ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่33 ฉันนี่แหละที่มาหานาย

      เซียวไห่ช่วยมามากขนาดนี้เย่จื่อเฉินจึงคิดว่าจะต้องตอบแทนน้ำใจนี้โดยเร็วแล้ว

     พอเปิดวีแชทกลุ่มขึ้นมาเรื่องเล่าในกลุ่มล้วนแต่เป็นเรื่องที่เขากับยี่หนึงจินกุนประชันฝีปากกันในตอนนั้น

     เซียนบางคนที่ไม่รู้เรื่องก็ถามนู่นถามนี่ด้วยความอยากรู้ดูท่าว่าเทพเซียนก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน ไฟแห่งการนินทาไม่มีวันมอดดับ

      เทพสายฟ้า : เซียนผู้นั้นปรากฏตัวราวกับดอกถานฮวาในยามค่ำคืนตั้งแต่ที่ประชันฝีมือกับยี่หนึงจินกุนในครั้งนั้นก็ไม่ปรากฏตัวออกมาอีกเลย

      นางฟ้าลูกท้อ : นั่นน่ะสิเซียนผู้นั้นเป็นไอดอลของพี่สาวน้องสาวข้าตั้งหลายคนเชียวนะ

      เง็กเซียนเท้าเปลือย[1] : กล้าที่จะต่อสู้กับนักรบเยี่ยงยี่หนึงจินกุน ต้องเจ๋งและเก่งกาจเป็นแน่(อิโมติคอนรูปนิ้วหัวแม่มือสามอันต่อท้ายประโยค)

      นางฟ้าลูกท้อ : เห็นด้วย

      เทพสายฟ้า : เห็นด้วย+1

      อู๋กัง[2] : เห็นด้วย+2

     เกิดการก่อตัวเป็นกลุ่มขึ้นมาทันที เย่จื่อเฉินออกจากกลุ่มด้วยความระอาใจและเลื่อนไปที่แชทของราชาวานร

     หลายวันมานี้เจ้านี่ไม่ทักมาหาเขาเลย ซึ่งมันดูไม่ใช่นิสัยของราชาวานร

     เมื่อคิดดูแล้ว เย่จื่อเฉินจึงส่งข้อความไปถามข่าวคราว

      "ท่านซุนหงอคง ยุ่งอะไรอยู่เหรอ?"

      ไม่ตอบ!

      ประหลาดเกินไปแล้ว เมื่อก่อนนี้เขาต้องตอบกลับในทันทีเลย

     ติ๊ง!

     จู่ๆ โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมา เย่จื่อเฉินเปิดแชทกลุ่มเหมือนเป็นปฏิกิริยาที่ตอบสนองอัตโนมัติ

     อั่งเปาซองสีแดงนอนนิ่งอยู่บนหน้าจอจริงๆ ด้วยคนที่ส่งอั่งเปามายังคงเป็นไท่ซางเหล่าจวิน

     แย่ง

     กดช้าไป อั่งเปาโดนแย่งไปแล้ว

     เพียะ! ตบขาตัวเองเล็กน้อย

     อั่งเปาที่ไท่ซางเหล่าจินส่งมาเป็นของที่เย่จื่อเฉินกำลังต้องการพอดีให้ตายสิ แย่งมาไม่ได้

     เมื่อมองดูโชคของคนอื่น

     ให้ตายเถอะ เป็นยาวิเศษจริงๆ ด้วย

     ติ๊ง!

     มีอั่งเปาส่งมาอีกรอบ

     กด

      ขอโทษค่ะ อั่งเปาโดนแย่งหมดแล้ว

     เพียงครู่เดียว ก็มีอั่งเปาส่งมาอีก

      ฉันจะแย่ง!

      คุณได้รับอั่งเปาของไท่ซางเหล่าจวิน

      ยาวิเศษ x3

      แย่งมาได้แล้ว

     เย่จื่อเฉินตัวสั่น แย่งมาได้สักที

     แต่เขาก็รู้สึกสงสัยขึ้นมาอีกครั้ง ว่าทำไมไท่ซางเหล่าจวินถึงได้ส่งอั่งเปามาโดยที่ไม่พูดอะไรเลยแถมยังส่งมาตั้งเยอะ

     ที่สำคัญไปกว่านั้นคือในกลุ่มเงียบจนน่ากลัว ไม่มีใครพูดอะไรเลย

     เมื่อเลื่อนดูประวัติการแชท เย่จื่อเฉินถึงได้เห็นว่า

      ไท่ซางเหล่าจวิน : ทุกคนหยุดเงินเดือนออกแล้ว

     เงินเดือนออก

     เย่จื่อเฉินที่รู้สึกมึนงงนึกถึงคำพูดของซุนหงอคงในตอนนั้นขึ้นมายาวิเศษของไท่ซางเหล่าจวินเอาให้นักรบสวรรค์กินเป็นลูกอม

     ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง

     ถ้าเป็นไปตามที่พูดล่ะก็ ไม่แน่ว่าอาจจะยังส่งมาอีก...

