Rust....ปัดราคะ! NC++

บทที่ 51 การเดินทางครั้งใหม่

แสงอาทิตย์ยามบ่ายสะท้อนกับโครงสร้างกระจกและเหล็กกล้าอันโอ่อ่าของสถานีรถไฟปักกิ่งใต้ สร้างภาพเงาประกายระยิบระยับที่ตัดกับกลุ่มฝูงชนจำนวนมหาศาลที่เดินขวักไขว่ไปมาอย่างรีบเร่ง ท่ามกลางเสียงประกาศกำหนดเวลาการเดินรถไฟความเร็วสูงและเสียงล้อลากกระเป๋าเดินทางที่บดสัมผัสกับพื้นหินอ่อนขัดเงา ร่างระหงของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนตระหง่านอยู่หน้าบานกระจกใสของโถงผู้โดยสารขาออกชั้นธุรกิจพิเศษ

เหยาซีเซียน หรือ ซีซี ในร่างจิตจำลองกึ่งกายหยาบที่บัดนี้ได้รับการอัปเกรดขึ้นสู่ระดับความสมบูรณ์แบบสูงสุด ลูบไล้ไปตามสรีระนุ่มนวลของตนเองผ่านเนื้อผ้าซาตินบางเบาสีแดงเพลิงที่โอบรัดเอวคอดกิ่วและสะโพกกลมกลึงทรงลูกแพร์ของเธอ ผิวพรรณของเธอบัดนี้ขาวละเอียดอมชมพูดั่งหยกเนื้อดีที่ผ่านการเจียระไนอย่างประณีต มันไม่ได้กะพริบวูบวาบหรือเลือนรางจางหายเหมือนยามที่เธอพ่ายแพ้ต่อพลังกระบี่เย็นของเว่ยคงเสวียนอีกต่อไปแล้ว 

สัมผัสอุ่นร้อนของอุณหภูมิร่างกายมนุษย์ที่แผ่ซ่านออกมาจากเรียวแขนและเนินทรวงอวบอิ่มของตนเองทำให้เธอยิ้มหวานด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุด ชัยชนะในสมรภูมิเรือนกระจกชานเมืองปักกิ่งไม่เพียงแต่ทำให้ศัตรูตัวฉกาจอย่างคงเสวียนบาดเจ็บสาหัสและสูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับตัวตนของเธอไปชั่วคราวเท่านั้น ทว่ามันยังแปรเปลี่ยนเป็นขุมพลังมหาศาลสะสมแต้มราคะได้ถึง 28,000 LP (Lust Points) ซึ่งเป็นหลักประกันความมั่นคงให้กับร่างกายใหม่ของเธอในโลกปัจจุบันนี้

ทว่าซีซีรู้ดีว่าร่างกายหยาบจำลองนี้เสมือนเครื่องจักรสังเคราะห์กามารมณ์ที่ต้องใช้เชื้อเพลิงราคะขับเคลื่อนอยู่ตลอดเวลา หากแต้ม LP ลดต่ำลง ร่างกายของเธอก็จะเริ่มสูญเสียสัมผัสทางกายภาพและเสื่อมสลายลงในที่สุด หนทางเดียวที่จะรักษาความคงทนถาวรของร่างเนื้อนี้ไว้ได้ 100% โดยปราศจากเงื่อนไขการสลายตัว และเพื่อเตรียมการสะสมพลังงานที่แข็งแกร่งพอในการเปิด "ประตูมิติย้อนเวลา" กลับสู่สำนักบุปผาราคะในยุคจีนโบราณอันเป็นบ้านเกิดของเธอ คือเธอต้องเดินหน้าเก็บเกี่ยวแต้มตัณหาให้ทะยานข้ามขีดจำกัดถัดไปสู่เป้าหมาย 32,000 LP ให้ได้โดยเร็วที่สุด

