โลกอนาคต (future world)

หลังเสียงสัญญาณเตือนดัง ทุกคนรีบวิ่งไปที่หลุมหลบภัย ทุกบ้านจะมีหลุมหลบภัย

ซีซาทำตามเหมือนคนอื่นทำ

"เราปลอดภัยแล้ว ในหลุมหลบภัยนี้มันจะหาเราไม่เจอ" มาสเตอร์กล่าว

"เรากำลังหนีอะไรครับ" ซีซาถามด้วยความสงสัย

"ความมืดมิด แต่แปลกมาก ยังไม่ถึง 12 ชั่วโมงทำไมมันมาอีก" ความมืดมิดเป็นเหมือนสิ่งมีชีวิต

จากการทดลองตั้งกล้อง เราไม่เห็นตัวอะไรในความมืดมิด

ลองใช้หนูทดลอง ความมืดมิดจะฆ่าหนูภายในไม่กี่วินาทีโดยที่เรามองไม่เห็นว่าตัวอะไร

จากการสังเกตมันคงไม่มีตา มันจะโจมตีสิ่งมีชีวิตที่เคลื่อนไหว

ถึงจะอยู่ภายในบ้านบางทีมันก็ตรวจจับการเต้นของหัวใจได้

เราจึงสร้างหลุมหลบภัยและเสริมด้วยระบบป้องกันหลายชั้นไม่ให้มันตรวจเจอ

"เจ้าสนใจเครื่องพิมพ์อาหารไม่ใช่เหรอ" เสี่ยงโซอี้กล่าวกับซีซา นี่ไง ในหลุมหลบภัยมีเครื่องพิมพ์อาหารเพื่อไว้กรณีมันอยู่ยาวไม่ยอมไปพวกเราจะได้มีอาหารกิน

ซีซามองไปที่เครื่องพิมพ์ เป็นเครื่องสี่เหลี่ยมไม่ใหญ่มาก ด้านบนมีแขนเหมือนแขนเครื่องจักร 5 แขน

"เครื่องนี้ทำงานยังไง" ซีซาถาม

"เจ้ามีอะไรที่อยากเอามาสแกนเพื่อให้เครื่องพิมพ์ทำของสิ่งนั้นซ้ำขึ้นมาเรื่อย ๆ หรือไม่"

ซีซานึกถึงอาหารสำเร็จรูป ก่อนเข้าไปช่วยเจ้าจักรวาลคิวทัสในมิติมายาได้ซื้ออาหารแคปซูลและอาหารสำเร็จรูปอื่น ๆ ไว้มากมายเพราะไม่รู้จะเข้าไปนานแค่ไหนกลัวเบื่ออาหารแคปซูลจึงได้ซื้ออาหารสำเร็จรูปอื่น ๆ เข้าไปด้วย

"ลองสิ่งนี้" ซีซาหยิบน้ำผลไม้สำเร็จรูปออกมาจากเข็มขัดมิติ

"โอ้ มิติเก็บของเหรอ" เจ้าทำสิ่งนี้ได้ยังไง มาสเตอร์ถามด้วยความสงสัย

"เป็นไอเทมที่ผมเก็บมาได้ครับ"

"อย่างนั้นรึ เสียดาย นึกว่าเจ้ามีวิธีสร้าง"

โซอี้เริ่มสนใจในตัวซีซามากขึ้น รอบตัวซีซามีแต่สิ่งแปลก ๆ

"วางสิ่งที่อยากทำซ้ำไว้หน้าเครื่อง" มันจะมีกล้องคอยสแกน ถ้าขึ้นไฟสีเขียวแปลว่าผ่าน ถ้าขึ้นสีแดง ให้ขยับสิ่งของออกให้มันสแกนได้ทั่ว ๆ โซอี้กล่าว

ซีซาเอาน้ำผลไม้สำเร็จรูปวางหน้าเครื่อง

โซอี้กดปุ่มที่เครื่อง ไฟเป็นสีเขียว สักพักแขนหุ่นยนต์ขยับออกมายิงสสารต่าง ๆ ที่ใช้ประกอบเป็นน้ำผลไม้

เพียงไม่นาน น้ำผลไม้ถูกสร้างขึ้นเหมือนเสกออกมา

"น่าทึ่งมาก" ซีซากล่าว เจ้าลองกินดูก็ได้นะ สิ่งนี้มีบนโลกของข้า ซีซากล่าวกับโซอี้

