[จบ] ระบบร้านค้าแผงลอยขั้นเทพ

บทที่ 33 นักโฆษณามืออาชีพ

        อเล็กซานเดอร์แทบจะบ้าตายอยู่แล้ว!

        ให้ฉันนอนรอความตายอย่างสงบอยู่ที่นี่ไม่ได้หรือไง?

        ใครใช้ให้นายมีความเห็นอกเห็นใจกัน...

        ผ่านเรื่องใหญ่มาได้จะมีโชคลาภตามมางั้นเหรอ? 

        เขารู้แค่ว่า ถ้าออกไปได้ทั้งเป็น ชีวิตคงจะแย่ยิ่งกว่าตายซะอีก

        เจียงหนานรับรู้ถึงการดิ้นรนของอเล็กซานเดอร์ พลางหัวเราะอย่างเย็นชา!

        บาดเจ็บขนาดนี้ยังทำหน้านิ่งรอความตายอีกเหรอ?

        ถ้าเป็นคนธรรมดาก็แปลกแล้ว!

        พอนึกถึงฉากที่เห็นก่อนหน้านี้...

        ตัวตนของคนผู้นี้ก็ชัดเจนอยู่แล้ว

        อยากตายเหรอ? ฉันไม่ยอมให้นายตายหรอก!

        “ปล่อยให้ฉันตายเถอะ! ฉันขอร้องล่ะ!” อเล็กซานเดอร์เกือบจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว!

        เจียงหนานตอบกลับ “ไม่ได้! ชีวิตนั้นมีค่า…”

        “ถ้านายปล่อยให้ฉันตาย ฉันจะให้เงินนาย!”

        “ให้เท่าไหร่?”

        อเล็กซานเดอร์เงียบลงทันควัน

        เมื่อกี้ชีวิตยังมีค่ามาก ไม่สามารถใช้เงินตีค่าได้อยู่เลย!

        ตอนนี้ถามราคาแล้วเหรอ?

        [แต้มความคับแค้นจากอเล็กซานเดอร์ ไชคอฟสกี 666 แต้ม!]

        “ฉันมีในกระเป๋า…”

        เจียงหนานโยนเขาลงบนพื้น แล้วเริ่มคลำไปมาบนตัวเขา!

        “โอ๊ย! นายเบามือหน่อยสิ!”

        “อ๊า! อย่าแตะแขนฉัน!”

        “โอ๊ย! เจ็บ ๆ ๆ!”

        “อยู่ในกระเป๋ากางเกงข้างซ้ายของฉัน!”

        เจียงหนานล้วงเจอปืนพก พาสปอร์ตสามเล่ม โทรศัพท์มือถือหนึ่งเครื่อง และเงินสองร้อยห้าสิบหยวน...

        เด็กหนุ่มอดไม่ได้ที่จะเม้มปาก “ชีวิตนายมีค่าแค่ 250 หยวนเองเหรอ? ถูกจังเลยนะ!”

        “รหัสโทรศัพท์คืออะไร? ในวีแชตมีเงินไหม? แล้วอาลีเพย์*[1] ล่ะ?”

        “ฉันว่าเข็มขัดนายดูดีนะ…”

        อเล็กซานเดอร์เบิกตากว้าง “ไอ้…”

        เจียงหนานยกมือตบเข้าที่ปากของเขาจนฟันหลุดไปครึ่งปาก!

        อเล็กซานเดอร์มองเขาอย่างงุนงง

        “ฉันตั้งใจช่วยนาย แต่นายยังมาด่าฉันอีกเหรอ?”

        [แต้มความคับแค้นจากอเล็กซานเดอร์ ไชคอฟสกี 1,000 แต้ม!]

