DAVERSORD : ผมไม่ได้อยากเกิดใหม่เป็นปิศาจ [ RATE R ]

ตอนที่ 37 : สิ่งที่เกิดขึ้นนอกเมือง

“อ้ากก!!” เสียงร้องของบรรดานักดาบดังโอดครวญอย่างต่อเนื่อง ผมเพิ่งฟันดาบใส่ชุดเกราะเบาของมันจนเเตกเเละเเทงสึบเข้ากลางลำตัวก่อนกระชากออกเเละหมุนตัวกลับมาข้างหลัง ก้มหัวเล็กน้อยหลบคมดาบของนักดาบอีกคนที่พุ่งเข้าใส่ ก่อนฟันตัดขวางเข้ากลางลำตัวผ่าทะลุชุดเกราะจนเป็นเเผลเหวอะ
“กะ เเก สมาคมต้องรู้เรื่องของเเก!”ทหารคนหนึ่งตะโกนขึ้น
“ถ้าพวกเเกตายหมดก็คงยากหน่อยนะ”ผมว่า เเทงดาบลงปักเข้ากลางลำคอของมันจนร่างที่นอนบนพื้นกระตุกเฮือกเเละเเน่นิ่งไป ก่อนเฉือนคมดาบออกข้างจนลำคอขาดเเหว่ง เลือกไหลทะลักเป็นแอ่งบนพื้นพรมสีเลือดหมู
ผมมองผลงานของตัวเองพลางหายใจหอบ พวกมันเกือบยี่สิบคนทำผมเหนื่อยใช่เล่น เหงื่อผมเเตกซ่กเเต่กลับรู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่อได้เห็นร่างเเละอวัยวะของพวกมันกระจายเกลื่อนอยู่ตามห้องอาหาร บนโต๊ะเเทนที่จะเป็นจานใส่อาหารอย่างดีกลับกลายเป็นเเขนบ้าง หัวบ้างที่วางเเทนที่ทำเอาโต๊ะโชกไปด้วยเลือด
“ถ้าบอกฉันว่าห้องของโปเต็นไปทางไหนฉันจะปรานีนายสักหน่อยเป็นไง”ผมเอ่ย มองทหารคนสุดท้ายที่ยืนถือดาบหันหน้าหาผม เนื้อตัวมันสั่นเทา ถึงจะแอบสงสารเเต่มันอยู่กับพวกเลวก็ช่วยไม่ได้
“ฉะ ฉันไม่รู้ ทหารอย่างฉันจะไปรู้ได้ไง..”คำตอบที่หลุดออกมาสั่นเครือ
“นั่นสินะ”ผมเอ่ยเสียงเรียบ เพียงเเค่นึก ดาบยาวในมือก็กลายเป็นคันธนู ผมยกขึ้นตั้งท่าเเละยิงลูกธนูเเสงออกไปด้วยความเร็ว ทะลุผ่านศีรษะของทหารตรงหน้าไปปักบนผนังด้านหลังอย่างสวยงาม ร่างตรงหน้าทิ้งล้มตึงลงไปนอนกับพื้นเหมือนคนอื่นๆ
'ต้องหาเองสิน่า' ผมบ่น ก่อนวิ่งออกมาจากห้อง ยิ่งไอ้บ้านพักนี่ประตูอย่างเยอะเเถมยังกว้างใหญ่ คงไม่เจอง่ายๆ แน่ เเต่ผมเดาว่าห้องสำคัญๆ คงอยู่ชั้นบน ก็เลยพยายามหาทางขึ้นไปด้านบนต่อ
ก่อนจะต้องชะลอฝีเท้าเมื่อพบว่าทางเดินยาวที่ต่อออกมาจากห้องอาหารก็ล้วนมีทหารรอต้อนรับพร้อม
“วันนี้วันเก็บเเสงเเห่งจิตวิญญาณรึไงกัน”ผมเอ่ย ถ้าใช้พลังวิญญาณสักหน่อยคงไม่เปลืองหรอกมั้ง

