ชะตาฟ้าลิขิตสวรรค์

ระหว่างทางลงใต้หนิงเฟยหลงและเฟิงเหลยร่วมมือกันไล่สังหารกลุ่มลาดตระเวนกว่ายี่สิบจุด

        นั่นก็ทำให้ชายหนุ่มทั้งสองมีชื่อเสียงขึ้นมาท่ามกลางความวุ่นวายเป็นที่รู้จักกันในนาม ‘ผู้ล่าคนเถื่อน’

        สิบวันต่อมาหนิงเฟยหลงก็มาถึงชายแดนคนเถื่อนและเว่ย พวกเขาคอยสังเกตการณ์เคลื่อนพลอย่างลับ ๆเมื่อสบโอกาสก็จะลงมือสังหารเพื่อตัดกำลัง

        ยิ่งลงใต้การปะทะกันกับคนเถื่อนก็ยิ่งรุนแรงบริเวณชายแดนนั้นเต็มไปด้วยกองทหารของคนเถื่อนดูเหมือนว่าคนเถื่อนตั้งใจจะบุกเว่ยเต็มอัตราศึกแล้ว

        “เหวินเหลียงดูเหมือนว่าพวกเราลงมือหนักกันไปหน่อยพวกมันเลยเตรียมต้อนรับเราอย่างดีเชียว” เฟิงเหลยกล่าวจบก็กลืนน้ำลายดังเฮือก

        “จริงด้วยสินะดูเหมือนว่าพวกเขากลัวว่าพวกเราจะไม่อิ่มเลยส่งคนรับรองมานับพันเลยทีเดียวทั้งหัวหน้ากองพันที่นำทัพมาก็ดูไม่ธรรมดาเลย ดูท่าแล้วคงเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตแดนพิภพแต่ถึงอย่างนั้นฝั่งเราเองก็มีผู้ฝึกตนเทียบเท่าเข้าสู่พิภพอยู่นี่หน่าไม่น่ากังวล ๆ” หนิงเฟยหลงกล่าวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

        นั่นทำให้เฟิงเหลยรู้สึกสยองขึ้นมา“เหวินเหลียงเจ้าคงไม่คิดที่จะ...” เฟิงเหลยจักษุค้างนิ่งก่อนที่มันจะสั่นไหวเล็กน้อยแล้วก็ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ สีหน้าของเขาแดงขึ้นเล็กน้อย “อีกแล้วสินะ ทำไมไม่รอให้ข้าพูดจบก่อน! อย่างน้อย ๆ ก็ให้ข้าตั้งตัวก่อนไม่ได้หรือไงกัน !”

        หนิงเฟยหลงโบกมือกลับมาพร้อมรอยยิ้มนั่นยิ่งทำให้เฟิงเหลยหัวเสียเข้าไปใหญ่

        อันที่จริงเมื่อครู่นี้หลังจากที่หนิงเฟยหลงกล่าวจบเขาก็เตรียมตัวออกไปสู้แล้วจนเมื่อเฟิงเหลยเปิดปากพูดเขาก็พุ่งพรวดออกไปพร้อมกระบี่เข้าฟาดฟันคนเถื่อนทั้ง ๆที่เฟิงเหลยยังกล่าวไม่จบเลย และมันก็มักจะเป็นเช่นนี้เสมอตลอดสิบวันที่ผ่านมา

        ใช่ว่าเฟิงเหลยอยากจะปะทะกับกลุ่มลาดตระเวนทุกกลุ่มไม่แต่เป็นเพราะความบ้าบิ่นไม่ยินดียินร้ายของหนิงเฟยหลงนี่แหละทำให้เขาจนใจจนต้องออกไปช่วยสู้ทุกครั้งชื่อเสียงของเขาจากที่ไม่มีก็กลายเป็นโด่งดังภายในระเวลาอันสั้น

        “ชื่อเสียงของเจ้าได้มาเพราะวีรกรรมของข้าเจ้าควรดีใจนะสหาย”เจอคำกล่าวอ้างนี้เข้าไปหัวคนเถื่อนถึงกับระเบิดติดต่อกันไปถึงสิบหัวเลยทีเดียวชัดแล้วว่าเฟิงเหลยโมโหจึงเอาไปลงที่พวกคนเถื่อน

