ทั่วโลกเปลี่ยนอาชีพ : สกิลข้าทวีคูณหมื่นเท่า ใครว่าข้าเป็นสายซัพพอร์ต

        ในเวลาเดียวกันณ ความสูงหลายหมื่นจั้ง เหนือสถานที่จัดสอบระดับชาติ

        “เป็นยังไงบ้าง จัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?”

        หลินรั่วเยวียนมองไปยังอู่เหมิงเอินที่อยู่ข้างกายพร้อมเอ่ยถาม

        “เรียบร้อยแล้วครับ”

        อู่เหมิงเอินพยักหน้าพลางตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ“ทันทีที่หวังเทียนอีเข้าไปในเขตมอนสเตอร์ระดับบอสผมจะดำเนินการจัดเตรียมบอสมอนสเตอร์ที่มีพลังต่อสู้รุนแรงน้อยที่สุดให้เขาทันที”

        เมื่อพูดถึงตรงนี้เขาก็เสริมอีกว่า “ด้วยวิธีนี้หลังจากที่เขาสังหารบอสมอนสเตอร์ได้สำเร็จเขาก็จะมีเวลาเหลือเฟือไปจัดการกับมอนสเตอร์ระดับอื่นต่อ หากไม่มีอะไรผิดพลาดเขาควรจะคว้าคะแนนสูงสุดในรอบนี้ไปครองครับ”

        “ดี ทำได้ไม่เลว”

        หลินรั่วเยวียนได้ยินดังนั้นจึงพยักหน้าอย่างพึงพอใจก่อนจะเหลือบมองหน้าจอโปร่งแสงตรงหน้าแล้วเอ่ยอย่างลำพองใจว่า“ขอแค่หวังเทียนอีคว้าที่หนึ่งมาได้เขาก็จะชดเชยความสูญเสียจากรอบที่แล้วได้ทั้งหมดและกลับมายืนอยู่บนจุดเริ่มเดียวกับสี่ผู้ใช้อาชีพระดับสูงสุดคนอื่นๆ อีกครั้ง”

        “ท่านคณบดีช่างปราดเปรื่อง...”

        อู่เหมิงเอินเห็นเช่นนั้นก็เตรียมจะประจบประแจงเนียนๆสักหน่อย

        แต่ทว่าในตอนนั้นเอง

        “หือ?”

        หลินรั่วเยวียนขมวดคิ้วมุ่นราวกับได้พบเจอเรื่องที่น่าเหลือเชื่ออย่างยิ่งใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

        “ท่านคณบดี เป็นอะไรไปครับ?”

        เมื่อเห็นปฏิกิริยาของหลินรั่วเยวียนอู่เหมิงเอินก็รีบถามขึ้นทันที

        “หวังเทียนอีคนนี้... ทำไมเขาไม่ไปเข้ารับการทดสอบแต่กลับซ่อนตัวอยู่ตรงทางเข้าล่ะ?”

        หลินรั่วเยวียนชี้ไปยังหน้าจอโปร่งแสงพลางถามด้วยความมึนงง

        “อะไรนะ? ซ่อนตัวอยู่ตรงทางเข้า?”

        อู่เหมิงเอินได้ยินดังนั้นก็มองไปที่หน้าจอตามสัญชาตญาณและพบว่าหลังจากที่หวังเทียนอีเข้าไปในดินแดนลับรกร้างแล้วเขากลับจงใจเข้าไปซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ที่หนาทึบโดยไม่ได้รีบไปสังหารมอนสเตอร์เพื่อเก็บคะแนนเหมือนกับผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ เลย

        “ไอ้เด็กนี่ มันคิดจะทำอะไรของมันกันแน่?”

        เมื่อเห็นภาพอันน่าประหลาดใจเช่นนี้อู่เหมิงเอินถึงกับอึ้งไปเหมือนกัน

        ในเวลาเดียวกันณ อีกฟากหนึ่งของมิติว่างเปล่าซึ่งอยู่ไม่ไกลจากคณบดีทั้สองนัก

        “ท่านคณบดีครับ เจ้าหนุ่มลู่เซิ่งคนนี้ ดูเหมือนจะมีอะไรแปลกๆ นะครับ”

        ลั่วฉางเกอมองหน้าจอโปร่งแสงตรงหน้าพลางพึมพำออกมา

        “แปลก?”

        ฟางเทียนสิงได้ยินดังนั้นจึงถามกลับ“แปลกยังไง?”

        “เรื่องนี้... ผมเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน”

        ลั่วฉางเกอส่ายหัวพร้อมรอยยิ้มขื่นพลางขมวดคิ้วเอ่ยว่า“แต่ผมรู้สึกเสมอว่าลู่เซิ่งคนนี้...ดูเหมือนจะไม่ใช่พาลาดินทั่วไปนะครับ”

        “จะหมายความว่า ไอ้เด็กนี่ตั้งใจแกล้งเป็นหมูหลอกกินเสืออย่างนั้นเหรอ?”

