ซึจิมิ ผจญภัยหลุดโลกแฟนตาซี

ซึจิมิ ออกจากโรงพยาบาล โดยมี ซาโต้ มิซาเอะ น้องสาว ตามกฏหมายคอยประคอง ทั้งคู่ยังคงอยู่ในบรรยากาศโรแมนติค ของค่ำคืน ที่มีแสงจันทน์ รำไรเช่นนี้

ซึจิมิ รู้สึกสงสัยในความสัมพันธ์ของทั้งคู่เหลือเกิน ทำไมพ่อของ เขาถึงแต่งงานกับแม่เลี้ยงที่เป็นเอลฟ์ ด้วยนะ แล้วมิซาเอะ ก็เป็นลูกติดมากับแม่เลี้ยง และทั้งสองรักกัน นี่เป็นข้อมูลที่ ซึจิมิได้รับมา
" เป็นอะไรไปเหรอพี่ มองหน้าเค้าทำไมเหรอค่ะ หรืออยากจะจูบ "
ซึจิมิ รีบส่ายหน้าทันที เรื่องที่เขาต้องปวดตับมากที่สุดก็เรื่องผู้หญิงนี่ล่ะ คิดแล้วกลุ้ม*-* ทั้งๆที่มีลูกหลานตั้งมากมายจากมิติที่แล้ว
............................... คุณซาโต้ ตอนนี้คุณได้ข้ามมิติมาแล้ว ตอนนี้ คุณอยู่ในร่างของ ซาโต้ ซึจิมิ ตัวคุณในอีกมิติหนึ่ง........................... เสียงหญิงสาววัยประมาณ 20ปีต้นๆ พูดกับเขาอีกครั้ง
" เธอเป็นใครน่ะ " ซึจิมิ รีบถามเสียงในหัวที่ไม่รู้ที่มาที่ไปแบบนี้
............................... ดิฉัน คือ ริเอะ โปรแกรมเสมือนมนุษย์ที่เป็น AI อัจฉริยะจากโลกอนาคต ที่ลูกหลานของคุณคนหนึ่งส่งดิฉันกลับมาช่วยคุณ...............................
................................โดยการส่งผ่านข้ามมิติ มายังตัวคุณในอีกมิติหนึ่ง ซึ่งมิตินี้ มีเวทย์มนต์ เหมือนในโลกแฟนตาซี................................................................
" ฮะ ฮะ ริเอะ เหรอ ยินดีที่ได้รู้จักนะ ริเอะ "
.................................. ค่ะ ยินดีที่ได้รุ้จักเหมือนกันค่ะ คุณ ซาโต้ ซึจิมิ.....................................
" นี่ฉันต้องเจออะไรที่มันแปลกกว่านี้อีกมะ จะได้ทำใจ "
..................................... ดิฉัน ก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ คุณ ซึจิมิ..........................
" นี่พี่ พูดกับใครอยู่เหรอ เห็นบ่นพึมพำคนเดียวตั้งนานแล้ว " มิซาเอะ สะบัดผมสีทองที่เป็นประกายออก แล้วหันหน้ามา จูจุ๊บ ซึจิมิที่ ไม่ยอมตอบคำถามออกมา อย่างเขินอาย
" ท.......ทำอะไรนะ มิซาเอะ "
" ก็ทำอย่างที่พวกผู้ใหญ่เขาทำกันยังไงค่ะ "
" วันหลังอย่าทำอีกนะ "
" จ้างให้ก็จะทำค่ะ เพราะเค้า รักท่านพี่มากเหลือเกิน " ใบหน้าสวยๆ ของมิซาเอะ มีหยาดน้ำตาน้อยๆออกมา ด้วยความดีใจที่ได้ หยอกล้อกับ ซึจิมิ
เมื่อพวกเขากลับถึงบ้าน
