แอ็ดดดดด
หลังสิ้นเสียงเปิดประตู พลอยเดินออกมาจากห้องสอบ เห็นฟ้าใสนั่งมองฝนอยู่ ก็พูดขึ้น“ออกจากห้องสอบเร็วอย่างนี้ ทำได้หมดเลยใช่ปะ”
“พอทำได้” ฟ้าใสตอบ
“พูดแบบนี้อีกละ พอคะแนนออก ก็ได้เกือบเต็มตลอด”
ฟ้าใส หัวเราะ พร้อมกับสีหน้าและแววตาที่มีความสุขราวกับพึ่งได้รับรางวัลนางสาวไทย “ส่วนใหญ่ ทำได้ ข้อที่ทำไม่ได้ก็เดาเอา”
พลอย มีสีหน้าประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด “เดา ?? ยังไงให้ตอบถูกละ” พลอยกล่าวด้วยความสงสัย
“ไม่บอกจ๊ะ มันเป็ความลับ” ฟ้าใสกล่าว
“บอกหน่อยน้าาาา” พลอยพูดด้วยนํ้าเสียงที่อ้อนวอน
“ก็ได้ๆ คือเราเว้นข้อที่ทำไม่ได้แล้วทำข้อที่ทำได้หรือพอทำได้ก่อน จากนั้นกลับมาดูข้อที่ทำไม่ได้ ถ้าทำไม่ได้อีก ก็ลองนับข้อปรนัยดู ว่าข้อไหนเรากากบาทน้อยสุด ก็เลือกดิ่งข้อที่กากบาทน้อยสุด”
“ทำไมเลือกดิ่งข้อที่กากบาทน้อยที่สุดละ” พลอยสงสัย
ฟ้าใส : เพราะมันมีโอกาสตอบถูกมากที่สุดไง คืออาจารย์ที่เรียนพิเศษ เขาแนะนำมา เขาเล่าให้ฟังประมาณว่า ในอดีต การสอบระดับประเทศ มีคนที่ทำข้อสอบไม่ได้แต่ได้คะแนนเยอะ เพราะเขาโชคดี เขาเลือกดิ่งข้อ ขอไข่ ซึ่งคนออกข้อสอบ ก็ชอบข้อ ขอไข่ เหมือนกัน เลยให้ข้อ ขอไข่ เป็คำตอบมากที่สุด นั้นทำให้เกิดการประชุมเกี่ยวกับการออกข้อสอบ จึงมีการปรับปรุง ให้ข้อสอบปรนัยแต่ละตัวเลือก มีคะแนนเฉลี่ยเท่ากัน การดิ่งข้อที่เลือกน้อยที่สุด มีโอกาสได้คะแนนมากที่สุด
“อย่างนี้นี่เอง” พลอยตอบ
ในระหว่างนั้นก็มีเสียงชายหนุ่ม ผู้มีนำ้เสียงเริ่มแตกเนื้อหนุ่ม พูดแทรกขึ้น “เอาแล้ว คู่นี้ หวานกันอีกแล้ว”
ทั้งฟ้าใส และ พลอย หันไปทางเสียงนั้นอย่างพร้อมเพียงกัน “พวกมึง 2 ตัวอีกละ ไอ้ฟรอย ไอ้ปลาย” พลอยกล่าว ด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว.
