อันซูหยวน : เกมฟาร์มในวันสิ้นโลก

บทที่ 87 หน่วยศึกษาวิจัยเพื่ออนาคต

อันซูหยวนเองก็รู้ถึงความสำคัญในการทดสอบนี้เป็นอย่างดี เธอไม่ได้สนใจหรอกว่าชื่อเสียงของสถาบันนักล่าอันดับหนึ่งจะเป็นเช่นไร แต่ผลการทดสอบครั้งแรกของเธอก็คือการยืนยันความสามารถของ “ว่าที่พนักงานดีเด่น” ในสายตาของประธานจาง 

หลังจากที่เธอรู้ว่าเขายื่นมือเข้ามาสนับสนุนการวิจัยของอาจารย์เหวินเป็นจำนวนมาก ทั้งยังเลือกอาจารย์คนหนึ่งเข้ามาช่วยในการวิจัยนี้จนทำให้เธออยู่กับงานได้อย่างสะดวกสบายมากขึ้น ซูหยวนก็เข้าใจได้ว่านี่เป็นความช่วยเหลือของประธาน ถึงจะเล็กๆน้อยๆ แต่เธอก็รับรู้ได้ถึงการคาดหวังจากตัวของเขา

เธอมีเป้าหมายที่ชัดเจนมาตั้งแต่ไหนแต่ไร หากเธอกลายเป็นคนสำคัญที่องค์กรขาดไม่ได้ ในอนาคตไม่ว่าจะทำอะไร ล้วนแต่จะง่ายดายมากขึ้น สิ่งสำคัญที่ซูหยวนกำลังต้องการจากประธานจางคนนั้นอันดับแรกก็คือการให้ครอบครัวของเธอได้เข้ามาอาศัยอยู่ในเขตชั้นในต่อไป

พ่อแม่ของเธอที่พยายามมาตลอดสมควรได้รับการตอบแทนที่ดี แม้ว่าเธอจะไม่ใช่ซูหยวนตัวจริง แต่เธอก็ได้รับความรักจากทั้งสองท่านอย่างแท้จริง เพราะแบบนั้น...เป้าหมายนี้จึงค่อนข้างสำคัญมาก

“นักเรียนทุนอัน อาจารย์เติ้งให้ฉันมาเรียกเธอไปพบน่ะ”

ในขณะที่ซูหยวนกำลังยุ่งอยู่กับการทบทวนตำราความรู้ซึ่งนอกเหนือไปจากเรื่องของวิชาพื้นฐานนักล่า วิชาจัดการกับสัตว์กลายพันธุ์พื้นฐาน และ วิชาประวัติความเป็นมาของการกลายพันธุ์ ทว่าซูหยวนรู้ว่ามีหลายครั้งที่รัฐบาลกลางจะมอบคำถามที่นอกเหนือไปจากความรู้ทั่วไป เพื่อค้นหาอัจฉริยะที่แท้จริง

ในขณะที่คนอื่นพยายามเก็บคะแนนตามบทเรียนให้ได้มากที่สุด และทิ้งคะแนนที่นอกเหนือจากนั้นให้เป็นเรื่องของโชคชะตา แต่ซูหยวนไม่ใช่คนที่จะคิดเช่นนั้นได้

เธอต้องการคะแนนที่มากที่สุด สำหรับบทเรียนพื้นฐานทั่วไป...มันก็แค่ความรู้ที่จดจำเอาไม่กี่วันก็ได้แล้ว พูดให้ถูกก็คือบทเรียนเหล่านั้น เธอแค่หลับตาทำก็น่าจะได้คะแนนเต็ม

ซูหยวนไม่ได้ไม่มีเหตุผลในการมั่นใจ เพราะเธอเป็นคนความจำดีมาตลอด ความรู้ทั่วไปที่หาได้จากหนังสือเรียนนั้นไม่มีความหมายสำหรับเธอเลย อันที่จริง...เธออ่านวิชาบังคับพื้นฐานที่ทางสถาบันตั้งเกณฑ์เอาไว้จบทั้งหมดแล้วด้วยซ้ำ ตอนนี้จึงมีแค่หนังสือที่นอกเหนือจากเรื่องทั่วไปเท่านั้นที่ซูหยวนสนใจ

