วันนี้เรียนอีกวันเดียวก็หยุดได้ไปบ้านยายแล้ว เย้! ดีใจจังเลยเพชรชมพูแต่งตัวเสร็จรอนิลภัทรเพื่อปิดประตูบ้านและ เดินไปโรงรถ พร้อมพร้อมกัน ปรกตินิลภัทรกับครูไพลินจะไปโรงเรียนโดยลุงแช่มขับรถไปส่ง แต่แม่กับนิลคุยกันไว้ว่าอีกหน่อยจะลองนั่งรถสองแถวเพื่อฝึกให้นิลภัทรเดินทางเองได้ด้วย นิลภัทรก็เห็นดีด้วยเขาอยากนั่งรถสองแถวเพราะมันน่าสนุกกว่า
วันนี้เธอใส่กางเกงขายาว พับกระโปรงนักเรียนใส่กระเป๋าเพื่อเอาไปเปลี่ยนที่โรงเรียน ตามที่พิโมกข์แนะนำ เพราะว่ามันสะดวกและคล่องตัวกว่า ประสบการณ์จากเมื่อวานลำพังแค่นั่งทรงตัวบนเ้านินจาว่ายากแล้วเธอต้องนั่งจับกระโปรงด้วยยิ่งยากลำบากเป็สองเท่า วันนี้ทั้งวันถือเป็วันดี พวกแก็งไอติมไม่เข้ามาวุ่นวายกับเธอแล้วได้แต่เมียงมองส่งสายตา แต่ก็ไม่ได้เข้ามาหาเื่เธออีก เธอเรียนอย่างสบายใจทั้งวัน เธอนัดแนะเวลากับเพื่อนที่จะขึ้นรถสองแถวกลับบ้าน ซึ่งอยู่อำเภอเดียวกันกับบ้านยาย
เพชรชมพู ลงรถสองแถวเดินกลับบ้านอย่างร่าเริง วันนี้อาจารย์สอนพิเศษไม่ว่างเธอเลยกะจะเกเรสักวัน เธอจะนั่งนอนทำการบ้านแบบี้เี อยู่ที่หน้าทีวี ในบ้านหลังน้อย ว่าแต่เพื่อนเฮียโมกข์มาเธอยังต้องทำกับข้าวอยู่หรือเปล่านะ? เฮียอาร์ต พี่ชายมะปรางจะมาด้วยหรือเปล่า เธอนึกๆไปก็อดคิดถึงเพื่อนไม่ได้ เฮียอาร์ตจะรู้ไหมนะว่าเธอมาอยู่ที่นี่ เธออยากคุยกับเฮียอาร์ต อยากจะถามข่าวคราวว่ามะปรางเป็อย่างไรบ้างเธอมัวแต่ยุ่งๆ เื่เรียนไม่ได้ติดต่อ เพื่อนไปเลย
เพชรชมพูอาบน้ำเสร็จก็ใส่เสื้อยืดสีขาว กางเกงขาสั้นที่เธอมักจะใส่ประจำทำกับข้าวง่ายๆ กะเพราหมูสับ+ไข่ดาว คนละจานกับนิลภัทร สองพี่น้องนั่งกินข้าวไป ทำการบ้านไป คุยเื่นั้นเื่นี้ไป เธอไม่ลืมเตือนน้องชาย “นิลอย่าลืมเตรียมเสื้อผ้าไปด้วยสัก 5 ชุดนะ”