**ย้อนกลับไปในวันวาน ฟ้าใส พลอย ฟรอย ปลาย ทั้ง 4 คน รู้จักกันั้แ่ ป.4 เพราะอยู่ห้องเดียวกัน และอยู่ห้องเดียวกันตลอด จนขึ้น ม.ปลาย ฟ้าใส กับ พลอย เลือกเรียนสายวิทย์-คณิต ส่วนฟรอย กับ ปลาย เลือกเรียนสายศิลป์คำนวณ จึงไม่ได้เรียนห้องเดียวกัน เหมือนแต่ก่อน**
พลอยกล่าว “เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ” พร้อมเดินไปหา ฟรอย กับ ปลาย ที่กำลังเก็บอุปกรณ์เครื่องเขียนใส่ในกระเป๋าเป้
ฟ้าใสก็พูดแทรกขึ้น ว่า “เราเป็เพื่อนกันครับ”
ฟรอย กับ ปลาย ก็มองหน้ากันพร้อมอมยิ้ม และะโ “ดีใจด้วยที่ฟ้าใสกับพลอยคบกัน” จากนั้นทั้งคู่ก็เตรียมวิ่ง เพราะรู้ว่า พลอย จะกระทืบพวกเขาแน่ เพียงไม่กี่อึดใจ พลอยก็ปากล่องดินสอ พร้อมวิ่งอย่างไม่ห่วงกระโปรงจะเปิดหรือไม่ ฟรอย และ ปลายก็รีบวิ่งหนี ไปทางบันได พลอยวิ่งตามลงบันไดไม้สักไป พวกเขาวิ่งไปบนพื้นไม้สักลื่นๆเพราะมีละอองนำ้ฝนกระเด็นเข้ามา
เปรี้ยง เสียงฟ้าร้องคำรณ ทำให้ฟ้าใส ที่กำลังนั่งรอเพื่อนอยู่หน้าห้องใ จนเอามือทั้งสองข้างมาอุดหูไว้ ฟ้าใสเห็น เงาผู้หญิงเดินมาทางประตู
แอ็ดดดด สาวสวย ผิวขาวราวกับไข่มุก กำลังเดินออกมาจากห้องสอบ นั่นคือ ...เจนนี่
เจนนี่ เปิดประตูออกจากห้องสอบอย่างช้าๆแล้วค่อยๆปิดมันลง พร้อมบ่นพึมพำเบาๆ ฟ้าใสที่นั่งอยู่ตรงนั้น พอจับใจความประมาณ เฮ้ยย.... เสียดาย น่าจะอ่านหนังสือมากกว่านี้
“อย่าคิดมาก มันผ่านไปแล้ว ไปกินหมูกระทะแก้เครียดกันดีกว่า” ฟ้าใสพูดเพื่อปลอบใจเพื่อนใหม่ของเธอ เนื่องจาก เจนนี่ ย้ายโรงเรียนมาตอนม.6
เจนนี่ พรางยิ้มที่มุมปาก แต่แววตา แสดงถึงความกังวล เพราะเจนนี่อยากเรียนหมอ เหมือนคุณพ่อ คุณแม่ เพื่อให้ท่านภูมิใจในตัวเธอ ดังนั้นต้องทำคะแนนให้ได้มากๆ เพื่อให้สอบติดหมอได้ง่ายขึ้น
เจนนี่เปิดซิปกระเป๋า เก็บปากกานำ้เงินไว้ในนั้น ปิดซิปกระเป๋า
ฟ้าใส และเจนนี่ นั่งอยู่หน้าห้องสอบเพื่อรอแก๊งเพื่อนสาวคนอื่นๆที่กำลังทำข้อสอบอยู่ในห้อง
“เอ๋ย ปรนัยข้อ 9 แกตอบอะไรอะ”เจนนี่เอ๋ยขึ้น
“ตอบ ข้อ กอไก่” ฟ้าใสตอบด้วยความมั่นใจ
“ตอบเหมือนกันเลย ตอนแรกลังเลระหว่างข้อ ก กับ ข้อ ง”
“ข้อนี้กำกวมมาก บังเอิญตอนอ่านหนังสือเจอพอดี เลยตอบได้”
แหะๆ เสียงหอบของพลอย ที่กำลังเดินมาทางนี้ “ฟรอย กับ ปลาย วิ่งเร็วชะมัด”
“ไปไหนแล้วอะ” ฟ้าใสถาม
“ขี่มอเตอร์ไซค์ออกนอกโรงเรียนไป” พลอยตอบด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยล้า
“ฝนตกหนักอย่างนี้ ขี่มอเตอร์ไซค์มันอันตรายมาก” ฟ้าใสเอ่ย
“นั้นดิ” เจนนี่กล่าว
.
.
.
.
.