หลังจากที่การวิจัยของอาจารย์เหวินจบลง เธอยังวางแผนที่จะเข้าร่วมการวิจัยกับอาจารย์ท่านอื่นๆอีกด้วย เพราะตอนนี้เธอรู้สึกว่าการทำงานกับอาจารย์คนอื่นๆนั้นจะทำให้ความรู้ของเธอเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด อย่างเรื่องวิธีการวิจัยเมล็ดพันธุ์พืชกลายพันธุ์ ตอนนี้เธอมีความคิดมากมายที่จะทำให้มันประสบความสำเร็จ แต่นั่นไม่ใช่เรื่องของเธอ

ต่อให้เธอสามารถคิดค้นวิธีการเพาะปลูกเมล็ดกลายพันธุ์ได้ ทว่า...ปลายทางของมันกลับเป็นแค่ขยะเท่านั้น ในเมื่อเธอรู้ว่าข้างหน้ายังมีพืชพรรณที่เติบโตได้อย่างถูกต้อง ทั้งยังเป็นอาหารที่เปี่ยมไปด้วยพลังงาน เช่นนั้นเธอจะมาเสียเวลากับเรื่องไร้สาระพวกนี้อยู่ทำไม

งานวิจัยที่เธออยากจะใส่ชื่อของตนเองเข้าไป สมควรมีผลระยะยาว เหมือนกับทฤษฎีการแตกแขนงรากพืชกลายพันธุ์ที่สามารถต่อยอดได้ ซูหยวนเองก็อยากจะทำงานวิจัยประเภทนี้เหมือนกัน

เธอไล่ความคิดของตนเองออกไป อาจารย์เติ้งให้คนมาเรียกเธอเช่นนี้ บางทีเขาอาจจะมีเรื่องสำคัญก็ได้

แล้วก็เป็นอย่างที่ซูหยวนคิดจริงๆ เมื่อเธอมาถึงห้องทำงานของอาจารย์เติ้ง ข้างในห้องก็มีคนรออยู่ในนั้น 3 คนแล้ว โดยทั้งหมดสวมชุดเครื่องแบบของทหารระดับสูง แม้แต่อาจารย์เติ้งก็ยังต้องอยู่รับรองเขา และชงน้ำสมุนไพรเพื่อให้แขกทั้งสามคนนี้ได้ดื่ม

ต้องบอกว่าในยุคนี้ไม่มีชาดีๆให้ดื่ม แต่มนุษย์ก็ยังไม่ต้องการดื่มเพียงน้ำเปล่าๆเท่านั้น น้ำที่หรูหรามากที่สุดยังเป็นน้ำผักผลไม้ที่ไม่ได้เข้มข้นอะไร รองลงมาก็เป็นน้ำสมุนไพร น้ำสกัดจากพวกพืชกลายพันธุ์ระดับสูง

เมื่อเห็นว่าซูหยวนมาถึงแล้ว อาจารย์เติ้งก็ส่งสัญญาณให้เธอ หญิงสาวรู้ความจึงรีบทำความเคารพเหมือนที่ทหารทุกคนกระทำต่อผู้บังคับบัญชาทันที

หลังจากที่ทั้ง 3 เห็นว่าซูหยวนรู้กฎของทหารเป็นอย่างดี พวกเขาย่อมแสดงสีหน้าพึงพอใจออกมา หนึ่งในนั้นยังส่งยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยเมตตามาให้เธอด้วย

“สิบเอกอัน ต้องขออภัยด้วยที่พวกเรามาพบโดยไม่ได้บอกล่วงหน้า”

“ไม่เป็นอะไรค่ะ ฉันเข้าใจว่าจะต้องเป็นเรื่องสำคัญแน่” เธอตอบกลับอย่างสุภาพ ผู้ที่มาเยือนทั้งสามจึงแสดงท่าทางพอใจออกมา