        “เฟิงเหลยเจ้าไม่เห็นต้องโมโหเลยแม้ว่าพวกมันจะดูน่ารังเกียจไปสักหน่อยก็ตามแต่ก็ช่างเถอะในเมื่อไฟติดแล้วก็อย่าปล่อยให้มอดดับเสียเล่า” หนิงเฟยหลงระเบิดเสียงหัวเราะไปพร้อมๆ กับตวัดกระบี่ไปมา วาดออกคราหนึ่งมีคนตายหนึ่งคนนั่นคือกระบี่ของเขา

        จำนวนนับร้อยหาใช่ปัญหาสำหรับเขาไม่แต่จำนวนนับพันไม่แน่ว่าจะสู้ได้ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็อยากจะลองทำสักครั้ง“นี่มันน่าตื่นเต้นมิใช่หรือ ?”

        หัวหน้ากองพันคนเถื่อนเห็นท่าไม่ดีทหารของเขาแตกรูปขบวนลงมาก็เกิดฉุนเฉียว คว้าเอาดาบใหญ่ประจำกายขว้างเข้าใส่หนิงเฟยหลง

        ปัง !

        “เกือบไป ๆไม่คิดเลยว่าจะมีคนลอบโจมตี เจ้าเองสินะ ช่างเถอะข้าไม่เอาความกับเจ้าหรอกเจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า”กล่าวจบหนิงเฟยหลงก็เหวี่ยงดาบคืนกลับไปพร้อมกับเจตจำนงแห่งสายลมที่เพิ่มเข้าไป

        สีหน้าของหัวหน้ากองพันแปรเปลี่ยนในบัดดลมันยกกำปั้นคู่ต่อยอากาศมวลอากาศก็พลันบิดเบี้ยวกระแสพลังทั้งสองเข้าปะทะกันเสียงดังสนั่นหัวหน้ากองพันจับดาบแล้วก็จะปรี่เข้าโรมรันหนิงเฟยหลง

        ทว่าไม่ทันได้เข้าไปใกล้กระแสพลังอำนาจหนึ่งก็มาเยือน

        “ก็บอกแล้วไงว่าเจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า”หนิงเฟยหลงแสยะยิ้มพลันตบฝ่ามือซ้ายเข้าใส่หัวหน้ากองพันกระแสลมก็ม้วนตลบหอบหิ้วเอาหัวหน้ากองพันนั้นไปโผล่ด้านหน้าของเฟิงเหลยในบัดดล

        “จะรอดูอีกนานหรือไม่หากว่าไม่ลงมือทหารพวกนี้ของเจ้าก็จะตายหมดแล้วนะ” หนิงเฟยหลงโพล่งเสียงขึ้นทำให้บริเวณรอบข้างเงียบลงรวมไปถึงทหารคนเถื่อนก็ด้วยพวกมันไม่เข้าใจว่าชายหนุ่มผู้นี้กำลังคุยกับใคร

        ทันใดนั้นเสียงหัวเราะแหลมก็ดังขึ้น“ไม่คาดคิดเลยว่าเจ้าจะเห็นรู้ถึงการมีตัวตนของข้าด้วยก็เอาเถอะ หากข้าเดาไม่ผิดเจ้าคงเป็นคนที่ตัดแขนของเจ้าโจชิสิท่า?” บุรุษร่างผอมสูงใบหน้าซีดขาวก็ปรากฏตัวขึ้นตรงข้ามกับชายหนุ่ม

        “โจชิ ?”

