ตอนที่ 6 ชื่อสกุลใครอยู่ในลำดับวงศ์ตระกูลบ้าง (2)
เจี่ยนซื่อกลับมาถึงเรือนชิงจู๋ก็โยนข้าวของเครื่องใช้ในห้องตนจนกระจัดกระจายไปหมด ขณะมองดูนิ้วมือซึ่งถูกน้ำร้อนลวก สองมือพลันกำแน่นขึ้นมา
“พวกเขากล้ายิ่งนัก ข้านำบุตรสาวของพวกเขามาเลี้ยงดูด้วยความรัก แต่กลับกล้าเหยียบย่ำบุตรสาวของข้าเช่นนี้”
ไช่หมอมอได้ยินนางเอ่ยพึมพำกับตัวเอง ในใจรู้สึกอึดอัดคับข้องเล็กน้อย ตนกำลังเฝ้าอยู่หน้าประตูตอนที่บ่าวไพร่ในเรือนถูกไล่ออกมาพอดี แม้เสียงของสองแม่ลูกจะแ่เบา ทว่าร้องไห้ด้วยความเ็ปเจียนขาดใจ เกรงว่าหลายปีมานี้คงได้รับความไม่เป็ธรรมมาไม่น้อย
“หมอมอ ข้าอยากให้ทุกคนในตระกูลจางตายโดยไร้ที่กลบฝัง”
การฆ่าใครสักคนในต้าฉู่ไม่ใช่เื่ยาก แต่การฆ่าโดยไร้ร่องรอยใดๆ นั้นยากมาก แม้เจี่ยนซื่อมาจากตระกูลบัณฑิต แต่เป็คนจิตใจแข็งแกร่งไม่น้อย สิ่งที่ทำให้นางสูญเสียการควบคุมถึงเพียงนี้ได้นั้น ไม่รู้ว่าคุณหนูห้าต้องได้รับความอยุติธรรมมากเพียงใด
“ฮูหยิน ท่านอย่าเอ่ยเช่นนี้เลยเ้าค่ะ”
เจี่ยนซื่อแค่นเสียงหัวเราะขมขื่น การฆ่าคนที่เรือนในสำหรับตนนั้นพูดง่ายแต่ทำยาก โดยเฉพาะในตอนที่บุตรสาวเพิ่งกลับมา หากครอบครัวบิดามารดาบุญธรรมเสียชีวิตกะทันหัน ชื่อเสียงไม่ดีคงตกไปที่นางทั้งหมดแน่
นางพยายามควบคุมตัวเองอยู่พักหนึ่งถึงสงบลง จากนั้นพูดกับไช่หมอมอด้านข้างว่า “เ้าหายนะน้อยนั่นเล่าเป็อย่างไรบ้าง เด็กคนนี้ถูกตามใจจนเสียผู้เสียคนแล้วจริงๆ”
“คุณชายเจ็ดยังเด็กเ้าค่ะ”
“ห้าขวบก็ไม่เด็กแล้ว”
ไช่หมอมอหรี่ตาลงก่อนจะรายงานตามตรง “ที่นั่นมีคุณหนูสี่คอยดูแล คุณชายเจ็ดน่าจะดีขึ้นมากแล้วเ้าค่ะ อย่างไรสองพี่น้องสนิทสนมกันมาั้แ่เล็ก”
“นางช่างจิตใจดีเสียจริง!”
เสียงของเจี่ยนซื่อแฝงการเหน็บแนมเล็กน้อย ทำเอาไช่หมอมอตกตะลึงไปชั่วขณะ คุณหนูสี่ผู้นี้ใช้ชีวิตอยู่ในจวนผิงซีโหวอย่างสงบราบรื่นมาตลอดสิบสามปี ยามนี้ไม่ใช่ว่าเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ขึ้นแล้วหรอกหรือ ตามอุปนิสัยของฮูหยิน แม้ไม่ใช่บุตรสาวที่ตนให้กำเนิด แต่น่าจะปฏิบัติต่อนางด้วยความเมตตา ถึงอย่างไรก็เลี้ยงดูฟูมฟักราวแก้วตาดวงใจมาตลอดสิบสามปี ไม่รู้ว่าวันนี้คุณหนูห้ากับฮูหยินพูดคุยอะไรกันถึงทำให้นางเสียการควบคุมเช่นนี้ได้
‘ดูเหมือนคุณหนูห้าที่เติบโตมาในครอบครัวชาวนาจะไม่ใช่คนที่จัดการได้ง่ายๆ เสียแล้ว!’