" กลับมาแล้วครับ/กลับมาแล้วค่ะ คุณพ่อคุณแม่ " ทั้งสองพี่น้อง ทำความเคารพพ่อแม่ของตัวเองอย่างร่าเริง
" กลับมาก็ดีแล้ว ซึจิมิ มิซาเอะ มาทานข้าวเย็นกันเร็วเข้า " พ่อของ ซึจิมิ เรียกซึจิมิ และน้องสาวของเขามากินข้าว อย่างพร้อมหน้าพร้อมตา ซึจิมิ แอบมอง ป้ายที่หน้าอกพ่อ ของเขา มันเขียนว่า ซาโต้ เรียวตะ
แล้วเขาก็หันไปพบ แม่เลี้ยงของเขา ที่ป้ายอกเสื้อของเธอ เขียนว่า ซาโต้ แอนนา เธอเป็นหญิงสาวผมสีทอง ที่มีใบหน้าสวยมาก มีหูแหลม เล็กๆอยู่ที่ข้างใบหู เหมือนมิซาเอะ เธอเป็น เอลฟ์สาว ที่ดูคล่องแคล่วไม่เบา
" อาหารวันนี้เป็นเมนูมันฝรั่งที่ลูกชอบ " ซาโต้ เรียวตะ คุณพ่อของ ซึจิมิ ตัก เฟร้นฟรายของโปรดที่สุดมาให้ ซึจิมิ
" มี มันฝรั่งทอดกรอบ กุ้งอบมันฝรั่ง เฟร้นฟราย แล้วก็ กระเพราหมู คั่วมันฝรั่ง " แอนนา แม่บุญธรรมของ ซึจิมิ ตักกุ้งอบมันฝรั่งให้เขา
" แหมคุณ พ่อ คุณแม่ ก็อย่าตัก อาหารให้พี่ซึจิมิ มากขนาดนี้สิค่ะ แล้วมิซาเอะ จะตักอะไรให้พี่เค้าได้ละ " มิซาเอะทำหน้าเศร้าๆ ถึงใบหน้าจะเศร้าสร้อย แต่ เรียวคางยังคงสวยได้รูป ดุจนางฟ้าก็ไม่ปาน
" คุณพ่อครับ ผมมีเรื่องอยากจะพูด " ซึจิมิ บอกกล่าวต่อคุณพ่อของเขา
" มีเรื่องอะไรเหรอลูก "
" ผมกับมิซาเอะ ก็โตแล้ว อยากออกไปใช้ชีวิตด้วยตัวเองที่ อพาร์ทเม้นครับ" *-* ความจริงซึจิมิ กลัวความลับจะแตกที่เขาไม่มีความทรงจำของโลกใบนี้เลย
" ก็เอาสิ ถ้าอยากไปรู้ความยากลำบากของการใช้ชีวิตข้างนอก " ซาโต้ เรียวตะ คุณพ่อของซึจิมิ อนุญาติ
" เย้ เย้ คุณพ่อใจดีจังเลย ต่อไปนี้ ก็จะได้อยู่กับคุณพี่ซึจิมิ แค่สองต่อสองแล้วเรา " มิซาเอะ ดีใจจนออกนอกหน้า
" ยังไง เราก็ดูแลพี่เขาด้วยนะ " เรียวตะ กล่าว
" ค่ะ สัญญาเลยค่ะ ในฐานะของศรีภรรยาในอนาคต ฮิ ฮิ"
" เรื่อง อพาร์ทเม้น เดี๋ยวพ่อจัดการให้เอง พ่อมีเพื่อนอยู่ที่บริษัทจัดหานะ จะเอาให้ใกล้มหาลัยของลูกเลย "
" ขอบคุณครับ คุณพ่อ " แล้วมิซาเอะ ที่อยู่ข้างๆซึจิมิ ก็ได้กระโดดกอดเขา อย่างลืมตัว
" อะแห่ม ควรรู้มารยาทบนโต๊ะอาหารซักหน่อยนะ มิซาเอะ " แอนนา คุณแม่ของมิซาเอะกล่าว
" อะค่ะ เค้าขอโทษ "
แล้วค่ำคืนนั้น ซึจิมิ ก็ได้พูดคุยกับครอบครัวที่เขาเพิ่งรู้จัก ด้วยความสนุกสนาน โดยเฉพาะ มิซาเอะ ที่ฟังเขาอย่างใจจดใจจ่อ และฟังทุกเรื่องที่ซึจิมิ พล่ามออกมา
