ตลอดเส้นทางการเดินทางของทุกๆคนในเวลานี้ยิ่งทำให้ ท่านปู่ ท่านตา ท่านพ่อ ท่านลุงลุง ท่านอาอา(หลานชาย)ท่านปู่ไป่(น้องชาย) ถึงกับต้องทึ่งกับการนำทางของยวี่ยวี่น้อยจริงๆ ไม่มีการลังเลใดๆ และไม่ได้นำทางแบบสะเปะสะปะอีกด้วย
พวกท่านที่ผ่านการเดินเข้าป่า ขึ้นูเามาแล้วหลายต่อหลายหนั้แ่เป็เด็กๆ ย่อมรู้ดีกว่าอะไรคือการเดินหลงป่า อะไรคือเดินแบบสุ่มๆ พวกท่านต่างพากันมองหน้ากันไปมาและคิดเหมือนๆกันว่า อย่างไรแล้วจะต้องให้บรรดาพวกผู้หญิงสอบถามเื่ราวในวันนี้ให้แน่ชัดจากยวี่ยวี่น้อยให้จงได้ เพราะจะได้รู้ว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นในตัวของยวี่ยวี่น้อยกัน
พวกท่านจะได้หาทางรับมือ และป้องกันให้ยวี่ยวี่น้อยนั่นเอง รวมถึงต้องกำชับเหล่าบรรดาพวกพี่ๆทั้งหลายอีกด้วย ให้ระมัดระวังดูแลน้องเล็กของพวกเขาให้รอบคอบกว่าเดิมอีกหลายเท่าตัว ถ้ามันเป็อย่างที่ใจพวกท่านกำลังคิดและกังวลอยู่ในขณะนี้…!!!
ในตอนนี้ไม่ว่าผู้ใดจะคิดอะไรกันอยู่ ยวี่ยวี่น้องไม่สนใจหรอกเพราะว่านางเองกำลังสังเกตมองไปรอบๆป่าแถวๆนี้ตลอดระยะการเดินทางเลยก็ว่าได้ ยิ่งมีประสาทััที่เหนือธรรมชาติติดมากับตัวนางยังยุคโบราณแบบนี้ด้วยยิ่งทำให้อะไรๆก็ง่ายยิ่งขึ้นกว่าเดิมเยอะเลย!!!
(ตา) ทักษะตามองระยะไกล
“ป่าแถวๆนี้ถือว่าอุดมสมบูรณ์ใช้ได้เลยนะเนี่ย เพียงแต่จะให้เดินทางสำรวจเองก็คงจะไม่ไหวล่ะ เพราะตัวเท่านี้เองย่อมไม่มีทางเป็ไปได้ อาศัยว่าใช้ทักษะขั้นเทพจากดวงตาที่มองได้ไกลๆ หูที่ได้ยินอย่างชัดเจนไม่ว่าจะระยะทางเท่าไหร่ และไหนจมูกที่ดีกว่าหมาน้อยหรือสัตว์ทุกๆตัวมารวมกันยังสู้ข้าไม่ได้เลยละกัน…!!!!”ยวี่ยวี่น้อย ที่พูดพึมพำกับตัวเองอยู่
“ท่านพ่อเลี้ยวทางด้านขวามือเ้าค่ะ”ยวี่ยวี่
“ได้ๆลูก”ท่านพ่อ กับทุกๆคนได้ยินยวี่ยวี่น้อยบอกเส้นทาง
เนื่องด้วยระยะทางหลายสิบลี้ในการเดินทางครั้งนี้แถมยังมีพวกเด็กๆพากันตามมาเป็พรวนอีกด้วย เลยมีการล่าช้ากันไปบ้างเล็กน้อย เ้าตัวเล็กๆก็โดนอุ้มบ้าง ขี่หลัง ขี่คอบ้างสลับสับเปลี่ยนกันไป เพราะพวกผู้ใหญ่เองกังวลว่าจะเดินทางไปกลับช้าจนเกินไป
