เมื่อวานเล่นน้ำวันนี้ก็มาแคมป์ปิ้ง ปีนเขาชมวิว ชวนให้นึกถึงสมัยเรียน เมื่อก่อนเจนเนตรกับเพื่อนๆชอบมาแคมป์ปิ้งใน่ปิดเทอมเสมอ ตอนนี้พอได้มาเห็นบรรยากาศเก่าๆ อีกทั้งธรรมชาติงดงามยิ่งทำให้คิดถึงสมัยก่อน
เจนเนตรหันไปมองดารินกับสายฟ้าที่กำลังเดินตามหลังขึ้นมาไม่ห่างส่วนข้างหลังถัดไปคือปกป้องกับนลินเธอไม่เข้าใจว่าทำไมสองคนนี้ถึงต้องตามมาเที่ยวด้วยก็ไม่รู้
ทั้งที่เมื่อวานเจนเนตรก็บอกชัดเจนแล้วว่าอยากมาเที่ยวกับเพื่อนโดยไม่มีคนนอกแฟนจอมปลอมอย่างปกป้องไม่จำเป็ต้องมาด้วย เขาก็ทำเหมือนว่าเข้าใจพอวันรุ่งขึ้นกลับเตรียมของรอเธออยู่ก่อนแล้ว ครั้นจะปฏิเสธ นลินก็มาสมทบด้วยอีกคนคราวนี้จึงมีเพื่อนร่วมทริปรวมกันห้าคน
ปกป้องตามตื๊อเจนเนตรนลินตามตื๊อปกป้อง ดูแล้วรู้สึกตลกอย่างไรชอบกล แล้วดูสิ ชายหนุ่มคงไม่เคยเดินขึ้นเขากระมังเขากำลังเหนื่อยหอบราวกับจะขาดอากาศหายใจใกล้ตายอยู่รอมร่อดูแล้วรู้สึกสงสารขึ้นมาเสียดื้อๆ
แต่ช่างเถอะในเมื่อเคียงข้างยังมีนลินคอยดูแล เจนเนตรก็ไม่จำเป็ต้องสนใจให้มากนัก
“แกไม่รอคุณปกป้องหน่อยเหรอจะรีบเดินนำหน้าไปไหน”
ทันทีที่เดินตามทันดารินก็เอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัยไม่เข้าใจว่าทำไมเจนเนตรจึงทำราวกับไม่สนใจปกป้องเลยสักนิดอีกทั้งยังปล่อยชายหนุ่มอยู่กับนลินโดยไม่หึงหวงราวกับว่าเจนเนตรเป็แม่พระผู้ประเสริฐพร้อมบริจาคคนรักให้หญิงสาวหน้าด้านหน้าทนอีกคน
ดูก็รู้ว่ายัยนั่นพยายามอ่อยปกป้องอยู่ลูกค้าที่ไหนทำตัวติดแจอย่างกับแฟนอย่างไรอย่างนั้น ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ใช่แฟนเขาเสียหน่อย
“ฉันอยากเดินไปให้ถึงยอดเขาเร็วๆ”
“แต่ดูเหมือนคุณปกป้องเดินไม่ไหวแล้วพักกันก่อนเถอะ”
ดารินเหลียวหลังไปมองคนที่มีสีหน้าทรมานจากการเดินขึ้นเขาครั้งนี้คล้ายว่าอีกฝ่ายไม่ชินสักเท่าไร
“ก็ได้”
เจนเนตรปลดสัมภาระลงจากหลังวางบนพื้นก่อนจะหยิบขวดน้ำเดินไปใกล้ปกป้องยื่นให้เขาดื่มเพื่อดับกระหาย
“ขอบคุณครับ”
“คุณโอเคไหม”
ถามไปอย่างนั้นแต่ก็หยิบผ้าเช็ดเหงื่อให้ปกป้องเพื่อให้ดารินไม่ผิดสังเกต เขาแย้มยิ้มให้เจนเนตรพลางจับมือเธอเอาไว้หลวมๆ
คนฉวยโอกาส!