นิลภัทรทำหน้างงๆ “ไปแค่ 2 วัน เอาไปทำไมเยอะแยะนักละพี่เพชร” เพชรชมพูตอบกลับ “เดี๋ยวนิลไปเล่นน้ำลำธารแล้วไม่มีชุดเปลี่ยนมายืมชุดพี่เพชร พี่เพชรไม่ให้นะ” เ้าตัวดีนึกได้ หัวเราะแฮะๆ “อ๋อ! จริงๆ ด้วย ลืมไปเลย”เวลา 20:30 น. สองพี่น้องกำลังนั่งคลุมโปงกอดกันดูรายการผีรายการโปรดอยู่หน้าทีวี จังหวะประตูเปิดใน TV เป็จังหวะเดียวกับที่มีเสียงเคาะประตู ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! นิลภัทร ใะโไปนั่งตักพี่สาว ตัวเพชรชมพูเองก็ใที่น้องชายะโ มานั่งตัก สองพี่น้องนั่งกอดกันกลมตัวสั่น ก่อนที่คนเป็พี่จะตั้งสติได้ผลักน้องชายออกจากตักของเธอ เดินไปที่ประตู ะโถาม “ใครคะ?” เสียงคนข้างนอกตอบกลับมา “พี่จอยเองคะ คุณเพชร” เพชรชมพูแง้มประตูเปิด “พี่จอยมีอะไรคะ?” “พี่จอยมีเื่จะรบกวนคะ กับแกล้มหมดพอดีเพื่อนคุณโมกข์เธอบอกว่าอยากทานอาหารแบบครั้งที่แล้วที่มานะค๊ะ คุณเพชรพอจะไปทำให้ได้ใหมคะ” เพชรชมพูเห็นว่าไม่เหลือบ่ากว่าแรงอะไร เธอตอบตกลงไป นิลภัทรคนกลัวผีก็วิ่งตามหลังพี่สาวมาด้วย
เพชรชมพูทำอาหารเสร็จหลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง มองหาพี่จอยไม่เจอ เธอเลยเป็คนถืออาหารออกมาเสิร์ฟแทน มองไม่เห็นพิโมกข์ เห็นแต่เฮียอาร์ตนั่งอยู่ในกลุ่มเพื่อนๆ พูดคุยหัวเราะกันสนุกสนาน เธอเดินเข้าไปทักเฮียอาร์ตด้วยอยากจะถามถึงมะปราง
“สวัสดีค่ะเฮียอาร์ต จำเพชรได้ไหมคะ” อาชวินได้ยินเสียงเรียกก็หันมามอง ตอนแรกเขาจำไม่ได้เพราะปะติดปะต่อเื่ราวไม่ได้
เพชรชมพู อธิบายต่อ “เพชรเป็เพื่อนมะปรางคะเคยเจอเฮียอาร์ตที่บ้านคุณตา” อาชวินค่อยๆ นึกขึ้นได้ “อ๋อ จำได้แล้ว ทำไมน้องมาอยู่ที่นี่ละครับ”
เพชรชมพูตอบอ้อมแอ้ม “แม่เพชรแต่งงานกับพ่อเฮียโมกข์คะ”
อาชวินตาค้าง คิดในใจ ชิบบ!! หายยย แล้ว เขาจำได้ว่าพิโมกข์เคยเล่าให้ฟังว่าพ่อแต่งงานใหม่ดูมันแค้นน่าดู โถ่เอ้ย! ทำไมเขาจะไม่รู้นิสัยเพื่อนของเขา พิโมกข์เป็คนเฉยๆ ไม่ชอบสุงสิงกับใคร โกรธยากแต่ถ้ามันโกรธมันจะเป็คนเ้าคิดเ้าแค้นมาก ยัยเด็กนี่ดูเด๋อด๋า เซ่อซ่า แถมเป็เพื่อนที่น้องสาวเขารักนัก รักหนา ถ้าโดนไอ้โมกข์แค้นแม่มาลงที่ลูก ก็คงจะน่าสงสารเขาจะลองคุยกับมันดู เวรกรรมจริงๆ น้องเอ้ย!!!!