30 นาที ต่อมา ฟ้าใส พลอย เจนนี่ บัว กิ๊บ มิ้น และใบเฟิร์นตกลงกันจะไปกินหมูกระทะ หลังจากการสอบเสร็จสิ้น แต่ฝนตกหนัก ไม่หยุดตกเร็วๆนี้อย่างแน่นอน พวกเธอจึงตัดสินใจวิ่งฝ่าสายฝนไปให้ถึงป้ายรถเมล์ ที่ตั้งอยู่หน้าโรงเรียน เพื่อนั่งรถประจำทางเดินทางไปยังร้านหมูกระทะ
หน้าโรงเรียนมีถนนขนาดใหญ่ มีช่องจราจร 4 เลน เกาะกลางถนนมีทั้งหญ้าและต้นไม้สีเขียวขจี ฝั่งตรงข้ามโรงเรียนเป็มหาวิทยาลัย ถ้าหันหน้าเข้าโรงเรียน ทางขวามือเป็สนามม้า ทางซ้ายมือเป็ 3 แยกไฟแดง
ณ ป้ายรถเมล์
“รอนานละ รถเมล์ยังไม่มาเลย ไปแท็กซี่ดีกว่าไหม ประหยัดเวลาถ้าหารกัน 7 คน ราคาแทบไม่ต่างจากนั่งรถเมล์เลย” เฟิร์ส กล่าว
พลอยพยักหน้าและกล่าว “คิดเหมือนกันเลย”
ฟ้าใสกำลังยืนกอดอก เพราะความหนาว ถึงยืนอยู่ใต้หลังคาของป้ายรถประจำทางก็มีกระแสลบแรงพัดพาละอองฝนเข้ามาใต้หลังคาโดนผู้คนที่กำลังรอรถประจำทาง
“สนามม้าถูกทุบทิ้งจริงหรือป่าว” ฟ้าใสเอ่ยขึ้น
“จริง” เจนนี่ตอบ
“เปลี่ยนเป็อะไร” ฟ้าใสถาม
“น่าจะสวนสาธารณะ” เจนนี่ตอบ
“แล้วกีฬาสีจะจัดยังไงเนี่ย” ฟ้าใสกล่าว
“จัดในโรงเรียนละ” เจนนี่ตอบ
“ทุกคนรถเมล์มาแล้ว” กิ๊บพูดแทรกขึ้นพร้อมชี้นิ้วไปที่ 3 แยกไฟแดง รถประจำทางจอดติดไฟแดงอยู่
จากนั้นไม่กี่อึดใจ ไฟจราจรก็เปลี่ยนเป็สีเขียว รถประจำทางกำลังขับมา กิ๊บโบกมือให้คนขับรถเมล์เห็น
ทั้ง 7 คน ขึ้นรถเมล์ไปด้วยความหนาวเย็นจากนำ้ฝน
ณ ร้านหมูกระทะ ทั้ง 7 คน ยังไม่ทันเข้าไปในร้าน มีกลิ่นหอมๆของเนื้อหมู เนื้อไก่ ที่กำลังสุก ลอยมาเตะปลายจมูก พวกเขาไม่รอช้า รีบเข้าไปจับจองโต๊ะไม้สี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ ที่ตั้งอยู่กลางร้าน เป็ร้านขนาดกลาง ไม่ใหญ่ ไม่เล็ก มีโต๊ะอยู่ประมาณ 10-13 เพดานติดท่อและตัวดูดควันออกไปนอกร้าน มีที่จอดรถเล็กๆอยู่หลังร้าน วันนี้ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นักเรียน คงเพราะพึงสอบเสร็จเหมือนกัน
