คำรามเพลิงมรณะ (The Roar of Deadly Flames)

                เสียงปืนใหญ่จากฝั่งกองทัพเยี่ยนดังก้องไปทั่วช่องเขา ทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนไปทั่ว แต่ในขณะที่ แม่ทัพจางชิง กำลังคิดว่าชัยชนะอยู่แค่เอื้อม กองทัพของเขากลับต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่ไม่คาดคิด เมื่อหมอกควันหนาทึบถูกปล่อยออกมาจากทุกทิศทุกทาง จนทำให้ทัศนวิสัยเป็นศูนย์ ทหารเยี่ยนเริ่มสับสนอลหม่าน บางคนเริ่มเสียสติและวิ่งหนีอย่างไร้ทิศทาง ทำให้การควบคุมกองทัพเป็นไปอย่างยากลำบาก

ในความมืดมิดนั้น เสียงธนูก็ดังสนั่นมาจากหน้าผาทั้งสองด้าน ดุจสายฝนที่ตกลงมาอย่างไม่ขาดสาย ธนูเหล่านั้นไม่ใช่ธนูธรรมดา แต่เป็นธนูที่ปลายลูกเคลือบด้วยยาพิษชนิดพิเศษที่ หมิงเหยา แม่ทัพธนูผู้ชาญฉลาดได้คิดค้นขึ้น ธนูพิษนี้จะสร้างบาดแผลที่รักษาได้ยากและทำให้ทหารของจางชิงอ่อนแรงลงอย่างรวดเร็ว แม้จะมีเกราะป้องกันก็ตาม ทหารจำนวนมากล้มตายลงอย่างไม่มีทางสู้ เพราะพวกเขาไม่สามารถระบุตำแหน่งของศัตรูได้

                ในขณะที่กองทัพเยี่ยนกำลังตกอยู่ในความโกลาหล เสียงกลองศึกก็ดังขึ้นจากป่าทางเหนือ เหลียงกัง และ ไป๋ห่าว ได้นำทัพเข้าโจมตีทัพหลังของจางชิงอย่างรวดเร็วและรุนแรง การโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัวทำให้กองทัพเยี่ยนแตกกระเจิง ทหารส่วนหนึ่งพยายามหนีไปทางด้านหลัง แต่กลับพบกับกองกำลังของ ซือหม่าคุน ที่ตั้งค่ายรออยู่

                จางชิง ซึ่งเป็นผู้ที่เคยเป็นแม่ทัพผู้เกรียงไกร บัดนี้ต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต เขามองเห็นลูกน้องของตนล้มตายลงต่อหน้าต่อตาโดยไม่สามารถทำอะไรได้เลย ความโกรธแค้นและความสิ้นหวังกัดกินจิตใจของเขาจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้

ในขณะที่การรบกำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด หลงเฟย ได้ควบม้าฝ่าหมอกควันเข้าไปหาจางชิง เขายกมือขึ้นเพื่อส่งสัญญาณให้ทหารของเขาหยุดการโจมตี "แม่ทัพจางชิง... ท่านได้แพ้แล้ว" หลงเฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่ง แต่เปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจ

                จางชิงมองหลงเฟยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น เขากระชับดาบในมือแน่นและตะโกนก้อง "หลงเฟย... อย่าเพิ่งคิดว่าเจ้าชนะ!" ทันใดนั้น จางชิงก็ควบม้าพุ่งเข้าหาหลงเฟย หวังที่จะจบการต่อสู้ด้วยคมดาบเพียงเล่มเดียว

การต่อสู้ครั้งสำคัญกำลังจะเกิดขึ้นระหว่างสองแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ คนหนึ่งเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความสิ้นหวัง อีกคนหนึ่งสงบนิ่งและเปี่ยมไปด้วยสติปัญญา...