"เพชรอยากจะขอเบอร์โทรแม่ทิพย์แม่มะปรางนะคะ เพชรเคยจดไว้แล้วทำน้ำหกใส่มันเลือนๆไป"
อาชวินลุกขึ้นยืน “ได้สิ เดี๋ยวเธอกลับมาเอานะเฮียจะขึ้นไปขอกระดาษกับปากกาไอ้โมกข์ก่อน” เพชรชมพูยิ้มดีใจ “ได้คะเดี๋ยวเพชรไปเอาอาหารออกมาอีกพอดีเลยคะ”
พิโมกข์ที่กำลังหาพอตบุหรี่ไฟฟ้าที่เขาสั่งออนไลน์มาเป็กล่องใหญ่คละกลิ่น เพื่อเอามาให้เพื่อนๆ เลือก อาชวิน เดินขึ้นไปหา “เฮ้ย โมกข์ กูเจอ ยัยเพชรเพื่อนมะปรางข้างล่างนะ”
พิโมกข์หันมามองเพื่อนแล้วก็หาของต่อ “ยัยนั่นมาทำไมกูบอกว่าวันนี้ไม่มีการติวแล้วนิ”
อาชวินพูดสิ่งที่อยู่ในใจเขาต่อ ไม่ได้สนใจว่าเพื่อนจะบ่นอะไร “โมกข์กูรู้มึงแอนตี้ที่พ่อมึงแต่งงานใหม่ แต่กูว่าเื่ของผู้ใหญ่มันไม่เกี่ยวกับเด็กอย่างมึงอย่างยัยเพชรนะ กูไม่อยากให้มึงผูกใจเจ็บกับเด็กที่มันก็ไม่รู้ อิโหน่ อิเหน่ ด้วย”
พิโมกข์ หันมามองหน้าเพื่อนนิ่งๆ "มึงคิดมากไปเองหรือเปล่า กูไม่ได้จะทำอะไรยัยเด็กนั่นนี่" อาชวินมองหน้าเพื่อนกลับแบบพิจารณา “มึงพูดจริงใช่ไหม เด็กนั่นเด็กดีนะ แถมน่าสงสารด้วย น้องกูกรอกหูกูประจำเลยกู ไม่อยากให้มึงทำอะไรที่ไม่ดีแล้วมานึกเสียใจทีหลังนะ”
สิ้นเสียงพูดของอาชวิน ได้ยินเสียงน้ำ ตูม!! ตูม!! เสียงดังสองครั้ง จากนั้นได้ยินเสียงโหวกเหวกของพี่จอย
“ช่วยด้วยคะ!! คุณเพชรตกน้ำ” “คุณ คุณ ช่วยด้วยคะ!!! คุณเพชร คุณนิล ตกน้ำ” พอจับใจความสำคัญได้ พิโมกข์ตื่นตระหนก เขารีบก้าวยาวๆ วิ่งเร็วซะจนตนเองยังใ เรียก “ไอ้อาร์ตเร็ว”
พิโมกข์กระโจนไปช่วยคนที่ผลุบๆโผล่ๆ อยู่ตรงกลางสระก่อน ส่วนอาชวินที่วิ่งตามหลังมารีบช่วยคนที่ตกและจมอยู่บริเวณขอบสระ ปรากฏว่าคนที่อยู่กลางสระเป็เพชรชมพูเขาพยายามเข้าไปล็อกตัวเพชรชมพูจากข้างหลังและเรียกสติคนที่ตะเกียกตะกายอยู่ข้างหน้า ด้วยเสียงะโดังๆ เพชร! เพชร! เฮียโมกข์นะ เฮียโมกข์มาช่วยเพชรแล้ว อย่าเกร็งปล่อยตัวสบายๆ เดี๋ยวจะจมน้ำทั้งคู่ เธอรู้สึกมีมือแข็งแรงข้างหนึ่งพาดบ่าจากข้างหลังแบบแนวทแยงผ่านหน้าอก อีกมือว่ายท่ากึ่งกบแบบหงายลากร่างเล็กๆในอ้อมแขนขึ้นฝั่ง เพชรชมพูได้ยินเสียงเธอจำเสียงเขาได้ เธอพยายามทำตามที่เฮียโมกข์บอก เธอสำลักน้ำกลืนน้ำเข้าท้องไปหลายอึกแสบจมูก แสบตามาก พิโมกข์กำลังจะดันเพชรชมพูขึ้นฝั่งก็เหลือบตาลงไปเห็นอะไร รางๆ ตรงหน้าอกเสื้อสีขาวของคนตรงหน้า เขาหูแดง หน้าแดงจากจะดันขึ้นฝั่งเปลี่ยนเป็จับมือเพชรชมพูเกาะขอบสระไว้ บอกเธอ “ รอเฮียโมกข์ตรงนี้นะคนดี เกาะไว้แน่นๆ เฮียโมกข์ไปแป๊บเดียว” เขารีบวิ่งขึ้นไปหยิบผ้าขนหนูผืนใหญ่วิ่งกลับมาหาร่างบางที่ลอยคอเกาะขอบสระอยู่ ใช้ร่างตนเองบังร่างคนตรงหน้าแล้วค่อยๆ ช้อนประคองเธอขึ้นมาในท่านั่งแล้วเอาผ้าห่มผืนใหญ่ห่อเธอไว้ทั้งตัว
