“มันอยู่ในห้องนอนของคุณน่ะค่ะ”
“เชิญเลยค่ะ เข้าไปหยิบได้ตามสบายเลยนะคะ” กณิกนันท์แสร้งยิ้มไร้เดียงสาขณะที่คนหมายจะสร้างความปั่นป่วนยิ่งหงุดหงิดเมื่อไม่เห็นท่าทีอ่อนไหวจากคนที่หล่อนพยายามปั่นหัวเลยสักนิด
มุกระรินย่างเท้าขึ้นไปชั้นบนขณะคู่แต่งงานใหม่ยืนข้างกันในโถงกว้างชั้นล่าง
คล้ายกับว่าภัทรกรอยากเอ่ยอะไรสักอย่างเกี่ยวกับสถานการณ์ชวนอึดอัดนี้
“คุณรู้สึกไม่ดีหรือเปล่า อันที่จริงไม่ต้องอนุญาตให้มุกเข้ามาก็ได้”
เห็นได้ชัดว่าเขาแคร์กณิกนันท์มากกว่าอดีตภรรยาโดยไม่ต้องอธิบายยืดยาว
“ให้เธอเข้ามาก็ดีแล้วค่ะ จะได้เห็นยังไงละคะว่าต่อให้ก่อกวนยังไงบัวก็ไม่หวั่นไหว” หญิงสาวเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม ไม่มีวี่แววอาการโกรธหรือน้อยใจเขาเลยสักนิด
“แต่จริงๆ แล้วคุณหวั่นไหวหรือเปล่า” ชายหนุ่มโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ชิด
ความขวยเขินครอบงำกณิกนันท์รวดเร็วพอกัน
“นะบัวไม่หวั่นไหวจริงๆ ค่ะ” เสียงหวานสั่นเล็กน้อย ลมหายใจอุ่นเป่ารดใบหน้า
“ได้ยินแบบนี้ผมก็สบายใจนะ”
ริมฝีปากบางของหญิงสาวเปิดเหวอเมื่อริมฝีปากอุ่นของคนตัวโตกว่าจรดตรงเรือนผมเหนือขมับซ้าย
อุ๊ย!
เสียงหวานแ่ลอดจากเรียวปาก มือเล็กยกมือแตะตรงร่องรอยจูบเมื่อครู่
ภัทรกรยิ้มอ่อนหวาน ดวงตาคู่สวยของเขามองลึกเข้ามาั์ตาอย่างมีความหมาย
กณิกนันท์พยายามหาเหตุผล หันมองตรงบันได บางทีเขาอาจเล่นละครตบตามุกระริน… เธอไม่อยากคาดหวังเกินไปหากแต่เมื่อหันมองกลับพบเพียงความว่างเปล่า
หญิงสาวกะพริบตาปริบๆ
ั์ตาของเขามีแววความเ้าเล่ห์
“ให้รางวัล”
แก้มนวลร้อนผ่าวในบัดดล
“ไหนคุณค่าจะแสดงความรักต่อหน้าคนอื่นเท่านั้นไงคะ”
“อันนี้แค่ซ้อมรอไว้ก่อนไงครับ ตอนทำจริงๆ จะได้แเีหน่อย”
ภัทรกรมีมุมเ้าเล่ห์เพทุบายเหมือนกันหรือนี่!?
“คุณเอาเปรียบ เดี๋ยวบัวจะเรียกค่าชดเชยเพิ่มจากเงินที่เขียนไว้ในสัญญา” หญิงสาวขยับริมฝีปากขมุบขมิบ
คนมีเงินถุงเงินถังซุกมือลงในกระเป๋ากางเกงใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม แล้วโน้มตัวลงมาอีกครั้งด้วยท่าทางขี้เล่น
ดวงตาคมปราดมองหัวบันได หญิงสาวอีกคนย่างฝีเท้าอย่างเงียบเฉียบ ภัทรกรรู้ว่ามุกระรินตั้งใจมาสร้างความสั่นคลอนพร้อมกับสืบเสาะดูว่าเขามีความสัมพันธ์เป็อย่างไรกับกณิกนันท์ ผู้หญิงสาวที่เขาประกาศแต่งงานด้วยอย่างกะทันหัน หล่อนกับมารดาของเขาไม่เชื่อว่าทั้งคู่ตกหลุมรักกัน นั่นเป็เพราะทั้งคู่ฉลาดหลักแหลมเอาการ ดังนั้นเขาจึงต้องทำทุกอย่างให้แเีสมจริงที่สุด
มือหนารั้งเอวบอบบางเข้าหา ฉกริมฝีปากลงเรียวปากบาง
คนในอ้อมแขนใครู่หนึ่ง ทำท่าจะผลักไสเมื่อเขาทำเสียงครางต่ำในลำคอเธอจึงยอมให้ความร่วมมือแต่โดยดี
รสจูบอ่อนละมุนราวกับแพรไหมทำหัวใจของหญิงสาวอ่อนยวบ แม้รู้เต็มอกว่ามันเป็เพียงละครตบตาฉากหนึ่งเท่านั้น
หญิงสาวยอมให้ความร่วมมือกับเขาแต่โดยดี กระทั่งชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า
มุกระรินหยุดตรงหัวบันได มองคนทั้งสองด้วยสีหน้าปั้นยาก อารมณ์โกรธเดือดพล่าน หล่อนจงใจกระแทกส้นเท้าหนักๆ พร้อมกระแอมเสียงดังขัดจังหวะเพราะทนมองภาพแสดงความรักแสนหวานชื่นต่อไปไม่ไหว
เขาจำใจต้องผละกายออกห่างจากเ้าของเนื้อตัวหอมกรุ่นนุ่มนิ่มภายในอ้อมแขน
มือหนายังคงวางอ้อยอิ่งตรงเอวเล็กคอดขณะมองทอดไปยังหญิงสาวอีกคน
“เจอของที่ลืมไว้แล้วค่ะ คุณยังไม่ทิ้งมันจริงๆ ด้วย” มุกระรินสกัดอารมณ์โกรธกรุ่น เดินเกมของหล่อนต่อ
เธอไม่ได้บอกว่าของสิ่งนั้นที่บรรจุในถุงกระดาษใบใหญ่คืออะไร แต่พอจะเดาได้ว่าคงเป็เสื้อผ้าบางส่วนจากประโยคบอกเล่าโดยปราศจากคำถาม เพื่อจงใจย้ำให้กณิกนันท์ได้ยินซ้ำอีกครั้ง
“มุกลืมไว้ตอนมาค้างกับคุณคราวก่อนน่ะค่ะ”
ข้าวของพวกนั้นมุกทิ้งไว้ที่บ้านของเขาั้แ่ก่อนหย่ากันด้วยซ้ำ เธอเคยมานอนค้างที่นี่ แต่มาไม่บ่อยนักเพราะไม่ชอบความเงียบเหงาต่างจากบรรยากาศของคอนโดมิเนียมใจกลางเมืองที่ตัวเองเป็เ้าของ
54