“นั่งก่อนสิ” อาจารย์เติ้งเรียกให้ซูหยวนมานั่งใกล้ๆตนเอง เขาในฐานะอาจารย์และเป็นคนที่พาซูหยวนเข้าร่วมกองทัพ ย่อมต้องแสดงความรับผิดชอบต่อเธอ

อีกอย่าง ทั้งสามคนนี้...คนหนึ่งมีตำแหน่งเป็นถึง “พันโท” ของกองทัพ ในขณะที่คนอื่นๆก็ไม่ได้ตำแหน่งต่ำเลย คนหนึ่งเป็นร้อยเอก และอีกคนก็เป็นร้อยโท เรียกได้ว่าเป็นคนระดับสูงทั้งนั้น แม้ว่าทั้งสามคนนี้จะไม่ใช่คนที่มีตำแหน่งสูงกว่าเติ้งเทียนเฉิน ทว่างานของเขาในกองทัพ ด้วยตำแหน่งเท่านี้ก็ไม่นับว่าต่ำกว่าเขา

บางที...อาจจะเป็นคนที่ได้รับความเคารพมากกว่าเขาที่มีตำแหน่งพันเอกด้วยซ้ำ!

หากบอกว่าตำแหน่งพันเอกของเขาคือตำแหน่งที่ยากกว่าจะได้มา ต้องบอกว่าตำแหน่งพันโทของฝ่ายการศึกษาวิจัยนี้ยากยิ่งกว่าเป็นร้อยเท่าพันเท่า!

ไม่เหมือนกับพันเอกของหน่วยปฏิบัติการล่า ที่แค่ล่าพวกกลายพันธุ์ก็ทำผลงานได้แล้ว พวกฝ่ายสนับสนุนอย่างฝ่ายการศึกษาวิจัยเพื่ออนาคตเหล่านี้ ต้องใช้เวลานานมาก รวมทั้งยังต้องใช้ดวงเพื่อที่จะประสบความสำเร็จในการวิจัยด้วย เขาเคยเข้าไปฟังการบรรยายของคนพวกนี้เกี่ยวกับกระบวนการในการศึกษา แค่ฟังผ่านๆก็ยังรู้สึกขนลุกชันเลย

เพราะรู้แบบนี้ เขารวมถึงคนอื่นๆจึงค่อนข้างให้ความเคารพแก่พวกที่อยู่ฝ่ายสนับสนุนเพื่ออนาคตเหล่านี้มาก ทว่า...ที่เขาไม่ได้คาดคิดก็คือ คนของฝ่ายสนับสนุนงานศึกษาวิจัยนี้กลับมาขอพบนักเรียนของเขาเสียอย่างนั้น

อันซูหยวน นักเรียนที่แม้แต่เขาก็ยังภาคภูมิใจ รู้สึกดีทุกครั้งที่นึกย้อนกลับไปแล้วเขาเลือกที่จะรับเด็กคนนี้เข้ามาเป็นศิษย์ เธอมีความตั้งใจมาก ไม่ใช่แค่เรื่องพรสวรรค์ที่น่าทึ่งเท่านั้น แต่ความสม่ำเสมอในการฝึกฝน และความก้าวหน้าทุกๆครั้งที่เธอแสดงออกมา มันทำให้เขาชื่นชมอยู่เสมอ

เขาต้องการปั้นให้นักเรียนอันคนนี้กลายเป็นผู้สืบทอดวิชาทั้งหมดที่เขามี ต่อให้เธอจะจบจากการศึกษาในสถาบันไปแล้ว เขาก็ยังต้องการชี้แนะเธออยู่ดี

อย่างไรก็ตาม การมาถึงของพวกหน่วยสนับสนุนนี้ทำให้เขาระแวง 

กว่าจะเจอเด็กที่สามารถเป็นผู้สืบทอดความรู้ทั้งหมดที่ตนเองมีไม่ใช่ง่ายๆ ทว่า...พวกหน่วยสนับสนุนการศึกษาวิจัยเพื่ออนาคตกลับมาที่นี่เสียอย่างนั้น 