ดีที่ว่าเป็่ยามซื่ออยู่(ยามซื่อ (巳：sì)คือ 09.00 - 10.59 น.) แต่ว่าก็ต้องเก่งรีบมัวแต่ชักช้าไม่ได้
“ป่าบริเวณแถวนี้ยังถือว่าไม่รกหรือดูอันตรายเท่าไหร่นักนะ”ท่านปู่ซุน
“ใช่ๆ ยวี่ยวี่น้อยของข้าเก่งถึงเพียงนี้เชียวเหรอ????ถึงขนาดนำทางมาในบริเวณที่ดูปลอดภัยแบบนี้น่ะ”ท่านตาหม่า
“สงสัยว่าสิ่งที่ข้า และพวกเ้าคาดการณ์เอาไว้อาจจะเป็จริงก็ได้นะเกี่ยวกับยวี่ยวี่น้อยน่ะ…!!!!”ท่านปู่ไป่
“เฮ้…เ้าเฒ่าไป่นี่เรียกชื่อพี่สะใภ้ห้วนๆแบบนี้ได้อย่างไรกัน ไม่รู้จักลำดับผู้าุโเสียเลยนะ..”ท่านปู่ซุน
“ใช่ๆเฒ่าซุนพูดได้ถูกใจข้านักจริงๆ..!!!”ท่านตาหม่า
“หนอยเ้าสองเฒ่า ชอบพูดแบบนี้กับข้าอีกแล้วนะ…!!!”ท่านปู่ไป่ โมโหขึ้นมาอีกครั้งที่โดนเพื่อนรักที่สามารถตายแทนกันได้ล้อเลียนเื่ลำดับญาติที่เรียกขานกันอีกแล้ว
“เห็นสีหน้าเ้าเป็แบบนี้แล้วพวกข้ารู้สึกมีความสุขมากนักล่ะ ช่างเป็่เวลาที่ดีจริงๆว่าไหมเฒ่าซุน”ท่านตาหม่า
“ใช่ๆ…..”ท่านปู่ซุน
“ฮ่า….ฮ่า…ฮ่า….”ท่านปู่ซุน ท่านตาหม่า
“เฮ้อ………”บรรดาลูกชายของสามผู้เฒ่า
บรรดาเหล่าลูกชายก็พากันส่ายหน้าไปมาที่เห็นพวกท่านพ่อของพวกเขาพาทะเลาะกันในเื่เดิมๆนี้ มาั้แ่หลังงานแต่งของยวี่ยวี่น้อยกันกับแฝดพี่ผู้ล่วงลับที่อายุเพียงแค่ 3วันเท่านั้นของท่านปู่ไป่
“พวกเราโชคดีจังเลยนะวันนี้ที่น้องเล็กได้พาออกมาเดินเล่นไกลนอกหมู่บ้านขนาดนี้เป็ครั้งแรกเลย พี่สาวมีความสุขมากมายเลยน้องเล็ก”พี่สาวเจินจู
“หงึก…หงึก….ยวี่ยวี่เองก็มีความสุขมว๊ากกกกก…เช่นกันพี่สาวไม่คิดว่าข้างนอกไกลๆหมู่บ้านของพวกเราจะน่าสนใจมากขนาดนี้นะเ้าคะ รู้อย่างนี้ทำไมพวกท่านพี่ถึงไม่รู้จักแอบพาข้ากับพี่สาวออกมาไกลๆบ้างล่ะ”ยวี่ยวี่
“..................!!!”พวกพี่ชาย ท่านปู่ทั้ง 3 คน ท่านพ่อ ท่านลุงลุง ท่านอาอา ที่ได้ฟังแม่นางน้อยทั้งสองคนกำลังพูดกันอยู่ถึงกับพากันพูดไม่ถูกกันเลยทีเดียว
ยิ่งท่านพ่อแล้วยิ่งไม่รู้จะทำสีหน้าอย่างไรออกมากันดี เพราะตอนนี้ท่านพ่อมือหนึ่งอุ้มลูกสาวคนเล็ก อีกมือหนึ่งอุ้มลูกสาวคนโตพร้อมๆกันด้วยเลยได้ยินเต็มๆสองหูเลย…!!!