     จริงอย่างที่คิด หลังจากนั้นไท่ซางเหล่าจวินก็ส่งอั่งเปามาอีกสิบกว่าซอง

     เย่จื่อเฉินพยายามที่จะแย่งมาสุดชีวิตแต่ก็ต้องหงุดหงิดเมื่อแย่งไม่ได้เลยสักซอง

      "จื่อเฉิน ทำไมเธอถึงเล่นแต่โทรศัพท์?"

      เซียวอี้เหม่ยนั่งลง เย่จื่อเฉินจึงแกว่งโทรศัพท์ไปมาต่อหน้าเธอ

      "แย่งอั่งเปาไง"

     พรูดดด!

     เซียวอี้เหม่ยกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่ได้ "เธอจนขนาดไหนกันเนี่ย ถ้าไม่มีเงินจริงๆ ฉันให้เธอก็ได้นะ"

     พูดจบเซียวอี้เหม่ยก็หยิบบัตรเครดิตออกมาแต่เย่จื่อเฉินก็รีบดันกลับไปให้เธอ

      "ทำอะไร นี่คุณจะเลี้ยงคนเก่งกาจอย่างผมเหรอ? อย่าลืมสิว่าเงินของคุณมาจากหินก้อนนั้นที่ผมช่วยคุณหานะ"

      "จริงด้วยสิ จื่อเฉินของเราเก่งจังเลยนะ" เซียวอี้เหม่ยระบายยิ้มเย่จื่อเฉินที่เห็นก็นิ่งไปทันที มือก็สอดเข้าไปในเสื้ออย่างควบคุมไม่ได้

      "อย่ากวนสิ เถียนเถียนก็อยู่ด้วยนะ" เซียวอี้เหม่ยตีมือเย่จื่อเฉินออกไปเย่จื่อเฉินจึงเกาหัวและยิ้มให้อย่างรู้สึกผิดแต่เซียวอี้เหม่ยกลับเบียดเข้าไปพูดข้างหูของเขา "คืนนี้ไปที่บ้านฉันสิ"

     ตู้มมม!

     พลังที่อัดแน่นอยู่ในร่างกายพรั่งพรูออกมาทันทีเมื่อมองดวงตาที่แฝงไว้ด้วยความยั่วยวนของเซียวอี้เหม่ย เย่จื่อเฉินก็ถึงกับกลืนน้ำลาย

      "คุณพ่อคุณแม่คะ เถียนเถียนอิ่มแล้ว"

     และไม่รู้ว่าทำไมเถียนเถียนตัวน้อยถึงได้ชอบโผล่มาได้จังหวะแบบนี้ประจำ

      "กินอิ่มแล้ว งั้นเดี๋ยวแม่พาเถียนเถียนไปล้างมือนะคะ" ตอนที่เซียวอี้เหม่ยพาเถียนเถียนลุกออกไปก็ยังส่งยิ้มมีความนัยให้เย่จื่อเฉินด้วย

      "จิ้งจอกสาวตัวนี้นี่นะ..."

     ตอนออกมาจากร้านอาหารผู้จัดการร้านและพนักงานก็มายืนเรียงแถวรอส่งเย่จื่อเฉินออกจากร้าน

     การกระทำแบบนี้ทำให้เย่จื่อเฉินตั้งตัวรับไม่ทันผิดกับเซียวอี้เหม่ยที่ดูสุขุมเยือกเย็น

     บ่งบอกชัดเจนว่าเธอชินกับสถานการณ์แบบนี้แล้ว

      "จะไปบ้านฉันไหม?" เซียวอี้เหม่ยหันไปยิ้มให้เย่จื่อเฉินดวงตาดึงดูดคนเจือไว้ด้วยความหวังจางๆ

      "คุณคิดว่าไงล่ะ?" เย่จื่อเฉินเกี่ยวเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างไม่ลังเลให้ตายเถอะ ยั่วฉันขนาดนี้ ถ้าไม่ไปนี่ยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า?

      แต่ในเวลาสำคัญขนาดนี้ พี่ใหญ่คังเผิงดันโทรศัพท์มาหาเขา

     "ว่าไง มีธุระอะไร? ถ้าไม่มีธุระอะไรจะวางแล้วนะ"

    แม่เจ้า โทรศัพท์มาเวลานี้ คิดจะถ่วงเวลาธุระสำคัญของเขาออกไปหรือไง!

     "เย่จื่อ นายรีบมาเลย ถ้านายไม่กลับมา ฉันตายแน่"

     คังเผิงร้องไห้กระซิกอยู่ในสายโทรศัพท์ท่าทางแบบนั้นเหมือนกับโดนรุมตีเลย

     เย่จื่อเฉินกวาดมองใบหน้าของเซียวอี้เหม่ยและได้ยินเสียงร้องไห้เจ็บปวดของคังเผิงจากในสายอีกครั้ง...

