หลังจากสนทนากับเสี่ยววาตลอดบ่าย ข้าก็กลับเข้ามาในเรือนเล็กและรอเวลาจนค่ำ หลังจากทานอาหารที่สาวใช้ยกเข้ามาให้แล้ว ข้าก็นอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง
ความเงียบงันของค่ำคืนกลับยิ่งทำให้ข้ารู้สึกอึดอัดจนแทบจะทนไม่ไหว
「ทั้งวันไม่ได้ทำอะไรเลย... ต้องหมกตัวอยู่ในเรือนเล็กนี้เหมือนนักโทษที่ถูกจองจำ -- 」
ข้าถอนหายใจยาว สายตาจับจ้องไปยังเงาจันทร์ที่สะท้อนบนพื้นห้อง ราวกับมันกำลังเย้ยหยันความน่าเบื่อหน่ายในชีวิตของข้า
「เมื่อไหร่จะครบปีเสียที?」
สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านหน้าต่างไม้ของเรือนเล็ก
ข้าผลุดนั่งบนเตียงเพราะนอนไม่หลับไม้สายตาจับจ้องไปยังเงาจันทร์ที่สะท้อนบนพื้นห้อง
「ชีวิตเช่นนี้... จะต้องอยู่อย่างน่าเบื่อไปอีกนานเท่าใดกัน?」
ข้าถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะล้มตัวลงนอน เสียงใบไผ่เสียดสีกัน
ทว่าความเงียบสงบนี้กลับถูกทำลายด้วยเสียงฝีเท้าบางเบา เสียงนั้นดังมาจากนอกหน้าต่าง ราวกับมีผู้คนเดินผ่านไปมา
「ผู้ใดกัน? O_o 」
ข้าลุกขึ้นนั่ง หัวใจเต้นระรัวด้วยความสงสัย เสียงแปลก ๆ ที่ดังขึ้นในความเงียบงันของค่ำคืนนี้ทำให้ข้าไม่อาจข่มตาหลับได้ ข้าค่อย ๆ ย่องไปที่หน้าต่าง เปิดบานหน้าต่างออกช้า ๆ ลมหนาวพัดเข้ามาปะทะใบหน้า ความเย็นะเืแทรกซึมจนข้ารู้สึกสะท้านไปทั้งร่าง
ข้าชะโงกหน้าออกไปมอง เห็นเพียงเงาเลือนรางของต้นไม้ใหญ่ที่ไหวเอนตามแรงลม
ทว่าทันใดนั้น เสียงฝีเท้าลากยาวดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้อง เสียงนั้นช้าและหนัก ราวกับผู้ที่เดินผ่านกำลังจงใจให้ทุกย่างก้าวสะท้อนก้องในความเงียบ
ข้าชะงัก หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกเหมือนมันจะหลุดออกมาจากอก
「ใครกัน? >A< 」
ข้ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะค่อย ๆ ปิดหน้าต่างและเดินไปที่ประตู
เสียงฝีเท้าหน้าห้องยังคงดังต่อเนื่อง พร้อมกับเสียงหัวเราะแ่เบาที่เย็นะเืจนขนลุกชันไปทั้งร่าง
ข้าค่อย ๆ แง้มประตูออกช้า ๆ และมองลอดผ่านช่องแคบ
ในแสงสลัวของโคมไฟที่ปลายทางเดิน ข้าเห็นเงาร่างบางอย่างเลือนราง เงานั้นดูเหมือนคน แต่รูปร่างกลับไม่ชัดเจนเหมือนมนุษย์ทั่วไป
มันเคลื่อนไหวช้า ๆ ลากฝีเท้าไปตามทางเดิน ราวกับกำลังล่อให้ผู้ใดติดตาม ข้ากัดริมฝีปากแน่น ความอยากรู้อยากเห็นเอาชนะความกลัวในใจ ข้าตัดสินใจแอบตามเงานั้นไป
เสียงฝีเท้าลากยาวยังคงดังต่อเนื่อง ข้าก้าวเดินอย่างระมัดระวังที่สุด พยายามไม่ให้เสียงฝีเท้าของตนเองดังเกินไป เงานั้นเดินผ่านทางเดินยาวออกไปยังสวนหลังคฤหาสน์
ข้าหยุดยืนอยู่ที่ประตูสวน มองเห็นมันเคลื่อนไหวไปยังต้นเหมยใหญ่กลางสวน
กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกเหมยลอยมากับสายลมหนาว ข้าหลับตาสูดลมหายใจลึก ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์
「ข้าต้องไม่กลัว... ข้าต้องไม่กลัว! >///< 」
แต่แล้วเสียงหัวเราะแ่เบานั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้กว่าเดิม ข้าลืมตาขึ้นทันที เห็นเงาลึกลับหลายเงาเคลื่อนไหวอยู่กลางสวน พวกมันรวมตัวกันเป็กลุ่มใหญ่ เสียงหัวเราะเย็นะเืของพวกมันดังก้องในความเงียบงัน ราวกับกำลังเย้ยหยันผู้ที่แอบมองอยู่
ข้าก้มตัวลงหลบหลังพุ่มไม้ หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกได้ถึงเสียงสะท้อนในอก
「นี่มันอะไรกัน? คนพวกนี้คือใคร? >.< 」
ข้าค่อย ๆ ชะโงกหน้าออกไปมองอีกครั้ง เงาเ่าั้ยังคงเคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ ท่ามกลางแสงจันทร์ที่ฉาบทอราวกับแพรโปร่งบางเบา
ข้ากลั้นลมหายใจ พยายามไม่ให้ตัวเองส่งเสียงใด ๆ ที่อาจทำให้พวกมันรู้ตัว...