นิ้วเรียวสวยที่มีเล็บสีแดงสดกดเปิดหน้าจอสมาร์ทโฟนยี่ห้อหรู หน้าจอแอปพลิเคชัน "Rust" สั่นไหวเบาๆ พร้อมกับหน้าต่างแสดงผลเรดาร์สัญญาณราคะ (Lust Radar) ที่ได้รับการปรับปรุงใหม่เพื่อรองรับออร่าระดับเทวะราคะสมบูรณ์ รอยยิ้มปริศนาผุดขึ้นบนใบหน้าเย้ายวนของเธอเมื่อหน้าจอปรากฏคลื่นสัญญาณสีชมพูประกายม่วงที่หมุนวนเป็นเกลียวคลื่นวิบวับเข้มข้นอย่างที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน สัญญาณนั้นไม่ได้หยุดนิ่งอยู่กับที่ ทว่ามันกำลังพุ่งทะยานไปตามแนวเส้นทางรางเหล็กกล้าที่ทอดยาวลงสู่ทิศใต้ มุ่งตรงจากปักกิ่งสู่มหานครเซี่ยงไฮ้ด้วยความเร็วสูง

"รถไฟความเร็วสูงสายปักกิ่ง-เซี่ยงไฮ้อย่างนั้นเหรอ..." ซีซีกระซิบเสียงหวานแหบพร่าข้างริมฝีปากอิ่ม แววตาของเธอเปล่งประกายความตื่นเต้นและท้าทายอย่างปิดไม่มิด สถานที่แคบจำกัดที่กำลังเคลื่อนตัวด้วยความเร็วเกือบสี่ร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง ตู้โดยสารหรูหราที่ปิดล็อกเป็นส่วนตัว และบรรยากาศของการเดินทางที่ชวนให้ผู้คนรู้สึกแปลกแยกและโหยหาความอบอุ่นลึกๆ ช่างเป็นสมรภูมิตัณหาที่สมบูรณ์แบบสำหรับระดับเลเวล 7.0 ของเธอเหลือเกิน

ซีซีตัดสินใจซื้อตั๋วตู้นอนเดี่ยว VIP พรีเมียม ซึ่งเป็นบริการระดับท็อปคลาสที่มีพื้นที่ห้องนอนเตียงเดี่ยวส่วนตัวแยกเป็นเอกเทศทันที เธอสะพายกระเป๋าใบเล็กก้าวเดินนวยนาดชดช้อยผ่านช่องตรวจตั๋วอัจฉริยะ ท่วงท่าการบิดสะโพกกลมกลึงอันยั่วยวนดึงดูดสายตาของเจ้าหน้าที่หนุ่มและผู้โดยสารชายรอบข้างให้มองตามจนคอแทบเคล็ด บางคนถึงกับกลืนน้ำลายดังอึกใหญ่เมื่อได้กลิ่นอายฟีโรโมนบางเบาที่แผ่ออกมาจากร่างระหงของเธอโดยไม่รู้ตัว

เมื่อก้าวเข้าสู่โบกี้โดยสารชั้นวีไอพีที่ตกแต่งอย่างหรูหราด้วยโทนสีครีมทองและลายไม้พรีเมียม ซีซีก็เลื่อนประตูเปิดห้องนอนส่วนตัวของเธอแล้วเอนกายลงนอนบนฟูกเตียงหนานุ่ม เธอยกสมาร์ทโฟนขึ้นมาตรวจสอบคลื่นสัญญาณราคะอีกครั้ง คราวนี้เรดาร์หลังบ้านแฮกเจาะระบบข้อมูลภายในขบวนรถไฟด่วนและสแกนพบค่าความดึงดูดทางเพศของบุคคลสองคนในขบวนนี้ที่มีค่าดัชนีพุ่งสูงปรี๊ดจนหน้าจอแสดงสัญลักษณ์รูปหัวใจสีชมพูเข้มส่องสว่างวาบ

ภาพประวัติและข้อมูลส่วนตัวของคู่รักเป้าหมายคู่ที่ 13 ปรากฏขึ้นบนหน้าจออย่างละเอียด:

