ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

"นี่คือ …"
สุดทางเดินภายในถ้ำ มู่เหยียนมองประตูสีแดงที่ปิดสนิทสองบาน และนกฟีนิกซ์สองตัวที่สลักอยู่บนประตู
ดวงตาทั้งคู่ค่อยๆ เบิกกว้างขึ้น หลังจากนั้นมู่เหยียนมองไปที่วงแหวนสองวงชวนให้ยื่นมือออกไปสัมผัสมันโดยไม่ตั้งใจ
ขณะที่มือกำลังจะสัมผัสวงกุญแจ มู่เหยียนที่นึกถึงอะไรบางอย่างได้สีหน้าพลันเปลี่ยนไปทันที มือนางรู้สึกราวกับว่ากำลังถูกอสรพิษจุมพิตจึงถอยออกมาด้วยความวิตก
"รังฟีนิกซ์นี่อาจเป็น 'รังฟีนิกซ์' ในตำนานก็ได้?”
ในช่วงเวลาต่อมา มู่เหยียนมองไปที่นกฟีนิกซ์สองตัวด้านบนของประตู ขณะที่เหงื่อเย็น ๆ ไหลลงมาจนชุ่มหลัง
นางเคยเห็นบันทึกของรังฟีนิกซ์ รังฟีนิกซ์เป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์วิญญาณโบราณ มีคำกล่าวกันว่าแม้แต่จ้าวปรมาจารย์ยุทธระดับเก้าก็ไม่สามารถเปิดประตูสู่รังฟีนิกซ์ได้ ฉะนั้น ไม่ว่าใครก็ตามที่อยู่ต่ำกว่าระดับแปด ตราบใดที่แตะแหวนที่ประตูพลังและเลือดทั้งหมดจะถูกดูดกลืน มีเพียงยอดปรมาจารยุทธระดับแปดและจ้าวปรมาจารย์ยุทธระดับเก้าเท่านั้นที่สามารถหลบหนีพลังที่ดูดกลืนนี้ได้ ถ้าประตูนี้เป็นรังของนกฟีนิกซ์จริง ๆ ตอนนี้นับว่านางเกือบผ่านประตูนรกไปแล้ว อย่างไรก็ตามเนื่องจากมันเป็น "รังฟีนิกซ์" แล้วถังฮวนจะเข้าไปได้ยังไง?ไม่เพียงแต่นักหลอมอาวุธที่หลอมรวมกับ "อัคคีพิสุทธิ์" จะมีพลังแห่งไฟที่บริสุทธิ์ที่สุด แต่ "อัคคีพิสุทธิ์" ยังมีพลังแห่งไฟอีกด้วย “หรือว่าเขาอยู่ข้างในจริงๆ?” มู่เหยียนอดถามตนเองไม่ได้
"จี๊ดๆๆๆ" หนูวิญญาณเจ็ดสีส่งเสียงร้อง หัวเล็ก ๆ ของมันพยักหน้ารัว ๆ เหมือนไก่จิกข้าว
"เป็นอะไรไป?" มู่เหยียนขมวดคิ้ว ในใจของนางเต็มไปด้วยความสงสัย ในแง่ของวิธีการหลอมเครื่องมือ แม้ว่าถังฮวนจะเป็นผู้ที่มีความสามารถพิเศษ แต่ความสามารถในการกระตุ้นเปลวไฟในแท่นวังวนได้สูงสิบสองเมตรนั้นไรประโยชน์ เพราะแม้ว่าวิธีการหลอมเครื่องมือของเขาจะดีมากเพียงใด แต่ยังไม่สามารถเข้าไปได้อยู่ดี อยากจะรู้จริงๆ ว่าถังฮวนเปิดประตูรังฟีนิกซ์และแอบเข้าไปได้อย่างไร? เป็นไปได้ไหมที่หลังจากนั้นไม่นาน ประตูสู่รังฟีนิกซ์จะสูญเสียความสามารถในการป้องกันและอาจมีคนเปิดได้?
หลังจากคิดไตร่ตรองแล้ว ดูเหมือนว่านี่จะเป็นคำตอบเดียวเท่านั้น
หัวใจของมู่เหยียนเต้นรัว ฝ่ามืองามดุจหยกของนางที่เต็มไปด้วยปราณแท้กดลงบนประตูโดยตรง นางผลักสุดแรง แต่ประตูรังนกฟีนิกซ์กลับไม่ขยับแม้แต่น้อย เป็นไปได้ไหมว่าเขาจะเปิดโดยวิธีอื่น?