        เจียงหนานยิ้มเยาะและคว้าเข็มขัดกางเกงของเขา ก่อนจะเคลื่อนย้ายฉับพลันและโยนเขาลงบนพื้น

        ทุกคนตกใจเมื่อเห็นเจียงหนานลากชายต่างชาติที่เลือดอาบไปทั้งตัวออกมา

        เจียงหนานหันไปทางทหารติดอาวุธแล้วพูดกับเขา “คนคนนี้ชื่ออเล็กซานเดอร์ สกีเก่าอะไรสักอย่าง! เขาเป็นคนที่พวกคุณต้องการใช่ไหม?”

        ทหารติดอาวุธเบิกตากว้าง เขาคือคนที่อยู่ในรายชื่อตามจับพอดีเลยไม่ใช่เหรอ!

        ทันใดนั้น คนกลุ่มหนึ่งก็เดินเข้ามา ปากกระบอกปืนสีดำจ่อไปที่หัวของอเล็กซานเดอร์โดยตรง!

        อเล็กซานเดอร์ตะโกนอย่างบ้าคลั่ง “ยิงสิ! ไอ้พวกบ้า! ยิงมาเลย!”

        เจียงหนานย่อตัวลงแล้วตบอีกครั้ง ตบจนเขาตาเหลือกแล้วสลบไป

        เสียงดังเพียะที่เกิดขึ้นกะทันหัน ทำให้หลายคนตกใจ

        โห?

        เขาโหดขนาดนี้เลยเหรอ?

        ทุกคนต่างจ้องมองไปที่เจียงหนานด้วยความตกตะลึง

        เจียงหนานยิ้มกว้างแล้วพูดกับทหารติดอาวุธที่อยู่ด้านข้าง “ไอ้หมอนี่ตั้งใจจะตายจริง ๆ อย่าไปฆ่ามันเชียว! ผมว่าเขาคงมีข้อมูลสำคัญอะไรสักอย่างแน่ ๆ!”

        พี่ทหารหัวเราะแห้ง ๆ นายตบเขาแรงขนาดนั้น แค่นั้นก็แทบจะทำให้เขาตายอยู่แล้ว!

        “ผู้ปลุกพลังวิญญาณขั้นทองคำของรัสเซีย! หมอนี่ก่อเรื่องไว้เยอะเลย ต้องขอบคุณนายมากเลยนะ! เก่งมาก!”

        เจียงหนานลุกขึ้นยืนทันทีด้วยสีหน้าตื่นตะลึง!

        เขาน่ะเหรอ?

        ขั้นทองคำ?

        โชคดีที่เขาบาดเจ็บ ไม่งั้นเมื่อกี้...

        เจียงหนานกลืนน้ำลายเอื๊อกขณะนึกย้อนกลับไป

        แม้แต่ขั้นทองคำยังโดนทำร้ายขนาดนี้เลยเหรอ? แล้วผู้หญิงที่กระโดดลงมาจากชั้นหกนั่นต้องโหดร้ายขนาดไหนกัน?

        พวกทหารนำตัวอเล็กซานเดอร์ไปขึ้นรถ!

        เจียงหนานลุกขึ้น คนที่ถูกช่วยเหลือต่างทยอยเข้ามาขอบคุณ เด็กผู้หญิงคนหนึ่งยื่นดอกไม้ให้เจียงหนานด้วย

        เจียงหนานรู้สึกเขินอายไม่น้อยจนได้แต่เกาหัวแกรก ๆ

        เจ้าหน้าที่ดับเพลิงที่อยู่ไกลออกไปชูนิ้วโป้งให้เจียงหนาน ผู้ชมที่มุงดูก็ปรบมือกันอย่างกึกก้อง!

        พอหันหลังกลับมาหูซั่วก็เข้ามาล้อมพร้อมกล้องถ่ายรูปและไมโครโฟน

        เพราะตื่นเต้นเกินไป ไมโครโฟนจึงเกือบจะยัดเข้าไปในปากของเจียงหนาน!

        เจียงหนานมองเขาด้วยสายตาเย็นชา

        หูซั่วรีบขอโทษขอโพย “ขอโทษ! ขอโทษ!”