        “อะไรกันเจ้าจำโจชิไม่ได้? ก็คนที่เจ้าต่อสู้ด้วยในเขาจ้าวอู่อย่างไรเล่า จำไม่ได้แล้วรึ ?” บุรุษร่างผอมหน้าซีดแสยะยิ้มให้เขารอยยิ้มนี่ช่างดูชั่วร้ายเสียนี่กระไร“ข้าไม่เหมือนเจ้าโจชิหรอกนะ เจ้าเองก็เตรียมตัวได้เลย”

        หนิงเฟยหลงกะพริบตาปริบๆ แล้วเอ่ยว่า “เตรียมตัว ? เจ้าไม่เหมือนโจชิเพราะเขาแขนขาดข้างเดียวแล้วที่เจ้าต้องการคือสองข้างสินะ มิน่าเล่าเจ้าไม่มีปัญญาจะทำมันเลยมาหาข้า เพื่อให้ข้าช่วยเอาล่ะ ๆ ข้าเข้าใจแล้วจะยอมให้เจ้าแทรกคิวเลยแล้วกันรับรองว่าข้าจะลงกระบี่ให้เจ้าไม่รู้สึกตัวเลย”

        มุมปากของชายหน้าซีดกระตุกรัวๆ ดวงตาก็แข็งกร้าวขึ้น “เจ้าหนูฝีปากไม่เลวเลยนี่หวังว่าฝีมือเจ้าก็คงจะไม่แย่กว่าฝีปากหรอกนะ ข้าซูลูนไม่เคยฆ่าคนไร้ชื่อแซ่บอกนามของเจ้ามา”

        “เหวินเหลียง”

        “ดีเหวินเหลียงข้าขอรับชีวิตเจ้าไปล่ะ” แสงดำมืดเข้าห้อมล้อมร่างของชายหนุ่มไว้วิชานี้คล้ายกับของเฒ่าผีทวีปหยินเลย เพียงแต่ลักษณะของมันนั้นต่างกันเฒ่าผีจะเป็นไอทมิฬแต่นี่เป็นเพียงหมอกเท่านั้น เขาไม่รู้สึกถึงการคุกคามของมันเลย

        แต่แล้วสิ่งที่คาดไม่ถึงก็เกิดขึ้นหมอกดำเหล่านั้นสะกดร่างกายของเขาเอาไว้ทำให้ขยับตัวไม่ได้หนิงเฟยหลงตกใจเล็กน้อยเขาพยายามจะดิ้นสลัดให้หลุดจากพันธนาการแต่ก็พบว่ามันยากเสียยิ่งกว่ายาก

        ซูลูนหัวเราะเสียงเย็น“นี่เรียกว่ากักขังเงาเจ้าไม่สามารถขยับเรือนกายได้หรอกต่อให้เจ้าเก่งกาจกว่านี้ก็ตามแต่เมื่อใดที่ตกอยู่ในวงล้อมแห่งเงานี่เจ้าก็ไม่มีโอกาสแล้วข้ารู้มาจากโจชิว่าเจ้าเร็วมาก คิดว่าข้าจะไม่เตรียมตัวมาอย่างงั้นหรือ ?งานนี้ง่ายกว่าที่ข้าคิดไว้เยอ...”

        ปัง !

        หนิงเฟยหลงหลุดออกจากการกักขังถึงจะบอกว่ายากยิ่งกว่ายาก แต่ก็ไม่ได้ยากขนาดที่ว่าทำลายมันไม่ได้นี่หลบหนีไม่ได้ก็แค่ทำลายมันก็พอซูลูนไม่ได้คาดคิดว่าด้วยพลังของชายหนุ่มจะสามารถทำลายการกักขังนั้นได้เขาคิดไปเองว่าการที่โจชิพ่ายแพ้เป็นเพราะการประมาทแต่ที่จริงแล้วชายหนุ่มผู้นี้กลับมีฝีมืออยู่จริง

        “ปะ..เป็นไปไม่ได้เจ้าทำลายมัน....ไม่สินั่นมันยิ่งเป็นไปไม่ได้ เจ้าหลบหนีออกมาได้ยังไงกัน !” ซูลูนไม่เชื่อในสายตาของตนเขาเชื่อในความคิดมากกว่าการที่แก่นแท้พลังผู้หนึ่งสามารถหลุดจากการกักขังของเขานั้นมันเป็นไปไม่ได้ !

