หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 119: สำรวจรอบซุ้มเถาวัลย์ อสรพิษรากไม้

วันคืนในซุ้มเถาวัลย์ริมธารในเงามืด ผ่านไปอย่างเชื่องช้าทว่าเปี่ยมด้วยความหมายสำหรับเจี้ยนหลิน และสหายตัวน้อย ขาวน้อย หลังจากที่พลังปราณ (灵气) ขั้นเจ็ดของเขาฟื้นคืนสู่ความสมบูรณ์และมั่นคงยิ่งขึ้น เขาก็มิได้หยุดนิ่งอยู่กับการพักผ่อน หากแต่ทุ่มเทสมาธิทั้งหมดให้กับการทำความเข้าใจ "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" (剑之嫩芽) ที่เติบโตขึ้นในห้วงสำนึก และการหล่อเลี้ยง "กระบี่จิตพฤกษา" (草木心剑) ที่เพาะจาก "เมล็ดสีทอง" อย่างต่อเนื่อง

"กระบี่จิตพฤกษา" เล่มนั้น บัดนี้เริ่มจะสำแดงความพิเศษออกมาให้เห็นเด่นชัดยิ่งขึ้น ผิวไม้ที่เคยเรียบเกลี้ยง บัดนี้ปรากฏลวดลายคล้ายเกล็ดมังกรสีทองจางๆ ขึ้นแซมอยู่กับลายรากไม้เดิม สร้างความรู้สึกที่ทั้งแข็งแกร่งและสูงส่งในเวลาเดียวกัน ปลายกระบี่ยังคงเรียวเล็ก แต่กลับแฝงไว้ด้วยความคมกล้าที่สามารถตัดผ่านใบไม้ที่ร่วงหล่นลงมาได้อย่างง่ายดายโดยแทบจะไร้เสียง กลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายดอกไม้แรกแย้มผสมกับกลิ่นดินหลังฝนตกยังคงอบอวลอยู่รอบตัวกระบี่ สร้างความรู้สึกสดชื่นและมีชีวิตชีวา

เจี้ยนหลินลองโคจรพลังจาก "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" ผสานเข้ากับพลังธาตุพฤกษา แล้วส่งผ่านเข้าไปใน "กระบี่จิตพฤกษา" เล่มนั้น เขารู้สึกได้ถึงการสั่นพ้องที่รุนแรงและชัดเจนยิ่งกว่าครั้งใดๆ คล้ายกับว่ากระบี่เล่มนี้กำลังตอบรับและดูดซับพลังของเขาเข้าไปอย่างเต็มอกเต็มใจ แสงสีทองอ่อนๆ ที่เคยปรากฏขึ้นเพียงวูบวาบ บัดนี้กลับส่องสว่างเรืองรองอยู่เนิ่นนานขึ้น ราวกับว่าภายในเนื้อไม้มีดวงตะวันดวงเล็กๆ ซ่อนอยู่

ขาวน้อยเองก็ดูจะได้รับอานิสงส์จากการบ่มเพาะของเจี้ยนหลินเช่นกัน ทุกครั้งที่เจี้ยนหลินก่อรูป "กระบี่ไม้" คุณภาพดีจากพลังธาตุพฤกษาของตนเองล้วนๆ คล้ายกับการเสกออกมาจากความว่างเปล่าให้มันกิน แสงสีขาวนวลรอบตัวขาวน้อยก็จะยิ่งสว่างไสวและดูอิ่มเอมมากขึ้น มันมักจะคลอเคลียอยู่ใกล้ๆ ในขณะที่เจี้ยนหลินกำลังหล่อเลี้ยง "กระบี่จิตพฤกษา" ราวกับว่ามันกำลังเรียนรู้หรือซึมซับพลังงานบางอย่างจากกระบวนการนั้นไปด้วย

