พ่อบ้านลูกครึ่งต่างโลก กับการผจญภัยตามหารัก

        อลันฝึกซ้อมให้อิเรเน่ที่ปราสาทก่อนวันแข่ง 3วัน

        บีนเฝ้าตามประกบแอนแทนอลัน    ต่อให้มีคนกำลังจะตายอยู่ห่างออกไป   บีนจะไม่ผละจากแอนไปช่วยใครเด็ดขาด    แผนล่อผู้ติดตามออกจากนายหญิงนั้น   พวกศัตรูไม่มีทางทำได้    อีกทั้งนางเองก็เป็นนักฆ่าที่เก่งที่สุดดังนั้นการเห็นคนอื่นที่ไม่เกี่ยวกับนางตายนั้นถือว่าไม่เดือดไม่ร้อนอะไรเลยสำหรับนาง

        อาราเทียนั่งดูอลันสอนอิเรเน่

        อลันแม้ไม่ตามใจ   แต่ก็หาได้เข้มงวดกวดขันอะไรนัก   เพราะจะทำให้คนเรียนซึมซับได้ยาก  แต่จะสอนให้สนุกสนานเกินไปก็ไม่ใช่การฝึกต่อสู้แล้ว

        “อลัน  ถ้าคู่ต่อสู้มาในที่ที่คาดเดาและรับมือยากจะทำยังไงล่ะ?”...อิเรเน่ถามผู้ฝึกสอน

        “สนใจทำไม?”...อลันถามกลับ

        “เอ้า!  แล้วจะให้รับมือยังไงล่ะ?”

        “การตั้งรับท่าที่เข้ามาด้วยความพิสดารมีแต่เพิ่มความเสี่ยง  ขณะศัตรูรุก  เราต้องรุกกลับ  ลงมือทีหลังบรรลุก่อน!!”.....อลันกอดอกพูด

        “โอ.....”....อาราเทียอดอุทานไม่ได้

        “เดี๋ยวนะ พูดมันง่ายนะ”...อิเรเน่เท้าเอวมองอลัน

        “ศัตรูที่มีท่าและลูกเล่นพิสดาร   หากเราโจมตีใส่ส่งเดชมีแต่จะเจอกับดักที่มันวางหมากหลอกล่อไว้  มีแต่ตอนมันโจมตีด้วยท่าไม้ตายเท่านั้นที่แทบจะไร้การป้องกัน   ไม่จัดการมันตอนนั้น  จะให้จัดการตอนไหน?”...อลันตอบจริงจัง

        “แต่การไม่ตั้งรับมันออกจะ..........”...อิเรเน่กำลังจะค้าน

        อลันตวาดขึ้นมา

        “อยากรอรับท่าไม้ตายศัตรูแล้วเพิ่มโอกาสตายให้ตัวเองก็ไม่ว่า  แต่ขอร้องว่าให้ใช้ตอนสู้ด้วยเรื่องของตัวเองคนเดียว    หากมีคนอื่นรอเจ้าอยู่เบื้องหลังล่ะก็   รบกวนใช้วิธีของข้า”

        “ค...ค่ะ....”....อิเรเน่อึ้ง  แล้วรับคำแบบจ๋อยๆ

        “การรุกคือการป้องกันที่ดีที่สุด    ถ้าการป้องกันมันดี   ทหารมันก็คงไม่ต้องเน้นฝึกดาบฝึกทวนกันแล้ว    คงไปหัดใช้โล่ทั้งวันแล้วฝึกดาบฝึกทวนนิดๆหน่อยๆ ก็พอมั้ง”...อลันพูดเสียงดัง

        เหล่าทหารและนายกองของเคาน์ราเชนเองก็เริ่มสนใจสิ่งที่อลันสอน  พวกเขาหยุดยืนดูการฝึกและฟังอลันสอน

        “การตั้งรับปัดท่าไม้ตายคู่ต่อสู้นั้น    เอาไว้ตัวเองมีฝีมือห่างทิ้งคู่ต่อสู้หลายขุมค่อยทำ   เวลาฝึกมันสั้นเกินไป ถ้ามีสักเดือนหนึ่งไว้จะสอนวิธีจับกระแสฝั่งตรงข้ามให้  จะท่าพิสดารขนาดไหนก็จะรู้จุดสุดท้ายที่มันจะโจมตีในที่สุด   แต่อย่างที่รู้กัน  มีเวลาแค่ 3 วัน ไม่สิ  นี่ก็จะหมดวันแล้ว  เหลืออีก 2 วันเศษๆ เท่านั้น  จะฝึกเข้มล่ะนะ”......อลันถือไม้เท้าคนแก่ที่ซื้อมาระหว่างเดินกลับปราสาทเดินเข้าหาอิเรเน่