「พวกเขามาทำอะไรกันตอนกลางคืน? O_o 」
ข้าก้มตัวลงหลบหลังพุ่มไม้ หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกได้ถึงเสียงสะท้อนในอก ข้าค่อย ๆ ชะโงกหน้าออกไปมอง เห็นเงาเ่าั้รวมตัวกันเป็กลุ่มใหญ่ เสียงหัวเราะของพวกเขาดังก้องราวกับลมพายุในหุบเขา
แต่แล้ว... ข้าก็เผลอเหยียบกิ่งไม้แห้งใต้เท้า
เสียง "แกร๊ก" ดังขึ้นในความเงียบงัน
เงาทั้งหมดหยุดเคลื่อนไหวทันที ข้าก้มตัวลงต่ำกว่าเดิม พยายามกลั้นลมหายใจ แต่หัวใจกลับเต้นแรงจนรู้สึกเหมือนมันจะหลุดออกมาจากอก
ข้าค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง แต่เงาเ่าั้กลับหายไปหมดแล้ว ราวกับไม่เคยมีอยู่
「เงาที่เหมือนกลุ่มคนตรงนั้นหายไปไหนหมด? >///<~ 」
ข้าลุกขึ้นยืน มองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง ทันใดนั้น พวกคนกลุ่มนั้นที่ข้าเห็นอยู่กลางสวน ไม่ซิ จะเรียกว่าคนก็ไม่ได้ เพราะแต่ละร่างเป็เงาที่แทนจะแบน ๆอยู่ติดพื้น กลับเป็เงาที่มีรูปร่างเหมือนคน เดินไปมา ราวกับเป็สิ่งที่ไม่ควรอยู่ตรงนั้น
「ผี? ปีศาจ? >A< 」
「ไม่นะ! อย่าให้สิ่งที่ข้าเห็นเมื่อครู่เป็ผีปีศาจเลย! T^T 」
ข้าบ่นพึมพำในใจ รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะเป็ลม
「ถึงบรรพบุรุษของข้าจะมีวิชาอาคม มีความสามารถทำนายดวงชะตาได้ แต่ข้าล่ะ? ข้าหัวขี้เลื่อย! ข้าจดจำอะไรจากพวกเขาไม่ได้เลยสักอย่าง!」
ข้ากัดริมฝีปากแน่น พยายามไม่ให้ตัวเองส่งเสียง
「ถ้าสิ่งที่ข้าเห็นเป็ผีจริง ๆ ข้าคงไม่มีปัญญาไปสู้อะไรกับพวกมันได้แน่ ๆ! ข้าจะทำอะไรได้ล่ะ? ท่องคาถา? ข้าจำไม่ได้แม้แต่บทเดียว! หรือจะเอาเขียนยันต์? ลายมือข้าก็ไม่สวยมันจะออกมาเป็ยันต์ไม่ได้! >///< 」
ข้ากุมหัวตัวเองแน่น รู้สึกเหมือนสมองกำลังจะะเิ
「บรรพบุรุษข้าอาจจะเก่งกาจ แต่ข้านี่สิ... ข้าคงเป็จุดด่างพร้อยของตระกูล! T^T 」
ข้าสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมความกล้า
「ได้โปรดเถอะ... ขอให้สิ่งที่ข้าเห็นเป็แค่คนเล่นตลก หรือไม่ก็ฝันร้าย ข้าจะยอมทุกอย่าง ขอแค่มันอย่าเป็ผีปีศาจเลย! >///<~ 」
753