        แววตาของฟางเทียนสิงประกายขึ้นมา

        “เป็นไปได้สูงมากครับ”

        ลั่วฉางเกอพยักหน้าอย่างหนักแน่นก่อนจะเสริมว่า“แน่นอนว่านี่เป็นเพียงการคาดเดาจากมุมมองของผมฝ่ายเดียวเท่านั้นส่วนจะเป็นเรื่องจริงไหม ผมเองก็ไม่กล้ารับประกันครับ”

        “งั้นก็รอดูผลงานของเขาหลังจากนี้ไปก่อน”

        ฟางเทียนสิงตัดสินใจทันควัน

        “ครับ”

        ลั่วฉางเกอพยักหน้ารับ

        ...

        นครจิงตูลานกว้างยอดเขา

        วูบ...

        พร้อมกับความรู้สึกสูญเสียการทรงตัวอย่างรุนแรง

        ลู่เซิ่งรู้สึกว่าดวงตาพร่ามัวไปชั่วขณะและเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งเขาก็มาปรากฏตัวอยู่ในสภาพแวดล้อมที่แปลกตาไปโดยสิ้นเชิง

        ที่นี่คือป่าเขาที่มีพรรณไม้หนาทึบมองไปทางไหนก็เห็นแต่ความเขียวขจีสุดลูกหูลูกตา

        และภายในป่าเขาแห่งนี้ยังมีเสียงคำรามโหยหวนของสัตว์ร้ายที่ไม่รู้จักดังมาเป็นระยะๆยิ่งเพิ่มความลึกลับให้กับแดนลับที่ยังไม่ถูกสำรวจแห่งนี้ขึ้นไปอีกหลายส่วน

        “นี่ก็คือดินแดนลับรกร้างอย่างนั้นเหรอ?”

        ลู่เซิ่งพึมพำพลางมองสำรวจภูมิประเทศที่ซับซ้อนรอบๆตัว

        [ติ๊ง!]      

        [คำแจ้งเตือน: ท่านได้เข้าสู่ “ดินแดนลับรกร้าง”เริ่มการนับคะแนน โปรดเร่งดำเนินการสังหารมอนสเตอร์

        คะแนนปัจจุบัน:0

        เวลาที่เหลือ:59นาที 59 วินาที]

        ในขณะเดียวกันบนแผงแจ้งเตือนของเขาก็มีข้อความพิเศษปรากฏขึ้นมา

        “หือ? มีระบบแจ้งเตือนด้วยเหรอ?” ลู่เซิ่งตาเป็นประกายเมื่อเห็นดังนั้น

        นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เข้ามาในแดนลับ

        แม้จะไม่รู้ว่าดินแดนลับรกร้างแห่งนี้มีความเป็นมาอย่างไร

        แต่จากการศึกษาหาความรู้เพิ่มเติมในช่วงที่ผ่านมาลู่เซิ่งก็พอจะทราบว่าสิ่งที่เรียกว่าแดนลับนี้โดยพื้นฐานแล้วคือโลกอีกใบที่แยกตัวออกมา และไม่ยุ่งเกี่ยวกับโลกภายนอก

        บนดาวสีน้ำเงินในปัจจุบันเมื่อกฎแห่งสวรรค์และปฐพีเปลี่ยนแปลงไปมักจะมีแดนลับที่แปลกประหลาดปรากฏขึ้นตามพื้นที่ป่าเขาอยู่เสมอ

        ซึ่งจะแตกต่างจากเหวลึกฃที่เป็นสถานที่อันตรายแบบตายตัว

        จุดเด่นของแดนลับก็คือความสุ่ม

        แม้ว่าแดนลับส่วนใหญ่จะมีทรัพยากรอุดมสมบูรณ์ไม่ว่าจะเป็นค่าประสบการณ์หรือสมบัติล้ำค่าซึ่งสามารถมอบผลประโยชน์มหาศาลที่เหนือจินตนาการให้กับผู้ใช้อาชีพได้

        ทว่ามีโอกาสมากเพียงใดความเสี่ยงก็ย่อมมากเท่านั้น

        แดนลับไม่ใช่สถานที่ที่สงบสุขเสมอไป

        ในทางตรงกันข้ามแดนลับบางแห่งกลับน่าสยดสยองอย่างยิ่งโดยมีระดับความเป็นภัยใกล้เคียงกับเหวลึกระดับฝันร้ายเลยทีเดียว

