ปริศนาดาววิมุตติ เล่ม 1 ตอนหอคอยห้องสมุด

        ตอนนี้ ทุกคนหายหวาดกลัวกันแล้ว พวกแก็งค์สามเพื่อนก็เริ่มอ่านหนังสือได้อย่างสบายใจขึ้น แฮ็มกะแป็งหันกลับไปดูสมุดข่อยโบราณในห่อผ้าสีน้ำตาลเข้มที่ดูค้างไว้อยู่ กำลังจะเข้าไปอ่าน พอดีนึกภาพเด็ก ๆ กลุ่มนี้ที่วิ่งเล่นในสนามหญ้าขึ้นมา 

        “เอ๊ะ อาเธอร์กับบุ๋น เด็กกลุ่มเมื่อกี้มีกี่คนนะ?”

        บุ๋นเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือ “สี่คนหรือไง​?”

        “แล้วตอนที่เราเข้ามาเห็นพวกนี้วิ่งเล่นกันที่สนาม มีกันกี่คน?”

        “ก็สี่คนนี่ไม่ใช่หรือ?” บุ๋นตอบ

        “มีหห..ห้า..คน” อาเธอร์ตอบ

        “มีห้าคนใช่ไหมอาเธอร์?” แฮ็มกะแป็งถามซ้ำ

        “มีสี่ไม่ใช่หรือ? เมื่อกี้กูเห็นอยู่ว่ามีตัวเล็กสองคน ตัวใหญ่อีกสองคน” บุ๋นมั่นใจเพราะจำได้แต่แจมมี่ และเขาก็เห็นแจมมี่เดินออกไปแล้วด้วย

        แฮ็มกะแป็งคุ้นๆ ว่ามีห้าคน หรืออีกคนหนึ่งกลับไปแล้ว คิดไปคิดมาก็เลิกคิด กลับมาสนใจที่สมุดข่อยในห่อผ้าอย่างเดิม เขาหันสมุดข่อยเข้าหาตัว คราวนี้แฮ็มกะแป็งเห็นข้อความชัดเจนบนปกสมุด ที่เขียนว่า 

“บันทึกขรัวตาปลั่ง”

...............................

        ที่ห้องประชุมอาจารย์ เริ่มต้นด้วยบรรยากาศเครียด ๆ เรื่องอาจารย์สองคนป่วยเป็นโรคประหลาดที่ระบาดในชุมชนมานานหลายสิบปี

        “เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่นะ เรื่องเกี่ยวกับโรคภัย นี่หมายถึงสุขภาพและชีวิตทีเดียว ทางการก็ศึกษาค้นคว้ามานาน ทำไมยังหาทางแก้ไขไม่ได้สักทีก็ไม่รู้” ท่าน ผอ. แสดงอาการเป็นห่วงจนเด่นชัด

        เสียงวิจารณ์ดังพึมพำไปทั่วห้องประชุม มีผู้เสนอให้ทำรายงานความเป็นมาของโรคระบาดนี้ขึ้น โดยขอความร่วมมือกับทางโรงพยาบาลที่ผู้ป่วยเคยเข้าทำการรักษา และขอให้คณะแพทย์ช่วยกันวินิจฉัยและค้นหาสาเหตุที่แท้จริงของโรค อีกทั้งหาวิธีป้องกันและกำจัดโรคนี้ให้หมดสิ้นไปก่อนที่จะระบาดไปในวงกว้างกว่านี้

        “ผมว่าเราน่าจะไปปรึกษากับท่านเจ้าอาวาสนะครับ เพื่อขอความร่วมมือกับทางวัดไชยฯ ทางวัดเขามีผู้เชี่ยวชาญเรื่องยาแผนโบราณ ที่ใช้สมุนไพรภูมิปัญญาชาวบ้าน ถ้าได้ร่วมมือกับการแพทย์สมัยใหม่ อาจจะพบวิธีรักษาก็ได้นะครับ” อาจารย์พิชัยกล่าวขึ้น “คนที่เคยป่วยด้วยโรคประหลาดนี้ จะรู้เลยว่ามันทรมานเจียนตายเลยล่ะ”

        ท่าน ผอ. พยักหน้าเห็นพ้องรับข้อเสนอแนะ ทั้งยังขอรับหน้าที่เป็นผู้นำในการจัดการเรื่องสำคัญนี้เอง โดยท่าน ผอ.จะเข้าพบเจ้าอาวาสให้เร็วที่สุด และได้มอบหมายให้อาจารย์พิชัยเป็นผู้ช่วยประสานงานกับทางโรงพยาบาลต่าง ๆ 

        “เอาล่ะครับ เรื่องโรคประหลาดนี้ก็กลายเป็นวาระการประชุมหัวข้อที่หนึ่งไปโดยปริยาย เมื่อสรุปข้อตกลงได้แล้ว ผมก็ขอประชุมต่อในเรื่องที่สอง ไหน ๆ เราเอาเรื่องสุขภาพมาคุยกันก่อนแล้ว ก็ขอเอาเรื่องสวัสดิภาพในโรงเรียนมาต่อเป็นหัวข้อที่สองเลยนะครับ” 

        ท่าน ผอ. กล่าวต่อว่า “ช่วงนี้ โรงเรียนของเรามักจะมีสุนัข สัตว์เลื้อยคลานต่าง ๆ เดินเล่นกันเพ่นพ่าน ซึ่งไม่แน่ใจว่าเล็ดลอดมาจากแนวรั้วกั้นโรงเรียนหรือเปล่า?”