สำหรับความสำเร็จที่นักเรียนของเขาทำร่วมกับอาจารย์เหวิน ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ แต่นั่นก็เป็นความสามารถของอัจฉริยะทั่วไปเท่านั้น เพราะเธอมีความรู้จึงช่วยงานได้มาก ก็ไม่ได้หมายความว่าอันซูหยวนสมควรจะกลายเป็นพวกนักวิจัยที่เอาแต่ซ่อนตัวในกองทัพเสียหน่อย

เขารู้ว่าเป้าหมายของเด็กคนนั้นก็คือการเป็นนักล่าที่ยอดเยี่ยม ไม่อย่างนั้นคงไม่เลือกเข้าสถาบันนักล่าอันดับหนึ่ง หรือแม้แต่องค์กรนักล่าสกุลจาง ทั้งหมดชี้ไปในทิศทางเดียวกันทั้งนั้น แต่...ถ้าพวกผู้บริหารระดับสูงของฝ่ายสนับสนุนมาที่นี่ด้วยตนเอง เขาก็ไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากแทนนักเรียนได้ยังไง

ถ้าเพื่ออนาคตของมนุษย์ชาติ เขารู้ดีมากกว่าใครว่าหน่วยงานไหนของกองทัพที่มีความสำคัญมากกว่า

และใช่! มันไม่ใช่หน่วยปฏิบัติการของเขา!

หน่วยปฏิบัติการจะหาจากไหนก็ได้ ทั้งยังมีองค์กรมากมายที่เปิดขึ้นมาเป็นองค์กรอิสระ ทว่าองค์กรเหล่านั้นยอดเยี่ยมยิ่งกว่าหน่วยปฏิบัติการของกองทัพด้วยซ้ำไป ดังนั้น...หากต้องแย่งอัจฉริยะกันแล้ว หน่วยของเขาถือว่าเสียเปรียบ

“สิบเอกอัน ขอแนะนำตัวก่อนก็แล้วกันนะ” คนที่ดูอายุน้อยที่สุดกล่าวขึ้นหลังจากที่เห็นว่าอันซูหยวนนั่งลงอย่างดีแล้ว

“พวกเรามาจากหน่วยสนับสนุนในกองทัพ อยู่ฝ่ายศึกษาวิจัยเพื่ออนาคตของมนุษย์ชาติ โดยท่านนี้ก็คือรองผู้บังคับบัญชาของหน่วย ท่านมีตำแหน่งเป็น “พันโท” ชื่อว่าท่าน “พันโทหวงเต๋อกัง” ส่วนอีกท่านก็คือผู้ช่วยของท่านรองฯ ตำแหน่ง “ร้อยเอก” มีชื่อว่าท่าน “ร้อยเอกหูช่างเฉิง” ส่วนฉันมีชื่อว่า “หมิง” สกุล “จาง” น่ะ อยู่ในตำแหน่งร้อยโท เป็นผู้ช่วยของท่านพันโทเช่นกัน” 

ผู้พูดส่งรอยยิ้มเป็นมิตรมาให้ ซูหยวนเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินนามสกุล “จาง” จากอีกฝ่าย ซึ่งดูเหมือนว่าทางนั้นก็เข้าใจสายตาของซูหยวนเช่นกัน เขาจึงแนะนำเพิ่มเติม

“และใช่ ฉันมาจากสกุลจาง ประธานจางนั้นเป็นคนจากบ้านหลัก ส่วนฉันเป็นแค่คนสกุลจางตัวเล็กๆในบ้านสาขาเท่านั้น” เมื่อเขาอธิบายเช่นนั้น ซูหยวนก็เข้าใจทั้งหมด

กลายเป็นว่าสกุลจางนั้นเป็นสกุลใหญ่โตเสียจริง ในกองทัพก็ยังมีคนของเขากระจายอยู่เต็มไปหมด ไม่น่าแปลกใจเลยที่องค์กรนักล่าสกุลจางจะได้รับการยอมรับโดยทั่วกัน แท้จริงแล้วพวกเขาก็ทรงพลังถึงขนาดนี้...

