ตอนที่ 85 จิตใจเข้มแข็ง
ตอนที่ 85 จิตใจเข้มแข็งเพลงดาบเก้าสวรรค์ยากในการเรียนรู้และฝึกฝนมากเมื่อห้าหกร้อยปีก่อนมีคนของวิหารสวรรค์ได้ใช้เทคนิคดาบที่ทรงพลังและแข็งแกร่งทำการวาดดาบอย่างรวดเร็วในพริบตา ก่อให้เกิดเงาดาบทั้งเก้าเล่มในคราวเดียวกันบุคคลนั้นสร้างชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วทวีปรู้จักในนาม ดาบเก้าสวรรค์อย่างไรก็ตามไห่เฉิงยังไม่สามารถเปรียบเทียบกับบุคคลระดับตำนานคนนั้นได้แม้เขายังไม่ดีและแกร่งพอ แต่เขาก็ไม่ได้อ่อนหัดและไร้ฝีมือแล้วพรสวรรค์ก็ดีมากในเวลานี้เขาวาดลวดลายเกิดเงาดาบสามมันด้อยกว่า... อย่างไรก็ตามเนื่องจากเขาไม่เคยมีประสบการณ์ต่อสู้เสี่ยงชีวิตเยี่ยงนี้มาก่อน แต่พรสวรรค์ในตัวเขาไม่ธรรมดาการเคลื่อนไหวที่ไม่จำเป็นก่อนหน้านี้ถูกตัดทิ้งโดยการต่อสู้กับเหล่าโลหิตแดงโชคดีที่คู่ต่อสู้ของเขาไม่ร้ายกาจและสามารถสร้างอันตรายถึงตายได้ทำให้ได้ประโยชน์จากการต่อสู้เสี่ยงชีวิตนี้หากมารโลหิตมีชีวิตและอยู่ที่นี้ทุกคนคงถูกสังหารตายภายใต้คมมีดในคราวเดียวกันทั้งหมดแต่ละคนมีเพลงดาบของตัวเองมองไปที่คนทั้งสี่...ศิลปะการต่อสู้ด้วยดาบของพวกเขาได้รับการปรับปรุงและแก้ไขจากการต่อสู้เสี่ยงชีวิตของจริงในครั้งนี้แล้วสี่คนต่อสู้กันอย่างดุเดือดและเต็มที่สาวกโลหิตแดงก็ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันยากจะบอกความแตกต่างของผลลัพธ์ไม่ต้องพูดถึงเรื่องการฆ่า...แค่ตัดสินผลแพ้ชนะยังต้องใช้เวลานานเลยถึงเวลาที่เขาต้องจบการต่อสู้ในครั้งนี้เขาดึงดาบเมฆาฟ้าและกำชับในมือก้าวกระโดดเข้าหาสาวกโลหิตแดงดาบสามโลก...!!!ในเวลานี้ดาบสามโลกเขาสมบูรณ์แบบตอนนี้มันมีพลังและอานุภาพมากขึ้นกว่าตอนต่อสู้กับกลุ่มเจ็ดดาราแห่งลัทธิจันทราพลังลมปราณแกร่งกล้าและทรงพลังขึ้นประสบการณ์การต่อสู้เพิ่มพูนมากมายเทคนิคดาบและการเคลื่อนไหวสูงขึ้นหลายคนเห็นเงาและแสงดาบแวบผ่านเสียงอันน่าเศร้าดังไม่มีที่สิ้นสุดชั้นบรรยากาศถูกตัด!เลือดพุ่งและฉีดพ่นในอากาศในพริบตาห้าคนถูกฆ่าตายด้วยดาบอีกสี่คนกลัวและหันหลังแล้วรีบหนีจากไปแข็งแกร่งเกินไปและพวกเค้าไม่ใช่คู่ต่อสู้คันธนูชักออกและแทนที่ดาบประทับและยิงลูกธนูพุ่งออกไปอย่างน่ากลัวหนึ่งดอกและหนึ่งศพทีละคนถูกยิงและล้มลงไร้ทางต่อต้านและไร้ทางขัดขืนมีเพียงความตายที่รออยู่คราวนี้เขาได