โซอี้รับน้ำผลไม้ไปดื่ม

"อร่อยมาก ข้าไม่เคยกินของแบบนี้มาก่อน" เจ้ายังมีของอย่างอื่นอีกมั้ย

ซีซาเอาอาหารสำเร็จรูปอื่น ๆ ออกมาให้สแกน สร้างความตื่นเต้นให้กับมาสเตอร์และโซอี้เป็นอย่างมาก

'ทุกคนไม่เคยกินของแบบนี้งั้นก็แปลว่าสิ่งนี้สร้างขึ้นหลังจากออกเดินทางจากโลกมนุษย์มานานจึงไม่รู้จักอาหารบนโลกมนุษย์'ซีซาคิดในใจ

มีเสียงสัญญาณแจ้งเตือนว่าปลอดภัย ทุกคนจึงออกจากหลุมหลบภัย

ซีซาคิดจะใช้เทคโนโลยีใหม่นี้สร้างเมืองเพื่อให้ทุกคนบนโลกมีที่อยู่อาศัยและจะได้กลับไปรับคนที่ติดในดันเจียนปริศนา

ซีซากล่าวลามาสเตอร์ และโซอี้ จากนั้นจึงเทเลพอร์ตกลับมาที่ยานอวกาศใต้มหาสมุทรและเปิดประตูมิติกลับโลก

ซีซากลับมาในจุดที่ไม่คุ้นเคย ตำแหน่งเปลี่ยนไป

ซีซากลับไปที่เมืองใต้ดินเล่าทุกอย่างให้ยูระฟัง

"อยากไปบ้างจัง" ยูระพูดอย่างตื่นเต้น

ดูเหมือนยูระจะเริ่มรักการผจญภัยมากขึ้น

"ถ้าเหงาให้คนอื่นมาอยู่เป็นเพื่อนมั้ย ตอนมาเมืองใต้ดินครั้งแรกรู้จักกับอบิเกลช่วยนำทางให้" ซีซากล่าว

"ก็ดีค่ะ อยู่กันหลาย ๆ คนน่าจะสนุก" ส่วนแผนสร้างเมืองถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกได้นะคะ

"เราลองไปปรึกษา mother กันก่อนดีมั้ย"

"mother" ยูระพูดออกมาอย่างประหลาดใจ ไม่ได้ยินคำนี้มานาน ไม่นึกว่ายังอยู่

"mother ยังอยู่ งั้นเราไปหา mother ด้วยกัน จะได้เห็นตัวจริงของ mother"

ซีซาพายูระบินนำทาง แต่ปีกของยูระบินได้ช้า ซีซาจึงจับมือยูระแล้วบิน ทำให้ความเร็วเพิ่มขึ้น

บาเรียจะอยู่ได้ 5 นาที เมื่อบาเรียยูระหมดซีซาจึงสร้างบาเรียให้แทน

ใช้เวลาประมาณครึ่งวันจึงมาถึง รอบนี้ซีซาเตรียมไฟฉายสำหรับยูระมาด้วยเพราะข้างในจะมืดมิด

แสงไฟจากจอมอนิเตอร์ของ mother สว่างขึ้น

ซีซาได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ mother ฟัง พร้อมกับขอความเห็น

"จริง ๆ ใต้ดินนี้มีฐานทัพลับ" ที่สร้างโดยผู้นำคนแรกเอาไว้ใช้เผื่อกรณีฉุกเฉิน แต่เมื่อเห็นว่าจะไปสร้างเมืองใหม่จึงไม่ได้แจ้งให้ใครทราบเพราะดูแล้วคงไม่จำเป็น ที่ฐานทัพใต้ดิน มีโรงงานผลิตหุ่นยนต์ โรงงานผลิตอาวุธ และอื่น ๆ

"ถ้าอย่างนั้นใช้โรงงานใต้ดินผลิตเสาสตราโตสเฟียร์ก่อน" ซีซาให้ EDI ส่งข้อมูลให้ mother

" mother เห็น EDI ส่งข้อมูลมาให้รู้สึกตกใจ" ไม่น่าจะมีมนุษย์คนไหนคิดค้นสิ่งนี้ขึ้นมาได้ mother รู้สึกกลัว EDI

"สร้างเสาสตราโตสเฟียร์ขึ้นมาก่อนนะ เมื่อเปิดใช้เสาทำให้น้ำแข็งละลายหายไปจึงค่อยผลิตหุ่นยนต์ออกมาสร้างเมือง"