันชิ้นโดยมีชิ้นใหญ่ที่สุดคือตัวนาโนที่เป็นชุดด้านใน ซึ่งมันถูกโมบิทดัดแปลง แต่งเติมด้วยยีนที่คล้ายคลึงกับอบิสสูทหากประกอบครบชุดมันจะกลายเป็นชุดเกราะชีวภาพ ที่สามารถกลายเป็นกำไลข้อมือได้

        แอนดรูว์ลงมือประกอบชิ้นส่วนด้วยตัวเองเขาใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วโมง ชุดเกราะก็ถูกประกอบขึ้นมาเหมือนกับที่เขาคิดเอาไว้

        ทว่า! มันมีความแตกต่างอยู่เล็กน้อยเป็นผลจากการใช้เซลล์จำลองในการวิจัยเข้ามาผสมผสานมันจึงเป็นเหมือนชุดเกราะมีชีวิต ที่ไม่ต้องสวมใส่ก็สามารถเคลื่อนไหวเองได้แม้จะต้องควบคุมหรือป้อนคำสั่ง

        “รายงานชุดเกราะต้องใช้เวลาปรับตัวและผสานรวมทุกส่วนให้กลายเป็นเนื้อเดียวกันจึงจะสามารถเข้าสู่รูปแบบพกพา ระยะเวลาปรับตัว สิบสองชั่วโมงคำเตือนชุดเกราะจำเป็นต้องใช้พลังงานมหาศาล” เสียงโมบิทดังขึ้นหลังแอนดรูว์ประกอบชุดเกราะเสร็จไปประมาณห้านาที

        “ใช้พลังงานสสารมืดตรงปลอกแขนนั้นมันเล็กนิดเดียวจะใส่ได้ยังไง” แอนดรูว์เกิดความสงสัยฉับพลันโมบิทได้ส่งข้อมูลพร้อมกับอธิบายให้เขาฟัง

        “รายงานจุดตรงปลอกแขนเป็นเพียงการปรับรูปแบบให้ทนต่อการรับแรงกระแทก...

        ...จุดใส่พลังงานในชุดไม่มีเนื่องจากพลังงานสสารมืดถูกพัฒนาขึ้นไปอีกระดับสามารถกักเก็บพลังงานเข้าไปในผลึกแบบพิเศษ มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางหนึ่งมิลลิเมตรประสิทธิภาพเท่ากับพลังงานสสารมืดหนึ่งแท่ง...

        ...รูปแบบชุดเป็นเกราะชีวภาพแบบพิเศษจึงดูดซับผลึกสสารมืดได้โดยตรง โฮสสามารถพกพาผลึกสสารมืดติดตัวไปได้สะดวกและปลอดภัยด้วยกล่องบรรจุขนาดสองคูณหนึ่งนิ้ว”

        “งั้นก็ดีถือว่ามีประโยชน์” แอนดรูว์ชื่นชมพลางนึกคิดว่ามีอะไรอีกที่เขายังไม่ได้รู้ทำให้เขาต้องสั่งโมบิท

        “ส่งข้อมูลจำเป็นเพิ่มเติมที่ฉันไม่รู้มาระหว่างฉันรอชุดเกราะด้วย”

        “รับทราบ”

        เวลาผ่านไปจนครบกำหนดระยะเวลาปรับตัวของชุดเกราะ

        ตอนนี้ชุดเกราะชีวภาพที่พึ่งถูกสร้างเสร็จไม่ถึงสองวันกำลังขยับตามการเคลื่อนไหวของแอนดรูว์เป็นในช่วงเวลาที่ชุดเกราะปรับตัวแอนดรูว์ป้อนพลังงานสสารมืดพร้อมกับเลือดเขาลงไปในชุดเกราะ ให้มันเป็นเหมือนส่วนหนึ่งของร่างกายเขา

        ปัจจุบันแอนดรูว์จึงควบคุมชุดเกราะได้ดั่งใจตามความต้องของเขา ไม่ว่าจะทดสอบให้มันกลายเป็นเกราะปกคลุมร่างกาย หรือแยกตัวมันรวดเร็วไม่ต่างจากการควบคุมหยดน้ำเพราะชุดเกราะมันเหมือนของเหลวที่กลายมาเป็นชุดเกราะต่อให้เป็นสิ่งมีชีวิตเผ่าพันธุ์ใดก็ไม่มีทางคิดว่าชุดเกราะชีวภาพนี้หลายส่วนมันสร้างมาจากการหลอมและขึ้นรูปแบบปกติแตกต่างตรงใช้เซลล์สังเคราะห์จากการวิจัย นาโนแมชชีนและพลังงานมหาศาลเทียบเท่าดวงดาวขนาดเล็กหนึ่งดวงประกอบในการสร้าง

        “เสียเวลาไปสิบวันไม่ถือว่าเสียเวลาเปล่า ทุกอย่างมันรวดเร็วและดีเกินกว่าตัวเราคิดเอาไว้อาวุธกับชุดเกราะที่ใช้ได้ไม่ต่างจากแขนขา ของหายากแบบนี้ ปกติใช้เวลานานโข”แอนดรูว์พึมพำ น้ำเสียงเขาแสดงให้เห็นถึงความดีใจอย่างปิดเอาไว้ไม่อยู่

        ‘ลองเก็บให้อยู่ในรูปแบบพกพา’แอนดรูว์คิดพร้อมกับยื่นมือไปหาชุดเกราะด้วยความคิดเขาที่เชื่อมโยงกับนาโนแมชชีนในชุดเกราะมันสั่งให้เซลล์ใช้ลักษณะพิเศษเพื่อเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นของเหลวไหลมารวมตัวกันบนข้อมือขวา กลายเป็นกำไลสีแดง มีเส้นสีดำพาดอยู่ตรงกลาง