เช้าวันต่อมา พวกเขาต้องไปมหาวิทยาลัย ซึ่ง ซึจิมิ ก็เพิ่งรู้ว่า เขาเรียนอยู่แผนกวิศกรรมคอมพิวเตอร์ ปี 2 ก็วันนี้เองส่วนมิซาเอะ อยู่คณะ นิเทศศาสตร์ ปี1 เธอเป็นดาวมหาลัย เลยก็ว่าได้
นี่ เรามีน้องสาวเป็นดาวมหาลัยเหรอเนี่ย ซึจิมิ คิดอย่างปวดตับ ที่ มิซาเอะมารักตนทั้งๆที่สวยขนาดนี้ คงจะมีผู้ชายมารุมจีบ ไม่มากก็น้อย
พวกเขาทั้งสองเดินไปมหาวิทยาลัยด้วยกัน โดยมีสายตาของหญิง สาว และชายหนุ่มหลายคู่จ้องมองมา จากถนนใกล้เคียง
" โห นั่นไงเธอ ว่าที่สามีของฉันในอนาคต "
" นั่นมัน สามีที่พลัดพรากจากฉันมาเป็นเวลา 20 ปีแล้ว "
" โห เธอ ดูสิ คนนั้น ทำไมหล่อจัง "
" กริ๊ดดดดดดดดดด กริ๊ดดดดดดดดดดดดด"
เสียงของสาวๆรอบๆกำลังดังขึ้นทุกขณะ ในขณะที่มีสายตาของผู้ชายหลายคู่มองซึจิมิด้วยความอิจฉา
" พี่ซึจิมิ อย่าไปสนใจพวกเขาเลยค่ะ สนใจแต่มิซาเอะคนเดียวก็พอ " แล้วมิซาเอะ ก็เข้ามาจูจุ๊บที่แก้มของซึจิมิอีกครั้ง
เพล้ง
มีเสียงแก้วแตกด้วยความอิจฉาจากชายหนุ่มผุ้หนึ่งที่ฟาดขวดแก้วเข้ากับเสาไฟฟ้าข้างทาง
" ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร สวยอย่างกับนางฟ้าแน่ะ "
"อยู่ๆ ก็ไปจูบว่าที่สามีฉัน กริ๊ดดดดดดดด กริ๊ดดดดดดดดดดด "
" ไม่ยอม เค้าไม่ยอมนะ "
เหล่าสาวๆ และชายหนุ่มต่างพากันอิจฉาความรักของพวกเขาทั้งสองคน
เมื่อพวกเขามาถึง มหาวิทยาลัยแล้ว มิซาเอะก็ขอแยกตัวไปที่คณะ ก่อนไปก็หันมาเอาผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อให้ ซึจิมิ เพื่อเอาใจเขา *-* เฮ้อ น่าเบื่อจริงๆ ซึจิมิคิด
ซึจิมิ เดินเข้าไปในห้องเรียน โดยมีอาจารย์สาว นามเบียทริช คอยอยู่ ตามที่ดูจากป้ายชื่อ เธอดูเป็นสาวสวยผมสีทอง ตาสีฟ้า อายุประมาณ 25ปี
" เอาล่ะ นักศึกษาทุกคนมารู้จักเพื่อนใหม่กันหน่อย เขาชื่อ ซาโต้ ซึจิมิ นะ ถ้าใครมีคำถามจะถามเขาล่ะก็ ยกมือขึ้นเลยนะ"
" ค่าๆ ฉันมีคำถามค่า " หญิงสาวคนหนึ่ง ยกมือขึ้นมาก่อนใคร แล้วตะโกนถาม ดูจากป้ายชื่อแล้ว เธอมีชื่อว่า คาเอเดะ
" คุณมีแฟนรึยังค่ะ แล้วหญิงสาวที่ตามมาด้วยเมื่อเช้าเป็นใครค่ะ " คาเอเดะ ถามคำถามนี้หน้าตาเฉย
ซึจิมิ ไม่คิดเลยว่าจะต้องมาตอบคำถามปัญญาอ่อนแบบนี้ แล้วตอบออกไปด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย
" ผมยังไม่มีแฟนครับ สาวคนเมื่อเช้าที่คล้องแขนผมมาคือ มิซาเอะ น้องสาวของผมเอง "
จากนั้นก็มีเสียง เฮลั่นจากเหล่า ผู้หญิงและผู้ชาย ที่อยู่ในห้องนั้น