        “คุณเพิ่งวิ่งเข้าไปช่วยคนอย่างไม่ลังเล ขอถามหน่อยว่าคุณคิดอย่างไร? รู้สึกกลัวหรือเปล่า?”

        เจียงหนานอึ้งไปก่อนจะเอ่ยถาม “ไลฟ์สดเหรอ?”

        หูซั่วยิ้มแล้วตอบ “ใช่แล้ว ไลฟ์สด!”

        “ทุกคนดูอยู่เหรอ?”

        “อืม! ถ่ายทอดสดที่สถานีข่าวเลย!”

        ได้ยินดังนั้นเจียงหนานก็เช็ดหน้า!

        และกระแอมเบา ๆ!

        ก่อนจะพูดอย่างจริงจัง

        “ตลาดกลางคืนเจียงเฉิง ถุงเท้า กางเกงใน ยางรัดผม กิ๊บติดผมราคาถูกจ้า! สองคู่สิบหยวนเท่านั้น!”

        “และยังมีน้ำแร่เก็บเกี่ยวสามหมัด…”

        หูซั่วงุนงงไปครู่หนึ่ง!

        เกิดอะไรขึ้น? แล้วความรู้สึกล่ะ?

        นี่มันการสัมภาษณ์นะ!

        ทำไมถึงได้โฆษณาไร้สาระแบบนี้ล่ะ!

        จะขยันขันแข็งเกินไปไหม!

        “รีบตัดสิ! รีบตัดไปที่ห้องส่งเร็วเข้า!”

        [แต้มความคับแค้นจากหูซั่ว 888 แต้ม!]

        [แต้มความคับแค้นจากเซี่ยเหยา 666 แต้ม!]

        [แต้มความคับแค้นจากจงอิ๋งเสวี่ย 333 แต้ม!]

        ...

        รายการแต้มความคับแค้นกำลังอัปดตอย่างบ้าคลั่งในขณะนี้!

        เจียงหนานดีใจจนเป็นบ้า!

        ทั้งได้โฆษณา ทั้งได้แต้มความคับแค้น!

        ได้ทั้งชื่อเสียงและผลประโยชน์!

        ฝูงชนระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น!

        ทางด้านหน้าจอโทรทัศน์ ถังเชียนหย่าที่นั่งดูโทรทัศน์อยู่ในห้องนั่งเล่นกำลังจดจ่ออยู่กับการให้สัมภาษณ์ของเจียงหนาน

        น้ำอัดลมทั้งขวดกระเด็นใส่ตัวน้องชายของเธอจนหมด...

        หูซั่วยิ้มแห้ง ๆ “ชื่อน่ะ! อย่างน้อยก็บอกชื่อได้ไหม?”

        เจียงหนานตอบ “ฉันชื่อคนดีเจียง!”

        หูซั่วขมวดคิ้ว

        จะเอาแบบนี้เลยเหรอ?

        ตอนที่เขากำลังจะถามต่อ เจียงหนานก็หายตัวไปเสียแล้ว!

        ท่ามกลางฝูงชน เซี่ยเหยาโผเข้ามากอดเจียงหนานด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

        “เมื่อกี้นายเท่มากเลย! แถมช่วยเสี่ยวอวี๋อีกต่างหาก! เยี่ยมมาก! ฉันจะให้รางวัลใหญ่กับนายทีหลัง!”

        เจียงหนานทำหน้าจริงจัง “ฉันอยากเป็นแค่พวงกุญแจเท่านั้นแหละ!”

        เซี่ยเหยาบีบแก้มเจียงหนาน “อยู่เป็นคนหล่อต่อไปเถอะนายน่ะ!”

        จงอิ๋งเสวี่ยก็จับโน่นจับนี่จนทำให้เจียงหนานรู้สึกคัน

        “ให้ฉันดูหน่อย! เจ็บตรงไหนไหม? เมื่อกี้ฉันเป็นห่วงมากเลย!”