“แต่ว่าพวกท่านที่มาจากหน่วยสนับสนุนมาหาฉันทำไมกันคะ ฉันคงไม่ได้ทำอะไรผิดใช่ไหม?” แม้ซูหยวนจะเอ่ยถามเช่นนั้น แต่ในความจริงแล้ว เธอพอจะคาดเดาได้เหมือนกัน

เรื่องที่เธอดึงดูดเงินสนับสนุนของตระกูลจาง โดยที่ประธานจางเป็นคนยื่นมันด้วยตนเองนั้นโด่งดังมาก ในฟอรัมการสนทนาของคนทั่วไปยังพูดถึงเรื่องนี้เลย บางคนโจมตีด้วยซ้ำว่าประธานจางคนนั้นลำเอียง แทนที่เขาจะมอบเงินมหาศาลให้กับสถาบันศึกษาวิจัยเฉพาะทาง กลับมอบให้สถาบันนักล่าแทนเสียอย่างนั้น ผู้คนมองแค่ว่าเขาต้องการสนับสนุนเด็กที่ตนเองให้ทุนเป็นคนที่สองก็เท่านั้น ไม่ได้คิดว่าแท้จริงแล้วงานวิจัยของอาจารย์เหวินสำคัญแต่อย่างใด

แน่นอนว่านี่เป็นเพราะพวกเขายังไม่รู้ว่างานวิจัยที่อาจารย์เหวินกำลังทำอยู่คืองานแบบไหน ถ้าพวกเขารู้...บางทีอาจจะอ้าปากค้างไปเลยก็ได้

แต่เพื่อให้งานวิจัยนี้ทำประโยชน์ต่อจางอู่หยาง เขาจึงมอบเงื่อนไขสุดพิเศษนี้มาด้วย นั่นก็คือ...จะต้องมอบความรู้และเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้องทั้งหมดให้กลุ่มตระกูลจางก่อนเผยแพร่สู่สาธารณะ ซึ่งพวกที่ร่วมเงินลงทุนได้ก็มีสิทธิที่จะได้รับประโยชน์จากส่วนแบ่งการขายความรู้นี้ด้วยเช่นกัน ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้สนใจว่าใครจะรู้ข้อมูลก่อนหรือหลัง

ประเด็นปัญหานี้เป็นที่พูดถึงกันเกือบหนึ่งเดือนเต็ม ได้ยินว่ามีหลายสถาบันเดินทางไปหาประธานจางเพื่อให้เขามาร่วมฟังงานวิจัยของตนเองด้วย ทว่ากลับถูกปฏิเสธที่จะร่วมงานกัน เรื่องนี้ยิ่งทำให้เกิดการ “บ่น” กันเป็นวงกว้าง โดยเฉพาะพวกสถาบันที่ทำการศึกษาวิจัยโดยตรง

ชื่อของ “อันซูหยวน” เด็กสาวนักเรียนทุนคนเดียวของประธานจางถูกพูดถึงอีกครั้ง ตอนนี้ทุกสายตาจับจ้องมาที่เธอทั้งหมดแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่เธอกลายเป็นนักล่าที่แข็งแกร่ง กลายเป็นทหารยศสิบเอกในเวลาอันสั้น และตอนนี้ก็กลายเป็นผู้ช่วยในงานวิจัยที่ได้เงินทุนมหาศาล คนมากมายต่างก็อิจฉาเธอกันทั้งนั้น!

สถานการณ์แบบนี้ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน ซูหยวนเป็นแบบนี้ในชีวิตก่อนเหมือนกัน จนกระทั่งคนที่ไม่รู้จักเธอก็เริ่มเกลียดเธอ คนที่รู้จักเธออยู่ก่อนแล้วก็เริ่มจับผิดเธอและเอาไปเก็บเป็นความเกลียดชังต่อไป

ซึ่งนั่นนำมาถึง “จุดจบ” ที่เธอเคยได้รับในชีวิตก่อน แม้จะเป็นแบบนั้น...แต่ซูหยวนก็ไม่กลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับมันอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้...เธอจะเตรียมพร้อมให้มากกว่าเดิม!