วันหนึ่ง หลังจากที่เจี้ยนหลินได้ฝึกฝนเพลงกระบี่ "เมฆาไหล" (流云剑法) ด้วย "กระบี่จิตพฤกษา" ที่เริ่มจะเข้ามือมากขึ้นจนเหงื่อท่วมกาย เขาก็ตัดสินใจที่จะลองออกสำรวจบริเวณโดยรอบซุ้มเถาวัลย์ให้ไกลออกไปอีกเล็กน้อย ด้วยความหวังว่าจะพบเจอพืชวิญญาณหรือสมุนไพรบางชนิดที่อาจจะเป็นประโยชน์ต่อการบ่มเพาะพลังของตนเอง หรืออาจจะเป็นอาหารที่ดีกว่ากระบี่ไม้ธรรมดาสำหรับขาวน้อย

เขาก้าวออกจากซุ้มเถาวัลย์อย่างระมัดระวัง "สัมผัสแห่งพฤกษา" แผ่ขยายออกไปรอบกาย รับรู้ถึงพลังชีวิตของพืชพรรณน้อยใหญ่ในบริเวณนั้น ขาวน้อยกระโดดขึ้นมาเกาะบนไหล่ของเขา ดวงตากลมโตสีดำขลับสอดส่ายไปรอบๆ อย่างตื่นตัว

เส้นทางรากไม้เร้นในส่วนนี้ของ "โพรงหยกพรางเมฆ (ส่วนนอก)" ดูจะเก่าแก่และซับซ้อนยิ่งกว่าบริเวณที่เขาเคยผ่านมา รากไม้โบราณขนาดมหึมาบิดพันกันไปทั่วราวกับอสรพิษยักษ์ บางเส้นส่องแสงเรืองรองสีเขียวอ่อนจางๆ สร้างบรรยากาศที่ทั้งลึกลับและน่าเกรงขาม เจี้ยนหลินเคลื่อนตัวไปอย่างเงียบเชียบ พยายามไม่ให้เกิดเสียงใดๆ ที่อาจจะดึงดูดความสนใจของสัตว์อสูรหรือสิ่งอื่นที่อาจจะซ่อนตัวอยู่ในเงามืด

ทันใดนั้น ขาวน้อยบนไหล่ของเขาก็พลันส่งเสียง "คิก!" แหลมเล็กออกมา พร้อมกับใช้หัวเล็กๆ ดุนไปทางซอกหินที่ถูกบดบังด้วยกลุ่มเห็ดราแสงพร่างหลากสีสันกลุ่มหนึ่ง เห็ดราเหล่านั้นส่องแสงวูบวาบ เปลี่ยนสีไปมา ทำให้บริเวณนั้นดูราวกับอยู่ในแดนมายา

เจี้ยนหลินขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่เคยเห็นเห็ดรากลุ่มนี้มาก่อน และสัมผัสได้ถึงพลังงานที่แปลกประหลาดแผ่ออกมาจากพวกมันจางๆ

‘มีบางอย่างอยู่หลังกลุ่มเห็ดรานั่น’ เขาคิดในใจ ด้วยความระมัดระวัง เขาค่อยๆ ใช้ปลาย "กระบี่จิตพฤกษา" ที่ถืออยู่ในมือ เขี่ยกลุ่มเห็ดราแสงพร่างนั้นให้เปิดออกอย่างแผ่วเบา

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของเขาคือโพรงเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่หลังกลุ่มเห็ดรา ภายในโพรงนั้น มีผลึกสีฟ้าครามขนาดเท่ากำปั้นเด็กทารกชิ้นหนึ่งวางอยู่ มันส่องประกายแสงสีฟ้าอ่อนโยนออกมาเป็นจังหวะ แผ่กลิ่นอายพลังงานที่เย็นสบายและบริสุทธิ์อย่างยิ่งยวด!