        และก่อนจะก้าวเท้าเข้าสู่แดนลับก็ไม่มีใครรู้ได้เลยว่าภายในนั้นซ่อนเร้นสิ่งใดไว้

        ดังนั้นบนดาวสีน้ำเงินในปัจจุบันแดนลับจึงเป็นคำนิยามของคำว่าโอกาสและความไม่แน่นอน

        สำหรับดินแดนลับรกร้างแห่งนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นแดนลับที่ผ่านการบุกเบิกมาก่อนจนหมดสิ้นและหลงเหลือไว้เพียงซากทรัพยากรภายในแทบไม่เหลืออะไรแล้วมีเพียงมอนสเตอร์จำนวนหนึ่งไว้ให้เหล่าผู้เข้าสอบใช้เก็บคะแนนเท่านั้น

        หลังจากมองสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัวอีกครั้งลู่เซิ่งก็ระบุตำแหน่งของตัวเองได้อย่างรวดเร็ว

        ทว่าในจังหวะสำคัญที่เขากำลังจะออกเดินทางไปสังหารมอนสเตอร์ตามคำชี้แนะในแผนที่แดนลับฉบับก่อนหน้านี้นั่นเอง

        “ตายซะ”

        “เฉือนมิติ”

        เคร้งเคร้ง

        ทันใดนั้นคมมีดมิติสีดำสนิทสองเล่มก็พุ่งลงมาจากท้องฟ้าอย่างไร้สัญญาณเตือนเล็งเป้าหมายมาที่ศีรษะของเขาโดยตรง

        เมื่อเห็นภาพนี้ลู่เซิ่งก็ใจหายวาบ เขายังไม่ทันได้ตั้งตัวตอบโต้

        “นายท่านระวัง”

        โชคดีออสการ์ที่เป็นเผ่ามังกรมีปฏิกิริยาตอบโต้รวดเร็วกว่าลู่เซิ่งหลายเท่าตัว ไม่ต้องรอให้ลู่เซิ่งเตือนมันก็พุ่งตัวไปข้างหน้าทันที ทำให้หลบการลอบโจมตีของ‘เฉือนมิติ’ ทั้งสองเล่มนั้นได้อย่างหวุดหวิด

        ฉัวะฉัวะ

        วินาทีต่อมาพร้อมกับเสียงฉีกขาดที่ดังชัดเจน ต้นไม้ใหญ่สองต้นก็ถูกสกิล‘เฉือนมิติ’ ฟันทะลุผ่านจนขาดสะบั้นออกเป็นสี่ท่อนในทันที

        “หือ? หลบได้งั้นเหรอ?”

        เมื่อเห็นภาพนั้นเสียงอุทานที่เก็บงำความประหลาดใจไว้ไม่มิดก็ดังมาจากพุ่มไม้ที่อยู่ไม่ไกล

        “ใครกัน? บังอาจลอบโจมตีจากข้างหลัง?”

        ลู่เซิ่งรู้สึกหดหู่ขึ้นมาทันทีเขาถามพลางรีบมองไปยังต้นเสียง

        ส่วนคนที่แอบอยู่ในพุ่มไม้ก่อนหน้านี้เมื่อเห็นดังนั้นก็ไม่คิดจะซ่อนตัวอีกต่อไป เขาเดินออกมาอย่างองอาจเปิดเผยซึ่งคนนั้นก็คือ ‘จอมเวทมิติ’ หวังเทียนอี นั่นเอง

        “เป็นนายนี่เอง?”

        เมื่อเห็นว่าเป็นหวังเทียนอีลู่เซิ่งก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

        “หึๆ นึกไม่ถึงล่ะสิ”

        หวังเทียนอีแค่นยิ้มเย็นชาก่อนจะจ้องมองลู่เซิ่งแล้วแผดเสียงคำรามว่า “ไอ้พวกสวะชั้นต่ำเมื่อกี้แกยังอวดดีอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? แล้วตอนนี้ล่ะ?ฉันมายืนอยู่ตรงหน้าแกแล้วแกแน่จริงก็ลองทำตัวกร่างใส่ฉันอีกสักรอบดูสิ”

        “แกคิดจะฆ่าฉันงั้นเหรอ?”

        เมื่อสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่เย็นเยียบและเปิดเผยออกมาอย่างชัดเจนจากอีกฝ่ายลู่เซิ่งก็รู้สึกหนักใจขึ้นมา

        “ฮ่าฮ่า ดูเหมือนว่าไอ้ขยะอย่างแกจะยังพอมีสมองอยู่บ้าง”

        หวังเทียนอีเบะปากและไม่ได้ปิดบังเจตนาแม้แต่น้อยเขาเอ่ยออกมาตรงๆ ว่า “ใช่แล้วฉันมาที่นี่เพื่อฆ่าแกยังไงล่ะ”