การคารวะเช้าเย็นเป็ธรรมเนียมที่สืบทอดต่อกันมาจากบรรพบุรุษ แม้เหยียนจื่อม่อจะไม่อยากไปโถงหรงหย่างเพราะรู้ว่าเป็การหาเื่ให้ตัวเอง แต่ไม่สามารถละเลยได้ นางเพิ่งเข้ามาในจวน ไม่อาจสวมหมวกสูง[1]อาศัยว่าตนเองได้รับความโปรดปรานแล้วทำตัวโอหัง ต้าฉู่ให้ความสำคัญกับความกตัญญูมาก จวนผิงซีโหวยกฮูหยินผู้เฒ่าเป็ที่เคารพสูงสุด ดังนั้นนางจึงไม่อาจฝ่าฝืนได้
ฮูหยินผู้เฒ่ามองบรรดาคุณหนูผู้งดงามราวกับดอกไม้ตูม ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยน นางหัวเราะหยอกล้อกับเหล่าคุณหนูที่อยู่รอบกายไม่หยุด ขณะที่เหยียนจื่อม่อพยายามลดการมีตัวตนของตนลง
กระนั้นยังรู้สึกได้ถึงสายตาหลายคู่ที่มองมา สำหรับตระกูลเหยียน นอกจากบุตรสาวสายตรงที่ถูกบันทึกลงในลำดับวงศ์ตระกูลแล้ว บุตรสาวสายรองจะเป็เพียงการเรียงลำดับตามอายุเท่านั้น แม้แต่ชื่อของพวกนางยังถูกมองข้าม ดังนั้นในบรรดาเด็กสาวห้าหกคนในห้องโถงนี้ มีเพียงเหยียนจื่อหลิงและเหยียนจื่อม่อเท่านั้นที่ถูกบันทึกชื่อในลำดับวงศ์ตระกูล
“ยายหนูห้าปรับตัวกับการอยู่ที่นี่ได้หรือไม่”
“ปรับได้...ปรับตัวได้แล้วเ้าค่ะ ม่อเอ๋อร์ไม่เคยมีห้องที่กว้างขวางขนาดนี้มาก่อนเลย”
เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าถาม นางพยักหน้าตอบไม่หยุด แม้แต่คำพูดยังตะกุกตะกักเล็กน้อย ท่าทางใสซื่อราวกับสาวบ้านนอกชวนให้ผู้คนหัวเราะออกมาเบาๆ
คุณหนูหกซึ่งอยู่ไม่ไกลมีอายุราวๆ สิบปี หลังได้ยินนางเอ่ยเช่นนั้น ดวงตาพลันเปล่งประกายขณะพูดว่า “พี่หญิงห้า เช่นนั้นพี่คงยังไม่เคยเห็นเรือนของพี่หญิงสี่ใช่หรือไม่ นั่นเป็เรือนที่งดงามที่สุดในจวนผิงซีโหวเชียวนะ”
“เช่นนั้นหรือ ที่ที่ข้าเคยอยู่ล้วนเป็บ้านหลังคามุงจาก ข้าคิดว่าศาลาลั่วเสวี่ยนั้นงามมากแล้ว”
เหยียนจื่อม่อมีสีหน้าประหลาดใจ การเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าและคำพูดอย่างเหมาะสมทำให้ทุกคนเหลือบมองไปยังเหยียนจื่อหลิงแวบหนึ่ง เดิมทีบ้านหลังคามุงจากควรเป็ของนาง
เหยียนจื่อหลิงถูกทำให้กลายเป็ตัวตลก อดจ้องไปที่คุณหนูหกเหยียนฟางชั่วครู่ไม่ได้ ทว่าเหยียนฟางเพียงเม้มปากเป็รอยยิ้มบางๆ แม้นางเป็บุตรสาวสายรอง แต่เมื่ออยู่ต่อหน้านายท่านสามก็ยังเป็ที่โปรดปราน จึงไม่จำเป็ต้องกังวลว่าเหยียนจื่อหลิงจะแก้แค้นเลยสักนิด
เชิงอรรถ
^ หมายถึงการยอมรับการยกยอ ไม่สามารถต้านทานคำเยินยอได้
56
![[ Love bro ] แอบรักพี่ชายข้างบ้าน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/4f1dba73e962d7a1e416473f626ba08b.webp)