“เนอะๆ ข้างนอกน่าสนุกกว่าตั้งเยอะจริงๆนั่นแหละพี่สาวเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันนะ วันหลังพวกเราออกมาไกลๆกันแบบนี้อีกนะน้องเล็ก”พี่สาวเจินจู
“ไม่ได้….!!!”พวกพี่ชาย ท่านปู่ทั้ง 3 คน ท่านพ่อ ท่านลุงลุง ท่านอาอา
“ชะอุ้ย…!!!!”แม่นางน้อยทั้งสอง
“ต๊กกะใจหมดเลยเ้าค่ะ…!!!”ยวี่ยวี่
“ทำไมถึงต้องดุพวกข้าสองคนด้วยเล่าเ้าคะ…???”พี่สาวเจินจู
“เปล่าเลย….!!!!” พวกพี่ชาย ท่านปู่ทั้ง 3 คน ท่านพ่อ ท่านลุงลุง ท่านอาอา ทั้งพากันโบกมือโบกไม้ปฎิเสธ และส่ายหัวไปมาว่าไม่มีทางเลยที่จะกล้าดุแม่นางน้อยทั้งสองคนอย่างแน่นอน
“เอ่อ…เพียงแค่ว่าทุกๆคนพากันใเลยพูดเสียงดัง แถมพูดพร้อมๆกันแบบนี้น่ะลูกรัก…!!!จริงๆแล้วพวกเราทุกๆคนรักพวกเ้าทั้งสองคนที่สุดเลยนะ”ท่านพ่อ
“อ้า…….” “หงึก….หงึก….”แม่นางน้อยทั้งสองนาง
“แล้วไปเ้าค่ะ….”ยวี่ยวี่
“อิ…อิ….อิ…”พี่สาวสองลู่ ที่ยวี่ยวี่น้อยตั้งฉายาเอาไว้เรียกแบบสั้นๆ
“โอ๊ะ…นั่นไงเ้าคะตรงโน้นซากหมีดำอยู่ทางด้านโน้นเ้าค่ะ…!!!!”ยวี่ยวี่ ชี้ไปในทิศทางที่หมีป่าดำตัวใหญ่นอนตายอยู่
“หมีดำ…..!!!!”ทุกๆคนหันไปตามมือที่ยวี่ยวี่น้อยชี้ไป ก็เห็นมีดำนอนตายอยู่ตรงนั้นจริงๆ ทุกๆคนก็ตื่นเต้นกันมากๆ จริงๆแล้วก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากถ้าไม่มีหมีดำจริงๆ แต่นี่มันเป็เื่จริง ที่ได้เห็นกับตาของทุกๆคนกันแล้ว!!!
“ตึก….ตัก…..”เสียงฝีเท้าของทุกๆคนเร่งความเร็วขึ้นไปมากกว่าเดิม เพื่อตรงไปที่ซากหมีดำนอนตายอยู่
“เดี๋ยวก่อนนะพวกเ้าคนใดคนหนึ่งไปลองดูให้แน่ใจก่อนว่า เ้าหมีดำตัวนั้นตายแล้วจริงๆ พวกเราค่อยเข้าไปใกล้มันกัน”ท่านปู่ซุน
“ได้ขอรับ…!!!”ท่านพ่อ ท่านลุงลุง ท่านอาอา
พวกท่านเตรียมง้างธนู ยกดาบขึ้นมาเพื่อเตรียมความพร้อม พวกท่านพ่อเองยังไม่ได้ทันทำอะไรกันเลย แต่ทันใดนั้นเองก็เกิดเหตุการณ์ที่ทุกๆคนไม่คาดคิดว่าจะเกิดขึ้น….!!!
“ตุ้บ……ตุ้บ….ตุ้บ….ตุ้บ…..”