พิโมกข์ หันหลังวิ่งกลับไปตามเสียงเรียกของ อาชวิน ที่กำลังจับนิลภัทรที่หมดสติอยู่นอนหงายในท่าพร้อมปฐมพยาบาล “ไอ้โมกข์มาช่วยกูทางนี้”อาชวินกำลังจับหน้าผากนิลภัทรหงายขึ้นแล้วใช้นิ้วชี้และนิ้วหัวแม่มือบีบจมูก เขาใช้ปากครอบลงบนปากนิลภัทรแล้วเป่าลมเข้าไปจนสุด มองดูหน้าอกเด็ก พิโมกข์หันกลับไปมองหาเพื่อนคนไหนที่มีสติที่สุด ปรากฏว่า ทุกคนเมามาย เหลือเพชรชมพูที่ดูจะยังมีสติกว่าใครจึงะโบอก “เพชรโทร 1669 เร็ว”
เพชรชมพูวิ่งไปที่โทรศัพท์บ้านพยายายามตั้งสติเพื่อพูดคุยและบอกพิกัดให้หน่วยกู้ภัยทราบ หน่วยกู้ภัยถามว่าตอนนี้ปฐมพยาบาลอะไรแล้วบ้างเธออธิบายตามภาพที่เธอเห็น พิโมกข์ กับอาชวินกำลังทำ ก็เบาใจเมื่อเ้าหน้าที่บอกว่าทำดีแล้วทำต่อไปอย่าหยุด หน่วยกู้ภัยกำลังมา เพชรชมพูมองภาพน้องนอนไม่ได้สติตรงหน้าก็ใจนแขนขาอ่อนเธอพยายามตั้งสติเธอใจนจะเป็ลมมือแทบจะไม่มีแรงถือโทรศัพท์
พิโมกข์ กับ อาชวินทำงานแข่งกับเวลา อาชวินเป่าปาก พิโมกข์ นวดหัวใจ เขาเหยียดแขนตรงปล่อยน้ำหนักตัวผ่านหัวไหล่ กดลงไปยังกระดูกหน้าอกในแนวตั้งฉาก ไม่มั่นใจด้วยซ้ำว่าตำแหน่งที่กดลึกลงไปเพียงพอหรือเปล่า เขากด 30 ครั้ง สลับ อาชวินเป่าปาก แล้วพอพิโมกข์หมดแรง ทั้งสองคนก็ สลับตำแหน่งกัน พอเริ่มชุดที่ 2 นิลภัทรเริ่มสำลักและหายใจได้เอง อาชวินทิ้งตัวนอนลงข้างๆ นิลภัทรอย่างหมดแรง พิโมกข์จับตัว นิลภัทรนอนตะแคงแล้วทิ้งตัวลงนั่งพิงเก้าอี้ริมสระหมดแรงไปอีกคน ต้องขอบคุณหลักสูตรช่วยคนจมน้ำเบื้องต้นที่ทางโรงเรียนให้ความสำคัญมากขนาดพวกเขาต้องสอบจริงจังในวิชานี้ ต้องขอบคุณที่ไอ้อาร์ตอยู่ที่นี่ด้วยในวันนี้ เพราะมันมาเขาจึงไม่กินเหล้าจนเมามายเหมือนอย่างเคย เขากวาดสายตามองพวกเพื่อนๆ อีกเกือบ 10 คนที่เมาเหล้าไร้สติ ตัดสินใจเดี๋ยวนั้นเขาจะเลิกคบไอ้พวก เหี้ย!!!! ไร้ประโยชน์พวกนี้ให้หมด
