Secret Dungeon

"ต้องการของคืน ก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน แน่นอนว่ามันจะต้องไม่ใช่เงิน"

"บอกสิ่งที่คุณต้องการ ขอแค่ไม่เกินความสามารถหรือผิดกฎของสถาบัน"

"เหมือนผมจะได้ยินใครบางคนพูดว่าจะหักขาผมสักข้างเพื่อระบายอารมณ์ ทุกคนในที่นี้ก็คงได้ยินเหมือนกัน นอกจากคนลุงที่กินแล้วไม่ต้องการจ่าย คนหลานก็ยังเป็นอันธพาลชอบใช้ความรุนแรง ถ้าคุณต้องการดาบเล่มนี้คืน คงไม่ต้องบอกนะว่าต้องทำอะไร"

"คุณต้องการให้ผมหักขาเด็กคนนี้ ? แน่นอนว่าผมต้องใช้ทักษะและมันผิดกฏของสถาบัน เรายินดีชดใช้มันด้วยเงินมากกว่า ได้โปรดกรุณาด้วย หลังจากได้คืนเราจะไปในทันที"

พอเห็นท่าทีของชายที่ดูเหมือนจะเป็นรุ่นพี่ เขาก็ดูออกว่าอีกฝ่ายคงไม่มีทางลงมือ แต่จะปล่อยไว้แบบนี้ก็ไม่ได้ ถ้าไม่สั่งสอนให้รู้สำนึก วันหลังมาก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นอีก อาจจะทำให้มีปัญหาตามมา

"โอ้ยย เจ็บบ ขาข้า ขาของข้า โอ้ย ลุง ช่วยด้วย ลุง ขาผม ขาผมมันหักแล้ว"

เสียงร้องของเด็กหนุ่มดังขึ้น เป็นเพราะเขาใช้ทักษะออร่าเสริมความเร็วแห่งลม[1/1] และหักขาของเด็กหนุ่มด้วยืมเปล่าอย่างง่ายดาย บางที่มันอาจจะง่ายกว่าการบดกระบองสั้นของเจ้าหน้าที่ห้างซะอีก หลังจากเสียงร้องของเด็กหนุ่มดังเขาก็โยนดาบคืนให้กับชายคนนั้นแต่โดยดี พอได้รับดาบชายคนนั้นก็จากไปทันที เขาเองก็ไม่อยากสร้างปัญหามากไปกว่านี้อีกด้วย

"มีใครเล่าให้ฟังได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น" เสียงใหญ่เสียงหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางผู้คนที่มุงดูอยู่ เจ้าของเสียงเป็นชายรูปร่างใหญ่และดูมีอายุผู้หนึ่ง

"ผู้จัดการใหญ่ ผู้จัดการใหญ่" เสียงของเจ้าหน้าที่ห้างหลายคนเรียกขานขึ้น

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งที่อยู่ใกล้สุดจึงเดินเข้าไปเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดในทันที คนที่ถูกเรียกว่าผู้จัดการใหญ่จึงตั้งใจฟังเรื่องราวแต่โดยดี ภายใต้เสียงร้องระงมของเด็กหนุ่มที่ยังคงร้องครวญคราง โดยไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่งแม้แต่ลุงของเขาเองยังไม่กล้าเข้าไปหา

"สองคนตรงนั้นมาพาเด็กคนนี้ลงไปและจัดการโทรเรียกรถพยาบาลให้เรียบร้อย" เป็นประโยคแรกที่ผู้จัดการใหญ่ผู้ขึ้นหลังจากฟังเรื่องราวอย่างรวดเร็ว

"คุณเกี่ยวข้องกับร้านอาหารหรือเป็นเพียงแค่ลูกค้า ?" ผู้จัดการใหญ่ถามขึ้นมา โดยผู้ที่ถูกถามนั้นเหมือนจะเป็นตัวเขาอง

"ใช่"

"ทางห้างของเราต้องขออภัยกับเรื่องที่เกิดขึ้น เนื่องจากเป็นความผิดของทางห้างเรา ในฐานะตัวแทนของห้างแห่งนี้ เราจะขอชดใช้ให้กับร้านอาหารแห่งนี้โดยการไม่เก็บค่าเช่าเป็นเวลาหนึ่งปี หวังว่าจะพอระงับความโกรธของคุณที่มีต่อห้างเราได้บ้างเล็กน้อยก็ยังดี"

"คุณต้องการระงับความโกรธของผม ? นั้นง่ายมาก ไล่หมอนั่นออก ผมจะถือว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น" เขาพูดขึ้นและชี้ไปที่ผู้จัดการของชั้นที่ 4 ที่ยังคงยืนอยู่ข้างลุงผู้ที่รักหลานมากมายเกินกว่าจะบรรยายออกมาได้หมด

พอได้ยินเขาพูดขึ้นมาแบบนั้น ผู้จัดการใหญ่ก็เดินเข้าไปหาผู้จัดการของชั้นที่ 4 ทันที
"คุณถูกไล่ออก เก็บของที่มีของคุณทั้งหมดออกไปภายในวันนี้"

"แต่ ผู้จัดการใหญ่...." ผู้จัดการชั้นที่ 4 เหมือนจะพยายามพูดขอร้องแต่ก็ถูกตัดบทไปซะก่อน

"ไม่มีแต่ อย่าให้ต้องพูดเป็นครั้งที่สอง นี่ถือว่าลงโทษนายในสถานเบาแล้ว ถ้าให้ต้องทำตามกฎนายจำเป็นต้องจ่ายเงินชดใช้ให้กับทางร้าน คงไม่ต้องบอกนะว่าเป็นจำนวนเท่าไหร่ ยังไม่รีบไปอีก"

ผู้จัดการชั้นที่ 4 พอได้ยินเรื่องกฏขึ้นมาก็หน้าซีดลงทันทีจากไปทันทีที่ผู้จัดการใหญ่พูดจบ ผู้คนที่อยู่รอบๆก็เริ่มกระจายตัวแล้วเช่นกัน ผู้จัดการใหญ่ยังคงพูดขออภัยอยู่อีกครั้งสองครั้งก่อนที่จะขอตัวไป ตอนนี้หน้าร้านเหลือเพียงเขาและพี่แคทกับเจ้าหน้าที่ของห้างหนึ่งคนที่ถูกสั่งให้อยู่ที่นี่ก่อนจนกว่าจะมีคำสั่งอื่น

"จะไม่เป็นไรเหรอหลิน เห็นคนนั้นพูดถึงกฎของสถาบัน ถ้าหลินโดนไล่ออกเพราะเรื่องนี้ พี่คงไม่มีหน้าไปเจอกับคุณน้าอีกเลย"

"ไม่ต้องห่วง ไม่ใช่ครั้งแรกตั้งแต่เข้าสถาบันที่ผมทำแบบนี้สักหน่อย ไม่เห็นสถาบันจะทำอะไรเลย แล้วอีกอย่างหลินมั่นใจว่าสถาบันที่หลินอยู่ไม่มีกฎนั้นนะ"

"แน่ใจ ?"

"แน่ใจสิ เข้าไปในร้านเถอะ ตั้งใจมาหาอะไรกินยังไม่ได้กินเลยเนี่ย เดี๋ยวหลินสั่งแล้วต้องเร่งพ่อครัวให้หลินด้วยไม่รู้ล่ะ ว่าแต่พ่อกับแม่ไปไหน วันนี้ไม่อยู่ร้านเหรอ"

"อยู่ร้านถึงตอนกลางวัน เห็นบอกว่าตอนเย็นต้องไปทำธุระเกี่ยวกับร้านอะไรสักอย่างเนี่ยแหละ วันนี้คงจะไม่เข้ามาแล้ว ทีหลังจะเข้ามาก็ควรจะบอกก่อน"

"ตั้งใจมาเซอร์ไพรส์ แต่มาถึงดันเซอร์ไพรส์ซะเอง ถ้าวันหลังมีเรื่องแบบนี้โทรมาบอกหลินเลยนะ มีเบอร์อยู่แล้วใช่ป่าว จะว่าไปว่าจะถามอยู่ว่าทำไมพี่แคทถึงมาทำงานที่ร้านนี้ได้"

"ก็ไม่มีอะไรมากหรอก พี่เพิ่งออกจากงานเก่าพอดี แล้วคุณน้าเขามาชวน แถมเงินดีกว่าที่เก่าตั้งเยอะ ไม่จำเป็นต้องคิดอะไรเยอะแยะ ตกลงทันทีแล้วก็เป็นอย่างที่เห็น กลายมาเป็นผู้จัดการร้านอาหารแห่งนี้"

เขายังคงคุยกับพี่แคทอีกหลายเรื่องโดยเฉพาะเรื่องร้านอาหารแห่งนี้ ดีที่เป็นช่วงเวลาที่ร้านใกล้จะปิดจึงไม่มีคนมากนัก พี่แคทจึงอยู่เป็นเพื่อนคุยกับเขาจนร้านปิด แน่นอนว่าเขาอาสาไปส่งพี่แคทที่บ้าน ก่อนจะเดินทางกลับบ้านพักที่สถาบัน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ไล่ออก

คล้ายกับเรื่องSecret Dungeon ที่คุณอ่าน

Secret Dungeon

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ไล่ออก

คล้ายกับเรื่องSecret Dungeon ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้