ตำนานยุทธจักรเทวะ

ตอนที่ 46 เงื่อนงำแห่งพลังมืด

ความเงียบหลังพายุ

หลังจากการต่อสู้ที่ดุเดือด หลี่เฉินและเซียวหรงยืนมองจุดที่ชายลึกลับหายตัวไป เงาของเขาหายไปในความมืดราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัวและพลังหลงเหลือที่แฝงอยู่ในอากาศ

เซียวหรงขมวดคิ้ว ก่อนจะพูดขึ้น “พลังของเขา…ไม่ปกติเลย”

หลี่เฉินพยักหน้า แม้เขาจะต่อสู้มามากมาย แต่ไม่เคยพบใครที่ใช้พลังเช่นนี้ มันทั้งหนักหน่วง เย็นยะเยือก และเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย

“ข้ารู้สึกเหมือนพลังของเขาไม่ได้มาจากตัวเขาเอง” หลี่เฉินกล่าวเสียงแผ่ว “มันเหมือนกับว่าเขาได้รับพลังจากที่อื่น...”

เซียวหรงหันมามอง “หมายความว่าอย่างไร?”

หลี่เฉินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าว “ข้ารู้สึกว่ามีพลังอีกบางอย่างที่แฝงอยู่เบื้องหลังเขา อาจเป็นไปได้ว่าเขาเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งของใครบางคน”

เซียวหรงขมวดคิ้วแน่น “หากเป็นเช่นนั้น แปลว่ามีองค์กรหรือกลุ่มลึกลับที่อยู่เบื้องหลังเขา”

———

ร่องรอยปริศนา

ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน สายลมที่พัดผ่านพากลิ่นแปลก ๆ มา หลี่เฉินรับรู้ได้ทันทีว่ามันเป็นกลิ่นของบางสิ่งที่ไม่ใช่เพียงแค่ลมธรรมดา

"นี่มัน...กลิ่นโลหิต?"

เซียวหรงเองก็รับรู้ได้เช่นกัน นางรีบหันไปมองรอบ ๆ ก่อนจะพบว่ามีสัญลักษณ์บางอย่างถูกทิ้งไว้บนพื้น มันเป็นสัญลักษณ์คล้ายกับตราประทับที่ทำจากโลหิต

"นี่มันสัญลักษณ์อะไร?" เซียวหรงถามด้วยความสงสัย

หลี่เฉินเพ่งมอง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด "ข้าเคยเห็นมันมาก่อน... ในคัมภีร์โบราณของสำนักเรา"

เซียวหรงเบิกตากว้าง "หมายความว่าอย่างไร?"

"นี่คือตราของ 'สำนักมายามืด'" หลี่เฉินกล่าวเสียงหนัก "หนึ่งในกลุ่มลึกลับที่เคยหายสาบสูญไปเมื่อหลายร้อยปีก่อน"

เซียวหรงตกใจ "สำนักมายามืด... สำนักต้องห้ามที่เชื่อกันว่าสูญสลายไปแล้ว?!"

หลี่เฉินพยักหน้า "ใช่ แต่ดูเหมือนว่าพวกเขายังไม่หายไปจริง ๆ พวกเขายังอยู่ และอาจกำลังวางแผนบางอย่างอยู่ในเงามืด"

———

ความลับของตำราโบราณ

เมื่อกลับมาที่สำนักเมฆาสวรรค์ หลี่เฉินตรงไปยังหอคัมภีร์ทันที เขาต้องค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับสำนักมายามืด

ภายในหอคัมภีร์เก่าแก่ มีชั้นวางหนังสือสูงเสียดฟ้า คัมภีร์หลายพันเล่มถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ แม้ว่าบางเล่มจะถูกปกคลุมด้วยฝุ่น แต่ก็ยังคงมีพลังแห่งความรู้ซ่อนอยู่ภายใน