        หนิงเฟยหลงฉีกยิ้มแล้วเอ่ยตอบว่า “ก็ออกมาแล้วนี่อย่างไร ข้าก็ชักจะเบื่อเจ้าแล้วสิถ้าไม่มีอะไรที่น่าสนใจกว่านี้ก็ขอรับแขนซ้ายเจ้าไปก่อนแล้วกัน !”

        ปุ ปุ้ง !

        หนิงเฟยหลงระเบิดทะยานพรวดเดียวก็ลุถึงหน้าของซูลูนก่อนจะตวัดกระบี่อย่างง่ายๆ รับเอาแขนซ้ายของมันมาถือครอง โดยที่ซูลูนไม่ทันจะได้ตอบโต้ แล้วก็ถอยกลับมายืนแกว่งแขนนั้นเล่นทำเอาใบหน้าของซูลูนบิดกระตุกมันเพียงรู้สึกวาบหวิวไปชั่วครู่เท่านั้น ไม่นานนักความเจ็บปวดก็ตามมา มันทั้งเจ็บปวดทั้งอับอายคิดไม่ถึงเลยว่าเจ้ามนุษย์กระจ้อยร่อยกล้าที่จะต่อกร ถึงขั้นตัดแขนมันไปอีก

        “สมควรตาย !”

        ซูลูนคำรามด้วยเสียงแหบพร่าดวงตาแดงก่ำครุกรุ่นไปด้วยความโกรธ “ข้าจะแสดงพลังที่แท้จริงให้เจ้าได้จดจำมิลืมเลือนก่อนที่จะค่อยๆ บดขยี้ และทำให้เจ้าสิ้นหวังราวกับตกอยู่ในขุมนรกบนดิน แหลกไปซะ !!”

        หมอกดำที่หายไปก็กลับคืนมาใหม่สะกดร่างหนิงเฟยหลงเอาไว้ทว่าไหนเลยที่เขาจะยอมให้จับโดยง่าย หมอกนั้นก็เปรียบเสมือนเงาติดตามตัวไปเขาไม่ได้สังเกตเลยว่าเวลานี้ได้เข้าสู่แผนการของซูลูนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

        “หมื่นเข็มทะลวงเงา!”

        เข็มเงาก็พลันปรากฏขึ้นบนอากาศนับร้อยนับพันหนิงเฟยหลงมองอย่างตกตะลึง ไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะมีความสามารถเช่นนี้ด้วยเพียงแค่หลีกหนีเงาตามติดก็ยากเกินพออยู่แล้ว นับว่าเป็นวิชาที่น่ารำคาญเป็นที่สุดแต่ถึงกับมีเข็มเงานับร้อยนับพันห้อมล้อมตัวเขาไว้

        นี่มันจะไม่ยากเกินไปหน่อยหรือ? ทั้งเข็มพวกนี้ยังไม่ใช่เข็มธรรมดา มันสร้างขึ้นจากเจตจำนงแห่งเงาทั้งยังเป็นพลังอำนาจของชนชั้นแดนพิภพขั้นที่หกนี่ไม่อาจดูแคลนได้เลยหากโดนเข้าไปก็จะหยุดการเคลื่อนไหวของเขาได้ชั่วครู่นั่นหมายถึงว่าเขาต้องรับการโจมตีของเข็มเงานี่อีกนับร้อยนับพัน อาจจะบาดเจ็บสาหัสได้ภายในพริบตา

        “ทะลวงไปซะ !” เข็มนับพันพุ่งพรวดเข้าหาหนิงเฟยหลงด้วยความเร็วเพียงอึดใจเรียกได้ว่าความเร็วนี้เกือบเทียบเท่าร่างลมหวนของเขาเลยหากว่าไม่ได้ก้ามชมจันทร์เห็นทีจะหนีไม่รอด “เกือบไปแล้ว”