        แทงเข้าไป อิเรเน่ยกดาบรับ

        “โดน!”....ก่อนดาบอิเรเน่จะปัดเข้าที่ไม้ของอลัน  ปลายไม้เท้าจี้เข้าหว่างคิ้วนางแล้ว

        “อ..เอาใหม่…!!”...อิเรเน่ขออีกรอบ

        “เพลงดาบอักษรกรีดนภาของเจ้ามีท่าโจมจีเป็นชุด  หรือท่าหลอกมั้ย?”...อลันถาม

        “มี...ทำไมเหรอ?”

        “รวบให้เหลือการโจมตีครั้งเดียว   จะไม่มีการใช้ท่าหลอก  ทุกดาบที่ฟันหรือแทงออกไปหากศัตรูไม่เลี่ยงมันต้องตาย   ถ้ามันรู้ว่าเป็นท่าหลอกมันก็แค่ฟันๆ ปัดๆรอจังหวะเราเผยช่องโหว่โจมตีใส่แค่นั้น”

        อลันเดินกลับไปใหม่  แล้วโจมตีมาอีก

        อิเรเน่ฟันสวนด้วยดาบเหล็กไร้คมสำหรับฝึกซ้อม

        ยังคงโจมตีช้าไป

        “ดีขึ้น....อีกรอบ”....อลันเริ่มชมแม้ว่าจะยังทำไม่ได้

        ตกค่ำ

        “ทั้ง 3 คนทานมื้อเย็นกันก่อนเถอะ”....แอนเดินมาตามอลัน  อิเรเน่ และอาราเทีย

        “อืม พักก่อน  กินอิ่มแล้วค่อยฝึกต่อ”....อลันกวักมือเรียกอิเรเน่ที่ฝึกอยู่และอาราเทียที่ยืนดู

        “จะยกแขนไม่ขึ้นแล้ว”...อิเรเน่เดินบ่นโอดโอย

        “หม่อมฉันถือดาบให้นะเพคะ”...แอนเสนอตัว

        “ไม่ได้ครับนายหญิง   ให้นางถือเอง  วางได้แค่ตอนกำลังกินเท่านั้น”....อลันบอก

        “อืม....จ้ะ...เข้มงวดจัง”...แอนเม้มปากเดินมาดึงแก้มอลัน

        “ไว้หลัง 3 ทุ่มจะเริ่มสอนการควบคุมออร่าให้”....อลันพูดขึ้นมา

        “หา.....ตอนนั้นล้าไปหมดแล้ว    สภาพสมองจะพอรับรู้เรื่องละเอียดอ่อนแบบนั้นได้ไง...แถมเผลอๆจะง่วงเอาด้วย”....อิเรเน่บ่นอีก

        “ไม่ฝึก?”....อลันเลิกคิ้วถาม

        “ฝึกค่ะ ฝึก”.....อิเรเน่ไม่กล้าบ่นอีก

        “ในที่สุดก็ได้ฝึกออร่าแล้ว”...อาราเทียตื่นเต้นเอามาก

        มื้อเย็น ในปราสาทมีการเปิดตั้งโต๊ะอาหารแบบบุฟเฟ่ต์   เน้นกินกันเรียบง่าย  เพราะปราสาทคึกคักจากการที่ทหารออกเวรเริ่มหยิบจับอาวุธมาร่วมฝึกในสิ่งที่อลันสอน   เคาน์ราเชนมองว่าเป็นโอกาสและบรรยากาศที่ดีจึงจัดมื้อเย็นแบบที่ทุกคนมาทานด้วยกันได้

        “องค์หญิงฝึกหนักเลย    อลันให้รางวัลนางไม่สิจ้ะ”...แอนกระซิบอลัน

        “นั่นสิคะนายท่าน   องค์หญิงแม้บ่นอิดออด   แต่ตั้งใจฝึกมากเลยนะคะ”....บีนเห็นด้วย

        อนัมองไปหาอิเรเน่ที่มือยกและหยิบจัดอาหารยากเย็นเพราะแขนสั่นมือสั่นไปหมด

        อลันเดินเข้ามาหยิบอาหารให้แล้วป้อน

        “อ้ำ”....อลันเอาอาหารจ่อปาก

        อิเรเน่มองอลันแป๊บเดียวแล้วอ้าปากยื่นมางับอาหารเคี้ยวหยุบหยับ   ดูไปน่ารักว่าง่ายดี