ได้ทีก็รีบจับไม้จับมือเชียวเจนเนตรเผลอค้อนขวับใส่คนตัวสูง ก่อนจะชักมือออก
“จะหวงตัวไปไหนเราลึกซึ้งกว่านี้ก็เคย คุณควรจะชินได้แล้วนะ”
เสียงทุ้มกระซิบดังแ่เบาทำให้เจนเนตรเงยหน้าไปมองปกป้องเขาไม่รู้เหรอว่าสถานการณ์ในตอนนี้มันชวนให้อึดอัดแค่ไหนถึงแม้ว่าเธอจะเผลอจูบกับเขาไปถึงสองครั้งก็เถอะ แต่ไม่ได้แปลว่าเธอหลงเสน่ห์เขา
จูบครั้งแรกคือถูกเขาบังคับจูบครั้งที่สองก็แค่เผลอไผล
ไม่ได้แปลว่าเจนเนตรจะยอมให้ปกป้องล่วงเกินมากไปกว่านี้เขาคงลืมตัวว่าเป็แค่แฟนจอมปลอมของเธอเท่านั้น
“ที่ฉันยอมเล่นด้วยเพราะไม่อยากทำให้คุณเสียหน้า แต่บอกไว้ก่อนว่า ฉันไม่ได้คิดอะไรด้วย”
“จริงเหรอแต่ผมชอบเวลาที่คุณเทกแคร์มากเลยนะ อยากให้เราสองคนเป็อย่างนี้ตลอดไปจัง”
นี่คือความรู้สึกจากใจจริงของปกป้องไม่รู้ทำไมเวลาที่ถูกเจนเนตรดูแลมันรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก เขาจึงอยากอยู่ใกล้เธอตลอดเวลาคอยตามไปไหนมาไหนด้วย
ทั้งที่ปกติปกป้องเป็คนขี้เบื่อ ไม่ชอบตามติดหญิงสาวคนไหนมาก่อน แปลกเหมือนกันที่เวลาอยู่กับเจนเนตรแล้วไม่รู้สึกเบื่อสักนิดกลับกันเขายิ่งอยากอยู่กับเธอมากกว่าเดิมเสียอีก
“อย่ามาเพ้อเจ้อค่ะ”เจนเนตรตัดบท “ถ้าคุณทนไม่ไหวก็กลับไปก่อนก็ได้ อ้อ อีกอย่างอย่าลืมพาคุณนลินกลับไปด้วย”
เจนเนตรเหลือบมองหญิงสาวที่นั่งพักเหนื่อยอยู่ไม่ห่างนักนลินกำลังชำเลืองมองมาทางนี้อยู่ก่อนแล้ว อีกทั้งยังส่งรอยยิ้มหวานมาด้วยทว่าสายตาของหล่อนกลับไม่ได้ยิ้ม
“ไม่เอาผมจะไปด้วย ผมอยากมีประสบการณ์แคมป์ปิ้ง อยากรู้ว่าทำไมคุณถึงชอบนัก”
“ถ้างั้นก็ตามใจค่ะแต่บอกก่อนว่าไม่สบายอย่างที่คุณคิดหรอกนะ”
เจนเนตรเอ่ยตามจริงหากไม่ใช่ที่คนชอบแคมป์ปิ้งคงไม่ยอมเหนื่อยมานอนกลางป่ากินกลางดินแบบนี้หรอกดูจากลักษณะของปกป้องแล้วคงทนไม่ได้ เธอจึงเตือนด้วยความหวังดี หากเขาไม่ฟังมาร้องโอดครวญภายหลังก็อาจสายไปแล้ว เพราะจากบนยอดเขากลับลงไปถึงที่รถของตัวเองก็ราวสิบกิโลเมตร
ทางที่ดีควรกลับไปั้แ่เวลากลางวันเสียจะดีกว่าเพราะเวลากลางคืนไม่ปลอดภัย หากเผลออาจตกเขาาเ็ก็เป็ได้หรือไม่อาจเจอกับสัตว์ป่าดุร้าย เจนเนตรไม่กล้าการันตีความปลอดภัย
หลังจากพักเหนื่อยทุกคนก็มุ่งหน้าเดินขึ้นเขาต่อเดินทางต่ออีกสามกิโลเมตรก็ถึงที่หมาย บนยอดเขาหัวโล้นมีเพียงหญ้าขึ้นเป็หย่อมๆปนกับลานหินปุ่ม ถัดไปมีศาลาหนึ่งหลัง มีโอ่งสี่ห้าใบรองรับน้ำฝนเอาไว้สำหรับให้คนที่ชอบมานอนบนยอดเขาเอาไว้ใช้สอย
ส่วนข้างๆศาลาหลังใหญ่มีห้องน้ำแยกชายหญิงชัดเจน จึงค่อนข้างสะดวกต่อการใช้งาน
เวลาประมาณสี่โมงเย็นเจนเนตรก็จัดการกางเต็นท์ของตัวเองด้วยความชำนาญ ส่วนสายฟ้ากับดารินต่างก็ก้มหน้าก้มตากางเต็นท์ของตัวเองไปด้วย