มือเล็ก ๆ ของมู่เหยียนเอื้อมไปหาวงแหวนอีกครั้ง แต่ก็หยุดยั้งลงในที่สุด เป็นเพียงการคาดเดาว่าประตูรังนกฟีนิกซ์ใช้การไม่ได้แล้ว หากนางตัดสินใจผิดชีวิตย่อมจะสูญสิ้นไปอย่างแน่นอน
นางไม่กล้าเสี่ยงขนาดนั้น
"น่าเจ็บใจจริงๆ" มู่เหยียนกัดฟัน ขณะที่สาปแช่งและจ้องมองไปที่ประตูด้วยโมโห
“ถังฮวน ถ้าเจ้าอยู่ข้างในสิบวัน ข้าจะรอเจ้าข้างนอกสิบวัน ถ้าเจ้าอยู่ข้างในหนึ่งเดือน ข้าจะรอเจ้าข้างนอกหนึ่งเดือน ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะอยู่ในนั้นได้ตลอดไป"
"เมื่อใดที่เจ้าออกมาจากที่นั่น อย่าหวังว่าจะเล็ดรอดจากสายตาข้าไปได้เลย"
"... " ภายในถ้ำความสงบสุขกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อเวลาผ่านไปภูเขาเฟิงหมิงที่อยู่นอกถ้ำก็เริ่มดุเดือดอย่างช้า ๆ เช้าตรู่วันต่อมาเมื่อถังฮวนยังไม่ออกมาจากหุบเขาเฟิงหลิง ในที่สุดก็มีเหล่าผู้ฝึกยุทธ์เข้ามาตรวจสอบที่อยู่ของเขา ผู้ฝึกยุทธ์ของหอซิงไห่ที่ถูกสอบถามไม่ได้ปิดบังอะไร แถมยังเปิดเผยด้วยรอยยิ้มว่า หลังจากที่มู่เหยียนและเมิ่งซีชวนออกมาไม่นาน ถังฮวนได้ปีนขึ้นไปบนหน้าผาและจากไปอย่างเงียบๆ แม้กระทั่งเชิญผู้ฝึกยุทธ์ระดับหกเข้ามาตรวจสอบดูแล้ว แต่ไม่มีใครพบร่องรอยของถังฮวน
เมื่อได้ยินข่าวนี้ผู้ฝึกยุทธ์ที่รออยู่ข้างนอกก็พากันแตกตื่นในทันที ทว่าพวกเขาไม่กล้าจู่โจมหอซิงไห่อย่างเปิดเผย เพราะรู้ดีว่าชายร่างยักษ์สองคนข้างกายหญิงสาวชุดม่วงไม่ได้มีไว้เพื่อโอ้อวดแต่อย่างใด ผลก็คือฝูงชนต้องทนอดกลั้นจากการถูกยั่วยวนและต้องค้นหาตัวเขาอย่างบ้าคลั่งต่อไป ขณะที่ถังฮวนต้องแอบทิ้ง 'ไขกระดูกฟีนิกซ์' ไว้อย่างลับ ๆ จำนวนถึง 40% เพื่อแลกเปลี่ยนกับสมบัติบางอย่างของหอซิงไห่ ตราบเท่าที่มีคนสามารถหาถังฮวนเจอและเก็บสมบัติไว้เป็นของตัวเองได้ คนนั้นย่อมมีรายได้มหาศาล อย่างไรก็ตาม ถังฮวนคล้ายมลายหายไปในอากาศแล้ว
ผู้ฝึกยุทธ์นับหมื่นยึดหุบเขาเฟิงหลิงเป็นศูนย์กลางการค้นหาบริเวณรอบ ๆ ตลอดสองวัน แต่ไม่พบแม้แต่ร่องรอยถังฮวน ในบรรดาคนที่เข้าร่วมในการค้นหานั้นไม่ได้มีเพียงผู้ฝึกยุทธ์ระดับสี่เท่านั้น แต่ยังมีผู้ฝึกยุทธ์ระดับหกอีกหลายคนและหลายคนยังเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับเจ็ดอีกด้วย ทว่าผู้ฝึกยุทธ์เหล่านี้กลับไม่พบแม้แต่เงา
"เจ้าตามทันถังหลงมั้ย?" ในกระโจมที่ทางเข้าหุบเขาเฟิงหลิง กู้หยิงอดไม่ได้ที่จะถามหลังจากเห็นถังซีที่เพิ่งกลับมา ผู้ฝึกยุทธ์คนอื่น ๆ ออกจากสถานที่นี้ไปหมดแล้ว มีเพียงกู้หยิงและกู้เฟยเท่านั้นที่ยังคงรั้งอยู่ ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่ต้องการจากไป แต่ยังไม่สามารถออกไปได้ในตอนนี้ เพราะความสัมพันธ์ใกล้ชิดของพวกเขากับถังฮวนเป็นที่รู้กับทุกคนแล้ว หากจากไปในเวลานี้อาจได้รับผลกระทบภายหลังได้ ดังนั้นเมื่อถังฮวนขอให้หอซิงไห่แจ้งให้เขาทราบ และแนะนำให้พวกเขาอยู่ที่นี่ชั่วคราวต่อไปก่อนเป็นกรณีพิเศษ อีกทั้งยังขอให้หอซิงไห่ส่งคนมาดูแลพวกเขาด้วย