        อลันป้อนอีกเรื่อยๆ  อิเรเน่กินใหญ่เลย

        “อุตส่าห์ตั้งใจฝึก  แขนยังหยิบอะไรลำบาก  มา... ..ข้าถือว่าเป็นรางวัล จะป้อนให้นะ   เอ...รึหรือนับเป็นรางวัลไม่ได้?”...อลันแกล้งแหย่อิเรเน่

        “อื้อออ..อ.อ.”....อิเรเน่ย่ำเท้างอแง

        “ป้อนอีก”....นางอ้าปากรออลัน

        อลันป้อนอีก

        “คุ้มที่ฝึกมั้ยเพคะ?”...บีนยิ้มถาม

        “คุ้ม!!”....อิเรเน่พูดทั้งที่อาหารเต็มปาก

        พอทานเสร็จ พักให้หายอิ่มไปครู่เดียว อลันเริ่มฝึกอีก เหล่าทหารเองก็รบกวนอลันขอให้สอนด้วย

        “เอาล่ะ จะสาธิตวิธีการสกัดท่าใหญ่ๆ ให้  เชิญองค์หญิงให้ท่าไม้ตายที่รุนแรงโจมตีมา”....อลันผายมือเชิญอิเรเน่

        อิเรเน่ทีแรกจะถามว่า<<จะดีเหรอ?>>  แต่พอมาคิดดูว่าอีกฝั่งคืออลัน  นางก็ไม่ลังเลอีก

        เพลงดาบอักษรกรีดนภา......กระบวนท่าทำลายวิหารฟ้า!!

        อิเรเน่กรีดดาบลงพื้นรวบรวมพลังจากผืนปฐพี แล้วทะยานขึ้นด้วยพลังมหาศาลหมายจะฟาดลงมาด้วยท่าทำลายล้าง  มันสามารถพังตัวตึกเก็บอาวุธตรงนี้ได้ในคราเดียว    นี่คือท่าไม้ตายที่รุนแรงที่สุดของนาง

        ทว่าหลังจากกรีดพื้นแล้วจะงัดขึ้น

        อิเรเน่หงายกระเด็นแทบติดกำแพงอีกฝั่งด้วยการโดนเท้าเปล่าๆ  ของอลันยันเข้าที่ใบหน้า  แต่ไม่ได้กระทุ้งเท้าเข้าไป

        “มอญยันหลัก  อันนี้คือท่ายันหยุดการเข้าทำของคู่ต่อสู้ในมวยโบราณบ้านคุณตาของข้า”....อลันพูด

        ทุกคนตะลึงด้วย 2 สาเหตุ

        1.อลันสามารถหยุดท่าไม้ตายที่รุนแรงในชั่วอึดใจ

        2.อลันกล้าเอาเท้าทาบหน้าใส่องค์หญิง

        “อลัน!! ตายแล้ว!!  ทำไมทำแบบนี้”....แอนวิ่งเข้าไปพยุงอิเรเน่ขึ้นแล้วกล่าว

        “ขอประทานอภัยแทนอลันด้วยเพคะ”....แอนลนลาน

        “นี่คือการฝึกครับนายหญิง   ถ้าแค่นี้โดนไม่ได้ก็ถอนตัวจากการแข่งไป  ศัตรูมันคงรำคาญที่ต้องมาระวังบรรดาศักดิ์ของนาง”.....อลันบอกแอน

        “อย่างที่อลันพูดน่ะแอน   มันคือการฝึก   มันคือการต่อสู้   เจ้าถอยไปก่อน   ข้าจะฝึกต่อ”...อิเรเน่จับแขนแอน

        “แต่......”...แอนเป็นห่วง

        “ไม่มีแต่!”....อิเรเน่แกะมือแอนออก

        “ใช้ท่าเมื่อกี้มาอีก   เมื่อสักครู่คือการสวยก่อนท่าจะสำแดงหลังจากเราพอจะรู้แล้วว่าคู่ต่อสู้ตั้งใจจะทำอะไร..   ...ต่อไปจะโจมตีสวนขณะที่คู่ต่อสู้เริ่มออกท่ามาแล้ว  เอ้า! โจมตีมา”....อลันพูดกับทหารด้วย