หญิงชรา ร่างท้วม ส่วนสูงประมาณ 160 ซม. ผูกผ้ากันเปื้อนสีขาว ใส่ถุงมือพลาสติก ใส่หมวกคลุมผมสีขาว กำลังเดินถือถาดเนื้อไก่ราดซอส นำไปวางที่หน้าร้าน เธอสั่งให้หลานชายไปต้อนรับลูกค้าที่เข้ามาใหม่
“มากี่ท่านครับ”
“7 ค่ะ รบกวนขอตั้งกระทะ 3 ใบนะค่ะ”
“ครับ คุณลูกค้า”
ระหว่างที่ทุกคนย่างและกำลังกินหมูกระทะอย่างเอร็ดอร่อย ฟ้าใส ก็สังเกตเห็น ชายหนุ่ม ผมสีน้ำตาลเข้ม จนเกือบดำ ใส่ชุดนักเรียนชาย เสื้อขาวที่ชุ่มไปด้วยนํ้าฝน กางเกงสีกรมท่า เขายืนตากฝนที่โปรยปรายลงมาราวกับลูกธนู
“เหม่อลอยอะไรอะ” พลอยพูดขึ้นพร้อมหันไปมองที่หน้าร้าน พบชายหนุ่มยืนตากฝนอยู่
“ชอบเขาเหรอ” พลอยถาม
“ป่าว แค่สงสัย ทำไมเขาไปยืนตากฝนอะ”
“คิดว่าตัวเองเป็พระเอก MV มั่ง 555” พลอยพูดพรางขำๆ
เพื่อนคนอื่นๆ ก็หันไปมองชายผู้นี้ตาม พร้อมขำ และบอกพร้อมกัน “ไปขอเบอร์เขาดิ”
ฟ้าใส ปฏิเสธอย่างรวดเร็ว “เขาดูเศร้าๆ เหมือนกำลังร้องไห้อยู่”
“เหมือนร้องไห้จริงละ แต่ถ้าร้องไห้กลางสายฝน ก็ไม่มีใครเห็นนํ้าตานิ” บัวกล่าว
ซูซู่ๆ ซูซู่ๆ เสียงเนื้อวัวที่กำลังย่างอยู่ก็ดังขึ้นราวกับเป็การให้กำลังใจ สู้ๆ
ฟ้าใส จ้องมองชายผู้นี้เหมือนเธอโดนมนต์สะกดจิตเธอ รู้สึกเหมือนจะรู้จัก มีความคุ้นเคยกับชายแปลกหน้าคนนี้ ทั้งที่ไม่รู้จักกันมาก่อน
ทันใดนั้นเองก็มีเสียงชายหนุ่มดังขึ้น
“อ้าว บังเอิญจังเลย มากินร้านเดียวกันนี้” ฟรอยเดินมาทักทายเพื่อนเก่า
ฟ้าใส กล่าว “แถวโรงเรียนมีร้านหมูกระทะร้านเดียวจะเจอกันก็ไม่แปลก แล้วปลายไม่ได้มาด้วยกันเหรอ”
“ไปจอดรถหลังร้าน บาย แล้วเจอกันวันสอบ GAT PAT”
เอ๋ย พูดถึงGAT PAT นี่ยังไม่รู้เลย เพื่อนๆอยากเรียนคณะอะไรกันบ้าง กิ๊บเอ่ยขึ้น
ฟ้าใส : การตลาดอะ จะได้ช่วยธุรกิจที่บ้าน
เจนนี่ : หมอ ไม่ก็ พยาบาล
พลอย : วิทยาศาสตร์การกีฬา
ใบเฟิร์น : ดุริยางคศิลป์
มิ้น : ศิลปศาสตร์
บัว : รัฐศาสตร์ เราจะเป็นายกหญิงให้ได้เลย เพราะนายกนะ ไม่ใช่เป็เพื่อให้ทุกคนยอมรับ แต่การที่ทุกคนยอมรับนะ ถึงได้เป็นายก
ฟ้าใส : .....
เจนนี่ : .....
พลอย : .....
ใบเฟิร์น : .....
กิ๊บ : .....