        เห็นจงอิ๋งเสวี่ยทำสีหน้าเป็นห่วง เจียงหนานรู้สึกอบอุ่นใจ!

        เขายิ้มแล้วพูดว่า “ฮ่า ๆ ฉันไม่เป็นไรหรอก!”

        จงอิ๋งเสวี่ยเห็นเจียงหนานกระโดดโลดเต้นอย่างคึกคัก และเมื่อกี้ก็ยังโฆษณาได้อีก เธอจึงวางใจลงพอสมควร

        อวี๋ชิงชิงที่มีใบหน้าเล็กสีคล้ำและมัดผมจุกเข้ามาใกล้ด้วยความตื่นเต้น “เมื่อกี้ขอบคุณนะที่ช่วยฉันไว้!”

        เจียงหนานหันไปมองเธอ “โอ้! สาวผิวคล้ำคนนี้พูดภาษาจีนได้ดีมากเลย!”

        อวี๋ชิงชิงขมวดคิ้ว

        เธอรู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่ไม่ได้ล้างหน้าก่อนเข้ามา!

        [แต้มความคับแค้นจากอวี๋ชิงชิง 333 แต้ม!]

        เซี่ยเหยาหัวเราะจนน้ำตาไหล พลางใช้มือปาดที่ใบหน้าของเธอ “เธอคือเสี่ยวอวี๋! เพื่อนร่วมชั้นของพวกเราเอง!”

        เจียงหนานทำสีหน้าจริงจัง “พี่สาว! เพิ่มวีแชตกันไหม?”

        ใบหน้าของอวี๋ชิงชิงแดงระเรื่อ...

        จู่… จู่โจมรุนแรงขนาดนี้เลยเหรอ?

        “ได้… ได้สิ!”

        ล้อเล่นหรือไง!

        โอกาสขยายเพื่อนดี ๆ แบบนี้ เจียงหนานจะปล่อยผ่านได้ยังไง?

        ไม่มีทางเป็นไปได้เลย!

        “จริงสิเสี่ยวเสวี่ย พวกเธอรู้ไหมว่าพวกที่ใส่แจ็กเกตสีดำเมื่อกี้เป็นใคร?”

        จงอิ๋งเสวี่ยตอบกลับ “น่าจะเป็นหน่วยปฏิบัติการหลิงอู่ของจีน กองทัพรัตติกาลน่ะ!”

        เจียงหนานอึ้งไปชั่วขณะ “กองทัพรัตติกาล?”

        นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินชื่อนี้!

        เซี่ยเหยากล่าวโดยสรุปให้เขา “พวกเราชาวจีนไม่ได้มีแค่กองทัพรัตติกาล แต่ยังมีกองทัพมังกรทะลวงด้วย! แต่ละกองนอกจากทำหน้าที่ของตัวเองแล้วยังร่วมมือกันอีกด้วย!”

        “และยังมีแต่ผู้ปลุกพลังวิญญาณทั้งนั้น! กองทัพรัตติกาลปกป้องแผ่นดิน! กองทัพมังกรทะลวงเชิดชูเกียรติประเทศของเรา!”

        “กองทัพทั้งสองเป็นหน่วยลับ อย่าลืมเก็บเป็นความลับด้วยล่ะ”

        เจียงหนานยักไหล่ “ถ้าเป็นความลับ แล้วเธอรู้ได้ยังไง?”

        จงอิ๋งเสวี่ยหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ “อย่าไปฟังเรื่องไร้สาระของเสี่ยวเหยาเลย ถึงแม้ภายนอกจะเป็นหน่วยลับ แต่ก็เกือบจะเป็นที่รู้จักกันไปทั่วแล้ว!”

[1] อาลีเพย์ (Alipay) คือ ระบบธุรกรรมทางการเงินออนไลน์ (Online Banking) จากบริษัทในเครือของ Alibaba