        “หลบได้งั้นรึ? ครั้งต่อไปไม่พลาดแน่” ดวงตาคู่นั้นส่องประกายความมืด เขตแดนแห่งเงาปรากฏมันห้อมล้อมระยะรอบตัวหนิงเฟยหลงกว่าหนึ่งลี้ ก่อนที่การโจมตีนับไม่ถ้วนจะตามมา หนิงเฟยหลงตกใจสุดขีดรีบนำเกราะว่างเปล่ามาสวมพร้อมกับเรียกหากระบี่ร่วงโรย

        “เขตแดนร่วงโรย”เขตแดนทั้งสองเข้าปะทะกันก็เกิดเสียงดังสนั่นทว่าเขตแดนของหนิงเฟยหลงนั้นเกิดจากของวิเศษ และเขตแดนของซูลูนเกิดจากการฝึกฝนเขตแดนเงาย่อมเหนือกว่าอยู่ขั้นหนึ่ง

        ซูลูนใช้เขตแดนช่วยกักขังหนิงเฟยหลงอีกครั้งซูลูนใช้วิธีควบคุมระยะไกลทิ้งห่างจากหนิงเฟยหลงกลัวว่าจะเสียแขนอีกข้างไปหาพลาดพลั้งคราวนี้เขาหยุดการเคลื่อนไหวของชายหนุ่มได้ก็ระดมโจมตีด้วยเข็มเงาอย่างไม่หยุดยั้งทว่าการป้องกันจากกระบี่ และชุดเกราะนั้นดีเกินไปเข็มเงาแทบไม่ระแคะระคายผิวกายได้เลย

        “หอกเงาสังหาร!”เข็มนับร้อยนับพันรวมกันเป็นหนึ่งเดียวแผ่พลานุภาพที่น่าหวาดหวั่นพลังของมันเหนือล้ำกว่าขั้นที่หกไปแล้ว“ทะลวง !”

        หนิงเฟยหลงเหงื่อเย็นไหลอาบชโลมกายการต่อสู้ถูกจำกัดพื้นที่เอาไว้ทำให้ความเร็วของเขาใช้ไม่ได้ผล “เพลิงสีชาดผลาญปฐพี!” เขาระเบิดพลังลมปราณตัดขาดจากเงากักขังชั่วครู่ก่อนจะรีดเค้นปราณธาตุกำหนดเปลวเพลิงลงไปที่ผืนดินปะทะเข้ากับเขตแดนเงาเกิดช่องว่างครู่หนึ่งหนิงเฟยหลงใช้จังหวะนั้นที่หลุดรออดออกมาดีหลบหนีการโจมตีจากหอกได้ทันท่วงที

        “แค่นี้ทำอะไรข้าไม่ได้หรอกแต่การกักขังข้าไว้ที่เขตแดนนี่มันน่ารำคาญจริง ๆ”หนิงเฟยหลงปาดเหงื่อที่ผุดขึ้นบนหน้าผากออก เขาครุ่นคิดหาวิธีทำลายเขตแดน

        “ปากดีเสียจริงดูสิว่าหากเจ้าโดนการโจมตีจากหอกทะลวงวิญญาณเข้าไปยังจะปากดีอีกหรือไม่ ?”หอกเงาสังหารกลับมาอยู่เบื้องหน้าของเขาก่อนที่มันจะเรืองแสงขึ้นมีเงาทับซ้อนของหอกอีกเล่มอยู่ภายใน

        “เจ้าเป็นผู้บ่มเพาะพลังจิตด้วย!” หนิงเฟยหลงค่อนข้างตกใจ และแน่ใจเลยว่านอกจากตัวเขาแล้วคนผู้นี้ก็เป็นผู้ฝึกตนทั้งสองอย่างตัวเขา ‘ท่าจะไม่ดีแล้วหากข้ายังเก็บงำพลังอยู่ได้ตายที่นี่จริงๆ แน่’

        การต่อสู้นี่ไม่ง่ายเสียแล้วเดิมทีคิดว่าคนเถื่อนจะมีแต่คู่ต่อสู้ที่มุทะลุเน้นแต่พละกำลังเพียงแต่คาดไม่ถึงว่าจะมีผู้ใช้สมองในการต่อสู้อยู่ด้วย ลำบากแล้ว...