“หยุดเดียวนี้” มิ้นพูดด้วยนํ้าเสียงวิตกกังวลอย่างมาก คิ้วขมวด มือทั้งสองข้างปิดใบหน้าเอาไว้ ฮือๆๆ เราจะโดน JUMP ฟ้องไหมเนี่ย ยังไม่มีแฟน แถมฐานะทางบ้านก็ไม่ดี ถ้าโดนฟ้องติดคุกอย่างเดียว ฮือๆๆ
“เอ๋ย แล้วกิ๊บละ อยากเข้าคณะอะไร” พลอยเอ่ยขึ้น
“เกี่ยวกับวิทยาศาสตร์ อะ เราอยากดัดแปลง DNA มนุษย์ให้มีพลังวิเศษเหมือน X-MEN”
ทันใดนั้น มิ้นก็ะโแทรกขึ้น จนทุกคนในร้านหันมามอง “หยุดสักทีเถอะ ตายๆ ตายแน่ๆ จะโดนDisneyฟ้องไหนเนี่ย ไม่มมมมมม อ๊ากกกกกกก”
“โอ้ ไม่รู้จะตบมุกยังไงแล้ว” บัวกล่าว
ทุกคนในร้านก็ขำ จนมิ้นหน้าแดงไปอย่างกับลูกตำลึง
พลอยเดินถือจานเปล่าไปหน้าร้านแอบแฝงด้วยความอายนิๆ เพื่อหยิบเนื้อวัว ผักบุ้ง และเห็ดเข็มทอง ที่อยู่ในถาดมามากมายและเผื่อเพื่อนๆด้วย
“ต้องเก็บคะแนนให้ได้เยอะๆ ตอนสอบ O-net ได้คะแนนน้อย” เจนนี่กล่าวด้วยความกังวลใจ
“เหมือนกัน โดยเฉพาะคณิตยากมาก” พลอยกล่าว
“ใช่” เจนนี่ตอบอย่างรวดเร็ว
“อ้าว หมูที่วางอยู่ตรงนี้หายไปไหนอะ” พลอยพูดพร้อมชี้นิ้วไปบนกระทะ”
บัว : มัวแต่คุย เสร็จเราแล้ว 5555
ฟ้าใส วางเนื้อหมูดิบชิ้นใหญ่ บนกระทะ “เอาชิ้นนี้ไปแทนนะ”
“ขอบใจจ๊ะ” พลอยกล่าว
ทุกคนกินหมูกระทะอย่างเอร็ดอร่อย จนอิ่มและแยกย้ายกลับบ้าน
.
.
.
วันต่อมา เป็วันปิดเทอมวันแรก เพื่อนๆในกลุ่มนัดไปเที่ยวสวนสัตว์ แต่ฝนฟ้าไม่เป็ใจ เมฆก้อนใหญ่สีดำทมิฬ กำลังลอยมาทางนี้ พร้อมเสียงคำรามจากฟากฟ้า ตามมาด้วยหยาดนำ้ฝนเม็ดใหญ่ ทำให้ฟ้าใสที่กำลังเลือกชุดเดรสอยู่ในห้อง รู้สึกกังวล จึงเดินไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ข้างเตียงนอน ส่งข้อความหาเพื่อนในกลุ่ม We chat “จะเอายังไงกันดี ทริปนี้จะล่มไหนเนี่ย” เธอพิมพ์ข้อความในโทรศัพท์เครื่องเก่าที่ใส่เคสสีชมพูที่พ่อซื้อให้เป็ของขวัญวันเกิดเมื่อปีที่แล้ว ฟ้าใสเป็ผู้เปิดประเด็นของทริปเที่ยวสวนสัตว์ในวันนี้เพื่อถามความเห็นเพื่อนๆ
“รอก่อนไหม เดี๋ยวฝนน่าจะหยุด” พลอยพิมพ์ข้อความตอบในกลุ่มอย่างรวดเร็ว
ฟ้าใสเดินไปยืนดูฝนตกที่หน้าต่าง พร้อมความเสียใจ เพราะในใจลึกๆ เธอมีความรู้สึกว่าทริปนี้กำลังจะล่ม
ตื้อ... ตื้อ... เสียงข้อความตอบกลับ ดังมาจากโทรศัพท์ในมือ “ไม่หยุดง่ายๆเหรอ ดูท้องฟ้าสิ” บัวส่งข้อความตอบ
“เมื่อวานนี้เราดูรายการ พยากรอากาศ เขาบอกวันนี้พายุเข้า” เจนนี่ตอบ
“จบละทริปนี้ ล่มจนได้” ฟ้าใสตอบด้วยความรู้เสียใจเพราะเธอตั้งหน้าตั้งตารอวันนี้มานานมากกก
“ทุกคนว่ายังไง มาโหวตกัน จะเลื่อนไหม” เจนนี่กล่าว
ผลโหวตได้ข้อสรุปว่าทริปนี้เลื่อนไปอย่างไม่มีกำหนดเพราะหลังจากนี้ ไม่มีใครมีเวลาว่างตรงกัน ต่างคนต้องติวหนังสือ เรียนพิเศษ เพื่อเตรียมสอบ GAT PAT ในอีก 3 สัปดาห์ข้างหน้านี้
4K