        อิเรเน่ใช่ท่าเดิม  แต่เปลี่ยนจังหวะการโจมตี

        นางลอยขึ้นแต่ไม่เน้นสูงมากเพราะไม่ต้องการพลังทำลายที่เป็นวงกว้างกับคู่ต่อสู้แค่คนเดียว    อีกทั้งการโดดขึ้นยิ่งสูงมากยิ่งมีแต่จะเผยช่องว่างนานขึ้น

        วูบ.บ.บ.บ.บบ.บบบบบบ.บ.บ..บ

        ดาบฟาดฟันลงมาด้วยออร่าสายโจมตีที่อัดแน่นพลังทำลายที่รุนแรง

        ดาบชูขึ้นเหนือหัวแล้วฟันลงมาได้เพียง 1 ใน 3ของรอบวงการฟัน

        อลันซัดไม้พุ่งเข้ากระทุ้งอัดที่อกของอิเรเน่ดังอึก! ก่อนนางจะร่วงลงมา

        อลันรีบเข้าไปรับอิเรเน่ที่จะตกพื้นแล้วใช้ออกร่าอังเข้าที่จุดที่โดนหัวไม้เท้ากระทุ้งเพื่อคลายอาการจุกเสียด

        “เอาล่ะ ผลัดกันใช้ท่าไม้ตาย อีกคนชิงทำเคาน์เตอร์ก่อนจะโจมตีเสร็จ”....อลันสั่งทุกคนที่มาร่วมฝึกซ้อม

        อิเรเน่พักจนดีขึ้น

        “ต่อไปข้าจะทำการโจมตีบ้าง  เจ้าหัดทำเคาน์เตอร์ชิงลงมือใส่ข้า  เข้าใจนะ”....อลันลูบที่กลางอกอิเรเน่

        “ค่ะ....”...อิเรเน่หายใจเข้าออกยาวๆ

        “ดี”.....อลันลูบเต้าอิเรเน่โดยที่ไม่มีคนสังเกต

        อิเรเน่อึ้ง  แล้วเงยหน้าไปยิ้มให้อลัน  จากนั้นทำเป็นหยิกอลันเบาๆ

        “ให้รางวัลปลอบใจ”...อลันยิ้มตอบ

        “รางวัลอะไรคะ ตัวเองเป็นฝ่ายได้จับแท้ๆ เป็นฝ่ายเอากำไรจะมาพูดเอาบุญคุณว่าให้รางวัลคนอื่นอีก  หลงตัวเองจริงๆ..”....อิเรเน่ลูบแขนอลันแล้วเงยหน้ามอง

        “เอาล่ะ พร้อมฝึกต่อรึยัง?”...อลันถาม

        “ค่ะ”

        “ดี งั้นเริ่ม”

        การฝึกเป็นไปอย่างเข้มข้นจน 3 ทุ่ม

        อาราเทียเฝ้ารอเวลานี้

        อลันเห็นว่าเทคนิคต่อไปนี้อันตรายหากคนที่เอาไปใช้นั้นใช้ผิดทาง  อลันจึงเลือกสอนแค่หลักการรักษาและคงพลังออร่าไว้ไม่ให้ใช้ไปแบบสูญเปล่า   การคงสภาพพลังไว้กับท่าต่อสู้   พลังอาวุธ  และการคุ้มกันกายโดยที่ไม่ต้องเปล่งพลังแบบใช้แล้วทิ้งให้หมดไปในแต่ละครั้ง

        วิธีนี้เหล่าทหารชอบอย่างมาก   เพราะในการทำหน้าที่นั้น ทหารที่มีวิชาออร่าจะหมดออร่าไปอย่างรวดเร็วในการทำหน้าที่  พวกเขาจำต้องกักเก็บออร่าไว้ใช้ในเวลาที่จำเป็น   แต่ถ้าคงสภาพออร่าไว้ได้   พวกเขาจะเอามาหมุนเวียนใช้ในการทำงานระยะยาวๆได้โดยไม่ต้องหมดพลัง

        แต่การคงสภาพพลังไว้ไม่ใช่ง่ายๆ   ไม่งั้นคงทำได้กันทุกคนหมดแล้ว

        อลันสอนการทำสมาธิโดยการเจริญสติจับที่ลมหายใจแบบพุทธเพื่อเป็นพื้นฐานในการคงสภาวะจิตให้สงบได้บ่อยครั้งในแต่ละวัน

        [เอาเถอะ   มีเวลาแค่ 3 วัน  จะมาเคี่ยวเข็ญเอาป่านนี้ก็มีแต่จะบาดเจ็บก่อนลงแข่งเปล่าๆ  ฝึกเท่าที่ไหวก็พอ  ถึงแพ้มาก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไรต่อแผนการณ์เดิมของเรา]...อลันคิด

        ............

