ระบบผู้นำตระกูลสุดแกร่ง 【จบ】

        เสียงคำรามโหยหวนของผู้ฝึกตนก้องกังวานทั่วเก้าชั้นฟ้าสะท้านไปทั่วแคว้นทางเหนือ

        ราวกับปลุกจิตสำนึกอันเลือนรางในดวงตาไร้แววของจิตมารเทพแห่งกายาศักดิ์สิทธิ์ให้กลับคืนมา

        ในชั่วขณะหนึ่งภาพความทรงจำในการต่อสู้กับหายนะเพื่อเผ่าพันธุ์มนุษย์ก็ผุดขึ้นเป็นฉากๆเมื่อกวาดสายตามองผืนดินสีเลือดเบื้องล่างที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังและซากศพ

        เสียงคำรามกึกก้องด้วยความคั่งแค้นพลันระเบิดออกจากปากร่างกายของมันสั่นเทิ้มด้วยเส้นเลือดปูดโปน ใบหน้าบิดเบี้ยวจนน่ากลัว

        “อ๊าก!!!”

        เสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวบดบี้สรรพชีวิตจนแทบขาดใจ

        ครืน!

        จิตมารเทพแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงที่พร่าเลือนในพริบตาพุ่งทะยานสู่เหมืองบรรพกาล ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าที่แตกสลายใต้ฝ่าเท้าพลังทั้งมวลหมุนวนเวียน ทำให้หินศิลาและศิลาต้นกำเนิดนับไม่ถ้วนแปรสภาพเป็นผุยผง

        กลิ่นอายชั่วร้ายนั้นแผ่ซ่านจนเหล่าสัตว์บรรพกาลในเขตแดนต้องห้ามยังหวาดผวา

        ในขณะนั้นเสียงเย็นยะเยือกก็ดังมาจากส่วนลึกของเขตแดนต้องห้าม

        “หึผู้ฝึกกายาศักดิ์สิทธิ์ผู้ร่วมสมัยเดียวกับจักรพรรดิอู๋สื่อ!”

        “อะไรกัน? เจ้าคิดจะเปิดศึกหรือ?”

        จิตมารเทพถูกห้อมล้อมด้วยหมอกดำพลังสังหารพลุ่งพล่าน แต่ไร้การตอบสนองและทำเพียงดำดิ่งเข้าไปยังเขตแดนต้องห้าม

        “ไม่ต้องใส่ใจเขาจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน” สัตว์โบราณอีกตนเอ่ยขึ้นเสียงนั้นแฝงไว้ด้วยความดูแคลน “เขาก็แค่ผู้แพ้ที่เกิดมาในยุคเดียวกับอู๋สื่อแม้จะมีกายาศักดิ์สิทธิ์อันเกรียงไกร แต่กลับไม่กล้าแย่งชิงความเป็นหนึ่ง”

        “ครั้นสิ้นชีพแล้วจึงกล้าออกมาปั่นป่วนโลก”

        “แต่ก็ยังถูกเหล่าผู้ฝึกตนขับไล่กลับมาช่างน่าขันสิ้นดี!”

        “กายาศักดิ์สิทธิ์โบราณกายาศักดิ์สิทธิ์แห่งมนุษย์!”

        “พวกมนุษย์จอมปลอมนั่นเมื่อถึงยามคับขันเท่านั้น ถึงจะเติมคำว่ามนุษย์ลงในกายาศักดิ์สิทธิ์”

        “สายเลือดของเจ้ามิอาจสืบทอดคุณงามความดีของเจ้ามิอาจเป็นที่ประจักษ์”

        “เหตุใดจึงไม่สังหารพวกมันให้สิ้นซาก?”

        “จงหลอมรวมเข้ากับเขตแดนต้องห้ามแล้วอยู่เป็นอมตะกับพวกเราเถิด!”

        เสียงของสัตว์อสูรโบราณราวกับมีเวทมนตร์ที่โน้มน้าวไม่ลดละกระทบไปยังจิตใจของจิตมารเทพ

        ประกายแห่งสติที่เพิ่งคืนกลับมาพลันมัวหมองอีกครั้ง

        “อ๊าก!”

        “หุบปาก!!!”