ในเวลาไล่เลี่ยกันนั้น นอกเมืองธาลัส เลเซียกับเอลฟาคุมบังเหียนรถม้าเเละบึ่งมาแอบในป่าด้านนอก หลังรู้จากนาเทียร์ก่อนหน้านั้นว่าบาร็อคกำลังไปทำอะไร
“เจ้าปิศาจบ้านั่นคิดว่ามีพลังมิติเเล้วจะทำอะไรก็ได้หรือไงนะ”เลเซียเอ่ย น้ำเสียงเธอเจือเเววเป็นห่วงหน่อยๆ ถึงเธอจะรู้ว่าสุดท้ายเรื่องมันจะออกมาแนวๆ นี้ก็ตาม
เลเซียอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตขาวสวมทับด้วยเกราะหนังเเละกางเกงหนังที่พกมีดสั้น เธอสะพายดาบพร้อม เอลฟาเองก็อยู่ในชุดนักเวทสีฟ้าของเธอเช่นกัน พวกเธอแอบออกมาเพราะคาดเดาว่าพวกมันต้องตามหาตัวพวกเธอเเน่นอน
“บาร็อคคงรักเมืองอินนิทมากแน่ๆ”เอลฟาเอ่ย เธอเองถูกจับมาอยู่ที่อินนิทก็หลายปีเเล้ว
“เท่าที่อยู่กับหมอนั่นมาเหมือนเพิ่งย้ายมาอยู่นะ ว่าเเต่ฉันถามอะไรหน่อยสิเอลฟา ถ้าสมมติว่าบาร็อคไม่รอดขึ้นมาเธอจะทำยังไงต่อ?”เลเซียถาม เธอกับนาเทียร์น่ะเป็นส่วนหนึ่งของทหารรับจ้างที่เดินทางไปทั่วเพื่อทำภารกิจปราบปรามต่างๆ ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นการกำราบเผ่าปิศาจเเละมอนสเตอร์ เเต่เรื่องของเอลฟาทำให้เธออยากรู้
“ฉันน่ะเหรอ คงกลับบ้านล่ะมั้ง ––ฉันอยากกลับบ้านมาตลอดเลย”เอลฟายิ้มเจื่อนๆ เธอนึกย้อนไปตอนเจอบาร็อคครั้งเเรกเเละคิดว่าเขาเป็นผู้กล้ามาช่วยเธอเเละบรรดาทาสให้หลุดพ้น เเต่เขากลับไม่ใช่อย่างที่เธอคิด เเละถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้เสียใจที่มาอยู่กับเขาเพราะปิศาจหนุ่มใจดีกับเธอมาก เเต่ก็ใช่ว่าเธอหลุดพ้นอยู่ดี
“––!!!”เสียงสวบสาบดังขึ้นไม่ไกลนักจากจุดที่สองสาวอยู่ ก่อนพวกเธอจะเห็นทหารสองนายกำลงเดินมาทางนี้ ในมือถือเเท่งไฟจากผลึกเเสง
“ฉันจัดการเอง เธอแอบอยู่ในรถนะเอลฟาห้ามลงมาเด็ดขาด”เลเซียกระซิบสั่งเธอ ถ้าปล่อยให้พวกมันเดินเข้ามาใกล้กว่านี้คงเห็นเอลฟาไปด้วย
นักดาบสาวเปิดประตูลงไปเเละเดินตรงไปหาพวกมันที่กำลังเดินเข้ามาในป่าที่พวกเธอแอบอยู่ พวกมันเห็นเธอก็ผงะเล็กน้อย ก่อนจะหันหน้าไปซุบซิบอะไรบางอย่างที่เธอไม่สนใจ
เลเซียพุ่งทะยานออกไปด้วยดาบยาว ทหารตรงหน้ารีบยกหอกขึ้นตั้งรับดังเคร้ง! ก่อนทั้งสองจะสู้กันอย่างดุเดือด
“แบบนี้คงไม่ต้องเดาเเล้วล่ะ ใช่ทาสของมันเเน่!”ทหารที่ตั้งรับขับสู้กับเธอเอ่ย พวกมันเเต่งตัวในชุดเกราะเบาสีเทาเหมือนกัน ตัวเกราะต้องเเสงจันทร์จนเกิดแสงเงาวับ