นิลภัทร เริ่มจะได้สติเพชรชมพูวางโทรศัพท์ และรีบวิ่งมากอดน้องชายไว้ สองพี่น้องกอดกันร้องไห้น่าสงสาร พิโมกข์ทั้งสงสาร ทั้งโมโห มันเกิดเื่พวกนี้ขึ้นได้อย่างไร เขาสอบถามเพื่อนๆ ก็ไม่มีใครตอบได้สักคน ยกเว้นพี่จอยที่ยืนร้องไห้ตัวสั่นพยายามรวบรวมสติเล่าว่า ระหว่างที่เพชรชมพูถือจานอาหารมาวางบนโต๊ะ เพื่อนของเขาคนหนึ่งที่มีอาการมึนเมา ก็เต้นตามเสียงเพลงโยกไป โยกมา ชนเพชรชมพูที่พยายามจะเดินหลบ จนเธอสะดุดขอบสระ และตกลงไป ส่วนนิลภัทร เห็นพี่สาวตกลงไปในน้ำก็ใทำอะไรไม่ถูกคิดอย่างเดียวว่าจะต้องช่วยพี่สาวเลยะโตามลงไป แล้วจากนั้นก็เป็อย่างที่พิโมกข์เห็น
พิโมกข์ฟังจบก็โมโหมาก เขาะโไล่เพื่อนๆ ออกจากบ้าน “พวกมึงเปลี่ยนเสื้อผ้าเก็บของแล้วออกจากบ้าน กู!! กันให้หมด แล้วก็ไม่ต้องมาเหยียบที่บ้านกูอีก" โมนาเพื่อนผู้หญิงในกลุ่มที่ใเหตุการณ์และเสียงดังของเ้าของบ้านจนสร่างเมาได้สติก็พูดขึ้นบ้าง “โมกข์ก็แค่ลูกเมียน้อยพ่อนาย นายจะโกรธอะไรนักหนาวะ” พิโมกข์ได้ยินก็ยิ่งโมโห “อย่าว่าแต่ลูกเมียน้อยพ่อกูเลยจิ้งจก ตุ๊กแกในบ้านกูมึงก็ไม่มีสิทธิจะมาทำร้าย มึงอย่าพูดอะไรกันอีกเลยก่อนที่กูจะหมดความอดทน”
พิโมกข์ เดินเข้าไปหา เพชรชมพู เขามองหน้าซีดๆของคนตัวเล็ก มือใหญ่เอื้อมไปขยำผมม้าเธอดึงเบาๆให้เงยหน้าขึ้น มองนิ่งเข้าไปในตาคนตัวเล็กตรงหน้าแค่คิดว่าถ้าช้าแค่เสี้ยววินาทีเขาจะไม่ได้มองเข้าไปในตาสีน้ำตาลคู่นี้อีกแล้ว เขาก็ใจสั่น เหมือนใจจะขาด“เพชรไปอาบน้ำสระผม นิลไม่เป็ไร เพชรไม่ต้องกังวล เดี๋ยวเฮียโมกข์พานิลไปส่งที่บ้าน”
นิลภัทร นั่งรถไปกับหน่วยกู้ภัยโดยมีิ พิโมกข์ กับ อาชวินนั่งไปเป็เพื่อน หมอเวรให้นิลภัทรนอนดูอาการที่ห้อง ผู้ป่วยฉุกเฉินประมาณครึ่งชั่วโมงระหว่างรอ
อาชวินก็คุยกันไปพลางๆ “กูดูๆ ไปแล้วมึงก็ไม่ได้ใจร้ายกับลูกแม่เลี้ยงสักเท่าไหร่เหมือนกันนะ ตอนแรกกูคิดว่ามึงจะรังเกียจพวกเขามากกว่านี้ซะอีก”
พิโมกข์เล่าในมุมมอง ของเขา “ตอนแรกกูก็เกลียดพวกเขานะ แต่พ่อกูก็แต่งเขาเข้าบ้านมาเฉยๆ ไม่ได้มาอยู่กันแบบครอบครัวใหม่อย่างที่กูเคยจินตนาการไว้นะ อีกอย่างเด็กๆ พวกนี้ลำบากกันมากมันทำให้กูเห็นว่าถ้าเขา้าเสวยสุขอยู่บนเงินบนทองแม่กู ทำไมเขายังต้องดิ้นรนพยายามหาเงินเก็บไว้ใช้จ่ายส่วนตัว ทำไมเขายังต้องประหยัด ทำไมเขาต้องใส่เสื้อผ้าเก่าๆ อีกอย่างการที่เขาย้ายเข้ามาในชีวิตกูไม่ได้มีแต่กูที่ต้องปรับตัว พวกเขาเองก็ต้องปรับตัวเยอะมากๆ ปรับตัวเข้ากับชีวิตใหม่ บ้านใหม่โรงเรียนใหม่ สังคมใหม่ๆ อันที่จริงเด็กๆพวกนี้กำพร้าพ่อั้แ่เด็ก เด็กกว่ากูอีกนะมึง แม่กูยังเพิ่งตายตอนกู 16 ไอ้เด็กนั่น เขาบุ้ยปากไปในห้อง มันยังจำหน้าพ่อมันไม่ได้ด้วยซ้ำ กูยังไม่เห็นเลยว่าการแต่งงานกับพ่อกูทำให้ชีวิตของสามแม่ลูกนี้ดีขึ้นตรงไหน จนป่านนี้กูยังไม่เห็นหน้าแม่เลี้ยงเลยนะมึง เห็นเด็กๆ เล่าว่ายายเขาป่วย แม่เขาก็ไม่ค่อยอยู่ เด็กๆเขาต้องดูแลกันเอง ตอนแรกชีวิตกูหลังจากแม่ตายนะ มันไร้ค่ามากๆ กูมีเงินแล้วไง กูเรียนเก่งแล้วไง กูเล่นกีฬาเก่งแล้วไง มันจะมีความหมายอะไรถ้ากูไม่มีคนคอยยินดี หรือ ดีใจกับความสำเร็จนั้นๆ ตอนนี้กูรู้สึกชีวิตกูมีค่าขึ้นนะมึง กูอยากให้กูดีกว่าที่กูเคยดี กูอยากจะเก่งขึ้นกว่าที่กูเคยเก่ง กูอยากฉลาดให้มากกว่านี้อีก กูอยากเป็ที่พึ่งของสองพี่น้องนี้ กูเห็นความพยายามที่จะดูแลกันและกันของสองคนนี้ คนพี่ก็พยายามเป็คนเข้มแข็งเพื่อให้แม่กับน้องสบายใจทั้งที่ตัวมันเองก็ยังเด็กมาก เด็กขนาดตัวเองจะโตเป็สาวอยู่แล้วยังไม่ค่อยจะรู้เื่เกี่ยวกับเื่พวกนี้เลย ไอ้คนน้องก็พยายามจะเป็ผู้ใหญ่จะเป็ที่พึ่งของแม่และพี่สาว ปัญหาชีวิตกูนี่เบาเป็ขนนกเลยมึง กูอยากดูแลพวกเขา วิธีคิดของพวกเขาทำให้กูรู้สึกว่ากูยังพยายามที่จะมีชีวิตให้ดีไม่มากพอ "
อาชวินมองพิโมกข์ยิ้ม ๆ “กูได้ยินแบบนี้ก็หายห่วงกูรู้สึกว่ามึงคนเดิมกำลังจะกลับมา”
พิโมกข์ยังคงอธิบายต่อ “แต่เื่นอนไม่หลับที่ยังเป็ปัญหาของกูอยู่นะอาร์ตกูเห็นแต่ภาพศพแม่กูอยู่ในหัวมันติดตา มันเหมือนกับว่า แม่กูเขากลัวว่ากูจะทิ้งเขา กลัวว่ากูจะลืมเขา กลัวว่ากูจะรักคนอื่นมากกว่าเขานะ”
“ยิ่งกูรู้สึกดีกับบ้านนี้เท่าไหร่ ลึกๆในใจกูก็ยิ่งรู้สึกผิดต่อแม่กูมากขึ้นเท่านั้นนะ” พิโมกข์พูดขึ้น
อาชวินมองเพื่อนอย่างใช้ความคิด ก่อนที่เขาจะแสดงความคิดเห็น “กูไม่รู้ว่ามันจะได้ผลหรือเปล่านะ มึงจะลองคุยเื่นี้แบบเปิดอกกับพ่อมึงดูก่อนไหม จากที่ปู่กูเล่าเื่พ่อมึงให้ฟัง พ่อมึงอาจจะไม่ได้เลวอย่างที่มึงเข้าใจก็ได้นะ”
พิโมกข์หันมองหน้าเพื่อน “ตอนนี้พ่อกูอยู่ตรงไหนของโลกกูยังไม่รู้เลย ตัวช่วยสุดท้ายเลยมึงคนนั้นนะ”
อาชวินหรี่ตามองเพื่อนยิ้มๆ ก่อนจะแซวว่า “มึงบริสุทธิ์ใจจริงป่ะนี่”
พิโมกข์หัวเราะเขินๆ ก่อนจะตอบ “เฮ้ย!!! กูบริสุทธิ์ใจจริงๆ สาระ”
อาชวินยิ้มแก้มปริ “อ่ะงั้นมึงเลี้ยงไอ้เด็กนี่คนน้องเขาบุ้ยปากไปในห้องฉุกเฉิน ส่วนกูจะช่วยเลี้ยงไอ้คนพี่”
พิโมกข์รีบห้ามเสียงหลง “เหี้ยอาร์ต มึงห้ามยุ่ง” พร้อมยื่นมือมากดหลังคออาชวินที่กำลังหัวเราะเสียงดัง
“เหี้ยโมกข์ ถ้ามึงบริสุทธิ์ใจ มึงห้ามกูทำไม” อาชวินหัวเราะกับอาการ "เก็บอาการไม่อยู่" ของเพื่อน