        ทางด้านเอียนน์ที่โยฮันตัน

        หลังจากได้รับรายงานจากแอนและอลัน    เขาประเมินแล้วว่ายังไงพวกมันก็ต้องเป็นเจ้าภาพจัดงานประลองให้ได้เพราะงานเทศกาลทำให้เงินสะพัดอย่างมาก   มันจะช่วยชดเชยเงินส่วนที่หายไปจากการโดนพวกอลันถล่มห้องคลังได้บ้างในภาพรวม

        แต่นั่นยังไม่พอ    การพนันต่างหากที่เป็นตัวคืนทุนทรัพย์ของพวกมันที่แท้จริง  ถ้าอลันลงแข่งคราวนี้จะต้องเป็นตัวเต็งของรายการแน่ๆ  แน่นอนว่าการวางเดิมพันฝั่งที่เป็นแต้มต่อนั่นมันได้น้อยแสนจะน้อย  การพนันวงนอกต้องมี    แต่มันต้องพลิกโผหักปากกาเซียนเจ้ามือจึงจะกินเรียบรับทรัพย์มหาศาล

        ดูท่าคราวนี้อลันจะไม่ได้ลงแข่งแบบราบรื่นแล้วแน่แท้

        ไหนจะเงินรางวัลของรายการที่มาจากผู้สนับสนุนต่างๆอีกมากมาย  หากคนของมันชนะเลิศการแข่ง   ก็จะทำกำไรจากเรื่องนี้ได้ขึ้นไปอีก

        ดูท่าเอียนน์ต้องส่งคำสั่งใหม่ไปให้

        ..........

        ค่ำคืนที่ปราสาทวินบริค

        “ระหว่างที่อลันลงแข่งในรอบแรก    พวกเจ้าจะจัดการนางได้แน่นะ?”....มิลัวร์ถาม

        “ได้ครับ  ถ้าพวกเขา 3 คนช่วยกัน  ลำพัง เงามืดแม้จะเก่งที่สุดในหมู่นักฆ่าที่ข้าชุบเลี้ยงมา แต่ไม่อาจต้านทาน 3 ต่อ 1 ได้แน่  ระหว่างนั้นข้าจะจับแอนมาเอง”....การาโทสรับคำ

        “จำไว้ว่าแอนเป็นว่าที่เมียข้า ถ้าท่านทำอันตรายนางรับรองท่านไม่มีที่ซุกหัวแน่  อย่าลืมว่าแค่เราไม่ถือสาที่พวกเจ้าเลยลอบสังหารคนของเราตามคำสั่งองค์รัชทายาทมาก่อนนั้น   ก็นับว่าเมตตาปราณีมากแล้วในการให้ที่พักพิงพวกเจ้าที่กำลังโดนไล่ล่ากวาดล้าง”...เวนนี่ย้ำสถานะของพวกการาโทส

        “เรามิกล้าทำร้ายว่าที่พระชายาของรัชทายาทในอนาคตแน่นอครับ”....การาโทสรับคำอีก

        “เอาน่าน้องพี่   การาโทสเป็นมืออาชีพ  เขารู้หรอกน่าว่าต้องทำอะไร เราแค่ต้องการให้นางหายตัวไปให้อลันไขว้เขวจนพลิกผลการประลองแค่นั้น   ... แต่ถ้าเจ้าจะคว้าโอกาสเอานางทำเมียซะเลย  ข้าว่าอะไรๆ  มันก็จะเร็วขึ้นนะ”.....มิลัวร์เสนอให้น้องชาย

        “ข้าไม่ใช้วิธีสกปรกแบบนั้นกับนางแน่!”...เวนนี่ค้าน

        “เจ้าคิดดู   นางเป็นคนหน้าบางขี้อาย   ข้านางเสียตัวให้เจ้า นอกจากไม่กล้าสู้หน้าอลันแล้ว  เผลอๆ อาจจะจำใจยอมแต่งกับเจ้าเพื่อให้เจ้ารับผิดชอบนาง ลองคิดสิถ้าเจ้าเอานางมากกจนกว่าจะจบการประลอง   นางที่ไม่ได้รับยาคุมเลยต้องตั้งท้องลูกเจ้าแน่   มีเหรอนางจะให้ลูกของนางกำพร้า   นางเป็นขุนนางยศไวเคานเตสนะมีแต่ต้องแต่งงานกับเจ้าเพื่อรักษาหน้า    อลันหลังแพ้การประลองหรือถอนตัวไปก่อนก็ตาม   เมื่อเขารู้ว่ายอดรักของเขาท้องกับเจ้า  ครั้นจะฆ่าเจ้าลูกของนางก็จะขาดพ่อ  เผลอๆ จะเสียศูนย์ในการใช้ชีวิตไปเลย   เป็นไงแผนพี่”