เป้าหมายชายคือ **หลินเย่ว์ (Lin Yue)** อายุ 29 ปี ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งใบหน้าหล่อเหลาสุขุมในชุดฟอร์มวิศวกรควบคุมระบบขบวนรถไฟด่วนรุ่นใหม่ นัยน์ตาของเขาคมกริบซ่อนอยู่หลังกรอบแว่นบางเบา ภายนอกเขาดูเป็นคนมีวินัยสูง เงียบขรึม เอาการเอางาน และไม่เคยแสดงอารมณ์หวั่นไหวใดๆ ทว่าภายใต้ท่าทางเย็นชาและระเบียบจัดนั้น แอปประมวลผลออกมาว่าเขามีระดับพลังกายเพศชายที่อัดแน่นและซ่อนความต้องการทางเพศที่ดุดัน ดิบเถื่อน และรุนแรงเอาไว้ภายในอย่างมหาศาล

ขณะที่เป้าหมายหญิงคือ **เซี่ยเวยเวย (Xia Weiwei)** โฮสเตสสาวสวยวัย 24 ปี ประจำขบวนตู้นอนธุรกิจพิเศษ รูปร่างของเธอสูงเพรียวระหงราวกับนางแบบ หน้าอกตูมเต่งคัพใหญ่เบียดอัดจนกระดุมเสื้อเครื่องแบบสีม่วงรัดรูปแทบจะปริแยก สะโพกกลมมนกลมกลึงรับกับเรียวขาเรียวยาวสวยที่สวมถุงน่องสีเนื้อบางละเอียด ภายนอกเวยเวยดูสวยเฉี่ยว มั่นใจในตัวเอง และบริการผู้โดยสารด้วยรอยยิ้มหวานสุภาพ ทว่าดวงตากลมหงส์ของเธอมักจะลอบมองแผ่นหลังกว้างของหลินเย่ว์ทุกครั้งที่ชายหนุ่มเดินผ่านตู้บริการ ความแอบรักสะสมและความปรารถนาลึกๆ ที่อยากให้วิศวกรหนุ่มมาดเนี้ยบคนนี้เข้ามารุกรานบดขยี้เรือนร่างของเธอได้รับการสะสมปะทุจนร้อนระอุอยู่ในใจมานานแสนนาน

"หึๆ... ช่างเป็นการจับคู่ที่น่าสนใจจริงๆ" ซีซีแย้มยิ้มกว้าง ดวงตาหงส์ส่องประกายยั่วยวนใจ "คนหนึ่งนิ่งขรึมมีระเบียบจัด ส่วนอีกคนสวยฉลาดแต่โหยหาสัมผัสรุนแรงลับๆ เมื่อเจอกระแสพลังราคะสะกดจิตจาก Rust ของข้า พวกเจ้าสองคนจะต้านทานพายุสวาทกลางความเร็วสูงนี้ได้นานแค่ไหนกันนะ..."

รถไฟเริ่มสั่นไหวเบาๆ และค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากชานชาลาปักกิ่งใต้ เสียงเครื่องยนต์ไฟฟ้าความเร็วสูงครางต่ำและส่งแรงสั่นสะเทือนผ่านฐานล้อเหล็กขึ้นมาสู่โบกี้รถไฟ ความเร็วไต่ระดับขึ้นจากร้อยเป็นสองร้อย และทะยานขึ้นสู่สามร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมงอย่างรวดเร็ว ป้ายไฟดิจิทัลเหนือประตูกลางแสดงความเร็วปัจจุบันที่วิ่งฉิวไปตามเส้นทางราบเรียบชานเมืองปักกิ่งที่ห้อมล้อมไปด้วยทิวทัศน์แมกไม้และตึกสูงที่เลื่อนผ่านหน้าต่างกระจกใสไปอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้า