หลี่เฉินเดินไปยังส่วนที่เก็บคัมภีร์โบราณ เขากวาดสายตามองหาหนังสือเกี่ยวกับสำนักมายามืด ไม่นานนัก เขาก็พบคัมภีร์เล่มหนึ่งที่มีชื่อว่า "บันทึกแห่งยุทธภพ: ตำนานสำนักมายามืด"

เขาหยิบมันออกมา เปิดไปยังหน้าที่เกี่ยวข้อง ก่อนจะเริ่มอ่าน

"สำนักมายามืด... เป็นกลุ่มที่เกิดขึ้นเมื่อ 500 ปีก่อน พวกเขาใช้ศาสตร์ต้องห้ามที่ดูดกลืนพลังชีวิตของผู้อื่นเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้ตนเอง..."

"ว่ากันว่าผู้ที่ใช้พลังของพวกเขาจะต้องแลกด้วยสิ่งสำคัญบางอย่าง ไม่ว่าจะเป็นอายุขัย วิญญาณ หรือแม้แต่จิตใจของตนเอง"

หลี่เฉินขมวดคิ้ว "ถ้าชายคนนั้นใช้พลังของสำนักมายามืด... แปลว่าเขาอาจถูกควบคุมโดยบางสิ่ง"

ทันใดนั้นเอง เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง

"เจ้าเองก็สงสัยเรื่องสำนักมายามืดเช่นกันหรือ?"

———

การเปิดเผยของปราชญ์เฒ่า

หลี่เฉินหันไปพบกับชายชราในชุดขาว ผู้เฒ่าผู้นี้คือ ปราชญ์เฒ่าหาน อดีตอาจารย์ใหญ่ของสำนักเมฆาสวรรค์

"อาจารย์ปราชญ์เฒ่า ท่านรู้เรื่องสำนักมายามืดหรือ?" หลี่เฉินถาม

ปราชญ์เฒ่าหานพยักหน้า "แน่นอน สำนักมายามืดเป็นภัยร้ายแรงต่อยุทธภพ พวกเขาอาจเงียบหายไปหลายร้อยปี แต่ข้าเชื่อว่าพวกเขายังคงมีอิทธิพลอยู่"

"ท่านรู้หรือไม่ว่าพวกเขาต้องการอะไร?"

ปราชญ์เฒ่าหานถอนหายใจ "มีตำนานกล่าวว่า สำนักมายามืดกำลังตามหา 'กุญแจแห่งเทวะ' สิ่งที่ว่ากันว่าเป็นกุญแจสำคัญในการปลดปล่อยพลังต้องห้าม"

หลี่เฉินตกใจ "กุญแจแห่งเทวะ? นี่เป็นเพียงตำนานมิใช่หรือ?"

ปราชญ์เฒ่าหานส่ายหน้า "ไม่หรอก มันมีอยู่จริง และข้าสงสัยว่าพวกเขาอาจกำลังตามหามันอยู่"

———

บทสรุปของปริศนา

หลังจากพูดคุยกับปราชญ์เฒ่าหาน หลี่เฉินรู้แล้วว่าการเผชิญหน้ากับชายลึกลับไม่ใช่เหตุบังเอิญ พวกเขากำลังเคลื่อนไหวเพื่อค้นหาสิ่งที่เรียกว่า 'กุญแจแห่งเทวะ'

"ข้าจะไม่ยอมให้พวกมันได้ไปง่าย ๆ"

เซียวหรงเดินเข้ามาในห้องก่อนจะกล่าว "ถ้าพวกมันกำลังหากุญแจแห่งเทวะ... เช่นนั้นภารกิจของพวกเราก็คือหามันก่อนที่พวกมันจะเจอ"

หลี่เฉินพยักหน้า "ใช่... ข้าจะไม่ยอมให้พวกมันนำพลังอันตรายนี้กลับมาได้เด็ดขาด"

———

ตอนต่อไป:

การออกเดินทางสู่แดนต้องห้าม

เงื่อนงำของกุญแจแห่งเทวะ

ศัตรูที่รออยู่ในเงามืด