“อีกแค่หนึ่งเดือน....เราต้องย้ายออกจากที่นี่แล้ว...”
แบมแบมกัดริมฝีปาก...เธอนึกถึงเหตุการณ์ในอดีตมากมาย ผู้คนที่คอยช่วยเหลือเธอมาตลอดั้แ่ปี 1 จนถึงปี 4 มีเยอะเหลือเกิน แต่ถ้าจะให้พูดถึงผู้มีพระคุณจริงๆก็คงพอจะนับได้...ลุงเ้าของหอที่ไม่เคยเก็บเงินค่าเช้ากับเธอสักบาท...
คุณพ่อเ้าของร้านข้าวมันไก่ที่คอยทำกับข้าวให้เธอกินเป็ประจำ...
พี่วินมอเตอร์ไซค์ที่คอยเทียวรับเทียวส่ง...
ลุงยามหน้าคณะที่คอยแอบขึ้นมาส่องความปลอดภัยของเธอในยามค่ำคืน
เหล่าอาจารย์พร้อมด้วยเหล่าพี่รหัสทั้งหลาย...
และอื่นๆอีกมายที่ยังไม่ได้กล่าวถึง...
คราวนี้หญิงสาวคิดว่าควรถึงเวลาที่เธอจะตอบแทนบุญคุณคนเ่าั้เสียหน่อย เพราะถ้าเกิดไม่มีพวกเขา...ก็คงไม่มีหญิงสาวผู้แสนอ่อนโยนคนนี้ ชายทุกๆคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต....ต่างก็ได้สอนให้แบมแบมรู้ซึ้งเห็นแจ้งถึงคำว่าความสุขที่แท้จริง
“อื้มมม....ลุงชาญ....” เสียงครางกล่าวชื่อลุงเ้าของหอเบาๆ
ก็ั้แ่ที่ย้ายมาอยู่หอพักแห่งนี้ั้แ่ ปี 1 หญิงสาวก็ไม่เคยได้จ่ายเงินค่าห้องเลยแม้แต่บาทเดียว เพราะทุกๆท้ายเดือน แบมแบมมักจะชวนลุงชาญเข้ามาพูดคุยเื่ค่าห้องที่เธอหามาจ่ายให้ไม่ทัน และลุงชาญเองก็คงเอ็นดูหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มเหมือนลูกเหมือนหลาน...ถึงไม่คิดเงินกับเธอเลยสักบาท
และที่สำคัญ...ลุงร่างสูงเ้าของหอพักใบหน้าดิบเถื่อน...ยังอยู่คุยให้คำปรึกษาในห้องของหญิงสาว จนถึงเช้าของอีกวัน....มาตลอด 4 ปี
รุ่งเช้า.....ร่างระหงเหยียดแขนด้วยความงัวเงีย ด้วยความที่เมื่อคืนนี้เธอคิดเื่ต่างๆนานาเพลินไปหน่อยเลยทำให้นอนดึก เพราะปกติแล้วแบมแบมเป็คนที่ตื่นเช้าเสมอ เธอเกิดและเติบโตที่ต่างจังหวัด และตื่นเช้ามืดมาทำกิจวัตรกับครอบครัวจนเคยชิน
“ไม่น่าเป็คนตื่นเช้าเลย อื้อออ”
แบมแบมลุกขึ้นจากเตียงนอน ก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าแปรงฟัน
ปกติแล้วทุกๆเช้าหญิงสาวมักจะออกไปวิ่งที่สวนสาธารณะใกล้มหาลัย เธอชอบรักษาสุขภาพให้ดีอยู่เสมอ ไม่เช่นนั้นบั้นท้ายกลมงอนคงไม่ติดแน่นเป็ลูกเด่นชัดขนาดนั้น...
“สวัสดีค่ะพอร์ช”
แบมแบมรับโทรศัพท์แฟนหนุ่ม เธอนึกว่าชายคนนั้นจะนอนหลับยาวข้ามวันไปเสียอีก เพราะเมื่อคืนนี้ชายหนุ่มเมาหัวราน้ำจนเพื่อนต้องแบกปีกส่งกลับ
“แบมตื่นหรือยังครับ”
“ตื่นแล้วค่ะ”
“อยู่หอหรอ”
“ใช่ พอร์ชเป็ไงบ้าง”
“ปวดหัวนิดหน่อยครับ ตอนนี้โอเคขึ้นแล้ว”
“แต่เสียงพอร์ชไม่น่าจะโอเคนะ”
ชายหนุ่มหัวเราะ ก่อนจะตอบออกไปตามตรงว่าตัวเองนั้นตื่นขึ้นมาอ้วก...
“แบมทานข้าวหรือยังครับ”
“ยังเลยค่ะ”
“เราออกไปหาอะไรทานกันมั้ย”
“ไม่เป็ไรค่ะ แบมไม่อยากรบกวน พอร์ชนอนพักเถอะ”
“พอร์ชไปนอนห้องของแบมได้มั้ย”
“ไม่เอาสิคะพอร์ช เสียงสะลึมสะลือแบบนี้เดี๋ยวก็ขับไปชนข้างทางหรอก”
แบมแบมเดินออกมาที่หน้าระเบียง ก่อนจะเลื่อนประตูกระจกเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์ด้านนอก แต่ทันทีที่มองลงไปยังด้านล่าง เธอก็พบกับชายคนหนึ่งที่นึกถึงเมื่อคืน...
“แบม…”
“….”
“แบมครับ”
“….”
“แบม”
“อ๊ะ คะ…ว่าไงนะคะ”
“แน่ใจนะว่าจะไม่ให้พอร์ชไปหาที่ห้อง”
“แน่ใจคะ...พอร์ช....แค่นี้ก่อนนะคะ พอดีแบมมีธุระต้องไปทำ”
“อ่อ…ครับ”
หญิงสาววางสายจากแฟนหนุ่ม...ก่อนจะจ้องมองลงไปยังด้านล่างหน้าหอพัก ร่างสูงของลุงชาญกำลังกวาดใบไม้เป็ปกติ ชายคนนั้นมักจะทำเช่นนี้เป็ประจำทุกวัน เพราะทุกๆเช้าที่แบมแบมออกไปวิ่ง ลุงเ้าของหอก็มักจะทักทายด้วยรอยยิ้มอยู่เสมอ
1K