ณ ห้องทำงานควบคุมระบบท้ายขบวนรถไฟ หลินเย่ว์ขยับแว่นสายตาของเขาเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนหน้าจอแท็บเล็ตตรวจเช็กค่าแรงสั่นสะเทือนและอุณหภูมิเพลาล้อ แม้ใบหน้าของเขาจะเรียบเฉยและตั้งใจทำงานอย่างมีสมาธิ ทว่าลึกๆ ในหัวอก ชายหนุ่มกลับรู้สึกร้อนรุ่มแปลกๆ สัมผัสไอแดดยามบ่ายผ่านกระจกรถไฟทำให้เหงื่อซึมตามไรผม แผ่นหลังของเขารู้สึกตึงเขม็ง และทุกครั้งที่เขาหลับตา ภาพใบหน้าสวยหวานดวงตากลมหงส์และสะโพกกลมกลึงของเซี่ยเวยเวยในชุดยูนิฟอร์มสีม่วงรัดรูปกลับผุดขึ้นมาในมโนสำนึกอย่างไร้สาเหตุ ชายหนุ่มพ่นลมหายใจยาว พยายามขจัดความคิดฟุ้งซ่านและบอกตนเองให้ตั้งใจทำงานตรวจตู้โดยสาร

ขณะเดียวกันที่ตู้นอนเตรียมอาหารและเครื่องดื่มชั้นพรีเมียม เซี่ยเวยเวยกำลังจัดเตรียมถาดแก้วน้ำอุ่นและผ้าเย็นสำหรับให้บริการผู้โดยสารระดับวีไอพี มือเรียวสวยของเธอกุมขอบเคาน์เตอร์เบาๆ รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่ส่งผ่านจากแผ่นดินขึ้นมาสู่ฝ่าเท้าของเธอผ่านรองเท้าส้นสูงสีดำ อุณหภูมิในตู้ครัวค่อนข้างอบอ้าว เธอปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเครื่องแบบสีม่วงรัดรูปเม็ดบนสุดออก เผยให้เห็นเนินอกขาวเนียนละเอียดและขอบบราเซียสีดำลูกไม้ที่บีบรัดเต้าอกอวบใหญ่ของเธอจนล้น ทรวงอกหนั่นแน่นขยับขึ้นลงตามจังหวะการถอนหายใจยาวของเธอ

"ทำไมวันนี้รู้สึกร้อนจังเลยนะ..." เวยเวยพึมพำกับตนเองพลางยกหลังมือขึ้นซับเหงื่อที่ซอกคอขาวระหง จังหวะที่เธอหันกลับมาจัดถาดน้ำชา ประตูบานเลื่อนอัตโนมัติก็เปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงสง่าของหลินเย่ว์ในชุดฟอร์มทำงานสีน้ำเงินเข้มเนี้ยบก้าวเดินเข้ามาในตู้บริการเพื่อตรวจเช็กระบบแผงควบคุมไฟ

สองสายตาสบประสาทประสานกันชั่วขณะหนึ่ง ท่ามกลางเสียงหวีดครางของสายลมปะทะตู้รถไฟด้านนอกและความสั่นไหวของตัวรถที่กำลังแล่นตัดพาดผ่านทางรากเหล็กด้วยความเร็ว 350 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ความเงียบงันและความอึดอัดดึงดูดแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลังของคนทั้งคู่ หลินเย่ว์พยักหน้าทักทายเรียบเฉยตามประสาเพื่อนร่วมงาน ขณะที่เวยเวยยิ้มตอบหวานเยิ้ม ทว่าสายตาแอบกวาดมองไปที่ช่วงไหล่กว้างและเป้ากางเกงที่ตึงแน่นของวิศวกรหนุ่มอย่างเผลอตัว

ในห้องตู้นอนเดี่ยว VIP ที่ปิดม่านมืดสลัว ซีซีที่นอนชันเข่าเรียวสวยบนเตียงเหยียดยิ้มหวานสะใจ นิ้วของเธอกดเปิดแอปและสั่งเริ่มระบบส่งผ่านสัญญาณฟีโรโมนขั้นสะกดจิตบงการทันที ละอองหมอกสีชมพูทองบางเบาเริ่มควบแน่นขึ้นในท่อระบบปรับอากาศเหนือเพดานขบวนตู้นอนวีไอพี เริ่มแผ่กระจายรัศมีแห่งความกระสันซ่านปกคลุมเป้าหมายทั้งสองในวินาทีถัดไปอย่างเงียบเชียบ

---