ดูสิว่า เธอจะผ่านมันไปได้ หรือจะเอาชีวิตไปทิ้งง่ายๆเหมือนเดิม

“ฮ่าๆ สิบเอกอัน เธอที่มีความสามารถขนาดนี้จะทำอะไรผิดได้อย่างไร พวกเรามาที่นี่ก็เพราะอยากจะขอความร่วมมือจากเธอเท่านั้น” ร้อยโทจางหมิงเอ่ยขึ้นมา

“ขอความร่วมมือหรอคะ?” อันซูหยวนมองคนตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ

การที่พวกเขามาอยู่ที่นี่ไม่ได้มาเพื่อให้เธอเป็นผู้ช่วยเหมือนที่ทำกับอาจารย์เหวินหรอกหรือ? บางที...เธอก็คิดว่าพวกเขาอาจจะอยากได้คนช่วยจัดเอกสารหรือเปล่า

ทว่าร้อยโทจางหมิงกลับพูดในสิ่งที่เธอเองก็ไม่ได้คาดคิดให้ฟัง ดูเหมือนว่าอันซูหยวนยังประเมินความสำคัญของตนเองต่ำไปหน่อย

“ฮ่าๆ ใช่แล้ว อันที่จริง...หน่วยศึกษาวิจัยเพื่ออนาคตของพวกเรากำลังมีโครงการใหญ่อยู่โครงการหนึ่ง แต่โครงการนี้เป็นโครงการใหญ่มาก และมันก็ต้องการใช้ทรัพยากรมหาศาลด้วย เดิมทีพวกเราต้องการการสนับสนุนโดยองค์กรนักล่าต่างๆ เนื่องจากกองทัพมีกำลังคนไม่เพียงพอ ซึ่งองค์กรที่มีความสามารถจะช่วยเหลือพวกเราได้นั้นมีไม่มากนัก และหนึ่งในนั้นก็คือองค์กรนักล่าสกุลจาง” 

เมื่อพูดถึงตรงนี้ สายตาของเขาก็มองมายังอันซูหยวนอย่างมีความหมาย

“น่าเสียดายที่ประธานจางไม่สนใจจะร่วมมือ เขากล่าวว่างานวิจัยของพวกเราซับซ้อนและเข้าใจยากเกินไปว่าจะทำประโยชน์ให้กับองค์กรสกุลจางยังไงบ้าง ดังนั้น...พวกเราจึงได้ติดต่อผู้อำนวยการสถาบันนักล่าอันดับหนึ่งเกี่ยวกับเหตุผลที่ประธานจางคนนั้นยอมมอบเงินสนับสนุนจำนวนมากให้สถาบัน บางทีอาจจะได้วิธีที่เหมาะสมในการนำเสนองาน ซึ่งผู้อำนวยการก็เล่าสถานการณ์ทั้งหมด และทำให้พวกเราเข้าใจว่า...ประธานจางชอบงานสรุปที่สิบเอกช่วยทำขึ้นมา”

ถึงจะบอกว่า “ช่วยทำ” แต่ฟังจากที่ผู้อำนวยการเล่าให้ฟังแล้ว นักเรียนตงคนนั้นไม่เคยมีความสามารถเช่นนี้มาก่อน ดังนั้นพวกเขาจึงเข้าใจได้ว่าคนที่ทำให้งานสรุปออกมายอดเยี่ยมนั้น แท้จริงแล้วเป็นใคร

“สิบเอกอัน ไม่ทราบว่าพอจะช่วยเหลือพวกเราเพื่อทำการสรุปการศึกษาในรูปแบบที่เข้าใจง่ายๆ สำหรับการนำเสนอหรือไม่?”

…………………………………….