"ผลึกพลังงานธาตุน้ำ!" เจี้ยนหลินเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจระคนยินดี แม้เขาจะเป็นผู้ฝึกตนสายพฤกษา แต่พลังงานธาตุน้ำที่บริสุทธิ์เช่นนี้ก็ย่อมมีประโยชน์ในการช่วยปรับสมดุลพลังงานในร่างกาย หรืออาจจะใช้เป็นวัตถุดิบในการปรุงยาหรือเสริมการบ่มเพาะของขาวน้อยได้

ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะเอื้อมมือเข้าไปหยิบผลึกนั้น สัญชาตญาณอันตรายก็พลันแล่นวาบขึ้นมาในจิตใจ!

"ฟ่อออออ!"

เสียงขู่คำรามอันดุดันดังขึ้นจากภายในโพรงนั้น พร้อมกันนั้นเงาสีดำร่างหนึ่งก็พุ่งทะยานออกมาจากความมืดด้วยความเร็วสูง! มันคือ "อสรพิษรากไม้" (树根妖蛇) ตัวหนึ่ง! ลำตัวของมันมีสีดำสนิทราวกับรากไม้แห้งเกรียม เกล็ดแข็งเป็นสัน ยาวประมาณสามจ้าง ดวงตาสีแดงก่ำของมันจับจ้องมาที่เจี้ยนหลินอย่างอาฆาตแค้น เขี้ยวคู่หน้าที่แหลมคมของมันมีไอพิษสีม่วงจางๆ ปกคลุมอยู่!

‘ขั้นหลอมรวมปราณระดับเก้า!’ เจี้ยนหลินประเมินพลังของมันในชั่วพริบตา! แม้อสรพิษรากไม้ตนนี้จะมีระดับพลังต่ำกว่าราชันย์พยัคฆ์เขี้ยวดาบผลึก (晶牙剑齿虎王) ที่เขาเพิ่งจะสังหารไป (ซึ่งอยู่ในระดับหลอมรวมปราณขั้นสมบูรณ์หรือขั้นสิบ) อยู่หนึ่งขั้นเต็ม แต่กลิ่นอายอันดุร้ายและไอพิษที่แผ่ออกมาจากร่างของมันนั้น ก็มิได้ด้อยไปกว่ากันมากเท่าไหร่! การเข้ามาในส่วนที่ลึกขึ้นของเส้นทางรากไม้เร้นนี้ ดูเหมือนว่าความอันตรายจะเพิ่มสูงขึ้นตามไปด้วยจริงๆ!

ห่างออกไปหลายร้อยลี้ ณ ชายขอบด้านนอกของหุบเขาเร้นเมฆา (隐云谷) กลุ่มเงาร่างในอาภรณ์สีดำสนิทภายใต้การนำของชายผู้มีรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้า กำลังหยุดพักอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง พวกมันเพิ่งจะผ่านด่านพิทักษ์ไพรทิศอุดร (北林关) เข้ามาได้ไม่นาน เข็มทิศโลหิตตามรอย (血迹追踪罗盘) ในมือของผู้นำกลุ่มยังคงสั่นไหวเล็กน้อย ปลายเข็มชี้ไปยังทิศทางที่ลึกเข้าไปในหุบเขา "กลิ่นอายของอู่เฟิง...และผู้ที่สังหารมัน...ยังคงเจือจางอยู่ในอากาศ แม้จะถูกรบกวนด้วยกลิ่นอายของสัตว์อสูรและพืชพรรณนานาชนิด แต่ก็ยังพอจะตามรอยได้...ดูเหมือนว่าเป้าหมายของเราจะยังคงวนเวียนอยู่ในบริเวณชั้นนอกของหุบเขานี้" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เยียบเย็น "เร่งเดินทางต่อ! อย่าให้มันคลาดสายตาไปได้!" สิ้นเสียงสั่ง, กลุ่มเงาร่างทั้งหมดก็พลันทะยานร่างออกไปอีกครั้ง, เคลื่อนที่ผ่านป่าทึบด้วยความรวดเร็วและเงียบงัน, มุ่งหน้าสู่ใจกลางของหุบเขาเร้นเมฆาอย่างไม่ลดละ...

(จบตอนที่ 119)

**"กระบี่จิตพฤกษา"คือกระบี่ที่เจี้ยนหลินปลูก*