        จิตมารเทพตบฝ่ามือทำลายภูเขาอสูรนับไม่ถ้วนแผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่น ก้อนหินระเบิดแตกกระจาย

        ในลมหายใจต่อมามือของเขาก็เริ่มร่ายวิชาลับสลับซับซ้อนมากมาย โลหิตดำข้นไหลรินจากดวงตาปลดพันธนาการแห่งความชั่วร้าย

        หมอกดำกลุ่มนั้นลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีทองส่องสว่างไปทั่วหล้าเผยให้เห็นร่างสง่างามร่างหนึ่งที่กระซิบเสียงแผ่วด้วยความไม่เต็มใจ

        “อู๋สื่อ นี่… มิใช่เจตจำนงของข้า”

        กายาศักดิ์สิทธิ์นั้นยืนตระหง่านบนห้วงเวหาผมดำปลิวไสว ดวงตาฉายแววแห่งความโศกเศร้าและสิ้นหวัง

        ในเวลานี้โลหิตศักดิ์สิทธิ์และกฎเกณฑ์ของเขากำลังลุกไหม้วิญญาณสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ในโลกก็กำลังดับสูญ

        เขาเลือก… ที่จะสลายไปตามวิถีแห่งสวรรค์

        “หึๆ ช่างเป็นการตัดสินใจที่เด็ดเดี่ยว”

        “แต่ถึงอย่างไรเศษสวะนี้ก็ยังมีประโยชน์อยู่บ้าง ทำให้วิถีของข้ากระจายออกไปได้มาก!”

        “ตราประทับสวรรค์กำลังจะปรากฏเส้นทางสู่จักรพรรดิจะเปิดแล้ว!”

        และแล้วเหมืองบรรพกาลก็กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง

        ……

        ณ เมืองโบราณเหยาฉือ

        ภายในเรือนเล็กเหลือเพียงเศษซากปรักหักพังและรอยโลหิตสีแดงคล้ายดอกเหมยบนเตียง

        เหยาซีเม้มปากแน่น ดวงตางามหมองเศร้า

        เมื่อร่างของนางสัมผัสกับมู่เสินฉวนพลังด้านลบที่จิตมารเทพทิ้งไว้ก็พุ่งตรงเข้าสู่ตำหนักวิญญาณสีม่วงของนางจุดประกายไฟแห่งความปรารถนาที่นางไม่เคยมีมาก่อน

        เมื่อหวนนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ความอับอายก็ท่วมท้นจนหญิงสาวแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี

        “ข้า…”

        สีหน้ามู่เสินฉวนดูซับซ้อนไม่รู้จะเอื้อนเอ่ยสิ่งใด

        พลังด้านลบที่จิตมารเทพทิ้งไว้นั้นยากจะต้านทาน

        เขาเคยใช้พลังปฐมกาลแห่งความโกลาหลต่อต้านใช้โลหิตศักดิ์สิทธิ์ขจัดปัดเป่าความชั่วร้าย และใช้โพธิ์แห่งปัญญาชำระล้างจิตใจ

        แต่ก็ล้มเหลว…

        “ข้ารู้ เจ้ามิต้องกล่าวสิ่งใด”

        เหยาซียื่นมือไปหยิบผ้าคลุมหน้ามาสวมอีกครั้งเพื่อปิดบังใบหน้างามของตัวเอง“ข้าไม่ต้องการให้เรื่องในวันนี้แพร่งพรายออกไป มิเช่นนั้นจะไม่เป็นผลดีต่อเจ้าและตัวข้า”

        “ตกลง” มู่เสินฉวนพยักหน้าจากนั้นก็ก้าวออกจากเรือนเล็กไป

        “…”

        “ท่านผู้นำตระกูล…”

        “ท่าน… ท่านสบายดีหรือไม่?”

        มู่อวี่เซิงเห็นมู่เสินฉวนก้าวออกมาก็แสดงสีหน้ากังวลและลองถามด้วยความไม่แน่ใจ

        “ไม่เป็นไร”

        “เรื่องในวันนี้ จงเก็บเป็นความลับ”

        “ไปกันเถอะ”

        มู่เสินฉวนเคลื่อนร่างพาเด็กหนุ่มทะยานขึ้นไปในอากาศคว้าเอาหินที่ใช้ผนึกจิตมารเทพไปด้วย จากนั้นก็หายลับไปจากเมืองโบราณในชั่วพริบตา

        …

        เรื่องราวของจิตมารเทพแห่งกายาศักดิ์สิทธิ์แพร่สะพัดอย่างรวดเร็วจนกระเทือนไปทั่วทั้งสี่แคว้น

        ขุมอำนาจระดับสูงนับไม่ถ้วนส่งคนใหญ่คนโตข้ามผ่านประตูมิติมา

        ครานี้แคว้นเป่ยหยวนต้องสูญเสียไปอย่างมหาศาลมีผู้ฝึกตนสิบกว่าคนต้องจบชีวิตลง

        ปุถุชนนั้นไม่ต้องพูดถึงสูญเสียไปจนไม่อาจประเมินค่าได้

        ผืนดินทั้งผืนเปื้อนด้วยโลหิตแผ่ซ่านด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย

        แต่ก็ยังดีที่ในท้ายที่สุดจิตมารเทพได้เรียกคืนสติหยั่งรู้กลับสู่เหมืองบรรพกาลและเลือกที่จะสลายไปตามวิถีแห่งสวรรค์

        มิเช่นนั้นแล้วจะต้องมีผู้แข็งแกร่งล้มตายลงอีกมากมาย

        วิถีของจักรพรรดิในยุคก่อนยังคงอยู่

        กฎเกณฑ์อันแข็งแกร่งสะกดให้สรรพสิ่งแม้แต่ผู้ที่แข็งแกร่งกึ่งเซียนก็ยังยากที่จะปรากฏกายผู้คนมากมายล้วนปิดด่านอยู่ในโลกใบเล็กที่ตนสร้างขึ้นยากที่จะมีผู้ใดมาหยุดยั้งสิ่งนั้นได้

        ขุมอำนาจที่สูญเสียมากที่สุดในครั้งนี้คือเหยาฉือ

        เมืองโบราณถูกทำลายไปหลายเมืองกองศิลาที่สะสมไว้ก็กลายเป็นเศษผง

        ผู้ที่รับเคราะห์ไปเต็มๆคือเหล่าผู้อาวุโสสูงสุดในระดับไฟศักดิ์สิทธิ์ที่รักษาการณ์อยู่

        แต่สิ่งที่น่าประหลาดใจคือ เหยาซีธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งเหยาฉือกลับรอดชีวิตมาได้จากหายนะในครั้งนั้น!

        เหตุผลที่แท้จริงนั้นไม่อาจทราบได้แต่ก็มีผู้รู้หลายคนคาดเดาว่า อาจเกี่ยวข้องกับกายวิถีแต่กำเนิด

        เมื่อแสนกว่าปีก่อนจักรพรรดิอู๋สื่อได้ถือกำเนิดขึ้นพร้อมกับกายาศักดิ์สิทธิ์ เป็นทั้งศัตรูและมิตรทั้งต่อสู้และร่วมมือกันต้านทานหายนะ

        และกายวิถีต้นกำเนิดของจักรพรรดิอู๋สื่อก็คือจุดเริ่มต้นของกายาศักดิ์สิทธิ์โบราณ นั่นเอง!

        อาจเป็นเพราะจิตมารเทพได้เห็นเงาของจักรพรรดิอู๋สื่อในตัวนางจึงมิได้ลงมือสังหาร

        และในขณะนี้แคว้นเป่ยหยวนได้กลายเป็นจุดรวมตัวของขุมอำนาจนับไม่ถ้วนจากทั่วหล้าไปโดยปริยาย

        สถานที่ที่ครึกครื้นมากที่สุดคือบริเวณรอบนอกของเหมืองบรรพกาล

        เหล่ากองกำลังที่เคยประจำการอยู่ที่นี่ล้วนถูกจิตมารเทพกายาศักดิ์สิทธิ์สังหารจนหมดสิ้นกลายเป็นดินแดนไร้เจ้าของ

        การครอบครองแหล่งเหมืองจึงถูกจัดสรรใหม่

        ราชวงศ์โบราณจากแคว้นจงอวี้พระพุทธจากเวิ้งทรายทางทิศตะวันตก สิบเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งจากแดนอสูรทิศใต้รวมถึงดินแดนศักดิ์สิทธิ์และตระกูลโบราณจากแคว้นตงฮวงต่างพากันมาปรากฏตัวและหวังที่จะได้ส่วนแบ่งจากผลประโยชน์อันมหาศาลนี้

        หลังจากการเจรจาเป็นเวลาหลายวันการพูดคุยก็จบลงด้วยการแตกหัก

        โลหิตของหลายชีวิตนับล้านที่หลั่งรินในวันก่อนยังไม่ทันแห้งเหือดการต่อสู้ที่นองเลือดก็กลับมาเกิดขึ้นอีกครั้ง

        นภาคร่ำครวญ ปฐพีหลั่งโลหิต

        เพราะพวกเขาทุกคนรู้ดีว่าวิถีของจักรพรรดิในยุคก่อนกำลังจะจางหายไป!

        ผู้ใดที่ผงาดขึ้นมาจากเส้นทางแห่งจักรพรรดิได้ผู้นั้นจักครองพิภพและเป็นอมตะชั่วนิรันดร์!