“ควั่บ…ควั่บ…ควั่บ….”ทุกๆคนหันไปทางต้นตอของเื่!!! แบบพร้อมเพรียงกันด้วยความตื่นตระหนก
“...........!!!!”พวกพี่ชาย ท่านปู่ทั้ง 3 คน ท่านพ่อ ท่านลุงลุง ท่านอาอา พี่สาวสองลู่ พี่สาวเจินจู
“ยวี่ยวี่…!!!!”พวกพี่ชาย ท่านปู่ทั้ง 3 คน ท่านพ่อ ท่านลุงลุง ท่านอาอา
“เ้าค่ะ…????..ก็เมื่อตะกี้ท่านปู่ก็บอกนี่เ้าคะว่าต้องดูว่าเ้าหมีดำตัวนั้นตายจริงๆหรือเปล่า ยวี่ยวี่เลยช่วยไงเ้าคะ นั่นไงเ้าคะมันไม่ขยับตัวเลยตายสนิท ตายแน่นอน ตายแบบหมดลมหายใจเลยเ้าค่าาาาา…”ยวี่ยวี่
“.........!!!!”พวกพี่ชาย ท่านปู่ทั้ง 3 คน ท่านพ่อ ท่านลุงลุง ท่านอาอา
“เอ่อ………”พวกท่านแต่ละคนพากันพูดติดอ่างกันไปเลยทีนี้ พอได้ฟังเหตุผลของเ้ายวี่ยวี่น้อย แต่ก็เล่นพวกท่านเหงื่อตกกันไปตามๆกันแล้ว
“เข้าไปเลยเ้าค่ะท่านพ่อ ท่านลุงหม่าลุงซุน หลานชาย(ท่านอาอาไป่ของพวกพี่ๆ)”ยวี่ยวี่น้อย
“เอิ่มจ้ะ…..”ท่านพ่อ ท่านลุงหม่าลุงซุน ท่านอาอาไป่
พอได้ผ่านการทดสอบจากยวี่ยวี่น้อยด้วยการขว้างก้อนหินไปหลายก้อน ก็เป็ที่แน่ชัดว่าเ้าหมีดำป่าตัวนี้ตายอย่างแน่นอน ทุกๆคนเลยพากันเข้าไปดูและเริ่มวางแผนจัดการขนย้ายซากเ้าหมีดำตัวนี้กันทันทีเลย
“เ้าหมีดำตัวนี้ทำไมตัวใหญ่มากขนาดนี้นะ ั้แ่เคยเห็นหมีมาไม่เคยเจอหมีที่ตัวใหญ่เท่าเ้าตัวนี้มาก่อนเลยจริงๆ..!!!”ท่านปู่ซุน
“เหอะ..เ้าเฒ่าซุนอย่างกับเคยเห็นหมีป่ามาเยอะเป็สิบ เป็ร้อยตัวซะอย่างนั้นแหละเต็มที่ก็ไม่เกิน 10 ครั้งได้ล่ะมั้งเจอในป่าแบบบังเอิญที่ข้ากับพวกเ้าวิ่งหนีกันกระเจิงน่ะจำได้หรือไม่กันเล่า…???”ท่านปู่ไป่
“.........!!!”ท่านปู่ซุน ท่านตาหม่า
“และก็เห็นตอนที่เข้าเมืองที่ร้านอาหารบ้าง ร้านขายสัตว์ป่าบ้างก็เท่านั้นเองเหอะ….”ท่านปู่ไป่
“หนอยยยย…….ฮึ่ม…”ท่านปู่ซุน ท่านตาหม่า
“เอ่อ….เดี๋ยวพวกข้าไปหาตัดไม้มาเปลทำคานย้ายเ้าหมีป่าตัวนี้ก่อนนะขอรับ…!!!”ท่านลุงซุน
“ท่านพ่อ พวกท่านก็ดูพวกเด็กๆก่อนนะขอรับ พวกข้าไปก่อนล่ะ!!”ท่านลุงหม่า
“เออ……”ท่านปู่ไป่ปู่ซุน ท่านตาหม่า
พวกท่านพ่อเองก็รีบหลีกหนีความวุ่นวายของสามผู้เฒ่ากันก่อนเลย เพราะมันเป็เื่ปรกติจริงๆสำหรับพวกท่านที่เห็นพวกท่านทะเลาะถกเถียงกันแบบนี้เป็ประจำ
“ว้าว…..ขนของมันหนามากเลยเ้าค่ะลองจับดูสิ”ยวี่ยวี่