เหลือบไปมองนลินดูเหมือนหล่อนก็กางเต็นท์เป็เช่นเดียวกัน ยกเว้นปกป้องที่ยืนมองดูพวกเธอแน่นอนว่าเขาทำไม่เป็ เจนเนตรจัดการกางเต็นท์ของตัวเองเสร็จจึงช่วยเขากางเต็นท์บ้าง
“คุณช่วยฉันจับเต็นท์หน่อยค่ะ”
“อ้อครับ”
ท่าทางเก้ๆกังๆ ของปกป้องทำให้เจนเนตรส่ายหัวเล็กน้อย รู้สึกอดขำไม่ได้ เป็ผู้ชายตัวใหญ่เสียเปล่าแต่ทำอะไรไม่เป็เอาเสียเลย ก็แน่ล่ะสิ เขาเป็คนร่ำรวยมีสตางค์ย่อมไม่เคยลำบากมาก่อน
จัดการกางเต็นท์ในศาลาเรียงตามลำดับที่ดารินบอกเอาไว้ั้แ่แรกยัยเพื่อนรักก็ช่างจัดสรร โดยบอกให้นลินกางเต็นท์ตรงกลางส่วนเจนเนตรก็กางถัดจากนลิน ถัดไปคือปกป้องอยู่ริมสุด ส่วนดารินก็อยู่ฝั่งขวาของนลินต่อด้วยสายฟ้าอยู่ริมสุดของอีกฝั่ง
เต็นท์ห้าหลังเรียงเป็แถวอยู่ในศาลาหลังใหญ่เนื่องจากป้องกันเวลาฝนตก แม้ว่าพยากรณ์อากาศจะบอกว่าฝนจะหยุดตกอีกสองสามวันทว่าป้องกันไว้ดีกว่าเลือกกางเต็นท์ข้างนอกศาลาอาจโดนฝนกระหน่ำใส่ได้
ศาลาโล่งๆที่มีเพียงแค่หลังคาบังแดดบังฝน ทำให้ลมพัดผ่าน อากาศถ่ายเทสะดวก
สายฟ้ากำลังก่อไฟทำอาหารเย็นมีดารินคอยเตรียมของสำหรับทำอาหารข้างๆ ส่วนเจนเนตรก็ไปหิ้วน้ำมาให้ก่อนจะช่วยดารินทำอาหารอีกแรง
อาหารมื้อเย็นง่ายๆสองสามเมนูถูกนำมาไว้ที่ลานหินตรงเนินเขาห่างจากศาลาที่พักราวห้าร้อยเมตรทุกคนต่างมานั่งทานข้าวกันตรงนี้เพื่อชื่นชมดวงอาทิตย์ตก
วิวหลักล้านที่หาชมได้ยากในเมืองหลวงสร้างความตระการตาให้แก่ปกป้องยิ่งเวลาหิวจนไส้กิ่วแบบนี้อาหารแสนธรรมดายิ่งน่ากินเขาทานอย่างเอร็ดอร่อยด้วยความสุข พลางชมวิวไปด้วย
“กับข้าวพอทานได้ไหมครับ”
สายฟ้าเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าคนกำลังหิวตั้งหน้าตั้งตาทานอย่างมีความสุขปกป้องไม่พูดไม่จา เขาเกรงว่าชายหนุ่มจะเป็เหมือนคราวที่แล้วจึงอดเป็ห่วงไม่ได้
“อร่อยมากครับ”
“หวังว่าคุณจะไม่ท้องเสียอีกนะ”
“โอ๊ยไม่หรอกครับ กับข้าวไม่เผ็ดซะหน่อย ฮ่าๆ”
เจนเนตรก็กลัวอย่างนั้นจึงพยายามทำอย่างสุดฝีมือไม่ใส่พริก และพยายามรักษาความสะอาดให้ได้มากที่สุด เธอหวังว่าปกป้องจะสามารถทานอาหารบ้านๆได้โดยไม่บ่น ในเมื่อเขาชอบทำให้รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก่อนจะก้มหน้าก้มตาทานอาหารต่อไม่วายเงยหน้าทอดสายตามองพระอาทิตย์ที่ใกล้ลับขอบฟ้าไปด้วย
“แล้วคุณนลินล่ะ”
ดารินหันไปเอ่ยถามหญิงสาวที่นั่งข้างๆแม้จะไม่ชอบที่หล่อนตามติดแฟนของเพื่อนแต่ก็อดห่วงในฐานะมนุษย์ร่วมทริปคนหนึ่งไม่ได้เช่นกัน
“ฝีมือทำกับข้าวของคุณอร่อยมากค่ะฉันขอโทษที่ไม่ได้ช่วยทำนะ ฉันทำกับข้าวไม่เป็”
“อ้อไม่เป็ไรหรอก คุณทานเยอะๆ นะ”
“ขอบคุณค่ะ”
นลินยิ้มเจื่อนๆรู้สึกอายที่ไม่มีความเป็แม่ศรีเรือนเอาเสียเลยเธอแอบอิจฉาที่ดารินกับเจนเนตรมีฝีมือทำกับข้าวทั้งคู่สงสัยกลับจากทริปเที่ยวครั้งนี้เธอคงต้องฝึกฝีมือทำอาหารบ้างเสียแล้ว
2K