      "อยู่นั่นแหละ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้"

      "คาเฟ่อินเทอร์เน็ตชั้นสอง รีบมา"

      "โอเค"

     เมื่อโยนโทรศัพท์ใส่กระเป๋าแล้วและกำลังจะอธิบายให้เซียวอี้เหม่ยเข้าใจ แต่อีกฝ่ายกลับเปิดปากพูดขึ้นก่อนแล้ว

      "มีธุระด่วนเหรอ?"

     "ดูเหมือนว่าเพื่อนที่หอจะมีปัญหา ผมจะไปดูหน่อย" เย่จื่อเฉินลูบหัว นิ้วมือลากผ่านแก้มของเซียวอี้เหม่ย "ครั้งหน้านะครับ ครั้งหน้าผมจะไปบ้านคุณ โอเคไหม?"

     "เธอมีธุระก็ไปเถอะ ฉันเป็นของเธอ เธอมาหาได้ตลอดเวลาเลย" เซียวอี้เหม่ยยิ้มหวานก่อนจะจูบเบาๆ ลงบนปากของเย่จื่อเฉิน และก้มตัวเข้าไปในรถ

     ลูบปากที่ยังคงทิ้งกลิ่นหอมหวานเอาไว้ เย่จื่อเฉินถึงกับถอนหายใจยาว

     มามีเรื่องเวลาไหนดันไม่มี ดันมามีเอาตอนนี้...

     มาถึงชั้นสองของร้านคาเฟ่อินเทอร์เน็ตด้วยความเดือดดาล คนที่จะมาที่นี่ในเวลานี้โดยส่วนใหญ่ก็จะเป็นนักศึกษาที่อยู่แถวนี้ทุกคนนั่งเล่นเกมอยู่ที่เก้าอี้ของตัวเอง ไม่ได้ดูเหมือนคนตีกันเลยสักนิด

     กวาดตามองดูชั้นสองไปสองรอบเย่จื่อเฉินก็เห็นคังเผิงนั่งอยู่ติดหน้าต่างและกำลังเล่นเกมอยู่หน้าคอมเครื่องที่สองอย่างเมามัน

     พรึบ

     ฝ่ามือหนึ่งตบหูฟังของคังเผิงจนหลุดออก

      "ใครวะ...เย่จื่อ นายกลับมาแล้วเหรอ"

     คังเผิงเกาหัวแล้วยิ้มโง่ส่งให้ เย่จื่อเฉินโกรธจนแทบจะระเบิดแล้ว

     ตอนที่ได้ยินคังเผิงร้องไห้ในโทรศัพท์ เขาคิดว่าโดนรุมกระทืบไปแล้วด้วยซ้ำ!

     ให้ตายเถอะ หลอกเขาเหรอ?

      ถ้าปกติคิดจะหลอกกันมันก็ได้ แต่เมื่อครู่นี้มัน...

     เย่จื่อเฉินกัดฟันกำหมัดแน่น หน้าผากยับยู่ยี่จนแทบระเบิด

      "นาย อธิบายเหตุผลที่มันฟังขึ้นมาเลยนะ ไม่งั้น..."

     กรอด

     กำหมัดแน่นสุดแรง คังเผิงกลืนน้ำลายลงคอ แล้วพูด

      "ไม่ใช่ฉันที่อยากเจอนาย แต่เป็นคนอื่นที่อยากเจอนาย"

      "ใคร บอกฉันมาว่าใครที่อยากเจอฉัน" เย่จื่อเฉินถลึงตาและกระชากคอเสื้อคังเผิง "นายรู้ไหมว่ามันกินเวลาธุระสำคัญของฉันขนาดไหนฉันทิ้งเรื่องสำคัญมากเพื่อกลับมาเนี่ย!"

     "เย่จื่อ นายอย่าเพิ่งวู่วาม สงบสติอารมณ์ก่อน"

     คังเผิงหว่านล้อมไม่ให้เย่จื่อเฉินโมโหแล้วชี้ไปที่ตู้เกมตู้แรกทางด้านข้างที่ว่างอยู่

      "เขามาหานาย"

      "ใคร?"

     "ฉันเอง!"

      เสียงใสดังขึ้นข้างหลังเย่จื่อเฉิน เมื่อเขาหันไปก็เห็นเซี่ยเขอเข่อกำลังยืนยิ้มตาหยีอยู่ข้างหลังเขา

     "ฉันนี่แหละที่มาหานาย"

___________________________________________________

[1] เง็กเซียนเท้าเปลือย เซียนตามตำนานพื้นบ้านของจีนและอยู่ในตำนานลัทธิเต๋าตามตำนานกล่าวว่าเซียนเท้าเปลือยมักจะลงมายังโลกมนุษย์เพื่อช่วยปราบปีศาจ

[2] อู๋กัง เทพผู้ดูแลประตูสวรรค์เป็นเทพที่โดนเง็กเซียนลงโทษให้คอยตัดต้นกุ้ย (ต้นดอกหอมหมื่นลี้)เมื่อไรที่โค่นต้นกุ้ยได้สำเร็จจึงจะพ้นโทษ