“จริงด้วยล่ะน้องเล็ก ขนมันนุ่มมากเลยนะ”พี่สาวเจินจู
“............”ท่านปู่ไป่ปู่ซุน ท่านตาหม่า ที่กำลังเริ่มจะพูดจาถกเถียงกัน ก็ต้องเงียบกริบ และหันไปมองพวกเด็กๆที่ตอนนี้ต่างพากันรุมล้อมซากหมีดำ และจับมันอย่างอยากรู้อยากเห็น
โดยเฉพาะเ้าตัวเล็กยวี่ยวี่นี่ปีนขึ้นไปบนเ้าซากหมีดำเสียแล้วด้วยน่ะสิ….!!!เพียงแค่คลาดสายตาเพียงครู่เท่านั้นเอง
“โอ้….ดูเขี้ยวของหมีดำสิเ้าคะ มันใหญ่มว๊ากกกกกกก”ยวี่ยวี่
“ยวี่ยวี่ระวัง…!!!”ท่านปู่ไป่ปู่ซุน ท่านตาหม่า
“เขี้ยวมันค่อนข้างแหลมคมนะเด็กๆ อย่าไปััมันตรงๆ..!!!”ท่านตาหม่า
“เ้าค่ะท่านตา” “ขอรับท่านตา”พวกเด็กๆ ต่างพากันรับปากแต่ก็นึกเสียดายด้วยเช่นกัน
ท่านปู่ไป่ปู่ซุน ท่านตาหม่า รีบไปประคองหลานสาวทั้งสองคนลงมาจากซากหมีดำตัวนี้ก่อนเลย เพราะกลัวว่าจะลื่นหล่นกันลงมาาเ็
ทางด้านท่านพ่อ ท่านลุงซุนลุงหม่า ท่านอาอาไป่ ก็พากันประกอบคานไม้หามซากหมีดำตัวใหญ่นี้กลับหมู่บ้านกัน
“เอาล่ะพวกเ้าพร้อมแล้วนะ..???? ค่อยๆยกเ้าหมีป่านี้ขึ้นมา”ท่านลุงซุน
“พร้อม…!!!”กลุ่มพวกผู้ใหญ่
ในที่สุดก็ได้เวลาที่ทุกๆคนจะต้องแบกซากหมีป่าตัวนี้กลับหมู่บ้านกันแล้ว แต่ดีที่ว่ายวี่ยวี่น้อยนึกขึ้นมาได้ว่ายังไม่ได้เก็บเห็ดหลินจือเลย…!!!
“พวกเรากลับหมู่บ้านกันได้แล้วเด็กๆ เดินตามมาดีๆนะ”ท่านพ่อ
“เ้าค่ะ” “ขอรับ”พวกเด็กๆ
“เดี๋ยวก่อนเ้าค่ะ ยวี่ยวี่ยังไม่ได้เก็บเห็ดหลินจือตรงโน้นเลยนะเ้าคะ ยังกลับหมู่บ้านไม่ได้เ้าค่ะ”ยวี่ยวี่
“ห๊าาาาาาาา….!!!”ท่านปู่ซุนปู่ไป่ ท่านตาหม่า ท่านพ่อ ท่านลุงซุนลุงหม่า ท่านอาอาไป่
“เห็ดหลินจือ….???”ท่านปู่ซุนปู่ไป่ ท่านตาหม่า ท่านพ่อ ท่านลุงซุนลุงหม่า ท่านอาอาไป่
พวกท่านแทบจะล้มทรงตัวไม่อยู่กัน เพราะอย่าลืมว่าพวกท่านกำลังช่วยกันแบกหมีป่ากันอยู่ พอได้ยินว่ายวี่ยวี่เจอเห็ดหลินจืออีกด้วยก็พากันใยกใหญ่เลยทีเดียว
*****************
ยวี่ยวี่น้อยนำทางไปหาซากหมีป่าดำตัวใหญ่เจอแล้ว และก็กำลังจะพากันเก็บดอกหลินจือกันอีกด้วย วันนี้ถือว่าเป็การเก็บเกี่ยวที่ได้มากพอสมควรเลยทีเดียว เป็ที่พอใจของยวี่ยวี่น้อยระดับหนึ่งเลย
690
![[yaoi]ผมเกิดใหม่เป็นตัวร้ายในเกมส์จีบหนุ่ม](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1617768349_71456120.webp)