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์การต่อสู้ทั้งหมดเรียบร้อยเป็นการเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่เขากำหมัดและดวงตาเปล่งประกายเมื่อเห็นสหายทั้งสี่กำลังจ้องมองเขาพวกเขาต่างประหลาดใจและไม่เข้าใจดูเหมือนว่าเขาจะแสดงอาการตื่นเต้นและดีใจจนออกนอกหน้ามากเกินไปจากที่เขาได้รับประสบการณ์ต่อสู้มีค่าและมหาศาลกับการปะทะเหล่าโลหิตแดงเขาลืมไปว่าสหายสี่คนยังอยู่ที่นี้... "พี่น้องซูเวย..." "เจ้ามาอยู่ที่นี้... แสดงว่า...!!!"ทั้งสี่เห็นเขาแยกออกไปกับมารโลหิตและตอนนี้เขากลับมาจัดการสาวกโลหิตแดงที่เหลือทุกคนตกใจและตกตะลึงคำพูดติดอ่างและดูเหมือนว่าต้องใช้เวลานานกว่าจะเรียบเรียงและพูดจบประโยคมีเพียงประโยคสั้นๆที่ปรากฏขึ้นมาในใจ[มันน่าทึ่ง!]พวกเขาทั้งสี่ถูกห้อมล้อมและโดนกดดันต่อเนื่องจากสาวกของพรรคโลหิตแดงแต่เขาฆ่ามารโลหิตและยังกลับมาสังหารสาวกโลหิตแดงที่เหลือในช่วงเวลาสั้นๆคนทั้งสี่กำลังสูญเสียจิตวิญญาณพวกเขาเป็นอัจฉริยะที่ได้รับการยกย่องส่วนคนของพรรคโลหิตแดงก็ไม่ธรรมดา"พี่น้องซูเวยผ่านประสบการณ์ต่อสู้มาแบบไหนกัน?""เขาฆ่ามารโลหิตและเหล่านักฆ่าที่สังหารคนอย่างเลือดเย็นและมากมายได้ง่ายๆ!!!"แม่นางอี้เซียวเริ่มฟื้นตัวและหันไปมองเขาแต่ยังมีอาการตกใจเหลือค้างเล็กน้อย..."ศิษย์พี่เวย... ดูเหมือนทักษะดาบของข้ายังคงห่างไกลความยิ่งใหญ่ของท่านนัก"เธอตั้งสติและปากก็ขยับต่อเนื่อง"แต่ตอนนี้ทักษะดาบของข้าได้รับการปรับปรุงและพัฒนาขึ้นจากการต่อสู้ที่มีชีวิตและความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย""อีกไม่นาน... ทักษะดาบข้าต้องก้าวหน้าและตามศิษย์พี่เวยทันอย่างแน่นอน" อี้เซียวสงบลงและกล่าวอย่างเบิกบานใจเผยรอยยิ้มและสีหน้าแห่งความสุขกับเขาซูเวยมองดูแม่นางตัวเล็กด้วยความแปลกใจและประหลาดใจเขาไม่ได้คิดว่า... แม่นางน้อยอี้เซียวที่ดูเหมือนอ่อนแอและบอบบาง เธอจะมีจิตใจแล้วจิตวิญญาณเข้มแข็งและแข็งแกร่งเช่นนี้เรื่องนี้ทำให้เขาอารมณ์ดีมากถ้าเป็นเด็กสาวอ่อนแอธรรมดาและมีส่วนร่วมในการต่อสู้นองเลือดแบบนี้ไม่มีทางฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็วอย่างน้อยต้องใช้เวลาพักฟื้นและปรับอารมณ์กันสักพักใหญ่อี้เซียวตัวน้อยคนนี้ฟื้นตัวและปรับอารมณ์ได้ทันทีเขาจะไม่ยินดีและมีความสุขได้หรือไม่!