พิโมกข์พูดขึ้น “อนาคตกูไม่รู้ กูรู้แต่ว่าวันนี้กูเข้าใจเพชรมากที่สุด และกูก็เป็คนที่เพชรแคร์มากที่สุด แต่เราก็ต่างยังเป็เด็กกันทั้งคู่ กูอาจจะมั่นใจในตัวเองว่าน้องนะใช่ แต่กูไม่อยากให้น้องเขาเสียใจทีหลังน้องยังอายุน้อยมากๆ กูอยากให้เขาได้เลือกคนรักของเขาเองเมื่อถึงเวลา เขาควรมีความสุข” พิโมกข์พูดจบก็มองมาทางเพื่อนเขินๆ
อาชวินมองเพื่อนยิ้มๆ เห็นหน้ามันนิ่งๆที่แท้หัวใจมันก็ อ่อนนุ่มเหมือนกันนะนี่ “กูฟังมึงพูดแล้วเขินว่ะ เหี้ย!!!!โมกข์ อ่อนโยนไม่เกรงใจหน้าตานะมึง แต่กูก็สบายใจละแต่ก่อนกูกังวลใจอยู่ว่ามึงจะแอบชอบกูหรือเปล่า บางทีเวลากูหันไป เห็นมึงนั่งจ้องหน้ากูอยู่กูแอบกลัวว่ามึงจะแอบชอบกูอยู่นะ” พิโมกข์พูดขึ้นบ้าง “กูต่างหากที่กลัวมึงแอบชอบกูไปไหนมึงก็ชอบวิ่งตาม ถ้ามึงมีหาง มึงกระดิกหางไปแล้ว” สองคู่หูนั่งคุยกันก่อนที่คุณหมอจะปล่อยตัวนิลภัทรให้กลับบ้านได้
ลุงแช่มขับรถตามไปรับทั้งสามกลับมา พิโมกข์ พานิลภัทรเดิน กลับไปส่งพี่สาวที่บ้านหลังเล็ก คนจมน้ำเกือบตายพอได้ยินเขากับอาชวินคุยกันเื่ นัดเล่นเกมส์กัน ออดอ้อนขอ อยากจะตามกลับไปดูด้วย ไม่เหลือเค้าคนที่เกือบจมน้ำตายทำเอาคนอื่นใจหายใจคว่ำ แต่ พิโมกข์ ไม่อนุญาต เพราะเป็ห่วงเพชรชมพูที่จะต้องอยู่บ้านคนเดียว เลยต้องลากแกมบังคับไอ้ตัวดี นำไปส่งให้ถึงมือผู้ปกครองตัวน้อย
เพชรชมพูนั่งรออยู่ก่อนแล้ว พิโมกข์ชะโงกหน้าเข้าไปมองคนข้างในก่อนจะพูดเรียบๆ “พรุ่งนี้ไปบ้านยายกี่โมง” เพชรชมพูตอบไป “8:00 คะ”
“ทำอะไรให้กินก่อนไปได้หรือเปล่า” เพชรชมพูตอบหลังจากหยุดคิด “ทำข้าวต้มทรงเครื่องทานได้ไหมคะ”
พิโมกข์พยักหน้า ทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไร แต่ก็ตัดใจไม่พูด แล้วเสไปพูดเื่อื่นแทน “กลับมาจัดตารางว่ายน้ำด้วยนะ อะไรกันโตกันจนป่านนี้ว่ายน้ำไม่เป็ทั้งพี่ทั้งน้องเลย”
เพชรชมพูมองหงอยๆ ตอบว่า “รบกวนเฮียโมกข์หรือเปล่าละคะ”
พิโมกข์ตอบเรียบๆ “ถ้าวันนี้จมน้ำตายนั่นแหละรบกวนฉันแน่”
เพชรชมพูนึกภาพตามแล้วหัวเราะ “ไม่ดีหรือคะเวลาเฮียโมกข์เหงาก็เรียกเราสองพี่น้องขึ้นมาคุยเป็เพื่อนนะ”
พิโมกข์ โชว์ท่ามะเหงกเขกหัวก่อนจะตอบ “ไม่ขำ”
ก่อนที่เขาจะกลับมาเล่นเกมโต้รุ่งที่บ้านกับอาชวิน
1K
![เมียพ่อขอทรีซั่ม 3P [PWP]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1782325376_39592941.webp)