เลเซียวิ่งออกมาจากชายป่าและเข้าปะทะกับพวกมันบนลานหญ้า เธอแอบกังวลอยู่เเล้วว่าพวกมันต้องออกตามหาเมื่อไม่เจอรถเกวียนของพวกเธอจอดอยู่ในเมือง เธอประมาทไปหน่อยที่แอบใกล้เมืองเกินไป
“อ้าก––!”เลเซียปัดหอกเหล็กในมือมันกระเด็นเเละฟันสับลงมาผ่าเข้าที่ไหล่ เเต่มันฉากถอยหลบได้หวุดหวิด คมดาบเลยฟันครูดลงตั้งเเต่ไหล่ลงมาจนถึงช่วงท้องผ่าทะลุเกราะเหล็ก เเค่ต่อสู้เลเซียก็รู้ว่าระดับเธอเหนือกว่า
“หยุดอยู่เเค่ตรงนั้นเเหละถ้าไม่อยากเห็นนังนักเวทนี่เจ็บตัว!”เสียงชายหนุ่มดังขึ้นข้างหลัง ก่อนเลเเซียจะเห็นว่าในขอบของชายป่า เอลฟาถูกมันใช้ดาบสั้นจ่อคอเป็นตัวประกันอยู่ เเถมมันยังซุกซอกคอของเอลฟาเเละสูดดมเรือนผมสีน้ำตาลยาวประบ่าของเธออย่างโรคจิต
“ปล่อยเธอซะ!” เลเซียตวาด ไม่คิดว่าพวกมันจะมาสามคน
“พูดอะไรไม่ดูสถานการณ์ตัวเองเลยนะ!”ทหารหนุ่มที่โดนเธอฟันใส่เอ่ยอย่างโกรธเเค้นก่อนชกเธอเข้าที่ใบหน้าสวยของเลเซียจนเธอล้มพับลงไปกับพื้นหญ้า
“..พวกเเกต้องการอะไร?”เลเซียเอ่ยถามขณะยันตัวลุกขึ้นมา
“หัวหน้าอยากได้เธอเป็นทาส เเละอยากให้พวกเธอได้เห็นเจ้านายตัวเองว่ามันตายยังไงไงล่ะ!”ทหารหนุ่มคนที่ชกเธอบอก ทำเอาสองสาวหน้าเสียไปตามๆ กัน ดูท่าข้างในจะเกิดศึกหนักขึ้น
“เเต่ก่อนจะถึงเจ้านายฉัน ขอให้ฉันได้เเก้เเค้นที่เธอทำกับฉันหน่อยเถอะ”มันเอ่ย เดินเข้ามาใกล้เลเซียที่ขยับตัวถอยหนี เเต่มันก็จับมือเเละดึงเธอไม่ให้ไปไหน
“ถ้าขัดขืนยัยนักเวทนั่นอาจจะได้เเผลนะ”ทหารหนุ่มยิ้มยียวน
“––ก็ได้ ขอเเค่อย่ายุ่งกับเธอก็พอ จะทำอะไรก็ทำกับฉันนี่ เข้าใจไหม?”เลเซียกัดฟันกรอดหลังนิ่งคิดไปชั่วครู่ เอลฟาส่งแววตาขอโทษมายังเธอ แต่นักดาบสาวก็ยิ้มตอบ เธอไม่อยากให้เอลฟาต้องข้องเกี่ยวเรื่องพวกนี้ เธอน่ะไม่เป็นไรหรอก เพราะอดีตเธอเคยเจอหนักกว่านี้มาเเล้ว
“ใจกล้าดีนี่! ดี! ไปบอกคนอื่นว่าเราเจอเเล้ว และไปเรียกพวกมันมาสนุกกับยัยนี่ด้วย ฮ่าๆๆ งานนี้มันส์แน่นอน!”ทหารหนุ่มบอกเพื่อน ก่อนหันมามองทาสสาวสวยตรงหน้าที่สีหน้าพลันซีดเผือดเมื่อได้ยินเขาสั่งออกไปแบบนั้น

(จบตอน)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 37 : สิ่งที่เกิดขึ้นนอกเมือง

คล้ายกับเรื่องDAVERSORD : ผมไม่ได้อยากเกิดใหม่เป็นปิศาจ [ RATE R ] ที่คุณอ่าน

DAVERSORD : ผมไม่ได้อยากเกิดใหม่เป็นปิศาจ [ RATE R ]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 37 : สิ่งที่เกิดขึ้นนอกเมือง

คล้ายกับเรื่องDAVERSORD : ผมไม่ได้อยากเกิดใหม่เป็นปิศาจ [ RATE R ] ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้