        ...มิลัวร์เสนอ

        เวนนี่ถึงกับนิ่งไปพักหนึ่งกับวิธีนี้

        “แรกๆ นางอาจจะโกรธเกลียดเจ้า   แต่หลังจากเจ้ารับผิดชอบนาง   นานวันเข้าผู้ชายหล่อและเก่งเช่นเจ้าเฝ้าดูแลเอาใจใส่เช้าเย็น    แถมผ่านการเสพสัมพันธ์สวาทกันข้ามวันคืนมาแล้ว    มีเหรอจะไม่อ่อนลง  พี่เป็นผู้หญิง  ดูผู้หญิงด้วยกันไม่ผิดหรอก”....มิลัวร์แจง

        “แต่....นางต่างจากท่านพี่นะ  ท่านพี่น่ะชอบเสพสมกับชายหนุ่มที่อ่อนไวกว่า  จะไปเข้าใจนางได้ยังไง”....เวนนี่ค้าน

        “เจ้าจะบอกว่านางวิเศษกว่าข้าในด้านหัวจิตหัวใจก็ว่างั้น?  ...  โถ....น้องรัก นางไม่ได้วิเศษกว่าใครเลย   นางก็หลงความหล่อและความเก่งของอลันเฉกเช่นหญิงสาวนางอื่นๆ   มีเหรอถ้าโดนเจ้าผู้เพียบพร้อมประเคนกามให้จนตั้งท้อง    แล้วแต่งเข้าตระกูลเราจนได้รับการดูแลอย่างดี   มีเหรอจะไม่ยอมใจอ่อนศิโรราบทำตัวเป็นเมียเจ้าในที่สุด   ต่อให้ไม่ถึงกับว่านอนสอนง่าย   แต่อย่างน้อยก็ยอมนอนเตียงเดียวกันให้เจ้ากอดทุกวันแน่นอน”....มิลัวร์พูดจนเวนนี่เหงื่อแตกออกมา

        นางเห็นว่าเวนนี่เองก็มีการแข็งตัวที่แท่งของเขา     จึงเติมเชื้อไฟต่อ

        “แต่เจ้าต้องทำตั้งแต่นางโดนโปะยาสลบนะ    ขนาดของเจ้านี่ไม่ธรรมดา   ตัวเล็กๆแบบนางรับครั้งแรกด้วยแท่งเจ้าไม่ไหวหรอกนะ  เอาไว้ทำได้ 1 วัน 1 คืนช่วงนางหลับ   ค่อยให้นางได้สติตื่นมาอาจจะระบมไปบ้าง  แต่ก็ยังดีกว่ารู้สึกตัวขณะโดนชำแรกด้วยแท่งขนาดเจ้า”

        “ท..ท่าน..พ..พี่..ว่า....มันจะได้ผลจริงเหรอ?”....เวนนี่เริ่มถามเสียงสั่นกระเส่า

        “ไม่ลองจะรู้เหรอ?”

        “แล้ว ถ้ามันไม่ได้ผลล่ะ?....ถ....ถ้านางเกลียดข้าชนิดที่ไม่อยากเจอหน้าล่ะ?   ถ้านาง...........”

        “ถึงตอนนั้นแล้วจะยังไง    ป่านนั้นลูกเจ้าคงสถิตอยู่ในท้องนาง    ข้าจะป่าวประกาศเองว่านางได้เสียกับเจ้าแล้วจนท้อง     ทางตระกูลบริทเทรย์พร้อมจัดงานแต่งงานรับผิดชอบนาง   ดูสิจะทำไง ถ้าไม่แต่งเข้าบ้านเรา นางจะเอาหน้าไปไว้ไหน”.....มิลัวร์ยิ้ม

        “เอา...ข้าเอา....วันแข่งรีบจับตัวนางมา   ข้าจะมอบความรักข้าเข้าไปในตัวนางเอง”....เวนนี่ยิ้มด้วยสีหน้าหื่นกระหาย

        “ครับ พวกข้ารับรองจะไม่พลาด”....การาโทสน้อมกายรับแผนการนี้