        อาจารย์วิมลซึ่งเป็นหัวหน้าฝ่ายปกครองและหัวหน้าแผนกมัธยมต้น กล่าวขึ้นว่า 

        “ดิฉันก็มีความเห็นว่ารั้วกั้นโรงเรียนทั้งด้านข้างที่ติดกับที่ดินมูลนิธิฯ และด้านหลังที่ติดกับวัด ยังไม่มิดชิดปลอดภัยเพียงพอค่ะ สัตว์ชนิดต่าง ๆ คงเล็ดลอดเข้ามาได้ เกรงว่าจะเข้ามาทำอันตรายเด็กนักเรียนและบุคคลากรในโรงเรียนได้นะคะ”

อาจารย์ประเสริฐเสริมขึ้นว่า “เมื่อหลายวันก่อนก็มีสุนัขเข้ามาตั้งสองตัว สงสัยจะเดินหลงมาจากวัดนะครับ นี่ก็ให้นายคมสันต์จัดการเอาไปคืนที่วัดแล้ว” 

        อาจารย์อีกท่านหนึ่งยกมือขึ้นพูด “ผมยังเคยเจองูตัวใหญ่เชียว เรียกให้นายคมสันต์ช่วยจับ ผมว่านายคมสันต์จับงูจนชำนาญเลยล่ะ” 

        ท่าน ผอ.พยักหน้า “รับทราบและเห็นด้วยที่จะต้องทำการปรับปรุงแก้ไขรั้วโรงเรียนเสียใหม่  ผมคงต้องรบกวนอาจารย์วิมลช่วยรับหน้าที่เรียกผู้รับเหมามาดำเนินการ อาจารย์วิมลช่วยประสานกับคุณก้องแผนกสวัสดิการ ทำเรื่องประเมินค่าใช้จ่ายและระยะเวลาในการซ่อมแซมปรับปรุงให้ด้วยในการประชุมครั้งหน้า จะได้ช่วยกันอนุมัติแล้วดำเนินการให้เรียบร้อย”

        “ยินดีค่ะ” อาจารย์วิมล หัวหน้าฝ่ายปกครองรับคำ

        “หัวข้อต่อไป เรื่องการสนับสนุนกิจกรรมพิเศษของโรงเรียน” ท่าน ผอ. ดำเนินหัวข้อการประชุมต่อ “ก่อนจะเข้ารายละเอียดของหัวข้อนี้ ผมขอแจ้งข่าวดีให้กับอาจารย์ทุกท่านทราบก่อน โรงเรียนของเราได้รับการเสนอชื่อเป็นโรงเรียนดีเด่นด้านพัฒนาศักยภาพของนักเรียน คิดว่าจะได้เข้ารับรางวัลกับท่านผู้ว่าฯ ในปลายปีนี้”

        ทุกคนปรบมือยินดีกับข่าวดีนี้ ท่าน ผอ.กล่าวต่อว่า

        “งานนี้ผมก็คงจะต้องยกความดีความชอบให้แก่อาจารย์วิชชา ผู้ริเริ่มโครงการและเป็นบุคคลากรสำคัญในการผลักดันกิจกรรมต่าง ๆ ของนักเรียนจนได้รับผลสำเร็จดีเยี่ยม ผมขอเป็นตัวแทนอาจารย์ทั้งหลายกล่าวคำชื่นชมอาจารย์วิชชามา ณ โอกาสนี้ด้วย” 

        แล้วท่าน ผอ.ก็ปรบมือให้ อาจารย์อื่น ๆ ก็ยกมือปรบมือเป็นเกียรติให้อาจารย์วิชชาพร้อมกัน

        อาจารย์วิชชาลุกขึ้นโค้งและกล่าวว่า 

        “ขอขอบคุณท่านผอ.และอาจารย์ทุกท่านที่ได้ให้เกียรติ ผลงานครั้งนี้ไม่ใช่ของผมคนเดียวแน่นอน ถ้าหากไม่ได้รับความร่วมมือและการสนับสนุนจากท่านผอ.และอาจารย์ทุกท่าน โรงเรียนของเราได้รับรางวัล ถือเป็นผลงานของพวกเราทุกคน และผมก็ขอถือโอกาสนี้ขอกล่าวคำขอบคุณอย่างจริงใจแทนเด็กนักเรียนทุกคนที่มีโอกาสค้นพบศักยภาพของตัวเอง และพัฒนาตัวเองจนหลายคนมีผลงานเป็นที่ยอมรับ”