กู้หยิงเองเห็นด้วยอย่างยิ่งและตัดสินใจที่จะอาศัยอยู่ที่นี่ต่อไป "อย่าพูดถึงมันเลย เจ้าถังหลงมันเจ้าเล่ห์นัก จิตใจก็เลวทรามสุดๆ มันบอกให้สมุนของมันหยุดข้าไว้ ด้วยเหตุนี้ผู้ติดตามมันทั้งหมดจึงถูกข้าสังหารในขณะที่ตัวมันเองหนีไปได้" ถังซีรู้สึกท้อแท้นิด ๆ สามารถมองเห็นความเหนื่อยล้าที่ไม่อาจเข้าใจได้จากหว่างคิ้วของเขา “เจ้ารู้ไหมว่าถังฮวนไปไหน?” เสียงของถังซีที่หยุดไปเมื่อครู่เอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง
“ข้าไม่ทราบ ตอนนี้ผู้คนมากมายกำลังตามหาเขาที่ภูเขาเฟิงหมิง”
กู้หยิงหัวเราะและพูดว่า "อย่ากังวลเรื่องเขาไปเลย เจ้านั่นออกจากที่นี่ก่อนหน้านี้หนึ่งคืน ตอนนี้น่าจะหนีไปไกลแล้ว ไม่ง่ายหรอกที่จะพบตัวเขาได้"
เมื่อได้ยินเช่นนั้นใบหน้าถังซีเผยให้เห็นรอยยิ้ม แต่ในขณะที่กำลังจะพูดพลันมีเสียงดังออกมา เห็นกู้เฟยนั่งเหม่ออยู่ตรงหน้าห่อของที่ยังไม่ได้แกะ มือถือขนนกสีแดงเพลิงสองอัน พื้นผิวที่มีความมันวาวโดยรอบตัวมันเป็นชั้นๆ
“ขนนกฟีนิกซ์?!”
ถังซีพยายามกดเสียงอย่างเต็มที่ขณะที่เขาหลุดตะโกนออกมา
“สองอันเลยรึ?” กู้หยิงเองงงงวยเช่นกัน
"ข้าเข้าใจล่ะ ต้องเป็นคืนวันแรกของการแข่งขันประลองยุทธ์ที่ถังฮวนยัดมันลงกระเป๋าของข้า" กู้เฟยปรบมือและพูดอย่างกังวล
"เขาพบแล้วจริง ๆ"
“น้องเล็กรีบวางลงเถอะ” กู้หยิงตกใจแล้วบอกนางอย่างรวดเร็ว
"... " หลังจากนั้นไม่นาน กู้หยิง กู้เฟยและถังซีนั่งอยู่ในกระโจมมองหน้ากัน วันนั้นกู้เฟยมอบขนนกฟีนิกซ์หนึ่งอันให้ถังฮวน แต่หลังจากนั้นไม่กี่วัน ถังฮวนก็นำกลับมาคืนให้ถึงสองอัน
"สหายผู้นี้ ... "
หลังจากนั้นไม่นานกู้หยิงเริ่มส่ายหัวและคลี่ยิ้มขมขื่น ได้แต่ทอดถอนใจ ในเวลานั้นเขายังบ่นกับกู้เฟยว่าสิ้นเปลืองเกินไปที่มอบขนฟีนิกซ์ให้ถังฮวน มาตอนนี้เมื่อเห็นถังฮวนแอบคืนขนนกฟีนิกซ์ให้นางถึงสองอันจึงรู้สึกละอายใจอย่างยิ่ง “เป็นคนที่ควรค่าแก่การคบหาจริง ๆ” ถังซีพยักหน้าช้า ๆ……...
“ฟู่ววว!”
ตอนนี้ภายในรังฟีนิกซ์ ถังฮวนนั่งขัดสมาธิในหลุมลึกบนแท่นทรงกลม สุดท้ายก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้น ขนนกฟีนิกซ์ที่ส่องสว่างบนฝ่ามือค่อยๆ หมองคล้ำลง

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 156 สหายที่ควรคบหา

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 156 สหายที่ควรคบหา

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้